Κυρ. Μητσοτάκης: Ανδρουλάκης και Τσίπρας οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, με ακοστολόγητες και αντιφατικές υποσχέσεις

Σφοδρή κριτική στο ΠΑΣΟΚ για τη στάση του στη Συνταγματική Αναθεώρηση, 

κάλεσμα για ευρύτερες συναινέσεις και 

σύνδεση της θεσμικής συζήτησης με το δίλημμα «ελπίδα ή περιπέτεια»

από τον πρωθυπουργό
Με αιχμή τη στάση της αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ, αλλά και με την επισήμανση ότι η σημερινή ψηφοφορία καθορίζει το εύρος των αλλαγών που θα έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει η επόμενη Βουλή, τοποθετήθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συζήτηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.
Ο πρωθυπουργός επέμεινε στην ανάγκη αναζήτησης συναινέσεων, υποστηρίζοντας ότι αυτή είναι η ίδια η λογική της διαδικασίας που προβλέπει το Σύνταγμα. Η σημερινή συνεδρίαση της Ολομέλειας αφορά τη Συνταγματική Αναθεώρηση, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επικεντρώνει μεγάλο μέρος της παρέμβασής του στη στάση των κομμάτων μετά την πρώτη ψηφοφορία.
«Η σημερινή δεύτερη συζήτηση και ψηφοφορία για την αναθεώρηση του Συντάγματος δεν μας ζητά απλά να επαναλάβουμε τις αρχικές μας θέσεις», ανέφερε, σημειώνοντας ότι η διαδικασία καλεί τα κόμματα να λάβουν υπόψη τον διάλογο που μεσολάβησε και να επιδιώξουν συγκλίσεις.
Όπως τόνισε, «δεν θα υπήρχε λόγος το Σύνταγμα να προβλέπει διπλή ψηφοφορία αν δεν προσέβλεπε ο συνταγματικός νομοθέτης στη δυνατότητα, στη δεύτερη ψηφοφορία, ενδεχομένως να προκύψει κάποιο διαφορετικό αποτέλεσμα».

Η επίθεση στο ΠΑΣΟΚ

Το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής κριτικής του πρωθυπουργού στράφηκε προς το ΠΑΣΟΚ και προσωπικά προς τον Νίκο Ανδρουλάκη. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατηγόρησε την αξιωματική αντιπολίτευση ότι...

Από τη μια μεριά ο Μητσοτάκης. Από την άλλη ποιος;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα ουδείς θα την αποφύγει.
Κάθε κόμμα στην προεκλογική περίοδο θέτει τα διλήμματα του. 

Τα διλήμματα των κομμάτων εξουσίας αφορούν πρωτίστως τη μορφή του κυβερνητικού σχήματος και το όνομα του πρωθυπουργού. 

Ένα κόμμα εξουσίας πάντα στοχεύει στην αυτοδυναμία και ο ηγέτης του είναι και ο αναμφισβήτητος επόμενος πρωθυπουργός. 

Στόχος των κομμάτων εξουσίας είναι να καταστήσουν τα διλήμματά τους ηγεμονικά, κάτι που εν πολλοίς κρίνει και το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης.

Σήμερα υπάρχει ένα δεδομένο: η Νέα Δημοκρατία προηγείται της ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα με 13-14 μονάδες, αλλά απέχει από τον στόχο της αυτοδυναμίας. Στην προσπάθειά της να κατακτήσει ή να πλησιάσει προς αυτόν τον στόχο θα θέσει τα διλήμματά της. 

Το κεντρικό της δίλημμα, υποθέτω θα αφορά την πολιτική σταθερότητα με ό,τι αυτή σημαίνει για τα εθνικά μας θέματα και την οικονομική ανάπτυξη.
Στη διατύπωση αυτού του διλήμματος η Νέα Δημοκρατία έχει δύο ισχυρά χαρτιά: έναν σαφή εκλογικό στόχο, την αυτοδυναμία και το όνομα του επόμενου πρωθυπουργού. 

Σε αυτά τα δύο όπλα της κυβέρνησης, η αντιπολίτευση δεν έχει τη δυνατότητα να θέσει με πειστικό τρόπο τη δική της απάντηση.

