Πολιτικά αυτογκόλ…

Του Γιάννη Παντελάκη
H κυβέρνηση έχει έναν μοναδικό τρόπο για να χάνει το δίκιο της. Ακόμα και όταν αυτό είναι κάτι περισσότερο από φανερό ότι υπάρχει. Οι επιδόσεις της στα πολιτικά αυτογκόλ είναι χαρακτηριστικές. Με την πολιτική της, πολλές φορές ακυρώνει τα όποια πλεονεκτήματα έχει. Για την ακρίβεια, είχε, τα περισσότερα έχουν ήδη χαθεί. Το αποτέλεσμα, το βλέπουμε, αποτυπώνεται στη δημόσια εικόνα της, σιγά σιγά φανερώνεται και στις μετρήσεις. Η κοινή γνώμη...

Η νόσος του Ελαμωρέ

Η επένδυση στην έρευνα για την εξεύρεση θεραπειών των ασθενειών που μαστίζουν την ανθρωπότητα μπορεί και να αποδίδει – ακούμε συχνά-πυκνά ειδήσεις για την απόδειξη νέων θεωριών, τη μελέτη νέων δεδομένων, την ανάπτυξη νέων φαρμάκων, για πρόοδο της επιστήμης, για επιτυχίες ερευνητών. 

Κανείς όμως επιστήμων δεν έχει δείξει ενδιαφέρον για την καταστροφική νόσο του Ελαμωρέ, παρά τα αμέτρητα κρούσματα που εκδηλώνονται καθημερινά, αποδεκατίζοντας δεκαετίες τώρα την Ελλάδα...

Nαι, θα έφευγα.

Nαι, θα έφευγα.
Όχι επειδή υπάρχει κρίση. 
Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες.
Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. 
Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει. 
Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. 
Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που...

Τι είδα το 2015

Είδα τη ματαιωμένη «αριστερή υπόσχεση» να καταφεύγει σε κόλπα έωλα...

Είδα τους αγανακτισμένους του 2011 να βάζουν τη σφραγίδα τους στο 2015. Συνωμοσιολογία, θυματοποίηση, αντιευρωπαϊσμός, εθνικισμός, αντισυστημικότητα, όλη η νοοτροπία της σύγχρονης ελληνικής υποκουλτούρας μετουσιώθηκε από λόγο σε πράξη, κυριάρχησε και δικαιώθηκε...

" Ένιωσα, το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη."

Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα. 

Ο Μουνέρα, ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή του. 

Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες. 

Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη:

«Ο Θεός μας είναι Ισχυρότερος»…

Στην Δύση του πολιτιστικού μαρξισμού έχουμε ένα κυρίαρχο αφήγημα: «φταίει πάντοτε και πρωτίστως η Δύση και μετά όλοι οι άλλοι». 

Αλλά και όταν φταίνε οι «όλοι άλλοι» δεν φταίνε επί της ουσίας αυτοί, φταίνε οι Δυτικοί που είναι «ιμπεριαλιστές και δολοφόνοι των λαών».
Αυτή η Δυτικής προελεύσεως αντι – Δυτική ιδεολογία βασίζεται στην μεταπολεμική «κουλτούρα της ενοχής» (GuiltCulture) που αποτελεί ένα ψυχολογικό φαινόμενο μίσους για τον Εαυτό (Self – Hating ή Εαυτοφοβία)...

«Αθόρυβοι άνθρωποι»..

Διαβάσαμε για τους "μεταξωτούς" ανθρώπους, για τους "τοξικούς" ανθρώπους, για τους "υπέροχους" ανθρώπους. ΄

Λόγια πολλά, άρθρα όμορφα, βγαλμένα από τη ζωή για τη ζωή.
Καμία μνεία όμως πουθενά στο άπειρο για τους "αθόρυβους" ανθρώπους; 

Γιατί; 

Δεν υπάρχει αυτό το είδος; δεν το έχουμε γνωρίσει; Υπάρχουν;
Άνθρωποι αθόρυβοι………όχι ήσυχοι, όχι κοιμισμένοι, όχι παραιτημένοι από τη ζωή, απλά αθόρυβοι.
Είναι εκεί είτε σαν φίλοι είτε σαν σύντροφοι και στέκουν δίπλα σου απόλυτα, απελπιστικά...

Γιατί θα αποτύχει (και αυτή) η Κυβέρνηση

Τα στοιχεία που ανακοίνωσε ο ΟΟΣΑ είναι συγκλονιστικά. 

Η πτώση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα από το 2007 έως το 2015 έφτασε το 27,5%. 

Η ανεργία παραμένει σε ανεμοδαρμένα ύψη και αναμένεται (μετά την εν εξελίξει φοροκαταιγίδα) να αυξηθεί κι άλλο. 

Καθώς μπαίνουμε στο 2016, όχι μόνο δεν υπάρχει προοπτική ανάκαμψης αλλά είναι βέβαιο πως η κατηφόρα θα συνεχιστεί, ίσως και πιο απότομα. 

Στη διάρκεια του επόμενου χρόνου θα...

