Η σαφέστατη στροφή του Νίκου Ανδρουλάκη προς τον πρωτόγονο οικονομικό λαϊκισμό, αποτελεί μια προσπάθεια απάντησης στις εξ αριστερών πιέσεις που δέχεται από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Ταυτόχρονα όμως σηματοδοτεί αποχαιρετισμό στον ορθολογισμό και στη δημοσιονομική ισορροπία που τόσο ανάγκη έχει η χώρα.
Ίσως βέβαια ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, να μελέτησε με προσοχή τα αποτελέσματα του ΟΟΣΑ σχετικά με το διαγωνισμό της PISA, σύμφωνα με τα οποία, ένας στους δυο πολίτες δεν κατανοεί καν το κείμενο που διαβάζει. Και η αναλογία μειώνεται ακόμα περισσότερο όταν το κείμενο περιέχει αριθμούς και ποσοστά. Οπότε υιοθετώντας μόνο το ΟΧΙ σε όλα, παράλληλα με το «Τσοβόλα δωσ’ τα όλα», ίσως να εκτιμά έτσι ότι προσελκύει την προσοχή αυτού του 50% των ψηφοφόρων. Διότι το ΟΧΙ είναι ευκολότερα κατανοητό, σε σχέση με την ανάγνωση και εμπέδωση λογικών επιχειρημάτων, καθώς και την ανάλυση πραγματικών δεδομένων.
Έτσι το ΠΑΣΟΚ είπε ΟΧΙ στο άρθρο 78 σύμφωνα με το οποίο αφενός «μπορεί να παρέχονται κίνητρα για σταθερό φορολογικό καθεστώς σε στρατηγικές για την εθνική οικονομία ιδιωτικές επενδύσεις» και αφετέρου ένας «φόρος ή οποιοδήποτε άλλο οικονομικό βάρος δεν μπορεί να επιβληθεί με νόμο αναδρομικής ισχύος».
Είπε ΟΧΙ στο άρθρο 79, σύμφωνα με το οποίο αφενός «ο προϋπολογισμός οφείλει να διασφαλίζει τη βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία» και αφετέρου επιβάλλεται «ετήσιος απολογισμός στους φορείς που χρηματοδοτούνται άμεσα ή έμμεσα από τον κρατικό προϋπολογισμό».
Με δυο λόγια, είπε ΟΧΙ στο σταθερό φορολογικό περιβάλλον, στη βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία και στην λογοδοσία των δημοσίων δαπανών. Μια λογική που ταυτίζεται απόλυτα με τις εξαγγελίες στη ΔΕΘ όπου υποσχέθηκε περισσότερες παροχές και δαπάνες, χωρίς ίχνος δημοσιονομικής βιωσιμότητας...
