Περίμεναν να γίνει της…Ρεάλ Μαδρίτης στη ΝΔ

Ίσως να μη γνωρίζει ο αναγνώστης τι έγινε προχθές στον μεγαλύτερο σύλλογο του κόσμου, τη Ρεάλ Μαδρίτης. 

Δύο ποδοσφαιριστές της πλακώθηκαν στο ξύλο κατά την προπόνηση της ομάδας. Ο ένας δέχθηκε ντιρέκτ κτύπημα στο πρόσωπο από τον άλλον, έπεσε αναίσθητος στο έδαφος και διακομίστηκε με φορείο στο νοσοκομείο. 

Μιλάμε για παίκτες με ετήσιες αμοιβές πολλών εκατομμυρίων. Αυτό το επεισόδιο ήταν το αποτέλεσμα ενός πολύ κακού κλίματος που επικρατεί από την αρχή της σεζόν στα αποδυτήρια του ένδοξου συλλόγου και δεν ήταν το πρώτο.
Κάποιοι περίμεναν εναγωνίως να επικρατήσει και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας κλίμα… Ρεάλ Μαδρίτης. 

Όχι βεβαίως να έρθουν στα χέρια, αλλά οι τόνοι να είναι ιδιαίτερα ανεβασμένοι, ώστε να υπάρξει η εικόνα της κατάρρευσης της ενότητας και της αποδόμησης του Μητσοτάκη. 

Διότι τελικά αυτοί είναι οι στόχοι μιας οικονομικής και παραπολιτικής καμαρίλας. Με δεδομένη την ανυπαρξία της αντιπολίτευσης το παιχνίδι της κυβερνητικής φθοράς να μεταφερθεί εντός της Νέας Δημοκρατίας.

Σημειώνω πως αυτά τα παράκεντρα ισχύος επανέφεραν το τελευταίο χρονικό διάστημα το σενάριο της εν κινήσει διαδοχής του πρωθυπουργού. Το σενάριο αυτό για να σταθεί, απαιτεί την με κάθε τρόπο απαξίωση του Μητσοτάκη και τη συνακόλουθη εσωκομματική του αμφισβήτηση. Επιπλέον απαιτεί και την ύπαρξη διαδόχου που θα είναι μέρος αυτού του σεναρίου. Όμως ο οποιοσδήποτε διάδοχος του Μητσοτάκη θα πρέπει ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΙΔΡΩΣΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ. Οι απόντες από τις κρίσιμες μάχες, όσοι έχουν ως πρώτο τους μέλημα τη συντήρηση του πολιτικού τους κεφαλαίου ουδεμία πιθανότητα έχουν να κερδίσουν τη βάση της παράταξης. Αυτή τιμά πάντα τους αγωνιστές...

Αλήθειες

Επτακόσιοι οδηγοί αστικών λεωφορείων, από τους 2700 συνολικά, δήλωναν ασθένεια, αλλά την ίδια στιγμή αρκετοί απ’ αυτούς εργάζονταν σε εταιρίες τουριστικών μεταφορών εισπράττοντας βεβαίως και τον μισθό τους απ’ το δημόσιο.
Ως αποτέλεσμα, μόνο το 2024, χάθηκαν περίπου 500.000 δρομολόγια αστικών συγκοινωνιών λόγω έλλειψης οδηγών.
Η είδηση καθ’ αυτή είναι εντυπωσιακή.
Και θυμίζει μια άλλη, αυτή με τους «τυφλούς» της Ζακύνθου που τσέπωναν τα επιδόματα για πολλά χρόνια, αν και μόνο ελάχιστοι τα δικαιούνταν. Και οι υπόλοιποι εργάζονταν κανονικά ακόμα και ως ταξιτζήδες ή ποδοσφαιριστές.

Δεκαέξι ολόκληρα χρόνια μετα τα πρώτα μνημόνια, και με 10 χρόνια μιας επώδυνης κρίσης που βύθισε τη χώρα στη δυστυχία και την ανυποληψία, θα ήλπιζε κανείς ότι βγήκαν τουλάχιστον κάποια συμπεράσματα ως προς τις αιτίες της πτώχευσης. 

Και ότι τέτοια φαινόμενα θα είχαν εκλείψει γιατί θα γινόμασταν ωριμότεροι. Αλλά όπως έδειξε και η ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ, παρα την όποια πρόοδο που έχει γίνει, έχουμε δρόμο ακόμα μπροστά να διανύσουμε.

