Η συστηματική, στα όρια της εμμονής, επιθετική τακτική που έχει υιοθετήσει εδώ και μήνες ο Τ. Ερντογάν δεν πρόκειται φυσικά για ένα απλό ιδεολογικό ξέσπασμα του Τούρκου ηγέτη, αλλά αποτελεί βασικό συστατικό της τουρκικής επιδίωξης για περιφερειακή ηγεμονία.
Ο μεγάλος αντίπαλός της είναι το Ισραήλ και, φυσικά, η στενή στρατηγική σχέση του με τις ΗΠΑ αποτελεί ένα σημαντικό εμπόδιο στις φιλοδοξίες της Τουρκίας, η οποία αναζητεί ευκαιρίες τόσο για την απονομιμοποίηση του Ισραήλ όσο και για την επίκληση των πολιτικών του έναντι των Παλαιστινίων ως συγκολλητική ουσία για τη σύναψη συνεργασιών, ακόμη και συμμαχιών, σε περιφερειακό επίπεδο.
Η κρίση στο Ιράν, η οποία τρόμαξε αρχικά την Τουρκία, τώρα φαίνεται ότι δημιουργεί ευκαιρίες για την Άγκυρα, κυρίως λόγω της διαφαινόμενης έντονης διαφοροποίησης του Ν. Τραμπ από τον Μ. Νετανιάχου, που δημιουργεί την εντύπωση ότι το Ισραήλ δεν έχει πλέον εξασφαλισμένη άνευ όρων τη στήριξη των ΗΠΑ...
Ο μεγάλος αντίπαλός της είναι το Ισραήλ και, φυσικά, η στενή στρατηγική σχέση του με τις ΗΠΑ αποτελεί ένα σημαντικό εμπόδιο στις φιλοδοξίες της Τουρκίας, η οποία αναζητεί ευκαιρίες τόσο για την απονομιμοποίηση του Ισραήλ όσο και για την επίκληση των πολιτικών του έναντι των Παλαιστινίων ως συγκολλητική ουσία για τη σύναψη συνεργασιών, ακόμη και συμμαχιών, σε περιφερειακό επίπεδο.
Η κρίση στο Ιράν, η οποία τρόμαξε αρχικά την Τουρκία, τώρα φαίνεται ότι δημιουργεί ευκαιρίες για την Άγκυρα, κυρίως λόγω της διαφαινόμενης έντονης διαφοροποίησης του Ν. Τραμπ από τον Μ. Νετανιάχου, που δημιουργεί την εντύπωση ότι το Ισραήλ δεν έχει πλέον εξασφαλισμένη άνευ όρων τη στήριξη των ΗΠΑ...