Ο Α. Τσίπρας διαβάζοντας με ρεαλισμό τα δημοσκοπικά δεδομένα αναπροσάρμοσε τη στρατηγική του και πλέον μιλά για νίκη σε δεύτερες εκλογές. Ένα ενδεχόμενο που μάλλον θα ευνοήσει ακόμα πιο πολύ το πρώτο κόμμα, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, καθώς θα σαρωθούν τα μικρά κόμματα του δεξιού χώρου προκειμένου να αποφευχθούν τρίτες εκλογές.

Εν τω μεταξύ τα κόμματα διαμαρτυρίας που προτάσσουν το σύνθημα να φύγει ο Μητσοτάκης αδυνατούν να απαντήσουν στο ερώτημα ποιον πρωθυπουργό προτείνουν. ...

Η προεδρία της ΕΕ, ο Μητσοτάκης και η αντιπολίτευση που σφυρίζει αδιάφορα

Υπάρχει κάποιος-κάποια από τα αντιπολιτευτικά κόμματα, τα οποία προσπαθούν να καλύψουν κάτω από το χαλί τα… υπαρξιακά τους θέματα, που να προεδρεύσει της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2027; 

Κάποιος-κάποια που θα προέδρευε ύστερα από εισβολή μεταναστών τύπου Θέουτα σε χώρα της ΝΑ Ευρώπης; 

Όλα όσα εξελίσσονται στο διεθνές πεδίο -κάποια από αυτά όχι πολύ μακριά μας, άλλα απειλητικά κοντά- έχουν χαρακτήρα κοσμογονίας, η οποία, ενώ συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, δεν γίνεται κατανοητή όπως και όσο θα έπρεπε. 

Δεν είναι μόνο οι γεωπολιτικές ανατροπές και η ματαίωση των βεβαιοτήτων, δεν είναι απλώς οι βραχυπρόθεσμες οικονομικές και όποιες άλλες επιπτώσεις, ούτε καν οι πληθωριστικές πιέσεις και η ενεργειακή ανασφάλεια. 

Αυτά που συμβαίνουν και όσα θα προκύψουν ως αλυσιδωτές αντιδράσεις στη διαδικασία διαμόρφωσης του «θαυμαστού νέου κόσμου» απαιτούν και προϋποθέτουν γενναίες αναθεωρήσεις, προσαρμογές πολιτικής σκέψης και στρατηγικής, αναπροσανατολισμούς εθνικών προτεραιοτήτων, πιθανώς και ανατροπές δογμάτων και παγιωμένων θέσεων...

Το δίλημμα των επόμενων εκλογών

Παρατηρώ στα κοινωνικά δίκτυα ότι πολλοί αναρτούν έναν πίνακα στον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ από πλευράς αγοραστικής δύναμης. Αυτό αντανακλά την πραγματικότητα.
Η Ελλάδα, όμως, ήταν σχεδόν πάντα μία από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, τόσο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και μετά τη χρεοκοπία του 2010.
Η μοναδική περίοδος κατά την οποία ξέφυγε από τις τελευταίες θέσεις ήταν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων πέρασαν στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης και οι οικονομίες τους υπέστησαν τις συνέπειες του κομμουνιστικού συστήματος.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όμως, ο κομμουνισμός κατέρρευσε και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων άρχισαν να αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς.
Τη δεκαετία του ’90, δυστυχώς, η Ελλάδα δεν προχώρησε αρκετά γρήγορα στις ιδιωτικοποιήσεις, στις μεταρρυθμίσεις του Δημοσίου και στο άνοιγμα των αγορών.
Οι μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν ολοκληρώθηκαν, καθώς η οριακής πλειοψηφίας κυβέρνησή του ανατράπηκε μετά την αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά.
Κατά τη δεκαετία 2010-2020 πολλές πρώην κομμουνιστικές χώρες κατάφεραν να ξεπεράσουν την Ελλάδα σε όρους οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό ήταν φυσικό: εκείνες συνέχισαν να αναπτύσσονται με υψηλούς ρυθμούς, ενώ η Ελλάδα έχασε περίπου το 25% του ΑΕΠ της και για μια δεκαετία παλινδρομούσε μεταξύ μνημονίων και αντιμνημονιακών αυταπατών.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση Σπράου-Γιαννίτση δεν προχώρησε εξαιτίας των καθολικών αντιδράσεων...

