Η ανακοίνωση του Σταμάτη Ζαχαρού, τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, δεν περιέγραφε μια συνηθισμένη τηλεοπτική μετακίνηση.
Αξίζει να προσέξει κανείς και το ύφος του αποχαιρετισμού. Αντί για προσωπικές αιχμές, ο Ζαχαρός ευχαρίστησε τη διοίκηση και τον ιδιοκτήτη Διονύση Παναγιωτάκη, τους συνεργάτες του, τους καλεσμένους και, προπάντων, τους τηλεθεατές.
Η αξία του δύσκολου συνομιλητή
Υπάρχει, ωστόσο, ένα χαρακτηριστικό της τηλεοπτικής παρουσίας του Σταμάτη Ζαχαρού που κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας: η προθυμία του να συνομιλεί και με ανθρώπους που δεν συμμερίζονταν καθόλου τις θέσεις του. Όχι μόνο με συνομιλητές ευγενικούς, προετοιμασμένους ή συναινετικούς, αλλά και με όσους κατέφευγαν σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς, σε διαρκείς αμφισβητήσεις ή σε ισχυρισμούς που, κατά την εκτίμησή μας, δοκιμάζουν τα όρια της στοιχειώδους λογικής και τεκμηρίωσης.
Η υπομονή αυτή δεν συνίσταται στο να μένει ο δημοσιογράφος άφωνος απέναντι σε οποιονδήποτε ισχυρισμό. Συνίσταται στο να επιμένει στην ερώτηση, να ζητεί δεδομένα, να επανέρχεται σε όσα αποφεύγεται να απαντηθούν και να μην αντικαθιστά την αντιπαράθεση των επιχειρημάτων με την εύκολη αποβολή ενός δυσάρεστου καλεσμένου από τη συζήτηση. Ακόμη και όταν οι τόνοι ανεβαίνουν, η επιλογή να εκτεθούν δημόσια οι διαφορετικές απόψεις και να δοκιμαστούν απέναντι σε πραγματικά στοιχεία είναι δημοσιογραφικά πιο απαιτητική από ένα προστατευμένο πάνελ ομοφρονούντων.
Αυτή ήταν και η δηλωμένη φιλοσοφία της εκπομπής. Η επίσημη σελίδα του «ΕΔΩ*» στο One περιέγραφε μια ζωντανή ενημερωτική ζώνη που αναζητούσε απαντήσεις εκεί όπου πολλοί δυσκολεύονται να ρωτήσουν. Πρόκειται ασφαλώς για την περιγραφή του ίδιου του σταθμού. Αποτελεί όμως εύγλωττη μαρτυρία για το δημοσιογραφικό είδος που είχε επιλεγεί: δύσκολες ερωτήσεις, ανοιχτή σύγκρουση θέσεων και προσκεκλημένοι που δεν επιλέγονται αποκλειστικά με κριτήριο αν συμφωνούν με τον παρουσιαστή.
Ένας τέτοιος διάλογος προϋποθέτει και κάτι ακόμη: το δικαίωμα του πολίτη να ακούσει μια άποψη δεν συνεπάγεται ότι η άποψη αυτή είναι βάσιμη. Ο σεβασμός προς τον συνομιλητή δεν επιβάλλει ίσες αποστάσεις ανάμεσα στα τεκμήρια και στην ατεκμηρίωτη εικασία. Το ακριβώς αντίθετο: το να προσκαλεί κανείς ακόμη και έναν φορέα ανορθολογικών ισχυρισμών έχει δημόσια αξία μόνο εφόσον οι ισχυρισμοί του ελέγχονται με ερωτήσεις, αντιρρήσεις και αποδείξεις. Αυτή η απαιτητική διάκριση αξίζει να αναγνωριστεί στην προσπάθεια του Ζαχαρού.
