Το εκκρεμές του Αιγαίου: Ήρεμα νερά και μελτέμια

Οι πρόσφατες εντάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με αφορμή τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, τα θαλάσσια πάρκα, την πόντιση του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου (GSI) και φυσικά η επιστροφή στο γνώριμο μοτίβο των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και των παραβάσεων του FIR Αθηνών, δεν ανοίγουν κάποιο νέο κεφάλαιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. 

Όμως ασφαλώς και γυρίζουν τη σελίδα των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο, που για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα εξασφάλισε η Διακήρυξη της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2023.
Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η Διακήρυξη που κατέστη συνώνυμη με τα «ήμερα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν δημιουργεί νομικές υποχρεώσεις ούτε και δικαιολογεί προσδοκίες για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. 

Συνεπώς, οποιαδήποτε αδράνεια ή αναβλητικότητα θα μπορούσε να καταλογιστεί στο ελληνικό ΥΠΕΞ απέναντι σε τουρκικές προκλητικές ενέργειες, δεν εξηγείται ούτε και αιτιολογείται με αφετηρία τη Διακήρυξη, αλλά είναι προϊόν συγκυριακής επιλογής και συνολικής πολιτικής διαχείρισης στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Το κείμενο της Αθήνας είναι μια απλή διακήρυξη με έμφαση στα θέματα της χαμηλής πολιτικής, δηλαδή τη λεγόμενη θετική ατζέντα, και επαναλαμβάνει αυτονόητες αρχές και διαδικασίες για την ειρηνική επίλυση των διαφορών που δεσμεύουν όλα τα κράτη του πλανήτη. Αυτό σημαίνει, πως πέρα από τις διμερείς συμφωνίες που έχουν συναφθεί με αφορμή τη θετική ατζέντα της Αθήνας, κάθε πλευρά μπορεί να ερμηνεύει και να επικαλείται τη Διακήρυξη με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα και να προωθεί τις δικές της επιλογές. Παράλληλα, φυσικά μπορεί η μία πλευρά να εγκαλεί την άλλη για όσα έχουν δεσμευτεί πολιτικά με τη Διακήρυξη αλλά δεν τηρεί, και επομένως έτσι ενισχύεται η άσκηση πολιτικής και δημόσιας διπλωματίας στη λογική του blame game....

Δεν τους ενόχλησε ο Άδωνις, αλλά ο Γεώργιος Παπανδρέου

Η 77η επέτειος της νίκης του Ελληνικού Στρατού επί των κομμουνιστών ανταρτών, είχε την τιμητική στον χώρο των κυβερνητικών στελεχών. 

Εδώ και πολλές δεκαετίες τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας την «έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια» την 29η Αυγούστου. Από τις 28 του μηνός πήγαιναν κατευθείαν στις 30. Φέτος δεν ξέρω τι άλλαξε!
Ως συνήθως μπροστά βγήκε και πάλι ο Άδωνις. 

Αφού είπε τα επετειακά δικά του -που ήταν και εύστοχα- «έδωσε τον λόγο» στον Γεώργιο Παπανδρέου, γνωστό αντικομμουνιστή, εμπνευστή του διμέτωπου αγώνα. 

Αυτή τη βιωματική στάση του Γεωργίου Παπανδρέου η Αριστερά δεν του τη συγχώρησε ποτέ. 

Δεν του συγχώρησε πως της πήρε την μπουκιά -δηλαδή την εξουσία- μέσα από το στόμα το 1944. Όπως είχε γράψει τότε, «με τα Δεκεμβριανά ημείς είμεθα το Κράτος και οι κομμουνισταί ήταν η Στάσις».

Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν από τους ελάχιστους πολιτικούς του Κέντρου που εναντιωνόταν σε κάθε μορφής συνεργασία με την Αριστερά. Ο Νικόλαος Πλαστήρας και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, σκεπτόταν ακόμη και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, ενώ και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κρατούσε ανοικτό τον διάλογο με τα στελέχη της ΕΔΑ. Την εξαίρεση αποτελούσε ο Γεώργιος Παπανδρέου ο οποίος μάλιστα εγκαλούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην πρώτη πρωθυπουργική θητεία του, διότι απέλυε από τους τόπους εξορίας τους πολιτικούς κρατούμενους που είχαν εξορίσει οι κυβερνήσεις του Κέντρου...

Όλες οι φυλές του Τσίπρα: Οι πατρίκιοι, οι πληβείοι και η… Βαρόνη Θεώνη Σταφ

Έχουν πια αρχίσει να το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι: 

Ο Αλέξης Τσίπρας τους μοίρασε ρόλους και τους χρησιμοποίησε για τις πρόβες της καινούργιας του παράστασης ως… doubler. 

Όταν το έργο ανέβει κανονικά και βρεθεί ο σωστός φωτισμός, τα δήθεν νέα στελέχη θα αντικατασταθούν από τους κανονικούς πρωταγωνιστές, που ξεκουράζονται περιμένοντας. Με τη γλώσσα έξω από το ζέσταμα, θα ριχτούν κατάκοποι στην αρένα των εκλογών, που θα μοιάζει με λαιμητόμο. Και οι doubler θα μεταμορφωθούν σε κομπάρσους.

Δεν τους φταίει κανείς άλλος εκτός από την κουτοπόνηρη αλαζονεία, την υπέρμετρη φιλοδοξία, την πολιτική απειρία, την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. 