«To the point»: Το δίλημμα προς τις εκλογές θα είναι ποιος μπορεί να κρατήσει το τιμόνι της χώρας σ’ αυτήν την κρίσιμη συγκυρία

Για να παραφράσουμε τον Κ. Μαρξ, ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη αυτό της ρευστοποίησης των πολιτικών συστημάτων, της δυσκολίας κυβερνησιμότητας, της ανάδειξης ακραίων λαϊκίστικων μορφωμάτων.

Στην Μεγάλη Βρετανία έχουν αλλάξει 6 Πρωθυπουργοί σε 10 χρόνια και οι Εργατικοί αν και διαθέτουν το 64% των εδρών στο Βρετανικό Κοινοβούλιο ταρακουνιούνται για τα καλά. Σαν να ήρθε η ώρα τους μετά την διαλυτική πορεία των Συντηρητικών. Στις τοπικές εκλογές σαρώθηκε ο ιστορικός δικομματισμός και η λαϊκίστικη δεξιά του Reform εκτοξεύτηκε στην πρώτη θέση, ενώ στην Σκωτία και την Ουαλία κυριαρχούν εθνικιστικά και αποσχιστικά κινήματα. Ο Φάρατζ βρίσκεται ήδη στην 1η θέση σ’ όλες τις δημοσκοπήσεις. 

Στη Γερμανία η συμμαχία Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών δοκιμάζεται και το AfD βρίσκεται πρώτο, την ώρα που το ιστορικότερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Ευρώπης βρίσκεται στο 12%-13% και σε εκλογές σε κρατίδια με το ζόρι ξεπερνούσε το όριο εισόδου στα τοπικά Κοινοβούλια. 

Στη Γαλλία, αυτό το «θερμοκήπιο ιδεών και εξεγέρσεων» και πηγή έμπνευσης για πολλούς θεωρητικούς, το πολιτικό σκηνικό μοιάζει σαν να περιμένουν όλοι να νικήσει η Λεπέν σε ένα χρόνο, με το σκηνικό να συμπληρώνεται με την παρουσία του έξαλλου Μελανσόν. Άλλωστε αυτοί οι δύο έβρισκαν κοινά σημεία, όπως στη εμφάνιση του περίφημου κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων»... 

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Τα κρίσιμα διλήμματα του Ντόναλντ Τραμπ

Τα χειρότερα σενάρια και προβλέψεις από όταν ξεκινούσε η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν πριν από 21 ημέρες φαίνεται να βγαίνουν αληθινά, καθώς ο πόλεμος αυτός εξελίσσεται σε πόλεμο φθοράς, έχει διευρυνθεί σε ολόκληρη την περιοχή και απειλεί πλέον όχι απλώς τη μεταφορά ενέργειας αλλά και τις ίδιες τις υποδομές παραγωγής ενέργειας, τόσο στο Ιράν όσο και στον Κόλπο, οδηγώντας σε ένα εφιαλτικό σενάριο χωρίς τέλος.

Το Ιράν έχει επιδείξει μια εντυπωσιακή ανθεκτικότητα αλλά και ευελιξία στη διατήρηση της λειτουργικότητάς του μετά τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας και τα πλήγματα σε κρίσιμες, κυρίως στρατιωτικές, υποδομές, και τώρα απειλεί με το μεγαλύτερο όπλο που διαθέτει: τη ναρκοθέτηση των Στενών του Ορμούζ, αλλά και την ανταπόδοση των επιθέσεων που δέχεται με πλήγματα σε μερικές από τις μεγαλύτερες στον κόσμο υποδομές εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου, απειλώντας να «πάρει μαζί του» στην καταστροφή και όλες τις χώρες του Κόλπου, βυθίζοντας συγχρόνως και τις παγκόσμιες οικονομίες. Την Παρασκευή, το Ιράν απείλησε με την επιστράτευση ενός ακόμη όπλου, εκείνου της τρομοκρατίας, προαναγγέλλοντας επιθέσεις σε όλο τον κόσμο, σε τουριστικά θέρετρα και υποδομές...

