Α ρε ναύαρχε

Τι διάολο τους πιάνει με το βουλευτιλίκι; 

Άνθρωποι που έχουν φτάσει στην κορυφή, έχουν φορέσει τέσσερα αστέρια, έχουν διοικήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις μιας χώρας, έχουν σταθεί μπροστά σε πρωθυπουργούς, στρατηγούς και πρέσβεις, ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι τίποτε δεν συγκρίνεται με τη θαλπωρή ενός εδράνου στην ελληνική Βουλή.
Πάρτε τον Ευάγγελο Αποστολάκη. 

Το 2013 γίνεται Αρχηγός ΓΕΝ επί Σαμαρά. 

Το 2015 ο Τσίπρας τον ανεβάζει Αρχηγό ΓΕΕΘΑ και το 2019, πριν καλά-καλά προλάβει να βγάλει τη στολή από την ντουλάπα, τον κάνει υπουργό Εθνικής Άμυνας. 

Μέχρι εδώ, εντάξει. Υπηρεσιακή διαδρομή, εθνικές συναινέσεις, τέτοια μεγαλοπρέπεια.
Το 2021 όμως τον ανακοινώνει υπουργό Πολιτικής Προστασίας ο Μητσοτάκης. Προφανώς μετά από συνεννόηση μαζί του. 

Ο Τσίπρας βγάζει καπνούς, τον αποκαλεί αποστάτη. Ο Αποστολάκης μουρμουρίζει ένα «οι μηχανές ανάποδα», η υπουργοποίηση του διαρκεί λιγότερο από καλοκαιρινή μπόρα.
Ύστερα ξαναπιάνει λιμάνι στην Κουμουνδούρου. 

Ο Τσίπρας τον βάζει στο Επικρατείας το 2023 και ο ναύαρχος γίνεται βουλευτής χωρίς τη βασανιστική διαδικασία να ψάχνει σταυρούς σε καφενεία, λαϊκές και βαφτίσια.
Και τότε σκάει ο Κασσελάκης. 

Ο Αποστολάκης γίνεται από τους θερμότερους υποστηρικτές του. 

Τον παίρνει μάλιστα με το σκάφος στη Μακρόνησο για εκείνο το περίφημο βίντεο. Από Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, καπετάνιος της καμπάνιας του Στέφανου...

Η παράσταση νίκης στην ΔΕΘ

Δεν ξέρω πόσοι νεοέλληνες κάθονται μπροστά στην τηλεόραση για ν’ ακούσουν τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις των πολιτικών αρχηγών στην ΔΕΘ, πιστεύω λίγοι. 

Όσοι όμως το κάνουν, όταν μιλά ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης λένε «κάτσε να δούμε τι θα πουν», ενώ όταν μιλά ο Μητσοτάκης λένε «κάτσε να δούμε τι θα δώσει». 

Καταλαβαίνετε την διαφορά. Στους μεν μετράνε τα λόγια, στον δε μετράνε το χρήμα. 

Στον Τσίπρα και στον Ανδρουλάκη ζυγίζουν την σχέση εξαγγελιών και πραγματικότητας, στον Μητσοτάκη αθροίζουν τι θα μπει στην τσέπη τους. Στους μεν μετρούν αξιοπιστία, στον δε μετρούν κέρδος.

Ας μην γελιόμαστε. Η «παράσταση νίκης» των δημοσκοπήσεων επικαλύπτει πλήρως αυτά που εκστομίζονται από τα μικρόφωνα της ΔΕΘ. Παράσταση νίκης για τους μη γνωρίζοντες, είναι η απάντηση στο ερώτημα «ανεξαρτήτως του κόμματος που θα ψηφίσετε εσείς, ποιο κόμμα πιστεύετε ότι θα κερδίσει τις εκλογές;». Είναι ο λεγόμενος «αέρας νίκης», που παρασέρνει όλους τους αναποφάσιστους της τελευταίας στιγμής στην κάλπη του θεωρούμενου νικητή, όπως έγινε και το 2023.

Σπάνια βλέπουμε πλέον «παράσταση νίκης» σε δημοσκοπήσεις, καθώς τα νούμερα που βγαίνουν υπέρ της ΝΔ είναι τόσο θηριώδη που έχει καταστήσει αστεία την ίδια την υποβολή της ερώτησης. 

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Ίσα-ίσα, που αποτελεί την ομπρέλα κάτω από την οποία διεξάγεται το πολιτικό παιχνίδι, γενικώς αλλά και στην ΔΕΘ...

Τα πουλάκια μου…

Όχι, δεν διαφωνούν ευθέως και κατηγορηματικά με την «ασπίδα του Αχιλλέα», διότι δεν τολμούν να το πουν. 

