Μανιφέστο Τσίπρα: Από την κυβερνώσα αριστερά ως τους Τριεψιλίτες, 13 σοφοί δρόμος!

Με το «Μανιφέστο» τους, οι δεκατρείς σοφοί του Ινστιτούτου Τσίπρα κατάφεραν τρία πράγματα συγχρόνως: 

Να μετατρέψουν το ανέφικτο σε εντελώς ανέφικτο, 

να θυμίσουν στον πρώην πρωθυπουργό τι δεν έκανε και 

να δημιουργήσουν με το «εύρημα» των 3 Ε δυσάρεστους συνειρμούς με τους Τριεψιλίτες, το πρώτο μαζικό φασιστικό κίνημα στην Ελλάδα. 

Χρειαζόταν πραγματικά πολύς κόπος…
Στην πράξη, βέβαια, απέδειξαν αυτό που πρόσφατα ένας βετεράνος Ιταλός αριστερός πολιτικός, ο Ρομάνο Πρόντι διαπίστωσε: «Η Αριστερά δεν υπάρχει».
Περίσσεψαν ο βερμπαλισμός, οι κοινοτυπίες, τα κλισέ, τα παλιά συνθήματα, οι ακοστολόγητες υποσχέσεις. Δεν μίλησαν για την αριστερά του μέλλοντος, αλλά περιέγραψαν την αγωνία για το μέλλον της αριστεράς.
Τι μας λένε τώρα ο Τσίπρας και οι «σοφοί» του; Τίποτε το καινούργιο.

Οραματίζονται μια προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του Κέντρου με τη συμμετοχή της Σοσιαλδημοκρατίας (που όμως πρέπει να γίνει πιο… ριζοσπαστική), της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (που όμως πρέπει να γίνει πιο ρεαλιστική) και της Πολιτικής Οικολογίας (που όμως πρέπει να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης)...

Η αφύπνιση και πάλι του ορθολογισμού

Οι ορθολογιστές πολίτες όρθωσαν το ανάστημα τους στα χρόνια του αριστερού παραλογισμού της «πρώτης φοράς αριστεράς» και κατάφεραν να κρατήσουν τη χώρα όρθια. 

Η μάχη του ορθολογισμού, της υπευθυνότητας κατά του παραλογισμού, του τυχοδιωκτισμού κερδήθηκε και τα τελευταία 7 χρόνια γίνεται προσπάθεια η χώρα να βρει την ευρωπαϊκή της κανονικότητα, να διορθώσει παθογένειες και μεταπολιτευτικές εμμονές που την κράτησαν πίσω και τελικά τη χρεοκόπησαν.

Παράλληλα, τα 7 τελευταία χρόνια έπεσε στην κυριολεξία το ταβάνι στο κεφάλι μας: ασύμμετρη μεταναστευτική εισβολή στον Έβρο και στο Αιγαίο, πανδημία του κορωνοϊού, ενεργειακή κρίση, δύο πόλεμοι που μαίνονται ακόμη, κατακλυσμιαία γεωπολιτική ανατροπή με τη Δύση να αμφισβητείται εκ των έσω από την ηγέτιδα της Αμερική και απ´έξω από την αναθεωρητική μετασοβιετική Ρωσία και τις ακραίες ισλαμικές απολυταρχίες με συντονιστή το Ιράν...

Το Επιτελικό Κράτος ως μοχλός ανάπτυξης και εθνικής ισχύος

Σε μια εποχή όπου η «ομαλότητα» αποτελεί εξαίρεση, τα κράτη καλούνται να λειτουργήσουν μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχών κρίσεων: γεωπολιτικών, οικονομικών, ενεργειακών, υγειονομικών.

Η Ελλάδα, όπως και κάθε σύγχρονη χώρα, οφείλει να εκσυγχρονίζει και να ανανεώνει τα εργαλεία της, ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά σε αυτό το απαιτητικό και ασταθές περιβάλλον. Η μεταρρύθμιση που προώθησε η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την οργάνωση και λειτουργία του Επιτελικού Κράτους, όπως θεσμοθετήθηκε με τον Ν. 4622/2019, αποσκοπεί στον μετασχηματισμό του τρόπου λήψης αποφάσεων, του σχεδιασμού των δημόσιων πολιτικών και της υλοποίησης του κυβερνητικού έργου.

Το μοντέλο του Επιτελικού Κράτους εισήγαγε μια διαφορετική λογική διακυβέρνησης, ευθυγραμμισμένη με διεθνείς πρακτικές. Βασίζεται στον κεντρικό συντονισμό, στον στρατηγικό σχεδιασμό, στη σαφή ιεράρχηση στόχων, στον προγραμματισμό με χρονοδιαγράμματα και στην παρακολούθηση της υλοποίησης των πολιτικών. Κατά συνέπεια, η πολιτική πράξη συνδέεται συστηματικά με συγκεκριμένα αποτελέσματα και μετρήσιμη λογοδοσία. Η κυβέρνηση λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο, δεν αποτελεί άθροισμα αυτόνομων υπουργείων που κινούνται παράλληλα χωρίς κοινό προσανατολισμό...