Διλήμματα

«Το ΠΑΣΟΚ θα κάνει την έκπληξη και θα κερδίσει τις εκλογές», δήλωσε πρόσφατα ο Νίκος Ανδρουλάκης. Και συμπλήρωσε :
«Ο Τσίπρας είναι η αιτία που ο Μητσοτάκης πήρε 41%».

Η αισιοδοξία δεν είναι κακό πράγμα, απεναντίας. 

Αρκεί όμως να στηρίζεται σε κάποια δεδομένα. Και τα τρέχοντα δεδομένα δεν τα λες και πολύ ενθαρρυντικά για το ΠΑΣΟΚ. 

Με ένα Σύριζα σε αποδρομή, με μια Αριστερά σπαρασσόμενη και με μια αναμφισβήτητη κυβερνητική φθορά μετά από 6,5 χρόνια στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ καταγράφει φτωχές επιδόσεις που μόνο “ρεύμα” δεν δημιουργούν. Κι αυτό όταν κανείς ακόμα δεν μπορεί να εκτιμήσει το τι θα συμβεί όταν ο Τσίπρας κάνει κόμμα με στροφή προς το Κέντρο, όπως φημολογείται. 

Φαίνεται πάντως απίθανο, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, άνθρωπος με τόσο μεγάλη πολιτική εμπειρία, να είναι τόσο εκτός πραγματικότητας. Εκτός αν οι δηλώσεις αυτές στοχεύουν κυρίως στο...

Άντε πάλι το αφελές δίλημμα: «Βούτυρο ή κανόνια»;

Ο φιλειρηνισμός της Αριστεράς, ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου, συνοψιζόταν πάντα στο κλισέ «βούτυρο ή κανόνια». 

Το βούτυρο είναι η παραγωγική οικονομία, η οποία δημιουργεί και διανέμει αγαθά στον λαό και τα κανόνια η στροφή προς την πολεμική βιομηχανία που δεσμεύει πόρους, οι οποίοι θα μπορούσαν να διατεθούν στην παραγωγή αγαθών.

Το δίλημμα υπήρχε από την εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και πήρε ιδεολογική διάσταση απέχθειας, όταν το χιτλερικό καθεστώς το σχηματοποίησε το 1936 τασσόμενο υπέρ των κανονιών: Ο υπουργός Προπαγάνδας Γκέμπελς είχε πει «μπορούμε να κάνουμε χωρίς βούτυρο, δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς κανόνια».

Το διαζευκτικό πήρε διαστάσεις μεταπολεμικά, όταν φούντωσαν τα κινήματα ειρήνης και αφοπλισμού...

Όχι δάκρυα για τον ΣΥΡΙΖΑ

Η φαρσοκωμωδία της αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει και παρακολουθείται με αμείωτο και εύλογο ενδιαφέρον από την κοινή γνώμη, την πολιτική τάξη, τα πολιτικά κόμματα και ποικίλα άλλα κέντρα οικονομικής ισχύος και ομάδων συμφερόντων. 

Διότι, εκτός των άλλων, πρόκειται για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ιδιαίτερα βέβαια παρακολουθείται από τα ΜΜΕ, που τροφοδοτούνται συνεχώς καθημερινά από τα ευτράπελα, τις ενδοκομματικές διαμάχες, τις χυδαίες αντεγκλήσεις, τον κυνισμό, τον τυχοδιωκτισμό, τις συκοφαντίες, την κτηνωδία της κομματικής νομενκλατούρας, τις προπηλακίσεις, τις συκοφαντίες, τις ίντριγκες, τις ύβρεις, τις φατρίες και φράξιες ων ουκ έστι αριθμός. Ανελέητος πόλεμος για το διαμερισμό των ιματίων.    

Αποκαλύπτεται σε όλο το μεγαλείο της, το πραγματικό περιεχόμενο του ανύπαρκτου «ηθικού πλεονεκτήματος» των ατόμων και της παράταξης που αποκαλείται Αριστερά, ένα λαϊκιστικό και νεοκομμουνιστικό απολίθωμα ιστορικά δοκιμασμένων και αποτυχημένων ιδεών που οδήγησαν...