Πλην των ορθόδοξων κομμουνιστών του ΚΚΕ που δεν έχουν πρόβλημα να τραγουδήσουν «τι τα θέλουν τα κανόνια / τι τα θέλουν τα σπαθιά , να τα κάνουνε τραχτέρια / να δουλεύει η αγροθιά», οι υπόλοιποι της πλατο-αριστεροσύνης αλλά και της πατριδοϋπεράσπισης ψάχνουν τρόπο να πουν «όχι», δίχως να ακουστεί να βγαίνει απ’ το στόμα τους. 

Το ίδιο και οι λογιών-λογιών ψεκ, που στο μυαλό τους όλα είναι μέρος μιας αόρατης συνωμοσίας. 

Άρχισαν λοιπόν τα μεσοβέζικα.
«Μα 3 δισ. ευρώ; Είναι ακριβό.» 

Εμ βέβαια, διότι αυτοί έχουν έτοιμη εναλλακτική στη μισή τιμή ή και παρακάτω, αλλά ο Μητσοτάκης αρνείται να την πάρει. Λες και ο σύγχρονος πόλεμος όπως τον βλέπουμε στην Ουκρανία, στη Γάζα ή στον Κόλπο γίνεται με φθηνά λιανοντούφεκα που το μόνο κόστος τους είναι το μπαρούτι για τις σφαίρες και το ακόνισμα της ξιφολόγχης. Λες και μια εθνική ήττα ή απώλεια ελληνικού εδάφους θα έχει μικρότερο κόστος από 3 δισ., αν μπορεί να κοστολογηθεί κάτι τέτοιο. Πόσο κοστίζει στα μάτια τους το Καστελόριζο άραγε;

«Ναι, αλλά εμείς ακούμε ότι η ασπίδα του Αχιλλέα δεν είναι μόνο αμυντική, αλλά και επιθετική. Το βεβαίωσαν κάτι απόστρατοι.» 

Άλλο κραταιό επιχείρημα αυτό. 

Οι Τούρκοι να μπορούν να χτυπήσουν ως την Αθήνα, αλλά εμείς να έχουμε βεληνεκές ως εκεί που σκάει το κύμα στις ακτές μας. Να μπορούμε να ξαπλώσουμε μόνο όποιον εχθρό πατήσει την παραλία μας, αλλά όχι παραπέρα. Διότι αν αποκτήσουμε κι εμείς δυνατότητα να χτυπήσουμε αν χρειαστεί την Άγκυρα, αυτό δεν είναι ενεργητική αποτροπή, αλλά προσφορά δικαιολογίας στους Τούρκους να λένε ότι πάμε να τους επιτεθούμε. Αν είναι ποτέ δυνατόν να ακούγονται αυτά τα λόγια από ελληνικά στόματα.

Γατί δεν το λένε καθαρά να ξεμπλέκουμε; ...

Το Plan B του Αλέξη κι ένα RF

Διαβάζω ότι το Μαξίμου έχει ξεκινήσει «εκστρατεία αποδόμησης» του Αλέξη Τσίπρα. 

Σιγά τα ωά. 

Τι να αποδομήσει από δαύτονε; 

Αποδομημένος από μόνος του είναι. 

Έχει περιμαζέψει ένα 15-17% (από το 30-35% που τον ψήφιζε στους καλούς καιρούς του), αλλά διεισδυτικότητα σε μεγαλύτερα εκλογικά κοινά δεν δείχνει. 

Δημοσκοπικά, καλά του πήγε η νέα του είσοδος στην πολιτική σκηνή, τον έβαλε στη δεύτερη θέση με σχετική απόσταση ασφαλείας από τον Ανδρουλάκη, αλλά ως εκεί. 

Καμία προοπτική περαιτέρω ξεπετάγματος δεν δείχνει ο Αλέξης μας, γι αυτό εξάλλου στη συνέντευξη του ανέλυσε την «στρατηγική των δεύτερων εκλογών».
Ξέχασε αυτά που έλεγε μόλις προ τριών μηνών. «Ένα κόμμα που σε μια βδομάδα πιάνει σχεδόν 20%, σε έξι μήνες θα είναι πρώτο», τα θυμάστε; Τώρα παράτησε αυτά τα αστραπιαία όνειρα ότι ως ηγέτης του κεντροαριστερού πόλου θα χτυπήσει ευθύς εξ αρχής τον Μητσοτάκη και πέρασε αθόρυβα στο plan B. 

Προεξοφλεί την ήττα του στην πρώτη κάλπη, παριστάνει ότι την αγνοεί ως αδιάφορη και ξεδιπλώνει δήθεν σχέδιο για την δεύτερη που θα στηθεί λόγω έλλειψης αυτοδυναμίας. Αυτή η επαναληπτική, θα είναι λέει «κάλπη ανατροπής». Κοντολογίς ανέβαλε την κατάληψη της εξουσίας για ενάμισι μήνα.

Το «σχέδιο» του δεν είναι τίποτα άλλο από σχέδιο διάλυσης του ΠΑΣΟΚ στην επαναληπτική κάλπη. 

