Γ. Καραμπελιάς: Το ρωσικό κόμμα σε… αναταραχή

Το αφήγημα των ρωσόφιλων και των πολυάριθμων πρακτόρων τους στην Ελλάδα, όταν ξεκίνησε η εισβολή του 2022, ήταν πως επρόκειτο για μια σύντομης διάρκειας «εκκαθαριστική επιχείρηση» που πολύ σύντομα θα ολοκληρωνόταν με την εξόντωση του Ζελένσκι και την «απο ναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας, μια και στην πραγματικότητα οι Ουκρανοί δεν ήταν τίποτε άλλο παρά Ρώσοι των συνόρων. 

Μάλιστα, γνωστός καθηγητής υποστήριζε πως οι Ρώσοι φαντάροι θα έμπαιναν στο Κίεβο σε τρεις μέρες και οι Ουκρανοί «αδερφοί» τους θα τους υποδεχόντουσαν με τριαντάφυλλα. 

Όσοι αντιστρατεύονταν μία τέτοια κατάφωρη εισβολή σε μια ανεξάρτητη χώρα, ανάλογη με εκείνη των Τούρκων στην Κύπρο, εισπράτταμε από τους οπαδούς της εισβολής την ταμπέλα του «αφελούς» διότι δεν λαμβάνουμε υπόψη μας «τη μεγάλη γεωπολιτική εικόνα». Άλλωστε, όπως είπε και ο Μερσχάιμερ, η εισβολή στην Ουκρανία ήταν μία πράξη αντίστασης ενάντια στο ΝΑΤΟ.

Όταν μάλιστα, σε όλη την προηγούμενη χρονική περίοδο, είχε πραγματοποιηθεί μια έντονη ιδεολογική προπαγάνδα που πρόβαλλε την αξία της γεωπολιτικής του Mackinder και της Ευρασίας, στα αχνάρια των ναζί θεωρητικών. 

Τους στόχους αυτών των ιδεολογημάτων τους κατανοήσαμε πλήρως μετά την εισβολή: Η πολιτική πραγματικότητα της Ευρασίας επιτάσσει την κυριαρχία της Ρωσίας στην Ευρώπη, τουλάχιστον την ανατολική και νοτιοανατολική – η δε εισβολή στην Ουκρανία δεν ήταν παρά η πρώτη πράξη υλοποίησης αυτού του σχεδίου...

Έλληνες δημοσιογράφοι καλούν τον Πούτιν να επέμβει ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Όσο κι αν φαίνεται εξωφρενικό, τον τελευταίο καιρό υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι με προϋπηρεσία σε συστημικά έντυπα, οι οποίοι καλούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον Πούτιν να εγκαταλείψει την «μεσοβέζικη» και συμβιβαστική πολιτική του και να προχωρήσει σε πλέον αποφασιστικά μέτρα για να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο εναντίον της Ουκρανίας όσο και εναντίον ευρωπαϊκών χωρών, κραδαίνοντας και την απειλή των πυρηνικών.
Διαβάζουμε σε άρθρο του Σταύρου Λυγερού στην ιστοσελίδα slpress με τον τίτλο: «Παίζει με τη φωτιά η Δύση πληγώνοντας την “Αρκούδα”…» , την Κυριακή 26 Ιουλίου, το οποίο αποτελεί το τελευταίο από μια σειρά ανάλογων άρθρων, πως η Ρωσία είναι… θύμα(!) ενός ασύμμετρου πολέμου. 

