Κάποιος-κάποια που θα προέδρευε ύστερα από εισβολή μεταναστών τύπου Θέουτα σε χώρα της ΝΑ Ευρώπης;
Όλα όσα εξελίσσονται στο διεθνές πεδίο -κάποια από αυτά όχι πολύ μακριά μας, άλλα απειλητικά κοντά- έχουν χαρακτήρα κοσμογονίας, η οποία, ενώ συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, δεν γίνεται κατανοητή όπως και όσο θα έπρεπε. Δεν είναι μόνο οι γεωπολιτικές ανατροπές και η ματαίωση των βεβαιοτήτων, δεν είναι απλώς οι βραχυπρόθεσμες οικονομικές και όποιες άλλες επιπτώσεις, ούτε καν οι πληθωριστικές πιέσεις και η ενεργειακή ανασφάλεια.
Αυτά που συμβαίνουν και όσα θα προκύψουν ως αλυσιδωτές αντιδράσεις στη διαδικασία διαμόρφωσης του «θαυμαστού νέου κόσμου» απαιτούν και προϋποθέτουν γενναίες αναθεωρήσεις, προσαρμογές πολιτικής σκέψης και στρατηγικής, αναπροσανατολισμούς εθνικών προτεραιοτήτων, πιθανώς και ανατροπές δογμάτων και παγιωμένων θέσεων...
Η κρίσιμη συζήτηση για τον προϋπολογισμό
Στον βαθμό που όλα αυτά αφορούν την Ελλάδα -και την αφορούν- το πρώτο πεδίο δοκιμασίας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Και σε αυτό έχει ήδη ξεκινήσει μια διαδικασία που ελάχιστα απασχολεί την εκτός θέματος δημόσια συζήτηση που διεξάγεται στη χώρα μας. Ενόψει των προκλήσεων της νέας, αβέβαιης και (σίγουρα) ταραγμένης περιόδου, έχει ξεκινήσει επισήμως η ευρωπαϊκή συζήτηση για τον προϋπολογισμό της Ένωσης για την περίοδο 2028-2034.
Η εσωτερική διαπραγμάτευση προμηνύεται δυσκολότερη από ποτέ, έχει υπαρξιακά χαρακτηριστικά και θα κρίνει ουσιαστικά τη δυνατότητα της ΕΕ να συνεχίσει να υπάρχει, έστω και με τα γνωστά της προβλήματα, στο διάστημα των προσεχών, όχι πολύ μακρινών, δεκαετιών.
Διπλωμάτες και πολιτικοί παράγοντες το προεξοφλούν: η συζήτηση που ξεκίνησε στη Σύνοδο Κορυφής της 18ης Ιουνίου δεν θα ολοκληρωθεί ούτε σύντομα ούτε εύκολα. Θα διχάσει, θα προκαλέσει εντάσεις, θα δείξει ποιος είναι με ποιον και θα επηρεαστεί από τους επιμέρους εσωτερικούς συσχετισμούς και τις εκλογικές αναμετρήσεις στα κράτη-μέλη.
Και μόνο να σκεφτεί κανείς ότι για το 2027 είναι προγραμματισμένες κρίσιμες εκλογές στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Πολωνία και στην Ελλάδα, αποκτά μια εικόνα για το πώς αυτές οι εκκρεμότητες είναι πιθανό, έως και βέβαιο, να επιδράσουν στη συζήτηση για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο της ΕΕ -μιλάμε για περίπου 2 τρισ. ευρώ.
Οι εκλογικές εκκρεμότητες των μεγάλων χωρών ομολογείται ότι ήδη επηρεάζουν την ατμόσφαιρα της συζήτησης, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την προοπτική επικράτησης της Ακροδεξιάς στη Γαλλία στις εκλογές της άνοιξης του 2027. Υπό αυτό το πρίσμα, προφανώς και έχει νόημα να αναλογιστεί κανείς πώς είναι δυνατόν να μην αφορά αυτή η συζήτηση την Ελλάδα. Όχι μόνο ως προς το ποιος θα μετέχει εκ μέρους της χώρας στην ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση, αλλά και για το ποιος τελικά θα ασκήσει ως πρωθυπουργός την προεδρία του Συμβουλίου στο δεύτερο εξάμηνο του 2027, που πιθανολογείται βάσιμα ότι θα είναι και το πιο κρίσιμο. Θα έχουν προηγηθεί οι προεδρίες της Ιρλανδίας (β’ εξάμηνο 2026) και της Λιθουανίας (α’ εξάμηνο 2027).