Γιατί το πρόβλημά μας δεν είναι μόνο πολιτικό ή οικονομικό. Αλλά πρωτίστως και κυρίως πολιτισμικό. Και ως τέτοιο είναι δυο φορές πιο δύσκολο να επιλυθεί...

«Στο χιλιοστό»: Αυταπάτη ή πολιτική απάτη η «πρώτη φορά Αριστερά»;

Το ντοκυμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού «Στο χιλιοστό», το πρώτο μέρος του οποίου προβλήθηκε από τον ΣΚΑΪ, αποτέλεσε, όπως αναμενόταν άλλωστε, πεδίο σύγκρουσης και πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις εντός και εκτός της Αριστεράς.

Τη συζήτηση για τα έργα και τις ημέρες της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε ήδη ανοίξει ο Αλέξης Τσίπρας με το βιβλίο του «Ιθάκη» που ήταν και ο προπομπός της επιστροφής του στην πολιτική ζωή της χώρας διεκδικώντας ξανά την πρωθυπουργία. 

Η παρουσίαση της «Ιθάκης» σε όλη τη χώρα καθώς και οι ομιλίες που την συνόδευσαν δεν ήταν παρά μια προσπάθεια να κλείσει όπως όπως αυτό το κεφάλαιο πριν γραφτεί το καινούργιο.

Οι οπαδοί του rebranding Tsipras δεν θεωρούν καθόλου τυχαία την προβολή του ντοκυμαντέρ τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αντίθετα κατήγγειλαν τη συνειδητή πρόθεση, τόσο των δημοσιογράφων όσο και των ιθυνόντων της παραγωγής να ανακόψουν τη δυναμική της επανεμφάνισης του Αλέξη Τσίπρα λίγο πριν ανακοινώσει το νέο του κόμμα και μετρηθεί δημοσκοπικά...

Τα μηνύματα του Κυρ. Μητσοτάκη στους βουλευτές και η ανάγνωση των δημοσκοπήσεων

Η διαχείριση του χρόνου της προεκλογικής περιόδου, που ατύπως έχει ήδη αρχίσει και αναμένεται μακρά, θα αποτελέσει το «στοίχημα» για την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, καθώς οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν συνεχώς συγκεκριμένες εκτιμήσεις και ταυτόχρονα, δείχνουν μια ρευστότητα, που αποτυπώνεται όχι μόνο στο εύρος της «γκρίζας ζώνης», αλλά και στα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά.
Κοινό το συμπέρασμα και στις δύο νέες μετρήσεις, της Pulse για τον ΣΚΑΪ και της MRB για το Open: η Νέα Δημοκρατία καταγράφει απώλειες, στον απόηχο υποθέσεων, όπως οι δικογραφίες, παραμένει, ωστόσο, πρώτη δύναμη, με σχεδόν διπλάσια ποσοστά από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ, το οποίο εμφανίζεται στάσιμο ή με οριακή άνοδο. 

Ακόμη κι αυτό το σκηνικό, όμως, τελεί υπό την αίρεση των νέων κομμάτων, που αυτή την ώρα δεν προσμετρώνται στην πρόθεση ψήφου, παρά μόνο ως δυνητική επιλογή και εν μέρει μόνο αντικατοπτρίζονται στο Άλλο Κόμμα, που βρίσκεται στην τρίτη θέση. 

Κοινό συμπέρασμα, επίσης, η διατήρηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός και τα μονοψήφια ποσοστά του Νίκου Ανδρουλάκη στην ερώτηση αυτή...

«To the point»: Τελικά διαψεύστηκαν οι φημολογίες

Αν κατάλαβα καλά από τα σχετικά ρεπορτάζ η πολυδιαφημισμένη συνεδρίαση της Κ.Ο της ΝΔ δεν ήταν κανένα πεδίο αντιπαραθέσεων ή πεδίο μάχης, όπως προαναγγελλόταν.
Οι βουλευτές μίλησαν, έθεσαν τους προβληματισμούς τους και εξέπεμψαν μήνυμα ενότητας. Το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και λίγες μέρες πριν, όταν γραφόταν ότι θα υπάρξει αντάρτικο στην ψηφοφορία για την άρση ασυλίας των βουλευτών. Εν ολίγοις, άλλη μια τρικυμία σε ποτήρι. 