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο στη διάρκεια του πολέμου, «η Ρωσία υφίσταται συνεχή πλήγματα στην επικράτειά της, ενώ οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ παραμένουν στο απυρόβλητο». Και συνεχίζει: «είναι προφανές πως η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχισθεί». «Είναι μη βιώσιμο για τη Ρωσία να υφίσταται αυτά τα πλήγματα, περιοριζόμενη στο να τα ανταποδίδει στην Ουκρανία».
Ο Λυγερός παρότι επικρίνει τον Πούτιν για «αυταπάτες» και υπερβολική «αυτοσυγκράτηση» διαπιστώνει εντούτοις πως «είναι τα ίδια τα πράγματα που τον εξωθούν σε κλιμάκωση». Και δεν περνάει από το μυαλό του η αποκλιμάκωση! «Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Μόσχα δεν έχει να περιμένει τίποτα από τον Τραμπ. Όσο για τους Ευρωπαίους, είναι εξόφθαλμο ότι, όσο βρίσκονται στο απυρόβλητο, δεν έχουν λόγο να αλλάξουν στάση».

«Μόνο εάν οι Ρώσοι λάμβαναν ριζοσπαστικά στρατιωτικά μέτρα εντός της Ουκρανίας και ταυτοχρόνως μετέφεραν επιλεκτικά τον πόλεμο και στις χώρες που έχουν ευθέως εμπλακεί στο πλευρό του Κιέβου, θα υποχρέωναν και τον Τραμπ και τους Ευρωπαίους να αλλάξουν γραμμή πλεύσης». 

 Διότι, ως μη όφειλαν(sic) «είναι οι Ουκρανοί που κλιμακώνουν, με τους Ρώσους να ακολουθούν. 

Είναι οι Ουκρανοί που άρχισαν να πλήττουν εμπορικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα, [ ] άρχισαν να βομβαρδίζουν μεγάλες εμπορικές αποθήκες (logistics) με σκοπό τη φθορά της ρωσικής οικονομίας». Πράξεις που σύμφωνα με τον υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου, ιδιοκτήτη του SLpress «συνιστούν έγκλημα πολέμου.» ...

Η ρωσική παράταξη στην Ελλάδα

Σήμερα, στην Ελλάδα, έχει διαμορφωθεί μία ευρύτατη φιλορωσική παράταξη με διαταξικά, διαπαραταξιακά και διαπολιτισμικά χαρακτηριστικά. 

Μία παράταξη που εκτείνεται από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος έως το άλλο. 

Με ψεκασμένους και πανεπιστημιακούς. 

Με πολιτικούς και δημόσιους λειτουργούς στο υψηλότερο επίπεδο και άλλους στη λάντζα του κιτρινισμού και της διαδικτυακής συκοφαντίας.

Η ρωσική παράταξη έχει τη μορφή δικτύου, είναι δαιδαλώδης, πολύμορφη και «πλουραλιστική». Τα σημεία πύκνωσής της είναι πολλά και ενίοτε ανταγωνιστικά μεταξύ τους. Ανάμεσα σε δεδηλωμένους ρωσόφιλους, όπως ο Κασιδιάρης, ο Βελόπουλος, ο Λαφαζάνης ή ο Βαρουφάκης, μπορεί να υπάρχουν τεράστιες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, αλλά συναντιούνται σε ορισμένους κοινούς στόχους.

Με αφετηρία την ανοικτή ή συγκεκαλυμμένη υποστήριξη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, στοχεύουν κατ’ εξοχήν στην υπονόμευση και αποσταθεροποίηση της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης και την αποσύνθεση της κοινωνικής και πολιτικής συνοχής της Ελλάδας.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η σημερινή Ρωσία, συνεχίζοντας την παράδοση της τσαρικής Οχράνα και της σοβιετικής KGB, διαθέτει ίσως τις αποτελεσματικότερες μυστικές υπηρεσίες και στρατηγικές παραπληροφόρησης στον κόσμο. H Ρωσία του Πούτιν, παρότι μοιάζει με μία χώρα του Τρίτου Κόσμου που εξάγει πρώτες ύλες – αέριο, πετρέλαιο και ορυκτά –, διατηρεί έναν ισχυρό στρατιωτικό και πυρηνικό βραχίονα. Προπαντός, διαθέτει έναν τεράστιο μηχανισμό προπαγάνδας και παραπληροφόρησης και πρωτοπορεί στις πρακτικές της χρήσης του διαδικτύου ως όπλο πολέμου...