Θεωρεί ότι όσοι ψηφίσουν Ανδρουλάκη στην πρώτη, θα απογοητευτούν τόσο πολύ με την τρίτη θέση, που την επόμενη φορά θα ψηφίσουν Αλέξη για να διώξει τον Μητσοτάκη. Το ίδιο πιστεύει ότι θα κάνουν οι ψηφοφόροι του Βελόπουλου, της Ζωής, του Σαμαρά, κάποιοι του ΚΚΕ και πάει λέγοντας. 

Όλοι αυτόν θα ψηφίσουν την δεύτερη φορά, όχι ως κεντροαριστερό ηγέτη αλλά ως αρχηγό του αντιμητσοτακικού μετώπου...

Η νέα ζωή του Homo Erdoganius - Ο Έλλην Homo Erdoganius

Οι επιστήμονες πίστευαν κάποτε ότι κάθε ζωντανός οργανισμός χρειάζεται τροφή για να επιβιώσει. Μέγα λάθος. 

Ο Έλληνας Homo Erdoganius* απέδειξε ότι μπορεί να ζήσει αποκλειστικά με την εγχώρια απογοήτευση. 

Αν δεν τη βρει, την κατασκευάζει. 

Πρόκειται για αξιοθαύμαστο είδος. Σπάνιο. Ενδημικό. Δεν απαντάται ούτε στη Σκανδιναβία ούτε στη Λατινική Αμερική. Μόνο εδώ. Αναγνωρίζεται εύκολα. Μόλις ανοίξει το στόμα του, ακούγεται περίπου η ίδια φράση. «Κάτι θα κέρδισε ο Ερντογάν. Δεν μπορεί...».
Στη σύνοδο του NATO είχε οργανώσει πανηγύρι. Είχε προεξοφλήσει θριάμβους, συνθηκολογήσεις, ταπεινώσεις, φωτογραφίες που θα έμπαιναν στα σχολικά βιβλία με τίτλο «Η μεγάλη ελληνική υποχώρηση». Ύστερα ήρθαν τα γεγονότα και τον χτύπησαν στην πατριωτική του μούρη.
Οι F-35 δεν εμφανίστηκαν. 

Το casus belli όχι μόνο δεν έγινε σημαία της Άγκυρας, αλλά ο ίδιος ο Ερντογάν προτίμησε να το προσπεράσει σαν παλιό έπιπλο που του χαλάει τη διακόσμηση. 

Ο Μητσοτάκης το έβαλε πάνω στο τραπέζι, μέσα στο σπίτι του οικοδεσπότη, και οι τοίχοι δεν έπεσαν. Δύσκολες ώρες για την επιστήμη...

Ο κλειδαράς κι ο Γράμμος

Πρώτα ρίξαμε έναν καυγά για το αν η αριστερά έχει ευθύνη για τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη, για εμάς τους παλιούς αυτά είναι ψωμοτύρι. 

Μέχρι τον Γράμμο φτάσαμε και άκρη δεν βγάλαμε. 

Ύστερα πιάσαμε τα νέα για τις οικογένειές μας, αυτά τουλάχιστον μπορούμε να τα συζητάμε, κι εκεί πάνω ο παλιός αριστερός φίλος μου έβγαλε όλο του το άγχος. «Δεν φτάνει που τρώμε στη μάπα τον Κούλη, έχω και τον γιο μου που δεν θέλει να σπουδάσει. Θα τρελαθώ».
Απόρησα κι εγώ, ήξερα ότι το παιδί είναι καλός μαθητής. «Και τι θέλει δηλαδή;», ρώτησα. 

«Θέλει λέει, να γίνει τεχνικός smart locks ή keyless entry», ξεφύσησε αγανακτισμένος ο πατέρας. 

«Δηλαδή;» ξαναρώτησα χαζά. 

«Τι δηλαδή; Κλειδαράς θέλει να γίνει το κωλόπαιδο. Μαθητής του 17 και του 18. Και δεν σηκώνει κουβέντα».

Ώπα! Πάει ο Γράμμος, πάει το Βίτσι, πάει ο Παπάγος, ο Πλαστήρας και ο Ζαχαριάδης, πάνε ακόμα κι ο γέρο Καραμανλής με τον Ανδρέα, εδώ έχουμε καινούρια φρούτα σε καινούρια καφάσια. Μπροστά σ’ αυτές τις keyless entries studies, ακόμα και ο Κυριάκος, ο Τσίπρας και ο Πιερακάκης μοιάζουν παμπάλαιοι. Μέσα στις ιδεολογικές μας αντιπαραθέσεις, κάτι χάσαμε εμείς οι (κατά Γκράμσι) οργανικοί διανοούμενοι των δυο παρατάξεων...