Κάπου πάντως αυτό το αστείο περί αναταράξεων πρέπει να σταματήσει. 

Οι βουλευτές δέχονται πίεση από τους πολίτες, έχουν σκέψεις, προβλήματα και ίσως και διαφορετικές αντιλήψεις.

Έτσι οικοδομήθηκαν στη Μεταπολίτευση τα δύο μεγάλα κόμματα – παρατάξεις, όσο και αν το μεταπολιτευτικό κομματικό σύστημα πέρναγε από τη φάση των κομμάτων παραγόντων προδικτατορικά, σε κόμματα δομών, αρχών, λειτουργιών...

«To the point»: Μία έρευνα, έξι διαψεύσεις μύθων

Η τελευταία έρευνα της OPINION POLL για το ACTION 24 είχε αρκετά ενδιαφέροντα ευρήματα. Ωστόσο, είναι σημαντικό πως κάποια από αυτά καταρρίπτουν μύθους που καλλιεργούνται, σενάρια άνευ ουσίας που συζητούνται και γράφονται σε βαρυσήμαντες αναλύσεις.
Αξίζει να σταθούμε σ΄ αυτούς μέσα από τα αποτελέσματα σε κρίσιμες ερωτήσεις.

1. Το 35.8% θεωρούν ότι τα πρόσφατα οικονομικά μέτρα της Κυβέρνησης βρίσκονται σε θετική κατεύθυνση. 

Μάλιστα σε παράλληλη ερώτηση, το 34.7% πιστεύει ότι συνολικά η Κυβέρνηση προσπαθεί στο πλαίσιο των δημοσιονομικών περιθωρίων να βελτιώσει τα εισοδήματα και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

Ειδικά το δεύτερο έχει αξία, μιας και ένα σημαντικό αν και μειοψηφικό ποσοστό, μας θυμίζει ότι το αποτέλεσμα σ΄ αυτή την ερώτηση τον τελευταίο μήνα πριν τις Βουλευτικές εκλογές του 2023 ήταν και η εκλογική επίδοση της ΝΔ Δεν αναζητούμε χρυσούς κανόνες που ισχύουν πάντα, αλλά αυτό συνέβη. Σε κάθε περίπτωση, δεν στοιχειοθετείται η εκτίμηση ότι τα μέτρα ήταν μηδαμινής αξίας για την κοινωνία, κάτι που αποτελεί συνήθη προσπάθεια ισοπέδωσης από την Αντιπολίτευση.

2. Το 44.7%, ποσοστό μεγαλύτερο από την εκτίμηση ψήφου της ΝΔ, αλλά και την εκλογική της επίδοση, δείχνει ότι η μισή Ελλάδα δέχεται ότι έχουν γίνει όλες εκείνες οι αμυντικές κινήσεις και πρωτοβουλίες με τις συμμαχίες με Η.Π.Α, Γαλλία, Ισραήλ και Κύπρο κ.λ.π που καθιστούν την χώρα ασφαλή μέσα στις θυελλώδεις διεθνείς αναταράξεις που συγκλονίζουν τον πλανήτη.

Αποτελεί απάντηση μέσω της άποψης των πολιτών σε όλους αυτούς που...

Γιατί ο Ερντογάν δαιμονοποιεί Ελλάδα και Ισραήλ

Ανησυχία στην Αθήνα προκαλεί η εμμονική καλλιέργεια ανθελληνικής υστερίας στην Τουρκία από τα ΜΜΕ, που υποδαυλίζεται και από δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων, καθώς δημιουργεί ένα τοξικό κλίμα που δυσκολεύει τις όποιες προσπάθειες ομαλοποίησης των σχέσεων και δημιουργεί κινδύνους νέων εντάσεων.
Το τελευταίο διάστημα, και εν μέσω του πολέμου στο Ιράν, ο οποίος έχει φέρει σε ιδιαίτερα ευαίσθητη θέση την Τουρκία, στην Άγκυρα έχουν επιλέξει να βάλουν στο στόχαστρο την Αθήνα αλλά και τη Λευκωσία, με πρόσχημα την τριμερή συνεργασία με το Ισραήλ αλλά και τις αμυντικές συμφωνίες που έχουν υπογραφεί μεταξύ των τριών χωρών. 

Στο «καλάθι» της Τουρκίας έχουν μπει και οι αντιστάσεις που βρίσκει η προσπάθεια της να εισπηδήσει στον χώρο της Ευρωπαϊκής Άμυνας κάτι που θα είχε σημαντικό πολιτικό αλλά και οικονομικό όφελος με την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.

Η δαιμονοποίηση του Ισραήλ από την Άγκυρα, και προσωπικά από τον Τ. Ερντογάν, είναι επιλογή που διευκολύνει την τουρκική πλευρά να έχει λόγο στις εξελίξεις χωρίς να υποχρεώνεται να ταχθεί εναντίον του Ιράν, ασχολούμενη με τις «γενοκτονίες» και τις αποσταθεροποιητικές κινήσεις του Ισραήλ και, συγχρόνως, εξυπηρετεί την επιδίωξή της για αποδυνάμωση, πολιτική και διπλωματική, του Ισραήλ την επόμενη ημέρα του πολέμου στο Ιράν. Όταν, όπως είναι πλέον σαφές, ο μεγάλος περιφερειακός ανταγωνισμός θα είναι μεταξύ της Άγκυρας και του Τελ Αβίβ...

Γιατί η κυβέρνηση επιλέγει τη σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ

Το πολιτικό σκηνικό μοιάζει ήδη να «μοιράζει ρόλους» και να κινείται σε προεκλογικούς τόνους, με το δίπολο Νέας Δημοκρατίας - ΠΑΣΟΚ να κυριαρχεί. 

Η επιλογή του Μεγάρου Μαξίμου να αναγάγει υπό την θεσμική ιδιότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε ρόλο κεντρικού αντιπάλου του, την Χαριλάου Τρικούπη, βάζοντας απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη τον Νίκο Ανδρουλάκη, έγινε εντελώς ξεκάθαρη στην προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή, μετά το Πάσχα, όταν ο πρωθυπουργός επέμεινε να αναφέρεται σχεδόν αποκλειστικά στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, στην τελευταία ευθεία κοινοβουλευτική σύγκρουση των δύο.

Για την κυβέρνηση το θέμα των προσώπων είναι το ένα στοιχείο στο οποίο εστιάζει, με κυβερνητικά στελέχη να δηλώνουν συχνά ότι οι πολίτες στις εκλογές δεν επιλέγουν μόνο το κόμμα που θα αναλάβει την διακυβέρνηση, αλλά και τον πρωθυπουργό. 

Με δεδομένο ότι τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων καταγράφουν την αδιαμφισβήτητη υπεροχή του κ. Μητσοτάκη στη λεγόμενη καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, η σύγκριση των προσώπων αποκτά ιδιαίτερο βάρος για την προεκλογική στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου, που θα ενταθεί ακόμη περισσότερο, όταν επισήμως στο «κάδρο» μπει και το πρόσωπο του Αλέξης Τσίπρας.

Το δεύτερο, εξίσου σημαντικό στοιχείο στο οποίο «επενδύει» το κυβερνητικό επιτελείο, είναι αυτό του προγραμματικού λόγου...

Πώς βγαίνουν τα λεφτά κύριε Τσίπρα; Τετραγωνίζοντας το τρίγωνο;

Ήταν πολλοί οι πνευματικοί πατέρες του Αλέξη Τσίπρα (έκδοση 1.0). 

Από τα την είσοδο στην ΚΝΕ μέχρι και τον κυβερνώντα με την Ακροδεξιά Σύριζα, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Γρηγόρης Φαράκος, ο Αλέκος Αλαβάνος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Αλέκος Φλαμπουράρης, ο Στέλιος Παππάς, αλλά και οι οικονομικοί μέντορες Γιάννης Βαρουφάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος και Κώστας Λαπαβίτσας, ήταν αυτοί που ενέπνευσαν τον Αλέξη Τσίπρα.
Σήμερα ο rebranded Αλέξης Τσίπρας (έκδοση 2.0), έχει ένα νέο μέντορα. Τον κοινωνιολόγο Γιώργο Σιακαντάρη, ο οποίος εμπνεύστηκε τη σύγκλιση του «τριγώνου των ρευμάτων» της Αριστεράς. Δηλαδή όπως αναφέρει, της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας.