Οι θεωρίες συνωμοσίας από τον Πούτιν στον Ερντογάν

Αν παλαιότερα απορρίπταμε τους συνωμοσιολόγους ως γραφικές φιγούρες του περιθωρίου, δεν μπορούσαμε ίσως να φανταστούμε ότι κάποια στιγμή θα είχαν τέτοια απήχηση, ώστε να επηρεάζουν τη διεθνή πολιτική και να έχουν πρόσβαση στα μεγάλα κέντρα εξουσίας.
Ούτε μπορούσαμε ίσως να φανταστούμε ότι σε άλλες χώρες η συνωμοσιολογία, η ψευδοϊστορία και ο χιλιασμός ήταν από καιρό ενταγμένα στην επίσημη κρατική πολιτική, ως μέσα, τόσο εσωτερικής όσο και εξωτερικής προπαγάνδας.
Γιατί η συνωμοσιολογία, εκτός από το να γεμίζει τις τσέπες των απατεώνων, μπορεί να λειτουργεί επικουρικά του κράτους, ως ένας μακρύς ιδεολογικός βραχίονας, που έχει το προνόμιο να επηρεάζει το κομμάτι εκείνο των πολιτών που έχει χάσει κάθε εμπιστοσύνη στους θεσμούς και, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να επηρεαστεί από τα κατεστημένα Μέσα Ενημέρωσης.
Έτσι, θα δούμε σε κάποιες χώρες τους συνωμοσιολόγους να προσαρμόζονται σταδιακά στους ιδεολογικούς και γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς της επίσημης κρατικής πολιτικής και στη συνέχεια να εξάγουν την πολιτική αυτή στο εξωτερικό. Στο βιβλίο Θεωρίες συνωμοσίας και πολιτική (Εναλλακτικές Εκδόσεις) εξετάζονται τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις: η Τουρκία, η Ρωσία και οι Η.Π.Α. ...

Γ. Καραμπελιάς: Αλέξης Τσίπρας «Ένας Μεσσίας της συμφοράς»

Διαβάζοντας ήδη τον τίτλο του βιβλίου του Αλ. Τσίπρα δημιουργείται αυτομάτως η αίσθηση του γελοίου αλλά και της ύβρεως. 

Καθώς το υπέροχο ποίημα, σύμβολο της ανθρώπινης περιπέτειας του Κωνσταντίνου Καβάφη, σκυλεύεται για να μεταβληθεί στον τίτλο ενός πονήματος που περιγράφει ένα άθλιο ρεσάλτο προς την εξουσία μιας ασύνταχτης παρέας αμοραλιστών, και ακόμα χειρότερα στο όπλο για το ξέπλυμά του.
Και αν όλα αυτά έχουν ήδη επισημανθεί από πολλούς αναλυτές και δημοσιογράφους, μας έχει ξεφύγει ίσως μια άλλη παράμετρος που βρίσκεται στο υπόστρωμα του πονήματός του και αναδύεται υποδόρια από αυτό. Δηλαδή, η προσπάθεια μιας εκκοσμικευμένης μεν αλλά θεολογικού χαρακτήρα απόπειρας «αγιοποίησής» του. 

Και ίσως δεν την προσέξαμε αυτή την παράμετρο διότι δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως θα αποτολμούσε μια τέτοια κίνηση. 

Όμως τίποτε δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει από έναν… Τσίπρα...

Γ. Καραμπελιάς: Ενίσχυση της ζήτησης και όχι της προσφοράς

Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ προσπαθούν να ενισχύσουν τη ζήτηση των κατώτερων και μεσαίων εισοδημάτων με σημαντικές φοροελαφρύνσεις, ιδιαίτερα για οικογενειάρχες, κατ’ εξοχήν όσους διαθέτουν τρία ή περισσότερα παιδιά, καθώς και τους νέους, ακόμα και με μηδενισμό φόρων.

