Οι άθλιες απομιμήσεις που η συγκεκριμένη σπείρα έβγαζε συστηματικά στη δευτερογενή αγορά, γεννούσαν κάθε τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βιτριολικά σχόλια κι έκδηλη απορία.
Όμως, ο ψηφιακός θόρυβος τι αντίκτυπο μπορούσε να έχει;
Μακαρίως το κύκλωμα συνέχιζε, απολαμβάνοντας το θεσμικό κενό στον τόπο μας, που σημαίνει την απουσία ενός φορέα με ρόλο παρεμβατικό.
Δεν έχει περάσει καιρός από την τολμηρή έκθεση του Τελλογλείου Ιδρύματος στη Θεσσαλονίκη με έργα νεότερων Ελλήνων που κακοποιήθηκαν και κακοποιούνται διαρκώς με πλαστά.
Μεταξύ των Δασκάλων – Παρθένης, Μπουζιάνης, Παπαλουκάς – βρισκόταν και ο Γιώργος Σταθόπουλος. Ο αγαπημένος ζωγράφος, ακόμη σήμερα από το ατελιέ του στον Άγιο Αρτέμιο, εργάζεται με την ένταση ενός εφήβου. Κι αν σ’ αυτούς, η ευκολία της πλαστογραφίας πηγάζει από το γεγονός ότι δεν ζουν ανάμεσά μας – κι άρα δεν μπορούν να υποστηρίξουν το έργο τους – φανταστείτε το θράσος των αντιγραφέων που έριχναν στην αγορά πίνακες με την υποτιθέμενη υπογραφή του Σταθόπουλου...