Ποιοι είναι όλοι τούτοι;

Όταν έκανε την έφοδο του προς την εξουσία ο Αλέξης, τότε ανάμεσα στο 2012 και το 2015, περιστοιχιζόταν από άγνωστους ανθρώπους. 

Κάποιοι «συντηρητικοί» είπαν τότε υποψιασμένοι 

«μα ποιοι είναι όλοι τούτοι οι τυχάρπαστοι;», 

πλην οι περισσότεροι –προοδευτικοί και αντισυστημικοί γαρ- φώναξαν

«επιτέλους καινούρια πρόσωπα, καθαρά, έντιμα, μακριά από τις διαπλοκές». 

Ο Αλέξης έκατσε στην πολυθρόνα του Μαξίμου και μοίρασε στα φρέσκα αστέρια του την εξουσία.
Κι έτσι έλαμψαν μπροστά μας 

ο Γιάνης που μαγνητοφωνούσε τα Eurogroup, 

η Ζωή με τις παραφορές της, 

ο Παυλής με τα «θα σε χώσω δυο μέτρα κάτω απ’ τη γη», 

ο Λαφαζάνης με τις εφόδους στο νομισματοκοπείο, 

ο Καμένος που φώναζε «εσείς στα τέσσερα», 

η Θεανώ με τα γεμιστά, 

ο Χαϊκάλης ως εξπέρ του ασφαλιστικού μας, 

ο Μπαλτάς με τη σιχασιά για την αριστεία, 

η Χριστοδουλοπούλου με τους μετανάστες που λιάζονται, 

ο Σκουρλέτης με τους δωρεάν λογαριασμούς της ΔΕΗ, 

ο Σπίρτζης με το τσάμπα πρωινό εισιτήριο στα τρόλει… 

και άλλοι και άλλοι.
Κι όσο περνούσε ο καιρός, αποκαθηλώθηκαν όλοι τους μπροστά στα μάτια μας. 

Οι «διανοούμενοι» αποδείχθηκαν άσχετοι, 

οι «γνώστες» επικίνδυνοι, 

οι «αγωνιστές» απλώς φανατικοί, 

οι «έμπειροι» ανίκανοι, 

οι «στελεχάρες» φαφλατάδες, 

οι «τεχνοκράτες» ανίκανοι να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα, 

τα «παιδιά της δρακογενιάς» μαμόθρεφτα...

Τρία Ιστορικά άρθρα του Δημήτρη Καμπουράκη: - Ο ελληνικός «επεκτατισμός» στα μάτια των Τούρκων - H ελληνική «περικύκλωση» - Πώς διαβάζουν οι Τούρκοι τον χάρτη

Προ πενταετίας είχα γράψει μια σειρά από άρθρα με θέμα τον τρόπο που μας βλέπουν οι Τούρκοι. Ιστορικά, γεωπολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά. 

Τα επαναφέρω, με ελάχιστες μικροαλλαγές και συμπληρώσεις, διότι τα θεωρώ πιο επίκαιρα από ποτέ. 

Ζούμε σε καιρούς που οι ισορροπίες στην περιοχή μας αλλάζουν, που τα σύνορα γίνονται εύθραυστα και εύπλαστα, που οι συμμαχίες αναδιατάσσονται, που οι εμπορικοί και ενεργειακοί δρόμοι επαναχαράσονται. 

Τώρα είναι που πρέπει να γνωρίζουμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, το πως μας βλέπουν οι «απέναντι».

Ακούμε τον Φιντάν ή τους «αναλυτές» των τούρκικων καναλιών να κατηγορούν την Ελλάδα για επεκτατισμό και μένουμε εμβρόντητοι. Δεν θα ‘πρεπε όμως. Όχι διότι εμείς είμαστε ιμπεριαλιστές απέναντι στους Τούρκους δίχως να το έχουμε συνειδητοποιήσει, αυτά είναι αστεία, αλλά διότι δεν επιτρέπεται να έχουμε έναν επικίνδυνο γείτονα και να μην ξέρουμε τον τρόπο που αυτός διαβάζει την ιστορία των σχέσεων μας. Αν δεν γνωρίζεις πως σκέφτεται ο εχθρός σου, δεν είσαι ικανός ούτε να διαπραγματευτείς με αξιώσεις μαζί του, ούτε να τον πολεμήσεις αποτελεσματικά.

Πρώτον, οι Τούρκοι δεν μας θεωρούν ιστορική συνέχεια ούτε της αρχαίας Ελλάδας, ούτε του Βυζαντίου. Μας θεωρούν ένα μικρό κρατίδιο που διαχωρίστηκε με εξωτερική παρέμβαση από την Οθωμανική αυτοκρατορία τους, όχι ως...

Η εθνική ευθύνη και οι καφενόβιοι

Η Ελλάδα έχει εθνική, ηθική και ιστορική υποχρέωση να υπερασπιστεί την Κύπρο. 