Όταν η αντιπαράθεση έγινε προσωπική
Υπάρχει μάλιστα ένα συγκεκριμένο και τεκμηριωμένο περιστατικό που φωτίζει τις δυσκολίες αυτού του μοντέλου. Στις 30 Ιουνίου 2026, η συνέντευξη του πρώην περιφερειάρχη Αττικής Γιάννη Σγουρού εξελίχθηκε σε σκληρή λεκτική αντιπαράθεση. Ο καλεσμένος αποχώρησε, απηύθυνε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς προς τον δημοσιογράφο και αναφέρθηκε στην ιδιοκτησία του καναλιού. Η δημοσιευμένη απομαγνητοφώνηση της αντιπαράθεσης καταγράφει ταυτόχρονα ότι ο Ζαχαρός επέμενε σε αριθμητικά στοιχεία και στις ερωτήσεις του, ενώ ο Σγουρός, στη δική του μεταγενέστερη τοποθέτηση, κατηγόρησε τον παρουσιαστή για διακοπές και επιθετική συμπεριφορά. Δεν πρόκειται, επομένως, για σκηνή που χρειάζεται εξωραϊσμό ή μονομερή ανάγνωση.
Σημασία έχει τι συνέβη στη συνέχεια: την 1η Ιουλίου, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδίκασε επισήμως τη φραστική επίθεση του Γιάννη Σγουρού και δήλωσε ότι στέκεται αρωγός στον Σταμάτη Ζαχαρό και σε κάθε δημοσιογράφο που αντιμετωπίζει ανάλογες συμπεριφορές. Πρόκειται για ένα ισχυρό, δημόσια καταγεγραμμένο στοιχείο: οι πιέσεις που μπορεί να δέχεται ο δημοσιογράφος όταν δεν υποχωρεί μπροστά σε έναν ισχυρό συνομιλητή δεν αποτελούν απλώς προσωπική εντύπωση ενός τηλεθεατή.
Το λάθος, η συγγνώμη και το μέτρο της κρίσης
Η υπεράσπιση του Σταμάτη Ζαχαρού δεν μπορεί —και δεν χρειάζεται— να παρακάμψει το σοβαρό λάθος που προηγήθηκε. Στις 2 Οκτωβρίου, κατά τη συζήτηση για το γεγονός ότι δεν είχε εντοπιστεί η σορός της Εριέττας Μόλχο, θύματος της τραγωδίας των Τεμπών, ο δημοσιογράφος είπε: «Πώς γίνεται αυτό; Μήπως δεν ήταν στο τρένο;». Ακολούθησε αναφορά σε ισχυρισμούς περί αγνοουμένων κατά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Οι συγκεκριμένες διατυπώσεις προκάλεσαν εύλογα έντονες αντιδράσεις, καθώς μπορούσαν να εκληφθούν ως αμφισβήτηση της παρουσίας της Εριέττας στην αμαξοστοιχία. Όταν ο δημόσιος λόγος αγγίζει τη μνήμη θυμάτων και τον πόνο των οικογενειών τους, η προσοχή στη διατύπωση δεν είναι δευτερεύουσα υποχρέωση.
Στις 3 Οκτωβρίου ο δημοσιογράφος ζήτησε δημόσια συγγνώμη, χαρακτήρισε τη διατύπωση δικό του λάθος και εξήγησε ότι στόχος του ήταν να ασκήσει ειρωνική κριτική σε θεωρίες συνωμοσίας για την τραγωδία, όχι να αμφισβητήσει ότι το θύμα βρισκόταν στο τρένο ούτε να προσβάλει τη μνήμη του. Κάποιοι μπορεί να θεωρούν ανεπαρκή την εξήγησή του και να ασκήσουν αυστηρή κριτική. Όμως η παραδοχή ευθύνης δεν είναι αμελητέα πράξη. Άλλο η απαίτηση λογοδοσίας για ένα πραγματικό ολίσθημα και άλλο η διαγραφή μιας πολυετούς επαγγελματικής προσπάθειας από τη δημόσια μνήμη.
Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποιοι παράγοντες οδήγησαν το One να τερματίσει τη συνεργασία. Το επίμαχο περιστατικό προηγήθηκε χρονικά, αλλά η χρονική ακολουθία δεν αποδεικνύει από μόνη της αιτιώδη σχέση· σχετικό ρεπορτάζ της 12ης Οκτωβρίου επισήμανε ρητά την απουσία επίσημης αιτιολόγησης. Η διοίκηση κάθε σταθμού έχει ασφαλώς δικαίωμα να αποφασίζει για το πρόγραμμά της, όπως και οι δημοσιογράφοι έχουν ευθύνη για όσα λένε. Η δημόσια συζήτηση, ωστόσο, δικαιούται να ζητεί διαφάνεια, σαφήνεια και αναλογικότητα, ιδιαίτερα όταν η απόφαση αφορά μια ταυτισμένη με συγκεκριμένο παρουσιαστή ενημερωτική εκπομπή.
Να μην τιμωρούμε την ίδια τη δυνατότητα του διαλόγου
Όποιος επιθυμεί μια δημοσιογραφία που επιμένει σε ερωτήσεις, αριθμούς και έλεγχο των ισχυρισμών, οφείλει να υπερασπίζεται και την παρουσία δύσκολων —μερικές φορές αντιπαθητικών— δημοσιογραφικών φωνών στον δημόσιο χώρο. Η δημοκρατική πολυφωνία δεν εξαντλείται στη συνύπαρξη απόψεων που συμφωνούν ευγενικά μεταξύ τους. Κρίνεται και από το αν ένας συνομιλητής μπορεί να διαφωνήσει σφοδρά, να δυσαρεστήσει, να δεχθεί προσωπική επίθεση και παρ’ όλα αυτά να συνεχίσει να αναζητεί απαντήσεις.
Αυτό είναι το ουσιώδες στοιχείο της δημοσιογραφικής διαδρομής του Σταμάτη Ζαχαρού που αξίζει να υπερασπιστούμε: όχι ένα υποτιθέμενο αλάθητο, αλλά το θάρρος του απαιτητικού διαλόγου, την επιμονή στο επιχείρημα και την υπομονή απέναντι σε συνομιλητές που θα ήταν πολύ ευκολότερο να μη βρεθούν ποτέ απέναντί του. Οι αποτυχίες του πρέπει να κρίνονται· το ίδιο όμως και η συνολική προσφορά του. Αν η τελευταία εξαφανίζεται πίσω από ένα λάθος, τότε αδικείται όχι μόνο ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος, αλλά και η ίδια η δημόσια συζήτηση.
Η παρουσία του Σταμάτη Ζαχαρού στην εκπομπή «ΕΔΩ*» του One μπορεί να ολοκληρώθηκε. Η ανάγκη όμως για ανοιχτές, τεκμηριωμένες και δύσκολες δημοσιογραφικές συζητήσεις παραμένει. Και το «εις το επανιδείν» με το οποίο αποχαιρέτησε ο Σταμάτης Ζαχαρός το κοινό του αξίζει να βρει σύντομα ουσιαστικό περιεχόμενο.
Πηγές και τεκμήρια
- Σταμάτης Ζαχαρός, προσωπική ανάρτηση για τη διακοπή της συνεργασίας, 12/10/2026 (Facebook· ενδέχεται να απαιτείται σύνδεση).
- One Channel, επίσημη παρουσίαση και αρχείο της εκπομπής «ΕΔΩ*».
- Εφημερίδα των Συντακτών, 1/7/2026: διάλογος Ζαχαρού–Σγουρού και αντίδραση του καλεσμένου.
- iefimerida.gr, 1/7/2026: αυτούσιο κείμενο της ανακοίνωσης της ΕΣΗΕΑ για την επίθεση Σγουρού.
- Mononews, 12/10/2026: το χρονικό της αποχώρησης και η απουσία δημοσιοποιημένης επίσημης αιτιολόγησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου