Στον αναπτυγμένο δυτικά κόσμο, τα ογδόντα τελευταία χρόνια, το σύστημα της μεικτής οικονομίας έφθασε σε επίπεδα κορεσμού.
Στην ουσία δεν πάει άλλο, εκτός και αν στο πλαίσιο της πέμπτης βιομηχανικής επανάστασης, βρεθούν νέοι τρόποι παραγωγής πλούτου μέσω υπερπαραγωγικότητας.
Για την ώρα, κάτι τέτοιο δεν είναι ορατό, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι και ανέφικτο. Σήμερα πάντως, αυτό που είναι ορατό και αισθητό, έγκειται στην υπερχρέωση κρατών και ιδιωτών, που σημαίνει ότι μέρος της δυτικής απασχόλησης, ευημερίας, και παραγωγής εξαρτάται από δανεισμό.
Αυτός είναι και ο λόγος εξάλλου, που η χρηματοοικονομία και οι διεθνείς ροές κεφαλαίων γνωρίζουν ημέρες δόξας. Όχι χωρίς σοβαρούς κινδύνους. Διότι ένα μέρος του διεθνοποιημένου δανεικού χρήματος επενδύεται σε μη παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία, τα οποία παράγουν πλασματικές υπεραξίες, επικίνδυνα κερδοσκοπικά φαινόμενα, πληθωρισμό και σιωπηρή κοινωνική οργή...
Για την ώρα, κάτι τέτοιο δεν είναι ορατό, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι και ανέφικτο. Σήμερα πάντως, αυτό που είναι ορατό και αισθητό, έγκειται στην υπερχρέωση κρατών και ιδιωτών, που σημαίνει ότι μέρος της δυτικής απασχόλησης, ευημερίας, και παραγωγής εξαρτάται από δανεισμό.
Αυτός είναι και ο λόγος εξάλλου, που η χρηματοοικονομία και οι διεθνείς ροές κεφαλαίων γνωρίζουν ημέρες δόξας. Όχι χωρίς σοβαρούς κινδύνους. Διότι ένα μέρος του διεθνοποιημένου δανεικού χρήματος επενδύεται σε μη παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία, τα οποία παράγουν πλασματικές υπεραξίες, επικίνδυνα κερδοσκοπικά φαινόμενα, πληθωρισμό και σιωπηρή κοινωνική οργή...