Εκείνοι είναι Κύπριοι, εμείς Ελλαδίτες, κι οι δυο είμαστε Έλληνες. 

Μην κοιτάτε τώρα που οι αδερφοί στο νησί τα χουνε κάνει μαντάρα με το καλώδιο ή το γεγονός ότι εκλέγουν μια γελοία φυσιογνωμία σαν τον Φειδία που η ύπαρξη του αποτελεί εθνική ντροπή. Αυτά είναι μικροελαττώματα της φυλής που τα κουβαλούσαμε πάντα. Μην ακούτε επίσης τους εδώ πολλά βαρείς εθνοπατριώτες, που πάντα βρίσκουν ψήγματα προδοσίας σ’ ότι κάνει ο Μητσοτάκης.
Πάντα έτσι ήταν. Ο «αμφιβόλου εθνικού φρονήματος» κεντρώος Γεώργιος Παπανδρέου είχε στείλει την μεραρχία στο νησί για να το υπερασπιστεί, οι εθνοπατριωτάρες συνταγματάρχες που ήρθαν να σώσουν την πατρίδα την τράβηξαν κι άφησαν το νησί απροστάτευτο. Ύστερα έδωσαν στο τουρκικό πιάτο και την αφορμή για απόβαση.

Οπότε την Κύπρο θα την υπερασπιστεί πάλι η κανονική Ελλάδα, αυτή που ξέρει πότε θα συνομιλήσει και πότε θα πολεμήσει, αδιαφορώντας για τα αριστεροδεξιά κρωξίματα που πρώτα λένε «όχι» κι ύστερα ακούνε την ερώτηση, που πρώτα φωνάζουν «μειοδοσία» ή «ξεπούλημα» κι ύστερα βλέπουν περί τίνος πρόκειται...

Παίζουμε το κεφάλι μας, το έχουν αντιληφθεί;

Αυτό το «κάνω εξωτερική πολιτική λες και γράφω ποιητική συλλογή», έχει πλάκα. 

Κάθομαι στον καναπέ μου, βυθίζω το χέρι στην σακούλα με τα τσιπς και ενώ μασουλάω ηδονικά βλέποντας πόλεμο στην τηλεόραση, ρίχνω και πέντε κεραυνούς στον Τραμπ και στον Νετανιάχου που αιματοκύλισαν την Μέση Ανατολή. Μετά πάω και ξαπλώνω, σίγουρος ότι το άλλο πρωί θα τα βρω όλα μέσα στο σπίτι ίδια κι απαράλλακτα. 

Για έλα όμως στη θέση του Μητσοτάκη που κάθεται στην πρωθυπουργική καρέκλα, ο οποίος με μια λάθος λέξη του (πόσο μάλλον πράξη του) μπορεί να δει τη χώρα που έχει στους ώμους του να γίνεται κεραμιδαριό.

Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, παιδί και έφηβος της κατοχής, όταν πολύ αργότερα έβλεπε ταινίες στην τηλεόραση που οι δικοί μας ηρωικοί αντιστασιακοί σκότωναν Γερμανούς αβέρτα, κουνούσε το κεφάλι του μισοσκεφτικά μισοκοροϊδευτικά, και μονολογούσε. «Ναι, ναι… οι Γερμανοί δεν έριχναν σφαίρες, έριχναν κουφέτα». Ήταν η διαφορά οπτικής ανάμεσα σ’ αυτόν που είχε ζήσει πόλεμο και σ’ αυτόν που τον χάζευε στον κινηματογράφο. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Ο ένας έχει την ευθύνη μιας χώρας, οι άλλοι έχουν μόνο να βρουν μια πιασάρικη ατάκα.

Κανένας δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Έλληνα πρωθυπουργού αυτή την περίοδο...

Rally around the flag (Συσπειρωθείτε γύρω από τη σημαία)

Ας το δούμε ψυχρά. 

Η σύρραξη ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ιράν δεν είναι μια μακρινή γεωπολιτική κρίση. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη συνιστά, παραδόξως, μια πολιτική ανάσα στο εσωτερικό μέτωπο. 

Όχι επειδή η Ελλάδα επωφελείται άμεσα από την αστάθεια, αλλά επειδή η διεθνής ένταση μεταβάλλει το πλαίσιο της εσωτερικής πολιτικής συζήτησης.

Πρώτον, σε περιόδους διεθνούς αβεβαιότητας ενεργοποιείται το γνωστό «rally around the flag effect». Οι κοινωνίες τείνουν να συσπειρώνονται γύρω από την εκάστοτε κυβέρνηση, αναζητώντας σταθερότητα και προβλεψιμότητα. Η εικόνα ενός πρωθυπουργού που διαχειρίζεται διεθνείς επαφές, συμμετέχει σε συνόδους και τοποθετεί τη χώρα στο δυτικό στρατόπεδο, ενισχύει αντικειμενικά το προφίλ του «υπεύθυνου διαχειριστή». Σε ένα περιβάλλον φόβου για πολεμικές εμπλοκές,  ενεργειακές αναταράξεις, τρομοκρατικές απειλές ή μεταναστευτικές ροές, η σταθερότητα γίνεται βασικό πολιτικό κεφάλαιο.

Δεύτερον, η ατζέντα μετατοπίζεται. Ζητήματα καθημερινής φθοράς, όπως...

Σαν να σε καλεί σε δείπνο ο εραστής της γυναίκας σου

Καλά, ο Αλέξης είναι μάγκας ή τουλάχιστον τον παριστάνει. Εκείνοι όμως; 

Δυο αρχηγοί κομμάτων και καμιά τριανταριά βουλευτές, να κάθονται να ακούνε κάποιον που τους λέει κατάμουτρα ότι είναι άχρηστοι; 

Ότι πρέπει να διαλύσουν τα κόμματα τους για να καταταγούν στο καινούριο προσωπικό του στράτευμα ως απλοί φαντάροι; 

Ας το έκαναν τουλάχιστον κατηφείς και σκυθρωποί, όχι να αστράφτουν τα πρόσωπα τους από χαρά γι αυτό που τους έλαχε. 

Είναι σαν να σε καλεί σε δείπνο ο εραστής της γυναίκας σου κι εσύ όχι μόνο να πηγαίνεις, αλλά στο τραπέζι να εκθειάζεις και τα σεξουαλικά προσόντα του, παρουσία της κυρίας...

Μια πολύ χαριτωμένη σούμα από την «ΙΘΑΚΗ» του Τσίπρα

Πρώτο, μόλις έβαλε τον Βαρουφάκη υπουργό οικονομικών, κατάλαβε ότι ο άνθρωπος δεν κάνει. 

Δεν τον έδιωξε όμως αμέσως, παρά την κρισιμότητα των στιγμών. 

Δεύτερο, πολύ γρήγορα αντιλήφθηκε ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου, χρησιμοποιούσε την Προεδρεία της Βουλής για να παίζει το παιχνίδι της υπέρ της δραχμής.

Δεν την άλλαξε, αλλά ούτε και έκανε τίποτα για να την περιορίσει.
Τρίτο, ο Πάνος Καμένος έγινε ο μονάκριβος κυβερνητικός του εταίρος τον Ιανουάριο του 2015, γιατί πήγε νωρίτερα στο ραντεβού από τον Σταύρο Θεοδωράκη και γιατί ανέβηκε τους ορόφους με το ασανσέρ. 

Το γράφει, μη έχοντας κανέναν ενδοιασμό να μας ταΐζει τέτοια φούμαρα. 

Τέταρτο, ο Πάνος ξανάγινε κυβερνητικός του εταίρος και μετά τις δεύτερες εκλογές, διότι την ώρα των πανηγυρισμών τον αιφνιδίασε ανεβαίνοντας στην εξέδρα και αγκαλιάζοντας τον. 

Το γράφει και αυτό, δίχως να νιώθει ένα τόσο δα συναίσθημα ντροπής.
Πέμπτο, ξέρει ότι το παρατράβηξε με τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον της Μαρέβας, αλλά δεν φταίει αυτός διότι ήταν η απάντηση του στην τοξικότητα της πολιτικής της ΝΔ. 

Και εκείνος, άβγαλτος και άμαθος στην τοξικότητα όπως ήταν, παρασύρθηκε ο καημένος. 

Έκτο, στην Novartis, πάλι άμαθος και αδιάβαστος πιάστηκε. 

Και εκεί τον παρέσυραν οι συνεργάτες του.
Έβδομο, και στο Μάτι παγιδεύτηκε από τους ασυντόνιστους και ατζαμήδες υπουργούς του. 

Τι να έκανε κι αυτός μέσα σε τέτοιο μπάχαλο; 

Τα νύχια του θα μύριζε για να μάθει ότι υπάρχουν νεκροί; 

Ας το ήξερε όλη η υπόλοιπη χώρα, τώρα μιλάμε για εκείνον. 

Όγδοο, δεν φταίει αυτός που πριμοδότησε τον Κασσελάκη να γίνει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ...

Ένα τσουβάλι λίρες, δεν φτάνει

Μην αυταπατάστε. 

Και 5,67 δισ. (αντί για 1,67 που έδωσε) να είχε μοιράσει ο πρωθυπουργός στην ΔΕΘ, πάλι επτάμισι στους δέκα Έλληνες θα φώναζαν ότι δεν είναι ευχαριστημένοι. 

Μην το ψάχνετε, ως λαός έχουμε ξαναμπεί στην φάση του ανικανοποίητου. 