Το δίλημμα της επόμενης μέρας

Δύο εβδομάδες πριν από την εκλογική αναμέτρηση της 9ης Ιουνίου, το Μέγαρο Μαξίμου ανεβάζει τους τόνους της κριτικής απέναντι στην αντιπολίτευση, φέροντας σε πρώτο πλάνο το διακύβευμα της κάλπης και τις επιπτώσεις του αποτελέσματος για την επόμενη ημέρα.

Η «μάχη» της κοστολόγησης των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και τη μείωση φορολογικών συντελεστών, που σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ξεπερνούν τα 45 δισεκατομμύρια σε βάθος τετραετίας, είναι αντιπροσωπευτική της πραγματικής σύγκρουσης, που αναδεικνύεται μέσα από τις ευρωεκλογές και που θα συνεχιστεί μέχρι τις κάλπες των εθνικών εκλογών. Είναι η σύγκρουση των προγραμμάτων, της πραγματικής δυνατότητας εφαρμογής τους και τελικά της κατεύθυνσης στην οποία οδηγούν τη χώρα...

Μηνύματα αισιοδοξίας στο κυβερνητικό επιτελείο

Τα μηνύματα, που τις τελευταίες 15 ημέρες, φθάνουν στο κυβερνητικό επιτελείο, επιστρέφουν και τις θετικές εκτιμήσεις για το αποτέλεσμα της κάλπης της 9ης Ιουνίου. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει θέσει ως πήχη για την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση, τις επιδόσεις της Νέας Δημοκρατίας το 2019, στις προηγούμενες ευρωεκλογές και πριν ακόμη αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, ένα ποσοστό που φθάνει το 33,1%.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι η Νέα Δημοκρατία επιστρέφει πλέον σε αυτά τα ποσοστά, έχοντας ήδη καταγράψει τη φθορά του πρώτου χρόνου της δεύτερης θητείας της και ακολουθώντας πλέον μια αντίστροφη πορεία. Στο κυβερνητικό επιτελείο εκτιμούν ότι...

Το άτυπο «ντιμπέιτ» των αρχηγών εντός και εκτός Βουλής

Η συζήτηση στη Βουλή αφορούσε ένα κομβικό νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, το νέο δικαστικό χάρτη της χώρας -που θεσπίζεται 110 χρόνια μετά την πρώτη απόπειρα του Ελευθέριου Βενιζέλου να ενοποιήσει Πρωτοδικεία και Ειρηνοδικεία- μετατράπηκε, όμως, σε ένα παράλληλο και άτυπο «ντιμπέιτ» μεταξύ του πρωθυπουργού και των πολιτικών αρχηγών.

Κοινή κατάληξη όλης της πολιτικής αντιπαράθεσης, που αναπτύσσεται εντός και εκτός κοινοβουλίου - από τη δικαιοσύνη και τη δικαστική απόφαση για το Μάτι έως τη διαρροή μέιλ αποδήμων από το υπουργείο εσωτερικών - είναι το διακύβευμα της κάλπης της 9ης Ιουνίου, που οι πολιτικές δυνάμεις θέτουν στην κρίση των πολιτών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει θέσει με ένα ξεκάθαρο περίγραμμα το δίλημμα της κάλπης...

Το αδιέξοδο των πολιτών και η οικονομία που «τρέχει»

Η επιλογή της κυβέρνησης να επαναφέρει σε πρώτο πλάνο την οικονομία και τις μεταρρυθμίσεις -ενόψει μιας σύντομης προεκλογική περιόδου, που οδηγεί, όμως, σε μια εξαιρετικά κομβική κάλπη- δεν είναι τυχαία. 

Μετά από μία μακρά περίοδο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, η οποία συνεχίζεται με αφορμή κάθε πτυχή της επικαιρότητας, το Μέγαρο Μαξίμου είναι σαφές ότι επενδύει και πάλι σε αυτό, που γνωρίζει να κάνει καλά, την παρουσίαση ενός συγκεκριμένου σχεδίου για την επόμενη ημέρα, επιδιώκοντας την ευθεία σύγκριση με τις πολιτικές δυνάμεις, που βρίσκονται απέναντί του.