Το παράδοξο είναι ότι, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη αναδείξει το συγκεκριμένο ζήτημα ως ένα από τα διλήμματα των εκλογών, δεν το έχει κάνει κανένας άλλος από όσους διεκδικούν, έστω και με κάποια υπερβολική αισιοδοξία, την εκλογική νίκη.
Την ίδια στιγμή, το σίγουρο είναι (και ομολογείται παρασκηνιακώς) ότι και την Ένωση την ενδιαφέρει ποιοι θα είναι οι συνομιλητές στα τραπέζια των δύσκολων συζητήσεων των επόμενων μηνών και τι θα εκπροσωπούν, τι θα διεκδικούν και με ποια διάθεση θα προσέλθουν. Μπορεί αυτή η παράμετρος να επηρεάσει εκλογικά αποτελέσματα και ειδικά στην Ελλάδα; Ενδεχομένως όχι, ή πάντως όχι για κάποια σαρωτική πλειοψηφία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχει σημασία -το αντίθετο: έχει περισσότερη από όση νομίζουμε.
Γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα σημαντικές οι πρωτοβουλίες που θα αναλάβει η Ελλάδα πια ως προεδρεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης χώρα το δεύτερο εξάμηνο του προσεχούς έτους. Έχει μιλήσει γενικά για τις πρωτοβουλίες αυτές ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πρωτοβουλίες που θα κινούνται και θα αναπτύσσονται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά και που, φυσικά, θα έχουν άμεσο, αμεσότατο ενδιαφέρον για την Ελλάδα, την ελληνική οικονομία και την ελληνική κοινωνία.
Η αντιπολίτευση… εν συμπαρατάξει δείχνει να μην ενδιαφέρεται για τέτοια «θεματάκια». Έχει, βλέπετε, τα δικά της υπαρξιακά θέματα που προσπαθεί να τα καλύψει κάτω από το χαλί της γενικής απαίτησης όλων, κομμάτων, κομματιδίων και αρχηγών, «να φύγει ο Μητσοτάκης».
Και ας πούμε εντάξει, «φεύγει» ο Μητσοτάκης.
Σκέφτεστε κάποιον-κάποια από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, παλαιά και νέα, πολιτικά ικανό να προεδρεύσει της Ευρωπαϊκής Ένωσης το πρώτο εξάμηνο της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές;
Το εκλογικό δίλημμα
Το είπε ξεκάθαρα τις προάλλες στην ομιλία του στη Λέρο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θέτοντας το εκλογικό δίλημμα για την άνοιξη του 2027. Συνδέοντας την επόμενη κάλπη με την ελληνική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις κρίσιμες αποφάσεις που θα ληφθούν εκείνη την περίοδο για τον νέο κοινοτικό προϋπολογισμό, τόνισε: «Ένα από τα μεγάλα ζητούμενα των εκλογών θα είναι ποια κυβέρνηση και ποιος πρωθυπουργός θα προεδρεύσουν της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν θα ληφθούν πολύ σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον της Ευρώπης, της Ελλάδας και των νησιών μας».
Αλήθεια, σκέφτεστε κανέναν-καμία άλλον-η πλην του Μητσοτάκη;
Κάποιον-κάποια που θα προέδρευε της ΕΕ μετά, ας πούμε, από εισβολή μεταναστών τύπου Θέουτα σε χώρα της ΝΑ Ευρώπης;
Κάποιον π.χ. που δεν θα έχει ως πρώτο μέλημα πώς να συλλάβει τον Νετανάχιου ή «να τα βρούμε με τον Πούτιν», κατηγορώντας παράλληλα τον… ναζιστή Ζελένσκι;
Για σκεφτείτε το λίγο...
Φώτης Σιούμπουρας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου