Καθώς το υπέροχο ποίημα, σύμβολο της ανθρώπινης περιπέτειας του Κωνσταντίνου Καβάφη, σκυλεύεται για να μεταβληθεί στον τίτλο ενός πονήματος που περιγράφει ένα άθλιο ρεσάλτο προς την εξουσία μιας ασύνταχτης παρέας αμοραλιστών, και ακόμα χειρότερα στο όπλο για το ξέπλυμά του.
Και αν όλα αυτά έχουν ήδη επισημανθεί από πολλούς αναλυτές και δημοσιογράφους, μας έχει ξεφύγει ίσως μια άλλη παράμετρος που βρίσκεται στο υπόστρωμα του πονήματός του και αναδύεται υποδόρια από αυτό. Δηλαδή, η προσπάθεια μιας εκκοσμικευμένης μεν αλλά θεολογικού χαρακτήρα απόπειρας «αγιοποίησής» του.
Και αν όλα αυτά έχουν ήδη επισημανθεί από πολλούς αναλυτές και δημοσιογράφους, μας έχει ξεφύγει ίσως μια άλλη παράμετρος που βρίσκεται στο υπόστρωμα του πονήματός του και αναδύεται υποδόρια από αυτό. Δηλαδή, η προσπάθεια μιας εκκοσμικευμένης μεν αλλά θεολογικού χαρακτήρα απόπειρας «αγιοποίησής» του.
Και ίσως δεν την προσέξαμε αυτή την παράμετρο διότι δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως θα αποτολμούσε μια τέτοια κίνηση.
Όμως τίποτε δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει από έναν… Τσίπρα...
