Ανοίγει η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια στην Ελλάδα – Το σήμα από το Nuclear Energy Summit στο Παρίσι

«Ζεσταίνεται» η συζήτηση για νέες πηγές ενέργειας, με την πυρηνική να επανέρχεται σταδιακά στο τραπέζι. 

Στο ευρωπαϊκό ενεργειακό τοπίο διαμορφώνεται πλέον μια νέα δυναμική, καθώς ολοένα και περισσότερα κράτη εξετάζουν την αξιοποίηση της πυρηνικής τεχνολογίας ως συμπληρωματικού εργαλείου για την επίτευξη των στόχων απανθρακοποίησης και ενεργειακής ασφάλειας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα αρχίζει να παρακολουθεί πιο συστηματικά τις εξελίξεις στον τομέα. 

Ενδεικτική είναι η συμμετοχή του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Nuclear Energy Summit που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 10 Μαρτίου στο Παρίσι, μια σύνοδο που διοργανώνει η γαλλική κυβέρνηση σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας και η οποία φιλοδοξεί να επιταχύνει την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στην Ευρώπη.

Η παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού σε μια σύνοδο που φιλοδοξεί να επιταχύνει την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στην Ευρώπη ερμηνεύεται από παράγοντες της αγοράς ως ένδειξη ότι η Αθήνα ανοίγει πλέον έναν δίαυλο ουσιαστικής ενημέρωσης και διερεύνησης γύρω από το θέμα.
Η συνδιάσκεψη συγκεντρώνει ευρωπαϊκές χώρες που είτε έχουν ήδη αναπτύξει πυρηνικά προγράμματα είτε εξετάζουν το ενδεχόμενο να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση τα επόμενα χρόνια. Μεταξύ αυτών...

Βενεζουέλα, Ιράν και «ειρηνιστές»: Είναι «με τον Άνθρωπο» ή με τους βασανιστές του;

Στους «πολέμους της Ειρήνης», διεξάγονται πάντα παράλληλα και οι «πόλεμοι των μετόπισθεν» ή «πόλεμοι του καναπέ» ή «πόλεμοι του πληκτρολογίου». 

Με αποτέλεσμα, αυτοί που διαφωνούν, αυτοί που διαλέγουν στρατόπεδα για «ιδεολογικούς λόγους», να αναζητούν τα «επιχειρήματά» τους εκεί που δεν υπάρχουν, δηλαδή στο Διεθνές Δίκαιο. 

Μετά τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα και στο Ιράν, μπορούμε πια να πούμε ότι οι «παράπλευρες απώλειες» έχουν και «παράπλευρα οφέλη».
«Πόλεμοι της Ειρήνης» είναι οι αναρίθμητοι πόλεμοι που ξέσπασαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι τότε τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα: Από δω οι καλοί, από κει οι κακοί, όπως είχε πει ο Περουβιανός συγγραφέας Κάρλος Φουέντες. 

Μετά οι πόλεμοι άλλαξαν. Και άρχισαν οι «πόλεμοι των μετόπισθεν». Ανάλογα με την «ιδεολογία» του καθενός, αυτοί που οι μεν θεωρούν καλούς, για τους δε είναι κακοί.
Προφανώς, ισχύει πάντα αυτό που είχε πει ένα χρόνο μετά...

Τσίπρας: Πρώτα θα νικήσει και μετά θα κάνει κόμμα!

Ας προσγειωθώ στις γνωστές «εργοστασιακές ρυθμίσεις» και ας ασχοληθώ λίγο με τον Α. Τσίπρα. 

Είπε προχθές στη Θεσσαλονίκη πως «θα ξεκινήσουμε όταν θα είμαστε έτοιμοι να νικήσουμε». 

Αυτό επιδέχεται και την ερμηνεία του «ποτέ». 

Διότι ο κοινός νους θεωρεί ως νίκη την επικράτηση στις εκλογές. Διαφορετικά ο κάθε ηγέτης και το κάθε κόμμα μπορεί να θεωρούν νικηφόρο το οποιοδήποτε αποτέλεσμα. 

Έτσι το ΚΚΕ διακηρύσσει σε κάθε εκλογές πως δικαιώνεται η πολιτική του. Συνεπώς, αν και ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται τη νίκη ως πρωτιά στην εκλογική αναμέτρηση, δε θα ξεκινήσει ποτέ, καθώς τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει στον ορίζοντα.
Όμως πιθανόν να βάλει τον πήχη αρκετά πιο χαμηλά ώστε τελικά να τον υπερβεί. Είναι μια λογική προσδοκία η κατάληψη της δεύτερης θέσης και ένα αναμφίβολα πολύ καλό αποτέλεσμα η κατάληψη της δεύτερης θέσης με ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό του 2023. 

Δύσκολοι στόχοι αμφότεροι, για αυτό και η παραπάνω δήλωση του Α. Τσίπρα ήταν πολύ προσεκτική και δικαιολογημένα.

Αν καταλάβει την 3η θέση, έστω με μισή μονάδα διαφορά από το δεύτερο κόμμα, έχει πάψει να θεωρείται εν δυνάμει πρωθυπουργός. 

Σε αυτήν την περίπτωση έχει παίξει κι έχει χάσει. 

Με τον τρίτο ουδείς ασχολείται. Και αυτό το ενδεχόμενο θέλει να αποφύγει...