Και ένα τσουβάλι λίρες να βγάλει ο Μητσοτάκης στο Σύνταγμα και ν’ αρχίσει να τις μοιράζει με την σέσουλα, πάλι θα τον καταγγείλουν διότι θα θέλουν δυο τσουβάλια. Βλέπω εγώ γύρω μου, δεν μου χρειάζονται δημοσκόποι για να καταλάβω προς τα που πάει το πράγμα.

Επανήλθαμε στο παλιό μας δόγμα (από τον καιρό της δανεικής ευμάρειας), «όσο πιο πολλά μου ‘δωσες, τόσο πιο πολλά μου χρωστάς». 

Θυμάστε πότε πρωτοκάηκε η Αθήνα; Το 2008, όταν ο Έλληνας ευημερούσε, το χρήμα έτρεχε απ’ τα μπατζάκια του και το βιοτικό μας επίπεδο σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη ήταν στο καλύτερο σημείο του μεταπολιτευτικά. Ε λοιπόν, κοντεύουμε να ξανάρθουμε στο 2008. Να βάλουμε πάλι μπουρλότο και «γαία πυρί μιχθήτω»...

Εγώ Ζωή ψηφίζω

Το ακούω όλο και συχνότερα, από τους πιο διαφορετικούς ανθρώπους. «Εγώ την Ζωή την γουστάρω, γιατί τους τα ρίχνει. Τους τα λέει κατάμουτρα». 

No problem το λοιπόν. Ας της δώσουμε και της Ζωής μια ευκαιρία να μας κυβερνήσει. Κανονικά, με την βούλα της πλειοψηφίας, όχι μεσοβέζικες λύσεις, με δεύτερες ή τρίτες θέσεις και συμμαχίες και τα τοιαύτα. 

Να την βγάλουμε πρώτη, νικήτρια, τροπαιούχα, με πραγματική εξουσία στα χέρια της. Να της δώσουμε τα κλειδιά του τόπου για τέσσερα χρόνια. Να την δοκιμάσουμε κι αυτήν, βρε αδερφέ. Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Αφού κάθεται στη γαλαρία της Βουλής και τα ρίχνει δίχως φτιασιδώματα και ψευτοκυριλίκια στους κυβερνητικούς που έχουν το θράσος ν’ ανεβαίνουν στο βήμα, να της δώσουμε την ευκαιρία να μετουσιώσει τις φωνές της σε χειροπιαστή πολιτική. Σε εξωτερική, σε αμυντική πολιτική, σε μεταναστευτική, σε οικονομική πολιτική. Να κυβερνήσει κι αυτή απρόσκοπτα για μια τετραετία, να εφαρμόσει τις ιδέες της κι αν δεν μας ικανοποιήσει, την διώχνουμε στις μεθεπόμενες εκλογές. Απλό είναι το πράγμα. Διότι ως γνωστόν, στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα...

Η δυσκολία της πρόβλεψης, μέρος δεύτερο

Συνεχίζω από κει που το άφησα χθες. 

Έγραφα ότι ο Κυριάκος είναι ο πρώτος μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός που διανύει τον έβδομο χρόνο της θητείας του και διατηρεί αλώβητη της πολιτική του επικυριαρχία και την δημοσκοπική πρωτιά του. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι επίσης ο πρώτος που ως ηγέτης δεν έχει αντίπαλο δέος. 

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε τον Ανδρέα, ο Ανδρέας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο Σημίτης τον Κώστα Καραμανλή, ο Καραμανλής τον Γιώργο, ο Γιώργος και ο Σαμαράς τον Τσίπρα, ο Τσίπρας τον Κυριάκο. Τούτος εδώ δεν έχει απέναντι του κανέναν. Κι αυτό είναι κάτι εντελώς καινούριο στον μισό αιώνα της μεταπολίτευσης.

Τυχερός ο Κυριάκος, θα πείτε. Ενδεχομένως να ισχύει και αυτό (αντιστρέφοντας τον μύθο για τον γκαντέμη πατέρα του), αλλά μάλλον το θέμα να είναι βαθύτερο. Υπάρχει τέτοια λειψανδρία εκτός ΝΔ κι έχουν πάθει τέτοιο ιδεολογικοπολιτικό κλακάζ όλοι οι υπόλοιποι χώροι ώστε να αδυνατούν να αναδείξουν έναν αξιοπρεπή ηγέτη ή μήπως ο Μητσοτάκης δεν άφησε τα περιθώρια να συμβεί κάτι τέτοιο;...

Θα γίνει χαμός: «Μην τυχόν και ζητήσουν από τον κόσμο λεφτά πίσω, γιατί θα γίνει χαμός. Να το ξέρουν. Δεν θα το ανεχτεί κανείς.»

«Μην τυχόν και ζητήσουν από τον κόσμο λεφτά πίσω, γιατί θα γίνει χαμός. Να το ξέρουν. Δεν θα το ανεχτεί κανείς.» 

