Το εκκρεμές του Αιγαίου: Ήρεμα νερά και μελτέμια

Οι πρόσφατες εντάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με αφορμή τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, τα θαλάσσια πάρκα, την πόντιση του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου (GSI) και φυσικά η επιστροφή στο γνώριμο μοτίβο των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και των παραβάσεων του FIR Αθηνών, δεν ανοίγουν κάποιο νέο κεφάλαιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. 

Όμως ασφαλώς και γυρίζουν τη σελίδα των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο, που για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα εξασφάλισε η Διακήρυξη της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2023.
Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η Διακήρυξη που κατέστη συνώνυμη με τα «ήμερα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν δημιουργεί νομικές υποχρεώσεις ούτε και δικαιολογεί προσδοκίες για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. 

Συνεπώς, οποιαδήποτε αδράνεια ή αναβλητικότητα θα μπορούσε να καταλογιστεί στο ελληνικό ΥΠΕΞ απέναντι σε τουρκικές προκλητικές ενέργειες, δεν εξηγείται ούτε και αιτιολογείται με αφετηρία τη Διακήρυξη, αλλά είναι προϊόν συγκυριακής επιλογής και συνολικής πολιτικής διαχείρισης στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Το κείμενο της Αθήνας είναι μια απλή διακήρυξη με έμφαση στα θέματα της χαμηλής πολιτικής, δηλαδή τη λεγόμενη θετική ατζέντα, και επαναλαμβάνει αυτονόητες αρχές και διαδικασίες για την ειρηνική επίλυση των διαφορών που δεσμεύουν όλα τα κράτη του πλανήτη. Αυτό σημαίνει, πως πέρα από τις διμερείς συμφωνίες που έχουν συναφθεί με αφορμή τη θετική ατζέντα της Αθήνας, κάθε πλευρά μπορεί να ερμηνεύει και να επικαλείται τη Διακήρυξη με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα και να προωθεί τις δικές της επιλογές. Παράλληλα, φυσικά μπορεί η μία πλευρά να εγκαλεί την άλλη για όσα έχουν δεσμευτεί πολιτικά με τη Διακήρυξη αλλά δεν τηρεί, και επομένως έτσι ενισχύεται η άσκηση πολιτικής και δημόσιας διπλωματίας στη λογική του blame game....

Δεν τους ενόχλησε ο Άδωνις, αλλά ο Γεώργιος Παπανδρέου

Η 77η επέτειος της νίκης του Ελληνικού Στρατού επί των κομμουνιστών ανταρτών, είχε την τιμητική στον χώρο των κυβερνητικών στελεχών. 

Εδώ και πολλές δεκαετίες τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας την «έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια» την 29η Αυγούστου. Από τις 28 του μηνός πήγαιναν κατευθείαν στις 30. Φέτος δεν ξέρω τι άλλαξε!
Ως συνήθως μπροστά βγήκε και πάλι ο Άδωνις. 

Αφού είπε τα επετειακά δικά του -που ήταν και εύστοχα- «έδωσε τον λόγο» στον Γεώργιο Παπανδρέου, γνωστό αντικομμουνιστή, εμπνευστή του διμέτωπου αγώνα. 

Αυτή τη βιωματική στάση του Γεωργίου Παπανδρέου η Αριστερά δεν του τη συγχώρησε ποτέ. 

Δεν του συγχώρησε πως της πήρε την μπουκιά -δηλαδή την εξουσία- μέσα από το στόμα το 1944. Όπως είχε γράψει τότε, «με τα Δεκεμβριανά ημείς είμεθα το Κράτος και οι κομμουνισταί ήταν η Στάσις».

Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν από τους ελάχιστους πολιτικούς του Κέντρου που εναντιωνόταν σε κάθε μορφής συνεργασία με την Αριστερά. Ο Νικόλαος Πλαστήρας και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, σκεπτόταν ακόμη και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, ενώ και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κρατούσε ανοικτό τον διάλογο με τα στελέχη της ΕΔΑ. Την εξαίρεση αποτελούσε ο Γεώργιος Παπανδρέου ο οποίος μάλιστα εγκαλούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην πρώτη πρωθυπουργική θητεία του, διότι απέλυε από τους τόπους εξορίας τους πολιτικούς κρατούμενους που είχαν εξορίσει οι κυβερνήσεις του Κέντρου...

Όλες οι φυλές του Τσίπρα: Οι πατρίκιοι, οι πληβείοι και η… Βαρόνη Θεώνη Σταφ

Έχουν πια αρχίσει να το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι: 

Ο Αλέξης Τσίπρας τους μοίρασε ρόλους και τους χρησιμοποίησε για τις πρόβες της καινούργιας του παράστασης ως… doubler. 

Όταν το έργο ανέβει κανονικά και βρεθεί ο σωστός φωτισμός, τα δήθεν νέα στελέχη θα αντικατασταθούν από τους κανονικούς πρωταγωνιστές, που ξεκουράζονται περιμένοντας. Με τη γλώσσα έξω από το ζέσταμα, θα ριχτούν κατάκοποι στην αρένα των εκλογών, που θα μοιάζει με λαιμητόμο. Και οι doubler θα μεταμορφωθούν σε κομπάρσους.

Δεν τους φταίει κανείς άλλος εκτός από την κουτοπόνηρη αλαζονεία, την υπέρμετρη φιλοδοξία, την πολιτική απειρία, την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. 

Πίστεψαν πως ο Τσίπρας, φεύγοντας από τον ΣΥΡΙΖΑ, είχε ξεμείνει από στελέχη και τους χρειαζόταν απεγνωσμένα. Ήταν τέτοια η αυτοπεποίθησή τους, που ούτε τους πέρασε από το μυαλό πως κάποιος που πουλάει με τόση ευκολία τους παλιούς συντρόφους, τους ανθρώπους που ο ίδιος διόρισε υπουργούς, τομεάρχες, κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους, που τους στήριξε στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που τους είχε στο πλευρό του σε όλες του τις επαναστατικές γυμναστικές, που τους έτρεχε στη Βενεζουέλα, που έβρισκε για όλους μια δικαιολογία, που τους μετέτρεπε σε σκευωρούς και συνενόχους του σε στημένες κατηγορίες κατά πολιτικών αντιπάλων, θα τους πετάξει κι’ αυτούς σαν την τρίχα από το ζυμάρι.

Και όμως! Τα σημάδια της αφιλίας, της αχαριστίας και του τυχοδιωκτισμού ήταν εκεί: Το είχε κάνει το καλοκαίρι του 2015, το έκανε και όταν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και έφτιαξε το νέο του κόμμα. «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν» είναι το έργο που συνεχώς ανεβάζει ο Τσίπρας.
Αλλά αυτοί πίστεψαν πως ήταν μοναδικοί, αξεπέραστοι, αναντικατάστατοι, λαμπρά αστέρια με βαριά βιογραφικά. Τώρα, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι...