Γιώργος Παπανδρέου: Γεννήθηκα ηγέτης

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι αντιπαθής. 

Σχεδόν εβδομηντάρης, καλογυμνασμένος και ευκίνητος, δεν έχει χάσει την αυτοπεποίθησή του. 

Δεν είναι μορφωμένος. Το μυαλό του κατέχεται από ιδέες και αντιλήψεις αβαθείς. 

Όταν τον ακούω να μιλάει, αναρωτιέμαι τι θα απαντούσε στην ερώτηση: «Ποιο βιβλίο διαβάσατε τον τελευταίο χρόνο;». 

Δεν μπορεί να απαλλαγεί από το ύφος της πριγκιπικής ανωτερότητας. Τον ακούς και θέλεις να ζητήσεις το «πόθεν έσχες» του ύφους του. Δεν είδα τη συνέντευξή του στον Γιάννη Πρετεντέρη. Διάβασα όμως ότι πολλές φορές αναφέρθηκε στον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο. Οπως ο Ιούλιος Καίσαρ. Είναι θέμα ύφους θα μου πείτε. Μόνον που το ύφος απαιτεί λεπτή χρήση της γλώσσας. Κι ας μην έχεις κατακτήσει τη...

Η σημασία της λέξης «υποχρεωτικό»

Δεν τολμούν να ομολογήσουν ότι πολύ θα ήθελαν οι αντιεμβολιαστές να κατέβαιναν με δικά τους πλακάτ. Αντιθέτως καλούν τον πληθυσμό να εμβολιασθεί. 

Καταψηφίζουν όμως την τροπολογία για την υποχρεωτικότητα για να έχουν κι έναν δίαυλο επικοινωνίας στο «κίνημα». 

Πού ξέρεις τι μπορεί να προκύψει; 

Προς το παρόν το μόνο που προκύπτει είναι το γνωστό κράμα δειλίας και υποκρισίας που χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ και τα...

Η πολιτισμική αξία της συμμαχίας με το Ισραήλ

«Η Κομπάρσα», το τελευταίο, αν δεν κάνω λάθος, μυθιστόρημα του Αβραάμ Γεοσούα, κλείνει με μια σκιά απαισιοδοξίας. Η ηρωίδα του, σολίστ της άρπας που ζει στην Ολλανδία και επιστρέφει στη γενέτειρά της Ιερουσαλήμ έπειτα από χρόνια, διαπιστώνει ότι η γειτονιά που μεγάλωσε έχει κατακλυσθεί από ορθόδοξους Εβραίους. 

Ο συγγραφέας παρουσιάζει το φαινόμενο σαν μια δυσμενή αλλοίωση της κοινωνίας του Ισραήλ. Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η τύχη ενός Παλαιστίνιου συγγραφέα ο οποίος θα θεωρούσε ως δυσμενή προοπτική τη θρησκευτική...

Αυλή των θαυμάτων ή πανεπιστήμιο

Έχει δίκιο ο κ. κοσμήτορας της φιλοσοφικής του Αριστοτελείου. 
«Το πανεπιστήμιο ιστορικά βρέθηκε στην πρωτοπορία αγώνων και αλλαγών, τους καρπούς των οποίων όλοι απολαύουμε». 
Από πού ν’ αρχίσεις και πού να τελειώσεις. 
Αν δεν υπήρχε το πανεπιστήμιο δεν θα υπήρχαν και πανεπιστημιακοί και αν δεν υπήρχαν πανεπιστημιακοί ποιος θα έγραφε συγγράμματα και ποιος θα υπέγραφε τις πολιτικές παρεμβάσεις των 250 και βάλε προσωπικοτήτων; 
Αν δεν υπήρχε το πανεπιστήμιο ποιος θα συντηρούσε το άνθος της δημοκρατίας μας, το φοιτητικό κίνημα; 
Κι αν δεν υπήρχε το φοιτητικό κίνημα πού θα φύτρωναν οι συλλογικότητες που βαθαίνουν και πλαταίνουν το λαϊκό κίνημα, ακόμη κι όταν ο λαός δεν έχει καμία διάθεση ούτε να βαθύνει ούτε να πλατύνει; ...

Μήπως το «Οχι» ανήκει στην Αριστερά;

Το «Οχι» δεν το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς. 

Το είπε ολόκληρος ο ελληνικός λαός, διότι ο Μεταξάς ήταν δικτάτορας, οπότε καλόν θα ήτο να μην αναφέρεται το όνομά του ή, και αν αναφέρεται, να μην προβάλλεται υπέρ το δέον. 

Ο εχθρός δεν ήταν η Ιταλία, αλλά ο φασισμός. Στην Πίνδο δεν πολέμησαν Ελληνες εναντίον Ιταλών, αλλά αντιφασίστες εναντίον φασιστών. 

Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος ήταν ένας αντιιμπεριαλιστικός πόλεμος, όπως η επανάσταση των Ελλήνων κατά των Οθωμανών ήταν ταξική επανάσταση. 

Αφού το «Οχι» το είπε ο λαός, ο οποίος είναι εξ ορισμού αριστερός, το μεγάλο βάρος του πολέμου το ανέλαβαν οι δυνάμεις του ΕΑΜ, το οποίο...

Ανήλικοι στο δωμάτιο

Οι προθέσεις τους ήσαν καλές, οι ικανότητές τους αδιαμφισβήτητες, όμως τους έλειπε η προετοιμασία. 

Είχαν όμως τα «θέλω τους» με το μέρος τους, σαν τους ανηλίκους που ονειρεύονται το μέλλον. Και, όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το αποκτήσεις. 

Δεν ξέρω αν αυτό το είπε ο Μαρξ ή ο Κοέλιο, κάποιος σπουδαίος το είπε πάντως. Και το σύμπαν συνωμότησε. Για την ακρίβεια, ο Κουβέλης και η παρέα του –ένα σύμπαν είναι κι αυτοί– που δεν ψήφισαν Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Δήμα, με αποτέλεσμα να γίνουν εκλογές και να τους προσφερθεί για κυρίως πιάτο η δημοκρατία. Και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Πώς να κρατήσουν το πιρούνι, πήγαν να κόψουν το ψάρι με το μαχαίρι του...

Αν έκλειναν τα σύνορα;

Όσο κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ η Μόρια δεν υπήρχε παρά μόνον για τους φιλοξενούμενούς της. Υπήρχε και για τους κατοίκους της Μυτιλήνης, όμως αυτοί δεν μετράνε στους ανθρωπιστικούς λογαριασμούς. 
Την κατάσταση που επικρατούσε «εκεί μέσα» τη μαθαίναμε από τα ρεπορτάζ των ξένων μέσων ενημέρωσης. Απαγορευόταν η είσοδος στους Eλληνες δημοσιογράφους. Οι μόνοι που είχαν ελεύθερη πρόσβαση ήσαν οι «αλληλέγγυοι» και οι ΜΚΟ. 
Οι λόγοι είναι μάλλον προφανείς. Δεν χρειαζόταν να ξέρουμε πόσοι ακριβώς συνωστίζονται εκεί μέσα και ποια είναι η πραγματική τους ιδιότητα...