Το ΠΑΣΟΚ προτείνει σχέδιο για το αύριο από το πράσινο χρονοντούλαπο

«Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό». 

Το vintage αυτό σύνθημα – το οποίο πρωτοακούστηκε τον Ιούλιο του 1977 στην Πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη μετά τις εκκαθαρίσεις και τις διαγραφές των στελεχών της Δημοκρατικής Άμυνας από τον Ανδρέα – ήταν το intro της ομιλίας του Νίκου Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ.
Το σχέδιο, το όραμα, το πρόγραμμα και οι δεσμεύσεις που ανέλαβε για το «αύριο» της χώρας βγήκαν από το «χρονοντούλαπο» της κυβερνητικής μνήμης του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι και η υπόσχεσή του ότι στους πρώτους έξι μήνες θα προωθηθούν όλες οι κομβικές αλλαγές προσομοιάζει με παλαιότερες φαιδρές διακηρύξεις (όλων των κομμάτων) για τα προγράμματα των 100 πρώτων ημερών που θα άλλαζαν αμέσως την πορεία της χώρας.
Με εξαίρεση μια φευγαλέα αναφορά στην ανάγκη να αποτυπωθούν οι αλλαγές που φέρνει η τεχνητή νοημοσύνη στον κόσμο της εργασίας, ο «άλλος δρόμος» που υποσχέθηκε ο κ. Ανδρουλάκης είναι προς τα πίσω και περιλαμβάνει, κατά μια έννοια, επιστροφή στα πράσινα λεφτόδεντρα. Αντιγράφει δε πλήρως τη μέθοδο που επανεισάγει ο Αλέξης Τσίπρας πως, με λεφτά που ΘΑ βρούμε κάπως, κάπου, κάποτε, θα επαναφέρουμε μέτρα υψηλού δημοσιονομικού κόστους καθ’ έτος, όπως είναι η επαναφορά του 13ου μισθού στο Δημόσιο, της 13ης σύνταξης, του ΕΚΑΣ, το ξεπάγωμα των επικουρικών, η σταδιακή αύξηση των ποσοστών αναπλήρωσης, οι φοροαπαλλαγές για αγρότες και μικρομεσαίες κ.λπ.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ μίλησε για ένα πρόγραμμα «προοδευτικό, ρεαλιστικό, τεκμηριωμένο και έτοιμο να εφαρμοστεί με αλλαγές που θα γίνουν από την πρώτη ώρα». Χωρίς βεβαίως να υπεισέλθει σε νούμερα και αποτιμήσεις κόστους για το δημόσιο ταμείο, στοιχεία που κατά τεκμήριο αποτελούν τη βάση αξιοπιστίας αλλά και αποδόμησης ενός κυβερνητικού σχεδίου. Φοβούμενος, και δικαίως, ότι θα αρχίσει από σήμερα το πάρτι της κοστολόγησης...

Κόμματα στο περίπου, μόνον με έναν αρχηγό

Η μία με το που έκανε κόμμα, καταποντίστηκε και ο άλλος έκανε κόμμα, χωρίς να… κάνει κόμμα. 

Υπάρχει μια μάζωξη περίπου 70 στελεχών και τίποτα άλλο. Και χθες ανακοινώθηκε πως ο Α. Τσίπρας δε θα προχωρήσει σε διεξαγωγή συνεδρίου πριν από τις εκλογές.
Γιατί να μπλέξει ο άνθρωπος με παλαιοκομμουνιστικές τελετουργίες; 

Γιατί να γίνεται συνεδριακός διάλογος; 

Εκεί μπορεί κάποιοι να καταθέσουν δική τους πλατφόρμα και ο ηγέτης να βρει ξανά μπροστά του όλα όσα τον ταλαιπώρησαν επί ΣΥΡΙΖΑ. Τέρμα όλα αυτά. Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω. Άλλωστε οι πόρτες εξόδου της ΕΛ.Α.Σ. είναι ανοικτές ώστε όποιος θέλει μπορεί να φύγει. Οι πόρτες εισόδου είναι κλειστές. Εισέρχονται μόνον οι υψηλοί προσκεκλημένοι με την επίδειξη της πρόσκλησης.
Αυτή ακριβώς είναι η ουσία του rebranding. 

Ο αρχηγός δε ζητά λευκή επιταγή. Αυτός έχει το μπλοκάκι της επιταγής και δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα. Δε θέλησε να σχηματίσει κοινοβουλευτική ομάδα, δεν τη σχημάτισε. Δε θέλει να συγκροτήσει κομματικά όργανα, δεν κάνει συνέδριο που θα τα εκλέξει. Ο απόλυτος άρχων του παιχνιδιού. Τώρα αν λένε και μερικές ανοησίες τα μπουμπούκια που μάζεψε δίπλα του, δεν πειράζει. Καλύτερα αυτές οι ανοησίες, παρά οι διαφωνίες του Τσακαλώτου και της Δούρου. Ούτως ή άλλως ο αρχηγός πιστεύει πως η δεύτερη θέση είναι καπαρωμένη, συλλάβει, δεν συλλάβει τον Νετανιάχου η Θεώνη. Και τα κοσμήματα του σ. Παππά ήδη ξεχάστηκαν. Οι δε μεγάλοι χορηγοί δεν έχουν πού αλλού να στραφούν... προς το παρόν.

Στο κάτω κάτω, αν το πράγμα στραβώσει πολύ και το ΠΑΣΟΚ πλησιάσει, έχει τον Χάρη Δούκα. Θα κάνει μια δήλωση και πάρ΄τον κάτω τον Ανδρουλάκη. Είναι γνωστό πως ο Μαμντάνι της Αθήνας είναι το φανερό πλέον χαρτί του Α. Τσίπρα το οποίο θα ενεργοποιηθεί όταν πρέπει.

Νομίζω πως και η «Ελπίδα» βαδίζει στον οργανωτικό τομέα στα χνάρια της ΕΛΑΣ. 

Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση υπάρχει διαρχία. Δύο γυναίκες κρατούν τα ηνία ενός σχήματος που κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και εδώ οι πόρτες...