Όμως πριν από κάποια χρόνια ο ίδιος εμπνευστής της νέας ιδεολογικής ταυτότητας του rebranded Αλέξη Τσίπρα, εδώ στο liberal, μας έλεγε ότι «το να ζητά κανείς η Σοσιαλδημοκρατία των συμβιβασμών να είναι ριζοσπαστική, είναι σαν τον αλχημιστή που αναζητά από μη πολύτιμα μέταλλα να φτιάξει χρυσό. Και το να ζητά κανείς να είναι αριστερή, είναι σαν να προσπαθεί να πείσει ότι το τρίγωνο έχει τέσσερις γωνίες». 

Στο άρθρο του εδώ, μας εξηγούσε για ποιο λόγο «ο ριζοσπαστισμός είναι ασυμβίβαστος με την αρχή του συμβιβασμού που διέπει τη Σοσιαλδημοκρατία». 

Φαίνεται ότι μετά από 9 χρόνια τα πράγματα έχουν αλλάξει...

Από τα αποδυτήρια ο Τσίπρας δείχνει την πλάτη σε Ανδρουλάκη

Η δημοσκόπηση της Opinion Poll για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού Action 24 κατέδειξε χθες αυτό το οποίο σοβαροί άνθρωποι και διαχρονικοί φίλοι του ΠΑΣΟΚ προειδοποιούσαν εδώ και καιρό τον Νίκο Ανδρουλάκη. Ότι η στρατηγική της ασύμμετρης πόλωσης και τοξικότητας, ο χαρτοπόλεμος των καταγγελιών με στόχο τη μόχλευση της κοινωνικής οργής, η επίκληση του πράσινου ηθικού πλεονεκτήματος και η αναγωγή της εκλεγμένης κυβέρνησης σε συμμορία, καθετηριάζει την κεντρώα φλέβα του ΠΑΣΟΚ.
Η αντιπολιτευτική τακτική της Χαριλάου Τρικούπη επιδοκιμάζεται από μόλις το 10,6% των πολιτών, ενώ το 87,6% δηλώνει λίγο ή καθόλου ικανοποιημένο. 

Στους ψηφοφόρους του κόμματος, σχεδόν το 60% δηλώνει λίγο έως καθόλου ικανοποιημένο. 

Ένα σχεδόν 23,5% λέει «καθόλου». Δηλαδή δεν βρίσκει τίποτα σωστό. 

Πολύ ή αρκετά ικανοποιημένο εμφανίζεται το 40,5% ψηφοφόρων του. Προφανώς, πρόκειται για ψηφοφόρους που πρώτα θα βγει η ψυχή τους και μετά θα εγκαταλείψουν το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου, έστω κι αν στο ενδιάμεσο έχουν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα επιστροφής στην εξουσία. Τουλάχιστον υπό την παρούσα ηγεσία.

Ό,τι κερδίζει σε πρόθεση ψήφου, το χάνει σε προοπτική από τις επιδόσεις του κυρίου Ανδρουλάκη στον δείκτη καταλληλότητας για πρωθυπουργός και στον ανταγωνισμό με τους υπόλοιπους αρχηγούς της αντιπολίτευσης. 

Το κόμμα τσίμπησε 1,2 μονάδες από τον Μάρτιο αλλά ο αρχηγός του βλέπει να τον προσπερνά από τα αποδυτήρια ο Αλέξης Τσίπρας. Χωρίς ο πρώην πρωθυπουργός να διαθέτει ακόμη «κόμμα», «στελεχάρες» και «προγραμματάρα», όπως δήλωνε για το ΠΑΣΟΚ η αναπληρώτρια γραμματέας Επικοινωνίας, η μαχητική Βάσια Αναστασίου με το dark χιούμορ!...

«To the point»: Η κοινωνία θέλει σταθερότητα και παρά τη δυσαρέσκεια, δεν φαίνεται διατεθειμένη να πάρει το ρίσκο μιας αόριστης αλλαγής - ΠΙΝΑΚΕΣ

Η τελευταία δημοσκόπηση της OPINIONPOLL για το ACTION 24 - όπως και άλλες αυτής της περιόδου - ανέδειξαν για άλλη μια φορά ότι παρά την πολεμική από το σύνολο της Αντιπολίτευσης και μάλιστα με παρόμοια ρητορική, τις νέες δικογραφίες κ.λ.π, η κυβέρνηση έχει τις φθορές της αλλά δείχνει αντανακλαστικά επανόδου. 