Τα μέτρα αυτά ύψους 1,7 δισ. έρχονται να προστεθούν σε εκείνα που εξήγγειλε τον Απρίλιο-Μάιο του 2025, ύψους 1,1 δισ.. – αυξήσεις στους ενστόλους, μέτρα για τη φοιτητική κατοικία, επίδομα 250 ευρώ στους συνταξιούχους, ανάληψη ενός ενοικίου τον χρόνο από το κράτος κ.λπ. Δηλαδή, το σύνολο των μέτρων συμποσούνται σε πάνω από 2,7 δισ. και αφορούν κατ’ εξοχήν τις κατώτερες και μεσαίες εισοδηματικές κατηγορίες, με ιδιαίτερη έμφαση, όπως τονίσαμε, στους νέους και τις πολυμελείς οικογένειες.

Παράλληλα όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μίλησε καθόλου ή ελάχιστα για την «προσφορά», τόσο την ενίσχυση της παραγωγής όσο και την άνοδο των τιμών, που πλήττει πρωτίστως τα λαϊκά και μεσαία στρώματα. Δεν αναφέρθηκε δε καθόλου στην παραγωγική αναβάθμιση συγκεκριμένων τομέων...

Ο Κώστας Σημίτης εγκαλεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη!

Μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στη σημιτική οκταετία και την μητσοτακική εξαετία είναι το γεγονός ότι ο σημιτικός εκσυγχρονισμός που αποτέλεσε το ιδεολογικό επιστέγασμα της μεταπολίτευσης, επικαθορίζεται από μια αριστερή ηγεμονία με παγκόσμιες διαστάσεις ενώ, μετά το 2019, η παλιά Αριστερά έχει εισέλθει σε μια ανεπίστρεπτη παρακμή.

Στο προσκήνιο βρίσκονται πλέον ιδέες και πρακτικές της «συντήρησης», όπως η αξιολόγηση, η αξιοκρατία, η εξύμνηση της επιχειρηματικότητας και της απόδοσης, η φορολογική και δημοσιονομική ισορροπία, σε αντίθεση με τη γενικευμένη επιτρεπτικότητα, την ηδονοθηρία, την καταναλωτική ροπή και την προοδευτική ρητορεία της ύστερης μεταπολίτευσης.

Συνεπώς, ο σημιτικός εκσυγχρονισμός είναι αδύνατο να επιστρέψει, όσο και εάν πολλοί από τους πρωταγωνιστές και τα στελέχη του πρωτοστατούν και στη νέα συγκυρία και κάποτε συνεχίζουν να διακινούν ψήγματα της παλιάς ιδεολογίας τους...

Από τη σκύλευση των νεκρών στα τάγματα εφόδου

Πάνω στην τραγική ιστορία του αναίτιου και εγκληματικού θανάτου 57 ανθρώπων, νέων στην πλειοψηφία τους, στήθηκε η μεγαλύτερη πολιτική απάτη των τελευταίων χρόνων: 

ένα εγχείρημα σκύλευσης και τυμβωρυχίας των νεκρών, εκμετάλλευσης του πόνου και της θλίψης των συγγενών τους, παραπλάνησης του ελληνικού λαού.

Και αυτό το εγχείρημα συμπεριέλαβε την πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου, τους ολιγάρχες, τα ελεγχόμενα μέσα μαζικής επικοινωνίας, επιστήμονες ή υποτιθέμενους επιστήμονες, μυστικές υπηρεσίες και άλλα συμφέροντα εγχώρια και ευρωπαϊκά, κατόρθωσε δε να συνταράξει όλη τη χώρα και να κάνει και την ίδια την κυβέρνηση να δειλιάσει. 

Το δυστύχημα μπόρεσε να χτυπήσει ευαίσθητες χορδές γιατί όλοι ή σχεδόν όλοι, και κυρίως οι νέοι...

Η επιλογή Κ. Τασούλα, μια πολιτισμική και πολιτική στροφή

Σχετικά με την επιλογή του Κωνσταντίνου Τασούλα για την Προεδρία της Δημοκρατίας δεν πρέπει να κρίνουμε τις επιλογές αποκλειστικά από το υποτιθέμενο ή υπαρκτό πολιτικό πρόσημο τους. 

Δηλαδή εμφανίζεται μία εικόνα ως εάν οι επιλογές να είναι είτε «κεντροδεξιά» δηλαδή ο κύριος Τασούλας, είτε «κέντροαριστερά», δηλαδή ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Τάσος Γιαννίτσης ή Λούκα Κατσέλη.

Και αυτό διότι το μεγάλο πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία και ίσως ολόκληρη η Δύση, είναι η κατεύθυνση την οποία παίρνουν οι κοινωνίες και τα χαρακτηριστικά τα οποία θα έχουν απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν όπως το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, η ανάπτυξη ενός διαρκώς ενισχυόμενου πόλου που είναι ο πόλος της Ευρασίας και ειδικά για την Ευρώπη ο αυξανόμενος ρόλος της Τουρκίας.

Αυτά είναι τα μεγάλα προβλήματα και -δυστυχώς για μένα που προέρχομαι από την Αριστερά-, όπως...

Η Γερμανία και το μεταναστευτικό στην Ευρώπη

Η Γερμανία άνοιξε και πάλι το μεταναστευτικό στην Ευρώπη, αλλά αυτή τη φορά στην αντίθετη κατεύθυνση από το 2015, επί κυρίας Μέρκελ. 

Τότε, η λογική της ήταν να ανοίξουν τα σύνορα καθώς οι Γερμανοί βιομήχανοι διακήρυσσαν urbi et orbi ότι χρειάζονται 4 με 5 εκατομμύρια εργαζομένους και άρα θα πρέπει να ανοίξουν τα σύνορα της Ευρώπης.

Υποχρέωσαν τότε την Ελλάδα, με τη συναίνεση της κυβέρνησης Τσίπρα, να μεταβληθεί σε αποθήκη - και εν μέρει συνεχίζει να είναι...

Ο Χάρης Δούκας και οι εμβρυουλκοί του

Η εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία συνεχίζεται εδώ και ένα χρόνο, και η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη να αναρριχηθεί έστω σε μία δεύτερη «τιμητική» θέση, πυροδότησαν μία μάλλον ανούσια αλλά μεθοδευμένη και ενορχηστρωμένη συζήτηση, περί της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού πόλου που θα δώσει τη δυνατότητα στους χαμένους των εθνικών εκλογών και των ευρωεκλογών να επανέλθουν στο προσκήνιο.

Ο άνθρωπος στο μυαλό του οποίου, εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια, κλωθογυρίζει αυτή η ιδέα είναι ο Αλέξης Τσίπρας - ιδέα που κατέστη σχεδόν εμμονική μετά την εκλογική συντριβή του 2023. Ο Τσίπρας, έχοντας διαγνώσει - ορθά - πως το πολιτικό όχημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αδειανό πουκάμισο...

Η παρακμή του ΣΥΡΙΖΑ και ο Κασσελάκης

Ο Κασσελάκης υπήρξε η νέμεση του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα η αναπόφευκτη μετεξέλιξή του. Ο «Στέφανος» δεν είναι τίποτε άλλο από έναν τραμπικό Τσίπρα.

Πράγματι, η μεγάλη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε από την εποχή που, με την κρίση των μνημονίων, οι Έλληνες στρέφονταν αλαφιασμένοι σε οποιαδήποτε πιθανή διέξοδο. Τότε βρέθηκε μπροστά τους ένα κόμμα με στοιχειώδη οργάνωση, με σημαντική δύναμη στα ΜΜΕ και στη διανόηση, με εχέγγυα μιας κάποιας «ριζοσπαστικής αξιοπιστίας», ως προερχόμενο από την Αριστερά, για να αυτοπροταθεί ως μνηστήρας της εξουσίας.

