Η τοξικότητα δεν είναι πολιτική – είναι υποκατάστατο της αλήθειας

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέδειξε, για ακόμη μία φορά, μια παθογένεια της ελληνικής πολιτικής ζωής: 

την ευκολία με την οποία η αντιπολίτευση μετατρέπει κάθε καταγγελία σε «τελεσίδικη καταδίκη». 

Χωρίς αποφάσεις της Δικαιοσύνης, χωρίς αποδείξεις που να έχουν αξιολογηθεί από τα αρμόδια όργανα, χωρίς καν να ολοκληρωθεί η έρευνα, κάποιοι στήνουν δικαστήρια στα τηλεοπτικά πάνελ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Για αυτούς, η ετυμηγορία είναι ήδη γραμμένη. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι η επιλεκτική τους ευαισθησία. 

Το τεκμήριο της αθωότητας, μια θεμελιώδης αρχή κάθε δημοκρατικού κράτους, φαίνεται ότι ισχύει μόνο όταν τους εξυπηρετεί πολιτικά. Όταν στο στόχαστρο βρίσκονται πρόσωπα του δικού τους χώρου, ζητούν ψυχραιμία, σεβασμό στη Δικαιοσύνη και αποφυγή πρόωρων συμπερασμάτων.
Όταν, όμως, πρόκειται για κυβερνητικά στελέχη ή ανθρώπους που θεωρούν ότι μπορούν να πλήξουν την κυβέρνηση, το τεκμήριο της αθωότητας εξαφανίζεται ως διά μαγείας. 

Η καταδίκη προηγείται της δίκης και η πολιτική σκοπιμότητα βαφτίζεται «αγώνας για τη διαφάνεια». Αυτή η τακτική δεν αποκαλύπτει σκάνδαλα. Αποκαλύπτει...