Πού κρύβεται η Ελλάδα;

Κ​​αι να που τα καταφέραμε. Συνηθίσαμε στην ανομία. 
Το παρκαρισμένο αυτοκίνητο στη διάβαση πεζών ή αναπήρων δεν ενοχλεί πια κανέναν. 
Το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους, ακόμη και στα νοσοκομεία όπως διάβασα προχθές στην «Κ», θεωρείται εξίσου φυσιολογικό με την αγένεια.
Συνηθίσαμε στην αγένεια και την ευτέλεια. 
Μας επεβλήθη άνωθεν; Οχι βέβαια. Εμείς τη φτιάξαμε. 
Οι ήρωες που κέρδισαν τις εκλογές διασκέδασαν για τη νίκη τους ακούγοντας Πλούταρχο. Συνηθίσαμε στη συμπεριφορά του...

Η γενιά της καταστροφής

Προ ετών η γενιά του Πολυτεχνείου είχε την τιμητική της. 

Τα παιδιά με τα μακριά μαλλιά και τα μούσια, οι κοπέλες με τα ταγάρια μεγάλωσαν, έπιασαν τα -ήντα, ντύθηκαν ακριβά και ερωτεύθηκαν την πολιτική και οικονομική εξουσία, που τους παραδόθηκαν χωρίς πολλές αντιστάσεις.

Εγιναν υπουργοί, έφτιαξαν επιχειρήσεις και ωραίες σπιταρόνες με πισίνες, αλλά ποτέ τους δεν...

Πετύχαμε να πτωχεύσουμε τα όνειρά μας…

Στην Ελλάδα όλα ή σχεδόν όλα φέρονται «επί πτερύγων ανέμων».

Οι λέξεις «σοβαρότητα», «υπευθυνότητα» και «ικανότητα πολιτική» έχουν χάσει το εννοιολογικό τους περιεχόμενο.

Όλοι επιζητούν άμεσα λύσεις, όλοι απαιτούν από τους άλλους προτάσεις και όλοι ταυτόχρονα περιχαρακωμένοι από τον μικρόκοσμό τους και την...

To φουγάρο του φρενοκομείου…

Η Λαμπέτη ήταν μια συγκλονιστική ηθοποιός. Τι κρίμα, αν δεν πρόλαβες ηλικιακά να τη δεις στη σκηνή του θεάτρου να παίζει! Αρκέσου στις κινηματογραφικές της ταινίες.
Είχε και μια εξαιρετικά χαρακτηριστική άρθρωση, με ένα διαφυγόν «ρο». Αυτό μπορεί, σε άλλους ανθρώπους, να ήταν το ανατρεπτικό στοιχείο, για να σκεφτούν έστω, το επάγγελμα του ηθοποιού. Οι κακόμοιροι! Που θα έλεγε και κείνη, με την πιο γοητευτική υπεροψία, που μπορεί να διαθέτει άνθρωπος!
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν η επιτομή της κομψότητας και της φινέτσας. Αρχοντική παρουσία. Ωστόσο, η...

Το νέο και το παλιό...

Από τη μία πλευρά ο Αλ. Τσίπρας εγκατέλειψε τον γελοίο διαχωρισμό μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί που δίχασε τη χώρα, καθώς δεν μπορούσε να τον συνεχίσει μετά την υπογραφή του μνημονίου από τον ίδιο, από την άλλη πλευρά εισήγαγε την εξοργιστική αντιπαράθεση νέο - παλιό.

Με την έννοια ότι αυτός εκπροσωπεί το νέο και όλα τα υπόλοιπα κόμματα, ιδίως εκείνα που επιμένουν στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό...

Εγκαταλείπουμε ή μας διώχνουν…;

Όσο αντικειμενικός και καλοπροαίρετος να είναι ένας παρατηρητής της σύγχρονης Ελλάδας, αντιλαμβάνεται ότι μόνο η φυγή απ τη χώρα, μπορεί ν’ αποτελέσει λύση για τον καθένα χωριστά απ’ τους κατοίκους της και τα προβλήματα που συνεχίζουν να του φορτώνουν… 

Η μόνη ερώτηση είναι αν μόνοι μας εγκαταλείπουμε ή απλώς μας διώχνουν…

Βρε, μπας και σοβαρολογούσαν “τότε”;

Καθώς εξαντλείται βασανιστικά ο χρόνος μέχρι το κρίσιμο “ μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι”, 

πυκνώνουν ανησυχητικά οι ενδείξεις ότι ή “πρώτη φορά αριστερά” κυβέρνηση νοιάζεται περισσότερο να επιβεβαιώσει ότι παραμένει σταθερή και συνεπής στις ιδεολογικές “αρχές” του πρώιμου ΣΥΡΙΖΑ, τις οποίες για προεκλογικούς-ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους φτιασίδωσε, μέχρι να κατακτήσει την εξουσία, και σήμερα μάλλον αδιαφορεί παγερά για τα σήματα κινδύνου που στέλνει η πραγματικότητα...

Ο γκαφατζής γκουρμέ

Ίσως να είναι θέμα γονιδίων: διότι υπάρχουν άνθρωποι γεννημένοι, θαρρείς, με φυσική χάρη – στον τρόπο που μιλούν και ντύνονται, στην κάθε τους κίνηση κι αισθητικής φύσεως έκφανση, καθώς και, βεβαίως, στον τρόπο που τρώνε. 

Κι από την άλλη βρίσκονται οι εκ γενετής άχαροι, που κάθε τους απέλπιδα προσπάθεια να...

Γίνεται "όχι λιτότητα" χωρίς παραγωγή;

Στα λεξικά για το αντίθετο της λιτότητας προτείνεται η Αφθονία, καθώς και άλλα παρεμφερή ουσιαστικά. 

Ελπίζουμε η Σπατάλη, το Περιττό, να μην είναι τα αντίστοιχα επιθυμητά ουσιαστικά όσων ζητάνε επίμονα «όχι λιτότητα». 

Εμείς, με την ανεπαρκή γνώση των Οικονομικών της Παγκοσμιοποίησης, δεν μπορούμε να φαντασθούμε πώς είναι δυνατόν να δοθεί εντολή, --(στήθι ήλιε, Ιησούς του Ναυή), όχι για να επανέλθει ευημερία-- αλλά έστω κάποια ελάφρυνση στην δημιουργημένη από τα πράγματα λιτότητα, χωρίς την ύπαρξη χρημάτων, και κυρίως και ιδίως χωρίς καθόλου Παραγωγή. Και μάλιστα, όταν γνωρίζουμε πώς φθάσαμε από την Αφθονία στην Πενία εξαιτίας της ακατάσχετης σπατάλης της 30-ετούς Μεταπολίτευσης. Και το λέμε αυτό διότι η Ελλάδα δεν είναι ΗΠΑ να έχει Παραγωγή σε μέγεθος ανάλογο, όπως με εκείνο που διαθέτει σήμερα η Αμερικάνικη Οικονομία, για να κόψει και αυτή, χαρτονόμισμα...

Αριστερή αμηχανία και δεξιά μηχανή για διπλό νομισματικό στην Ελλάδα

Σήμερα θα ικανοποιήσω τους οπαδούς του «σοφόν το σαφές», παρότι πολιτικώς παραπέμπει σε ηγεμονικές φόρμες που δεν συμπαθώ! 

Το σαφές είναι πως ενώ η ευρωπαϊκή αριστερά διέρχεται μια περίοδο μεγάλης αμηχανίας τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ελλάδα, αναζητώντας νέα κοινωνικά και χρηματοπιστωτικά μοντέλα που θα μπορούσαν να εναρμονίσουν την ισότητα με την οικονομική ελευθερία, την πρόοδο με...

Σαφής ωραιοποίηση της ασάφειας

Οι «πολιτικοί δημιουργοί» – ημέτεροι και ξένοι – μας μπερδεύουν με τα ασαφή δημιουργήματά τους.
Είμαστε – διεθνώς – αντιμέτωποι με την: «Δημιουργική Ασάφεια».
Αμφότερες οι λέξεις έχουν σαφή λεξική σημασία.
Μαζί όμως, ως πρόταση / φράση δεν βγάζουν νόημα. Απουσιάζει το (απαιτούμενο, απαραίτητο) νοηματικό φορτίο, εξαιτίας της αλληλοαναίρεσης, αλληλοεξουδετέρωσης, του οξύμωρου που διατυπώνεται.
Θα αποφύγω να καταφύγω στο γνωστό «Σοφόν το σαφές» επειδή δεν κατόρθωσα να διακρίνω εμπλοκή «σοφών» ανάμεσα στις διαπραγματευόμενες μετριότητες...

Ρέκβιεμ για τη χαμένη τιμή του Έλληνα εργαζομένου

Στο, εκ των Ιπποκρατικών συγγραμμάτων, "Παραγγελίαι" υπάρχει η ωραία φράση: "Όπου υπάρχει αγάπη για τον άνθρωπο, υπάρχει και αγάπη για το επάγγελμα".
Τι σημαίνει αυτό; 

Σημαίνει ότι δεν μπορείς να είσαι καλός επαγγελματίας, αν το προϊόν της δουλειάς σου δεν ενσωματώνει όλους τους κανόνες και τις αξίες που προάγουν την κοινωνική συνεργασία και δημιουργούν εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. Αν, δηλαδή, το αποτέλεσμα της δουλειάς σου υστερεί σε εργασιακό ήθος.
Εργάζομαι σημαίνει ότι συμμετέχω ενεργά, με τις ατομικές μου δυνατότητες στην κοινή προσπάθεια για την παραγωγή πλούτου, ανταμειβόμενος γι΄ αυτό, όχι μόνο με τις υλικές προϋποθέσεις για την ατομική μου επιβίωση, αλλά και με το κυριότερο συστατικό ατομικής ψυχικής υγείας, το αίσθημα δημιουργίας και προσωπικής αξιοπρέπειας...