Ο πραγματικός αντίπαλος κάθε πολιτικής παράταξης σπάνια κάθεται απέναντί της στα έδρανα της Βουλής. Αυτό το ήξερε ο Θουκυδίδης καλύτερα από κάθε σύγχρονο πολιτικό αναλυτή.
Ο Θουκυδίδης δεν έγραψε απλώς ιστορία, αλλά ίσως την σπανιότερη μορφή πολιτικής ανάλυσης:
μια διάγνωση της πολιτικής πραγματικότητας της εποχής του, που παραμένει ακριβής και σύγχρονη μετά από τόσους αιώνες.
Περιγράφοντας την Αθήνα μετά τον θάνατο του Περικλή περιγράφει κάτι που ξεπερνά τη στενή ιστορική αφήγηση των γεγονότων:
όσο ζούσε ο Περικλής, η πόλη κρατούσε μια σταθερή πορεία, καθώς υπήρχε ένας ηγέτης ικανός να καθοδηγεί το πλήθος, χωρίς να παρασύρεται από αυτό. Μετά τον θάνατό του, οι διάδοχοί του δεν κληρονόμησαν αυτή την ικανότητα – αντ’ αυτού, ανταγωνίστηκαν μεταξύ τους για τη λαϊκή εύνοια, ο καθένας απ’ αυτούς έτοιμος να υποτάξει το κοινό συμφέρον της πόλης έναντι της προσωπικής φιλοδοξίας. Δεν ήταν ο εξωτερικός εχθρός που έβλαψε πρώτος, αλλά η εσωτερική διάσπαση και διχόνοια.
Αυτή η διάγνωση του Θουκυδίδη δεν αποτελεί κάποιου είδους λογοτεχνική μεταφορά, αλλά εργαλείο αξιολόγησης της σύγχρονης σε εμάς πολιτικής κατάστασης. Σήμερα, στην ελληνική πολιτική σκηνή, η διάγνωση αυτή εφαρμόζεται με ενοχλητική ακρίβεια που προκαλεί προβληματισμό – και στις δύο πλευρές, όχι μόνο στη μία...
Αυτή η διάγνωση του Θουκυδίδη δεν αποτελεί κάποιου είδους λογοτεχνική μεταφορά, αλλά εργαλείο αξιολόγησης της σύγχρονης σε εμάς πολιτικής κατάστασης. Σήμερα, στην ελληνική πολιτική σκηνή, η διάγνωση αυτή εφαρμόζεται με ενοχλητική ακρίβεια που προκαλεί προβληματισμό – και στις δύο πλευρές, όχι μόνο στη μία...
