Μετά την συνταγματική αλλαγή, η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιλέξει τον μετριοπαθή Κώστα Τασούλα για το ύπατο αξίωμα έδωσε το τελειωτικό χτύπημα σ’ αυτήν την απεχθή εργαλειοποίηση. Αλλά και στην πιο διχαστική υποκρισία.
Η δήθεν «παράδοση» το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία να επιλέγει πρόσωπο από την «απέναντι» πλευρά, δεν εξυπηρετούσε την συναίνεση, αλλά αποτελούσε μια «εξαναγκαστική συναίνεση», το προϊόν μιας συναλλαγής και ενός εκβιασμού, προκειμένου να αποφεύγονται οι πρόωρες εκλογές. Αλλά και μια διχαστική πρακτική, αφού από μόνη της εμπεριέχει τα στοιχεία των «αποδώ» και των «αποκεί».
Χωρίς λόγο, βέβαια, καθώς οι αρμοδιότητες του Προέδρου είναι περιορισμένες.
Έτσι για το γινάτι, αφού το επιχείρημα περί «ισορροπίας» δεν ισχύει για τον εξής απλό λόγο:...