Είναι φανερό ότι υπάρχουν βασικά δύο «θεματικές» που εκεί θα κριθούν οι εξελίξεις:

Πρώτο: Οι διεθνείς αναταράξεις, ο πόλεμος στο Ιράν διατηρούν σε πολύ υψηλά τα επίπεδα ανησυχίας των πολιτών και αυτό δυναμώνει την τάση αναζήτησης σταθερότητας στη χώρα. 

Λογικό δεν είναι; 

Στην έρευνα της ΟPINIONPOLL, το 78.2% θεωρεί ότι οι γεωστρατηγικές αναταράξεις απαιτούν σταθερότητα στη χώρα. 

Αυτό αποτελεί δομικό πλεονέκτημα για τον Κ. Μητσοτάκη.

Πολύ περισσότερο που οι υψηλοί τόνοι από την Αντιπολίτευση, το σφυροκόπημα όπως λένε δημοσιογράφοι σε συνδυασμό με τις δημοσκοπικές επιδόσεις, δεν τους επιτρέπει να φανούν ως παράγοντες σταθερότητας αλλά θορύβου. 

Δυνατά σημεία του Κ. Μητσοτάκη;

Η υψηλή αποδοχή της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της κυβέρνησης που φτάνει το 44.7%, πολύ πάνω από τις δημοσκοπικές επιδόσεις της ΝΔ στην εκτίμηση ψήφου, ακόμα και το ποσοστό των...

Ο μαραθώνιος του λαϊκισμού δεν έχει τερματισμό…

Η πρόσφατη πολιτική ιστορία μας έχει διδάξει ότι το περίφημο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας από τη ΔΕΘ το 2014, ήταν το αποκορύφωμα της πολιτικής απάτης αφού μέσω αυτού ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν μια οικονομική πολιτική που θα «τσάκιζε» τους δανειστές. Μόνο που τελικά «τσάκισε» μια ολόκληρη χώρα.Ήταν τόσο καλά «κοστολογημένη» που υποσχόταν παροχές 12 δισεκατομμυρίων ευρώ και τελικά έφερε 14 δισεκατομμύρια μέτρα. Ο άκρατος λαϊκισμός, η παροχολογία και οι ψεύτικες υποσχέσεις στα «καλύτερά» τους. Και εκεί που λες ότι στην πολιτική τα έχεις δει και τα έχεις ακούσει όλα, αποδεικνύεται ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας και πως ο μαραθώνιος του λαϊκισμού, τελικά, δεν έχει τερματισμό...

«To the point»: Χαρές ανόδου πριν την καταιγίδα

Όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις λίγο πριν και μετά το Πάσχα καταγράφουν μια άνοδο των επιδόσεων του ΠΑΣΟΚ κατά 1.5% περίπου στην εκτίμηση ψήφου. Από κόμμα του 12.5% -13.5% εμφανίζεται να βρίσκεται περίπου στο 15%, με κάποιες έρευνες που δημοσιεύτηκαν, να το εντοπίζουν και στο 16%.
Λίγο το Συνέδριο που αν και δεν ξεκαθάρισε και πολλά πράγματα, ενοποίησε σ' αυτή τη φάση τις διαφορετικές δυνάμεις στο εσωτερικό του με το «δεν θα συνεργαστούμε ποτέ με τη ΝΔ για τον σχηματισμό Κυβέρνησης» και λίγο κάποιες πρωτοβουλίες είχαν ως αποτέλεσμα την άνοδό του.

Ωστόσο, αναδεικνύεται ένα κρίσιμο ερώτημα: Πρόκειται για μια «μικρή δημοσκοπική άνοιξη» πριν από την καταιγίδα που θα φέρουν τα δύο νέα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού ή ένα σταθερό ανοδικό βήμα που θα έχει συνέχεια; Η απάντηση πρέπει να λαμβάνει υπόψη τους εξής παράγοντες:

Η απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί και κάποια συγκλονιστική πολιτική πλατφόρμα και σε κάθε περίπτωση δεν συνιστά εναλλακτική πολιτική πρόταση διακυβέρνησης. 

Ένα κόμμα μπορεί να ισχυριστεί ότι διαθέτει τέτοια πρόταση, όταν απαντά στο τρίπτυχο : Τι θα κάνω (αν βγω πρώτος) – Πως θα το κάνω και με ποιους θα το κάνω. 

Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία σαφής απάντηση σε καμία απάντηση σ' αυτά τα ερωτήματα.

