Η πρόσφατη τριμερής συνάντηση Μητσοτάκη–Νετανιάχου–Χριστοδουλίδη στην Ιερουσαλήμ, σε συνδυασμό με τη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Μαχμούντ Αμπάς, στη Ραμάλα, αποτελεί ακόμη έναν κρίκο σε μια αλυσίδα επιλογών που συγκροτούν τα τελευταία χρόνια μια συνεκτική, ενεργητική και επί της ουσίας πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
Η οποία, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, προκαλεί δυσφορία σε αναθεωρητικές δυνάμεις - πρωτίστως στην Άγκυρα αλλά και στη Μόσχα - καθώς και μια δύσκολα ερμηνεύσιμη ενόχληση και αμηχανία σε κόμματα και πρόσωπα εντός της ελληνικής επικράτειας.
Η επίσκεψη του πρωθυπουργού ταυτόχρονα στα παλαιστινιακά εδάφη και στο Ισραήλ αποκαθιστά κάθε εντύπωση που επιχείρησαν να καλλιεργήσουν οι φλοτίλες, τα «free Palestine» και οι πληρωμένοι λογαριασμοί, οι οποίοι ξαφνικά σταμάτησαν να «πουλάνε» ευαισθησία για τα παιδάκια στη Γάζα. Σαν να εξαφανίστηκαν. Όχι τα παιδάκια, αλλά όσοι έχωναν μεροκάματα στους «ακτιβιστές» κατά παραγγελία...