Την φράση αυτή την άκουσα τις τελευταίες μέρες, όχι μία αλλά τρεις φορές, σε συζητήσεις στις οποίες μετείχαν είτε αγρότες, είτε συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι αγροτών και κτηνοτρόφων. Μιλώ για κουβέντες που γίνονται στην ελληνική επαρχία, σε ταβέρνες, καφενεία και βεράντες, όχι γι αυτά που λέγονται στα πάνελ των τηλεοράσεων. 

Εκεί, στα γυαλιστερά στούντιο, όλοι απαιτούν «να γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα». Στις συζητήσεις ουσίας όμως που γίνονται εκεί όπου εκφράζεται πραγματικά η κοινή γνώμη, το πράμα γυρίζει ανάποδα και καταφανώς απειλητικά. «Μην τολμήσουν…»...

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ που έδιωξε (άδικα) τον Αλέξη και η Κρήτη που δεν εξαγοράζεται

Έψαχναν, που λέτε, στον ΣΥΡΙΖΑ τους λόγους της εκλογικής τους συντριβής το 2023. 

Τόσους έμπειρους αναλυτές έχουν, τόσους βαθιά μελετημένους μαρξιστές, τόσα κοινωνιολογικά καταρτισμένα στελέχη, αλλά ήταν αδύνατο να ανιχνεύσουν τα αίτια της ήττας. 

Μέχρι που ο φίλος μου ο Κώστας ο Αρβανίτης, ίσως επειδή εκεί στις Βρυξέλλες διατηρείται πιο καθαρό το μυαλό, το βρήκε. Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ υπήρξε αλλοίωση αποτελέσματος. Από τον Κώστα το πρωτάκουσα αυτό το επιχείρημα. Μετά το πήραν κι άλλοι σύντροφοι του, ως και ο ανεκδιήγητος Κασσελάκης το είπε σε ένα βιντεάκι του. Μπράβο ορέ παλικάρια, το πετύχατε.

Όπερ κακώς έφυγε ο Τσίπρας από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά από την διπλή πανωλεθρία του ‘23...

Μια ιστορία που έλεγε ο Θόδωρος Πάγκαλος

Ξέρετε ποιος είναι ο ευκολότερος τρόπος αντιπολίτευσης; 

Να καταγράφεις όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας και στον κόσμο μας κι ύστερα να κατηγορείς την ελληνική κυβέρνηση ότι γίνονται …ερήμην της. 

Βομβάρδισαν οι Αμερικανοί το Ιράν; 

Έσφαξαν οι τζιχαντιστές χριστιανούς στη Συρία; 

Πήρε μια απόφαση ένα Αιγυπτιακό πρωτοδικείο για την Αγία Αικατερίνη; Κατέθεσαν οι Τούρκοι δικό τους χάρτη του Αιγαίου στην Ουνέσκο; 

Εμείς φταίμε. Διότι δεν τα αποτρέψαμε εκ των προτέρων. 

Κι όταν λέμε «εμείς φταίμε», δεν εννοούμε εμάς τους Έλληνες (που είμαστε ο εξυπνότερος και ικανότερος λαός του κόσμου). Φταίει ο Κυριάκος προσωπικά. Άντε και ο Γεραπετρίτης.

Ο οποίος Κυριάκος είναι παντελώς ανίκανος να αποτρέψει το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ από τον Χαμενεΐ ή να σταματήσει τη σφαγή στη Γάζα ή να παρέμβει αποφασιστικά ώστε να μην μιλήσουν τηλεφωνικά ο Ερντογάν με τον Πούτιν...

Εχθροπάθεια έδωκας, χλευασμό θα λάβεις

Τους βλέπω, μετά το συνέδριο τους και τους λυπάμαι. 

Στα πρόσωπα τους είναι ζωγραφισμένη μια βαθιά υπαρξιακή μελαγχολία, ένα άγχος οριστικού πολιτικού θανάτου. 

Εκεί στην έρημη πια Κουμουνδούρου που κάποτε έσφυζε από τα πήγαινε έλα υπουργών και κραταιών παραγόντων, ψυχανεμίζονταν βέβαια το αναπότρεπτο της πορείας τους. 

Λογικά, με το τέλος αυτού του συνεδριακού τριημέρου, συνειδητοποίησαν το οριστικό κατέβασμα των ρολών του μαγαζιού. Όχι μόνο δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα επανάκαμψης, ούτε καν λόγο ύπαρξης έχουν. Κατηφορίζοντας μάλιστα προς το παλιό 3% των μητρικών τους σχηματισμών, αντιλαμβάνονται κάτι ακόμα δραματικότερο.

Ότι το «ΚΚΕ-Εσωτερικού» και μετά ο «Συνασπισμός», μπορεί να ταλαιπωρούνταν επί χρόνια στα όρια της εισόδου στη Βουλή, είχαν όμως έναν πολιτικό και ιδεολογικό χώρο να εκφράσουν και να...