Η οικονομία και οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν, άλλωστε, το «προνομιακό» πεδίο για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα ειπώθηκαν μπροστά στις κάμερες κατά τη...

Γιατί ο Κυρ. Μητσοτάκης αναβαθμίζει το δίλημμα της κάλπης

Προσδίδοντας και εθνική διάσταση, παράλληλα με την ευρωπαϊκή, στην κάλπη των ευρωεκλογών και δηλώνοντας ότι το όνομά του βρίσκεται σε κάθε ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναβάθμισε ουσιαστικά την εκλογική αναμέτρηση της 9ης Ιουνίου.

Με τον ίδιο τρόπο, ο πρωθυπουργός αναβάθμισε και το δίλημμα της κάλπης, «ξορκίζοντας» την χαλαρή ψήφο και την ψήφο διαμαρτυρίας, μιλώντας για τον κίνδυνο η χώρα να περάσει σε νέους πειραματισμούς και να θέσει σε κίνδυνο όσα έχουν επιτευχθεί. Γι’ αυτό και ζήτησε επί της ουσίας από τους πολίτες να ανανεώσουν, να επαναβεβαιώσουν την στήριξή τους στην κυβέρνηση και να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης για την τριετία, που υπολείπεται έως την λήξη της θητείας της...

Το μεγάλο δίλημμα της Ρωσίας με την Κίνα

Η πολιτική της Ρωσίας ήταν πάντα να ελέγχει όσο το δυνατόν περισσότερο το ευρασιατικό έδαφος στη Δύση. 

Στην Άπω Ανατολή προτεραιότητα είχε η πρόσβαση στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Την πρόσβαση κατάφερε να την πετύχει το 1860 αποσπώντας από τους Κινέζους την εξωτερική Μαντζουρία όπου βρίσκεται σήμερα ο μισός πληθυσμός από τα 8 εκ. πληθυσμού της Άπω Ανατολής με κύριες πόλεις το Habarovsk, και Βλαδιβοστόκ, το μεγαλύτερο ρωσικό λιμάνι στον Ειρηνικό Ωκεανό όπου και υπάρχει και μια βάση του πυρηνικού ρωσικού στόλου. Χωρίς το Βλαδιβοστόκ, το ρωσικό ναυτικό και τα υποβρύχια θα ήταν σε μεγάλο βαθμό αδύνατο να λειτουργήσουν οπουδήποτε...

Διλήμματα και η παγίδα για τις ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή

Νέα δεδομένα έχει δημιουργήσει ο πόλεμος της Γάζας καθώς μπορεί να μην «επαναχαράχθηκε» η Μ. Ανατολή όπως είχε προαναγγείλει ο Μ. Νετανιάχου αλλά αναδεικνύει νέους πρωταγωνιστές και σηματοδοτεί την επιστροφή των ΗΠΑ στην περιοχή.

Οι ΗΠΑ όμως βρίσκονται μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα εάν δεν θέλουν να εγκλωβισθούν σε ένα επικίνδυνο τέλμα στη Μ. Ανατολή που θα τις αποσπάσει από την αντιμετώπιση του στρατηγικού αντιπάλου τους την Κίνα και θα θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα σε μια ευαίσθητη για την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια περιοχή.  

Ο πόλεμος στη Γάζα βρήκε τις ΗΠΑ απροετοίμαστες, καθώς μετά από δύο δεκαετίες εμπλοκής...

Η σωστή (και καθαρή) μεριά της Ιστορίας

Ο Μητσοτάκης το λέει τόσο τακτικά, που όλοι έχουμε καταλάβει ότι αποτελεί αδιαπραγμάτευτο αξίωμα της εξωτερικής πολιτικής που ασκεί. Έχει επιλέξει να τοποθετεί (όσο είναι στην εξουσία) την Ελλάδα σ’ αυτό που θεωρεί «σωστή πλευρά της Ιστορίας», δίχως αστερίσκους, υποσημειώσεις, υποκρισίες και ψευτοϊσορροπισμούς. 

