Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χαρά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χαρά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 31 Μαρτίου 2021

Η χαρά του κ. Τσίπρα για τα κρούσματα δεν κρύβεται - Το απολαμβάνει ή μου φαίνεται;

Πόσο φυσιολογικό θεωρείται να το διασκεδάζει κάποιος όταν μιλάει για νεκρούς; Το απολαμβάνει άραγε ή μου φαίνεται;
Είναι τυχαίο ότι χαίρεται όταν μιλάει για τους θανάτους, των οποίων δέχτηκε το ρίσκο;
Όχι, φυσικά.
Οποτεδήποτε υπάρχουν θάνατοι βολικοί, ή θάνατοι που δεν αφορούν το πολιτικό του ακροατήριο, τους διασκεδάζει...

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

Ο θόρυβος της χαράς και η σιωπή της λύπης

Με αφορμή ένα θάνατο

Αν υποθέσουμε ότι η χαρά είναι ένα συναίσθημα που μπορείς να την εκφράσεις από την τηλεόραση και το ίντερνετ και να γίνεις πιστευτός, τότε το ακριβώς ανάποδο συμβαίνει με την θλίψη. 
Η λύπη σου για σοβαρά θέματα όπως ο θάνατος ενός ανθρώπου δεν γίνεται να εκφραστεί ούτε από την τηλεόραση αλλά ούτε και από το ίντερνετ. 
Ο μοναδικός λόγος που μπορώ να σκεφτώ για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι ότι μέσα στην λύπη, κυρίαρχο ρόλο εκτός από την εκτόνωση (το κλάμα) έχει η σιωπή.
Έχοντας την εμπειρία δυο θανάτων στην ζωή μου που με επηρέασαν βαθιά, μπορώ να πω με σιγουριά ότι την λύπη του άλλου την μοιράζεσαι μόνο όταν είσαι δίπλα του...

Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

Είμαι γέννημα της δικής σου αναρχίας

  • Της Χαράς Νικοπούλου
Eίμαι παιδί του ’74…
Όχι μη γελιέσαι Έλληνα…
Δεν είμαι παιδί του πολυτεχνείου…
δεν γεννήθηκα 17 Νοεμβρίου…
Τη μέρα που γεννιόμουνα χανόταν για εμένα Έλληνες λοκατζήδες…
εκεί στον τύμβο της μακεδονίτισσας…
22 Ιουλίου 1974…
Ελλάδα είμαι δημιούργημά σου…
Μου είπες πως είμαι τυχερή, γιατί δεν γνώρισα τη χούντα…
Μα με υποχρέωσες να ζω σε μια δημοκρατία που τη χούντα της κρατούσαν καλά οι δημοκράτες πολιτικοί της…