Η αφύπνιση και πάλι του ορθολογισμού

Οι ορθολογιστές πολίτες όρθωσαν το ανάστημα τους στα χρόνια του αριστερού παραλογισμού της «πρώτης φοράς αριστεράς» και κατάφεραν να κρατήσουν τη χώρα όρθια. 

Η μάχη του ορθολογισμού, της υπευθυνότητας κατά του παραλογισμού, του τυχοδιωκτισμού κερδήθηκε και τα τελευταία 7 χρόνια γίνεται προσπάθεια η χώρα να βρει την ευρωπαϊκή της κανονικότητα, να διορθώσει παθογένειες και μεταπολιτευτικές εμμονές που την κράτησαν πίσω και τελικά τη χρεοκόπησαν.

Παράλληλα, τα 7 τελευταία χρόνια έπεσε στην κυριολεξία το ταβάνι στο κεφάλι μας: ασύμμετρη μεταναστευτική εισβολή στον Έβρο και στο Αιγαίο, πανδημία του κορωνοϊού, ενεργειακή κρίση, δύο πόλεμοι που μαίνονται ακόμη, κατακλυσμιαία γεωπολιτική ανατροπή με τη Δύση να αμφισβητείται εκ των έσω από την ηγέτιδα της Αμερική και απ´έξω από την αναθεωρητική μετασοβιετική Ρωσία και τις ακραίες ισλαμικές απολυταρχίες με συντονιστή το Ιράν...

Μετά τον παρορμητισμό, η βαρύτητα της σταθερότητας

Η πολιτική συμπεριφορά των εκλογικών σωμάτων σπανίως υπακούει στη γραμμική λογική. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις έρχονται να επιβεβαιώσουν τη γνώριμη κυκλική τάση, κάθε κύμα κοινωνικής ή πολιτικής αγανάκτησης, όσο εκρηκτικό κι αν εμφανίζεται, ακολουθείται συνήθως από μια φάση εξισορρόπησης, κατά την οποία επανέρχονται οι παλαιές σταθερές.

Οι πολίτες, μολονότι συχνά αντιδρούν παρορμητικά υπό το κράτος της συγκινησιακής φόρτισης, τείνουν εν συνεχεία να επανεκτιμούν τη στάση τους με γνώμονα μια ψυχραιμότερη και περισσότερο υπολογιστική κρίση, στην οποία προεξάρχον κριτήριο αναδεικνύεται, εντέλει, το συμφέρον.

Η συσσωρευμένη κοινωνική αγανάκτηση πυροδοτεί εκλογικές μετατοπίσεις, πολλές φορές με έντονο ριζοσπαστικό ή και ακραίο πρόσημο. Εντούτοις, μόλις καταλαγιάσει ο θόρυβος της συγκυρίας, αναδύεται εκ νέου η επίγνωση των αναγκών της καθημερινότητας, σταθερότητα, προβλεψιμότητα και, εύρυθμη διαχείριση των πρακτικών αναγκών της καθημερινής ζωής...