Ο Τσίπρας, αγνοώντας την αντίθεση ανάμεσα στην πραγματικότητα και το κόμμα του, θέλησε...

Ο Τσίπρας θα γελοιοποιήσει και τον πατριωτισμό;

Βιώνουμε τη διάσπαση σε δύο δόσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Αρχικώς, με την «Ομπρέλα» και εν συνεχεία εκείνη της ομάδας Αχτσιόγλου, αλλά και των μουσουλμάνων βουλευτών ή των ευρωβουλευτών Κούλογλου και Παπαδημούλη. 

Και αν ξεφύγουμε λίγο από το σύνδρομο της κλειδαρότρυπας θα διαπιστώσουμε –μάλλον δια γυμνού οφθαλμού και χωρίς να χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο προορατικό χάρισμα– πώς από τον ΣΥΡΙΖΑ αποχωρεί κατά δόσεις η πλέον εθνομηδενιστική πτέρυγα του κόμματος.

Καθόλου τυχαία, οι ανακοινώσεις και των δύο αντιηγετικών ομάδων δεν κάνουν ούτε την ελάχιστη μνεία στα εθνικά προβλήματα, ενώ αντίθετα επαίρονται για τη Συμφωνία των Πρεσπών...

ΣΥΡΙΖΑ: Ένα μεθοδευμένο Συνέδριο διάσπασης

Μετά τις δίδυμες εκλογές του 2023, ο Αλέξης Τσίπρας πείστηκε οριστικά πως ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πλέον ένα νεκρό σχήμα το οποίο δεν μπορεί να χωρέσει τις πρωταγωνιστικές φιλοδοξίες του στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Γι’ αυτό θα πρέπει να ανευρεθεί ένας τρόπος ώστε το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ να πάψει να αποτελεί εμπόδιο στα εγχειρήματα στα οποία θέλει να προβεί στο άμεσο μέλλον.

Άλλωστε, στο παρελθόν, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δημιουργηθεί μέσα από την αυτοχειρία του Συνασπισμού. Με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός νέου σχήματος στη θέση του, του ΣΥΡΙΖΑ, που συμπεριέλαβε ένα μεγάλο τμήμα της άκρας αριστεράς και των κινημάτων που είχαν...

Ο Διονύσης Σαββόπουλος και το εκκρεμές της ιστορίας

Πολλοί προσάπτουν στον Διονύση Σαββόπουλο την τοποθέτησή του υπέρ της ψήφου στη Νέα Δημοκρατία ως εγκατάλειψη των αξιών του και προσχώρηση στο στρατόπεδο της «δεξιάς». 

Όμως το χυδαίο υβρεολόγιο του Παύλου Πολάκη και οι εξυπνακισμοί της Έλενας Ακρίτα επικυρώνουν ex post το διάβημα του Σαββόπουλου.

Όποιος έχει παρακολουθήσει την ιστορία των 60 τελευταίων χρόνων όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, αλλά και ο υποφαινόμενος, κατανοεί απολύτως αυτό το διάβημα χωρίς να σημαίνει και ότι το...

Χρειαζόμαστε και μια Μεγάλη Ιδέα «εσωτερικού»

Η κακοδαιμονία του ελληνικού κράτος με τον σιδηρόδρομο είναι διαχρονική. Ανέκαθεν τα ιδιωτικά συμφέροντα, αντιστρατεύονταν ένα σύγχρονο σιδηροδρομικό δίκτυο. Τον 19ο αιώνα λόγω έλλειψης δρόμων οι καραβοκύρηδες είχαν στα χέρια τους τις συγκοινωνίες και έβλεπαν ανταγωνιστικά τη δημιουργία σιδηροδρομικού δικτύου. Έτσι η Ελλάδα υπήρξε η τελευταία βαλκανική χώρα, που έφτιαξε σιδηρόδρομο.

Χαρακτηριστικά ο Κουμουνδούρος το 1879, με δεδομένη την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, υπέγραψε συμβάσεις με εταιρεία γαλλικών συμφερόντων για την...

Ο Ερντογάν και η αυταπάτη της ελληνοτουρκικής φιλίας

Ο Ερντογάν, μετά το πραξικόπημα του 2016, απέδειξε, πως η δυνατότητα της μεταβολής της Τουρκίας σε μία περιφερειακή δύναμη, με ήπιο τρόπο, αλά Νταβούτογλου, ήταν αδιέξοδη. 

Πρώτον, διότι η Τουρκία στο εσωτερικό και τον περίγυρό της αντιμετωπίζει το κουρδικό ζήτημα με 35-40 εκατομμύρια Κούρδους απέναντί της, και επομένως δεν μπορεί να είναι δημοκρατική, αλλά πρέπει υποχρεωτικά να είναι αυταρχική και κατασταλτική.
Δεύτερον, διότι ως συνέπεια των εσωτερικών αντιθέσεων είναι υποχρεωμένη να πατάει σε δύο βάρκες: Στη Δύση με την οποία...

Η Ουκρανία, το τέλος της γερμανικής Ευρώπης και η Ελλάδα

Του Γιώργου Καραμπελιά
Με την απόφασή της να εισβάλει στην Ουκρανία, η Ρωσία επιδιώκει την αναβίωση του αυτοκρατορικού ρόλου που διαδραμάτιζε τόσο επί ΕΣΣΔ, όσο και επί τσαρισμού.
Πρόκειται για έναν ευρύτερο αναθεωρητισμό. Η υποχώρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας της Δύσης, έχει κινητοποιήσει τις λεγόμενες «παλαιές αυτοκρατορίες», την Ρωσία, την Κίνα, την Τουρκία, ακόμα και το Ιράν, ώστε να ανασυστήσουν τις ηγεμονικές τους σφαίρες επιρροής. Άλλωστε μοιράζονται τα ίδια χαρακτηριστικά: αδιαφορούν για δικαιώματα και δημοκρατικές αρχές, ενώ..

Ποιον ζήλεψε άραγε η «Εφημερίδα των Συντακτών»;

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί κατάπληκτος, εδώ και δύο μήνες τουλάχιστον, τη μεθόδευση της επιχείρησης του πρώην πράκτορα της KGB, Βλαντιμίρ Πούτιν, ενάντια στο κράτος της Ουκρανίας και τον ουκρανικό λαό.
Βασικό στοιχείο αυτής της επίθεσης υπήρξε η εκστρατεία παραπληροφόρησης, ψεύδους και συκοφαντίας ώστε να μπορέσει να προετοιμαστεί το ιδεολογικό κλίμα για την επίθεση: «Ο Ζελένσκι είναι ναζί, οι Ουκρανοί δολοφονούν τους Ρώσους του Ντονμπάς» και φυσικά «ο Πούτιν δεν έχει καμία πρόθεση να εισβάλει στην Ουκρανία», όπως δήλωνε στον Μακρόν ακόμη και την προτεραία της εισβολής...

Ο Καθηγητής, ο Διεθνολόγος, ο Ηγούμενος, ο Ακτιβιστής… και ο Κασιδιάρης

Του Γιώργου Καραμπελιά

«Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς,καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν
δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους»
Ἡράκλειτος

Το ναυάγιο της αφελούς Ευρώπης στα αιμάτινα λασποχώραφα της Ουκρανίας, στην Ελλάδα, σηματοδοτεί ταυτόχρονα το τέλος της ιδεολογίας της μεταπολίτευσης. 

Παρ' ότι η μεταπολίτευση στην οικονομική και κοινωνική της συνθήκη θα έχει όντως εξαντληθεί στη δεκαετία των μνημονίων, οι ιδεολογικές απηχήσεις της, όπως πάντα...