Όμως σε αυτήν την πρόταση αποτυπώνεται ο λενινιστικός βολονταρισμός, με τον οποίον διαπαιδαγωγήθηκε ο ίδιος και οι μέντορές του. Κρύβεται η προμηθεϊκή αντίληψη για την αποστολή των κομμουνιστών να αλλάξουν την κοινωνία, διευρύνοντας συνεχώς τα όρια της παρέμβασής τους. «Δεν υπάρχουν άπαρτα κάστρα για τους κομμουνιστές», έλεγε ο Στάλιν, καθώς η πρώτη γενιά των μπολσεβίκων πίστευε πως ήταν οι πλάστες των συνειδήσεων. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων και οι κοινωνίες ήταν σαν τον πηλό στα χέρια τους που τις έδιναν ό,τι σχήμα ήθελαν. Ως, κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας αποφάσιζαν, σαν μικροί θεοί, δίνοντας λόγο μόνον στην πυραμίδα της κομματικής εξουσίας.
Αυτή η συνεχής διεύρυνση των ορίων της πολιτικής παρέμβασης σε εκείνους τους καιρούς, γινόταν μέσα από την άσκηση βίας, καθώς ήταν λογικό να υπάρχουν αντιστάσεις. Όλα αυτά είναι τεκμηριωμένα ιστορικά και υποθέτω ότι η σχετική δήλωση που έκανε ο Α. Τσίπρας είναι έργο κάποιου «ψαγμένου» μαρξιστή συνεργάτη του. Δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες αναζητήσεις.
Το ερώτημα - διόλου θεωρητικό - είναι μέσα σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, με τι εργαλεία θα γίνεται αυτή η «η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»;
Οι κανόνες του παιχνιδιού στο δημοκρατικό πολίτευμα είναι πολύ συγκεκριμένοι και ορίζονται από το Σύνταγμα και ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο, με το Κράτος Δικαίου να κατέχει προεξάρχουσα θέση.
Σε αυτό το πολίτευμα, με τα δεδομένα χαρακτηριστικά, έχει θέση ο βολονταρισμός;
πόσο ελλοχεύει ο κίνδυνος αυτή «η διεύρυνση του εφικτού» να οδηγήσει στην υπέρβαση των ακροτάτων ορίων του πολιτεύματος;...