Το ΠΑΣΟΚ δεν πείθει ότι μπορεί να είναι πρώτο, άρα πορεύεται χωρίς ουσιαστικό, πειστικό εκλογικό στόχο.

Ενώ όπως λέει έχει επεξεργαστεί πολιτικό πρόγραμμα, μέχρι στιγμής...

Κυρ. Μητσοτάκης: Τέλος στις παράτυπες πρακτικές με δάνεια βάζει η κυβέρνηση - Προχωράει η συζήτηση για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με Λιβύη

Τέλος στα «ψιλά γράμματα», αλλά και σε παράτυπες πρακτικές τραπεζών για καταναλωτικά δάνεια έως 100.000 ευρώ, 

επιδιώκει να θέσει η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης, ανέφερε ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης στην καθιερωμένη εβδομαδιαία ανάρτησή του στο Facebook.
«Είναι έτοιμο το νομοσχέδιο του Υπουργείου Ανάπτυξης που προστατεύει τους καταναλωτές από καταχρηστικές συμπεριφορές αναφορικά με δάνεια μέχρι 100.000 ευρώ, χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις. Όπως είχαμε δεσμευτεί μπαίνει τέλος στα ''ψιλά γράμματα'', αλλά και σε παράτυπες πρακτικές», ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης.
Και τόνισε: «Πλέον, ορίζεται ανώτατο ύψος που μπορεί να φτάσει ένα καταναλωτικό δάνειο όταν το ξεχρεώνεις και θα είναι μεταξύ 30%-50% πάνω από το κεφάλαιο το οποίο δανείστηκε ο συναλλασσόμενος με την τράπεζα, όπως ισχύει κατά μέσο όρο στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ακόμη, δίνεται η δυνατότητα να αναιρεθεί ένα δάνειο μέσα σε 14 ημέρες από τη στιγμή που θα συναφθεί.»

Προχωρούν οι συζητήσεις Ελλάδας – Λιβύης για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ

Παράλληλα, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε και στις εξελίξεις στις σχέσεις με τη Λιβύη, επιβεβαιώνοντας πως οι συζητήσεις για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ προχωρούν...

Τα μηνύματα Τραμπ στο ΝΑΤΟ μέσω Γερμανίας

Με μια κίνηση «εκδίκησης» έναντι των Γερμανών, που αποτελεί και «προειδοποίηση» για τους συμμάχους του ΝΑΤΟ, 

ο πρόεδρος Τραμπ έδωσε την εντολή στο Πεντάγωνο, για την αποχώρηση, μέχρι το τέλος του χρόνου, 5.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη δύναμη που υπηρετεί στη Γερμανία από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σε μια κίνηση με την οποία θέλει να δείξει την απαξίωσή του για το ΝΑΤΟ και τους συμμάχους, επειδή θεωρεί ότι δεν στάθηκαν στο πλευρό των ΗΠΑ στον πόλεμο εναντίον του Ιράν, έναν πόλεμο επιλογής όμως των ίδιων των ΗΠΑ, για τον οποίο ούτε ρωτήθηκαν ούτε συναποφάσισαν οι σύμμαχοι ως σύνολο.
Βεβαίως, η απαξίωση των ευρωπαϊκών συμμάχων ουσιαστικά στρέφεται και εναντίον των ίδιων των αμερικανικών συμφερόντων, λόγω του στρατηγικού πλεονεκτήματος που προσδίδει στις ίδιες τις ΗΠΑ η στρατιωτική τους παρουσία στη Γηραιά Ήπειρο...

Μανιφέστο Τσίπρα: Από την κυβερνώσα αριστερά ως τους Τριεψιλίτες, 13 σοφοί δρόμος!

Με το «Μανιφέστο» τους, οι δεκατρείς σοφοί του Ινστιτούτου Τσίπρα κατάφεραν τρία πράγματα συγχρόνως: 

Να μετατρέψουν το ανέφικτο σε εντελώς ανέφικτο, 

να θυμίσουν στον πρώην πρωθυπουργό τι δεν έκανε και 

να δημιουργήσουν με το «εύρημα» των 3 Ε δυσάρεστους συνειρμούς με τους Τριεψιλίτες, το πρώτο μαζικό φασιστικό κίνημα στην Ελλάδα. 

Χρειαζόταν πραγματικά πολύς κόπος…
Στην πράξη, βέβαια, απέδειξαν αυτό που πρόσφατα ένας βετεράνος Ιταλός αριστερός πολιτικός, ο Ρομάνο Πρόντι διαπίστωσε: «Η Αριστερά δεν υπάρχει».
Περίσσεψαν ο βερμπαλισμός, οι κοινοτυπίες, τα κλισέ, τα παλιά συνθήματα, οι ακοστολόγητες υποσχέσεις. Δεν μίλησαν για την αριστερά του μέλλοντος, αλλά περιέγραψαν την αγωνία για το μέλλον της αριστεράς.
Τι μας λένε τώρα ο Τσίπρας και οι «σοφοί» του; Τίποτε το καινούργιο.

Οραματίζονται μια προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του Κέντρου με τη συμμετοχή της Σοσιαλδημοκρατίας (που όμως πρέπει να γίνει πιο… ριζοσπαστική), της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (που όμως πρέπει να γίνει πιο ρεαλιστική) και της Πολιτικής Οικολογίας (που όμως πρέπει να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης)...

Η αφύπνιση και πάλι του ορθολογισμού

Οι ορθολογιστές πολίτες όρθωσαν το ανάστημα τους στα χρόνια του αριστερού παραλογισμού της «πρώτης φοράς αριστεράς» και κατάφεραν να κρατήσουν τη χώρα όρθια. 

Η μάχη του ορθολογισμού, της υπευθυνότητας κατά του παραλογισμού, του τυχοδιωκτισμού κερδήθηκε και τα τελευταία 7 χρόνια γίνεται προσπάθεια η χώρα να βρει την ευρωπαϊκή της κανονικότητα, να διορθώσει παθογένειες και μεταπολιτευτικές εμμονές που την κράτησαν πίσω και τελικά τη χρεοκόπησαν.

Παράλληλα, τα 7 τελευταία χρόνια έπεσε στην κυριολεξία το ταβάνι στο κεφάλι μας: ασύμμετρη μεταναστευτική εισβολή στον Έβρο και στο Αιγαίο, πανδημία του κορωνοϊού, ενεργειακή κρίση, δύο πόλεμοι που μαίνονται ακόμη, κατακλυσμιαία γεωπολιτική ανατροπή με τη Δύση να αμφισβητείται εκ των έσω από την ηγέτιδα της Αμερική και απ´έξω από την αναθεωρητική μετασοβιετική Ρωσία και τις ακραίες ισλαμικές απολυταρχίες με συντονιστή το Ιράν...

Το Επιτελικό Κράτος ως μοχλός ανάπτυξης και εθνικής ισχύος

Σε μια εποχή όπου η «ομαλότητα» αποτελεί εξαίρεση, τα κράτη καλούνται να λειτουργήσουν μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχών κρίσεων: γεωπολιτικών, οικονομικών, ενεργειακών, υγειονομικών.

Η Ελλάδα, όπως και κάθε σύγχρονη χώρα, οφείλει να εκσυγχρονίζει και να ανανεώνει τα εργαλεία της, ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά σε αυτό το απαιτητικό και ασταθές περιβάλλον. Η μεταρρύθμιση που προώθησε η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την οργάνωση και λειτουργία του Επιτελικού Κράτους, όπως θεσμοθετήθηκε με τον Ν. 4622/2019, αποσκοπεί στον μετασχηματισμό του τρόπου λήψης αποφάσεων, του σχεδιασμού των δημόσιων πολιτικών και της υλοποίησης του κυβερνητικού έργου.

Το μοντέλο του Επιτελικού Κράτους εισήγαγε μια διαφορετική λογική διακυβέρνησης, ευθυγραμμισμένη με διεθνείς πρακτικές. Βασίζεται στον κεντρικό συντονισμό, στον στρατηγικό σχεδιασμό, στη σαφή ιεράρχηση στόχων, στον προγραμματισμό με χρονοδιαγράμματα και στην παρακολούθηση της υλοποίησης των πολιτικών. Κατά συνέπεια, η πολιτική πράξη συνδέεται συστηματικά με συγκεκριμένα αποτελέσματα και μετρήσιμη λογοδοσία. Η κυβέρνηση λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο, δεν αποτελεί άθροισμα αυτόνομων υπουργείων που κινούνται παράλληλα χωρίς κοινό προσανατολισμό...