Ο Μητσοτάκης θεωρεί σωστή πλευρά το δυτικό και μάλιστα το αμερικάνικο στρατόπεδο. Σωστή ως προς την δημοκρατία, ως προς την ισχύ, ως προς την εξυπηρέτηση των εθνικών μας συμφερόντων.

Έτσι το ‘χει αναλύσει, έτσι το βλέπει, λαϊκή νομιμοποίηση να ασκήσει εξωτερική πολιτική έχει, την ασκεί λοιπόν. Κι όπως αυτός έχει το δικαίωμα να κάνει την εξωτερική και αμυντική πολιτική που επιλέγει, αντιστοίχως η αντιπολίτευση και ο απλός κόσμος δικαιούται να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις απόψεις και τις πράξεις του, να τις κρίνει θετικά ή αρνητικά. Έτσι δουλεύει η Δημοκρατία, εδώ έχουμε...

Με την Δύση ή με τον Ερντογάν

Η Χαμάς, το Ιράν και η Τουρκία έκαναν τις επιλογές τους. 

Η Δύση συντάσσεται με το Ισραήλ και ακολουθεί τον δικό της δρόμο. 

Στην Ελλάδα ο αντισημιτισμός συναντάται με το ρεύμα του αντιαμερικανισμού και δημιουργεί μια ακόμη σύμπραξη μεταξύ αριστεράς και ακροδεξιάς. 

Το δήθεν αντισυστημικό κίνημα της χώρας επανέρχεται δριμύτερο και συντάσσεται με τις θέσεις του Ερντογάν. 

Δεν είναι ο Ερντογάν που συμφωνεί μαζί τους. Είναι ότι αυτοί βρίσκονται για άλλη μια φορά στην λάθος πλευρά της ιστορίας.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση, καθώς ένας μεγάλος πόλεμος μας...

Οι αριθμοί ανηφορίζουν προς την αυτοδυναμία – Τα διλήμματα της κάλπης

Ομαλά (όσο αυτό είναι δυνατόν μετά από το δυστύχημα στα Τέμπη) εξελίσσεται, πλέον, η προεκλογική περίοδος για την κυβέρνηση. 

Οι αριθμοί που είχαν συγκυριακά κατρακυλήσει άρχισαν και πάλι να ανηφορίζουν προς την αυτοδυναμία («δεν το λέμε για να μην το γκαντεμιάσουμε» ακούγεται στους διαδρόμους του Μαξίμου) και, όπως ακούγεται, οι προετοιμασίες για να περάσει η κυβερνητική επικοινωνία στη δεύτερη φάση της ολοκληρώνονται.
Αυτή η δεύτερη φάση μπορεί να ξεκινήσει να...

«Ποιος μπορεί;» (να αλλάξει το κράτος) το νέο διακύβευμα του Μαξίμου – Πιέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ μέσω Σπίρτζη

Σε κατ’ αντιπαράσταση συζήτηση Γεραπετρίτη – Σπίρτζη καλεί η κυβέρνηση 

- Αναθεώρηση στρατηγικής αφότου καθάρισε ο διάδρομος των πολιτικών εξελίξεων, σε ό,τι αφορά τον εκλογικό χρόνο 

– Σύγκρουση «τώρα ή ποτέ» με τα… σκοτάδια ζητάει ο Μητσοτάκης
Η άμεση εκκρεμότητα ήταν να καθαρίσει ο εκλογικός ορίζοντας και αυτή λύθηκε από τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμμέσως έβγαλε εκτός κάδρου την επιλογή της 9ης Απριλίου για την πρώτη κάλπη, με βασικό σενάριο πλέον την 21η Μαΐου ή το αργότερο τις 28 Μαΐου.
Άλλη μία εκκρεμότητα είναι η αναθεώρηση της στρατηγικής του Μαξίμου, με επείγουσα πια ανάγκη την αναζήτηση νέων διλημμάτων και διακυβευμάτων για την τετραετία 2023-2027. Και αυτό γιατί μια σειρά από τα μέχρι πρότινος ισχυρά χαρτιά και προεκλογικά αφηγήματα των γαλάζιων, όπως άλλωστε γνωρίζουν καλά στην κυβέρνηση, εμφανίζονται σήμερα…