Πίστεψαν πως ο Τσίπρας, φεύγοντας από τον ΣΥΡΙΖΑ, είχε ξεμείνει από στελέχη και τους χρειαζόταν απεγνωσμένα. Ήταν τέτοια η αυτοπεποίθησή τους, που ούτε τους πέρασε από το μυαλό πως κάποιος που πουλάει με τόση ευκολία τους παλιούς συντρόφους, τους ανθρώπους που ο ίδιος διόρισε υπουργούς, τομεάρχες, κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους, που τους στήριξε στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που τους είχε στο πλευρό του σε όλες του τις επαναστατικές γυμναστικές, που τους έτρεχε στη Βενεζουέλα, που έβρισκε για όλους μια δικαιολογία, που τους μετέτρεπε σε σκευωρούς και συνενόχους του σε στημένες κατηγορίες κατά πολιτικών αντιπάλων, θα τους πετάξει κι’ αυτούς σαν την τρίχα από το ζυμάρι.

Και όμως! Τα σημάδια της αφιλίας, της αχαριστίας και του τυχοδιωκτισμού ήταν εκεί: Το είχε κάνει το καλοκαίρι του 2015, το έκανε και όταν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και έφτιαξε το νέο του κόμμα. «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν» είναι το έργο που συνεχώς ανεβάζει ο Τσίπρας.
Αλλά αυτοί πίστεψαν πως ήταν μοναδικοί, αξεπέραστοι, αναντικατάστατοι, λαμπρά αστέρια με βαριά βιογραφικά. Τώρα, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι...

Πόνεσαν πολύ τα εγκαίνια

Στη φωτογραφία - μνημείο φαίνεται ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρα να περιμένει με αδημονία έναν συρμό που γνωρίζει ότι δε θα έρθει ποτέ. 

Η έκφραση του και η στάση του σώματός τους αποτυπώνουν το θράσος εκείνης της εποχής. 

Όπως έγραψε ένας άσπονδος φίλος του, μπορεί τα εκδοτήρια εισιτήριων να ήταν χαλκομανία, αλλά ήταν εκδοτήρια της αξιοπρέπειας. Νομίζω πως όσοι συμμετείχαν σε εκείνη την απάτη θα έπρεπε να καταδικαστούν στην ποινή της «δια βίου σιωπής».
Ας έρθουμε στο σήμερα. 

Τα προχθεσινά εγκαίνια πόνεσαν πολύ κόσμο, διότι ήταν έργο αυτής της κυβέρνησης και δεν βαρύνονταν με κανένα «έγκλημα». Δεν είδαμε κρεμασμένες στα μπαλκόνια κουρελούδες που να γράφουν «έγκλημα στην Καλαμαριά.» Για αυτούς τους λόγους υπήρξε και η σιωπή της αμηχανίας, από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους κύκλους. Κάτι, κάποιοι ψιθύρισαν πως έπρεπε να είχε παραδοθεί νωρίτερα, όμως ήταν οι ίδιοι που έκαναν τα πάντα για να καθυστερήσει η βασική γραμμή του Μετρό Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη έχει πολλούς λόγους να είναι δυσαρεστημένη από την κεντρική εξουσία. 

Αναφέρω μόνον δύο γεγονότα, βάζοντας στην άκρη το φιάσκο της υποθαλάσσιας. Το Μετρό της Αθήνας αποπερατώθηκε σε έξι χρόνια, της πόλης μας σε δεκαοκτώ, με μόλις 9 χιλιόμετρα δικτύου. 

Ο δρόμος που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με την Κασσάνδρα, μήκους περίπου 105 χιλιομέτρων, ξεκίνησε το 1990 και αποπερατώθηκε πλήρως το 2023. 

33 χρόνια για 105 χιλιόμετρα το λες μάλλον κοροϊδία! Και σημειώνω πως όλο αυτό το χρονικό διάστημα η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε...

Το «διαβατήριο αξιοπιστίας» και η στρατηγική Μαξίμου απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μαζί με την επέκταση του Μετρό Θεσσαλονίκης, εγκαινίασε και την στρατηγική του στον προεκλογικό μαραθώνιο, που αρχίζει και καταλήγει στις κάλπες την άνοιξη του 2027, κατά τις δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού. 

Σε μια φράση του στην ομιλία του για την έναρξη λειτουργίας του μέσου προς Καλαμαριά, ο κ. Μητσοτάκης μίλησε για “διαβατήριο αξιοπιστίας”, δημιουργώντας μια σαφή διαχωριστική γραμμή με τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, που διεκδικούν την διακυβέρνηση της χώρας.
“Κάθε έργο που εγκαινιάζουμε είναι σφραγίδα στο διαβατήριο αξιοπιστίας. Σε ένα περιβάλλον, γενικότερα, μειωμένης εμπιστοσύνης όπου οι ανέξοδες υποσχέσεις δεν κοστίζουν τίποτα, οι σχέσεις εμπιστοσύνης χτίζονται μέσα από τη συνέπεια λόγων και έργων” είπε, αντιπαραβάλλοντας την “κυβερνητική αδιαφορία και την αναποτελεσματικότητα” απέναντι στο σύνθημα “το είπαμε, το κάνουμε”, ανακαλώντας τα εγκαίνια με τους μουσαμάδες επί ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας για “εγκαίνια-παρωδία” και υπενθυμίζοντας ότι όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα -“αυτονόητο κεκτημένο” είπε χαρακτηριστικά- όπως το μετρό Θεσσαλονίκης, δεν ήταν και απαίτησαν “σκληρές μάχες κόντρα στις δυνάμεις της άρνησης και της ακινησίας, αναλαμβάνοντας το ανάλογο κόστος”...

Μουσαμάδες

Εννέα μέρες προτού ανέβει στο βήμα της ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέδωσε στους Θεσσαλονικείς τους πέντε νέους σταθμούς της επέκτασης του μετρό προς την Καλαμαριά. 

Προφανώς, η φράση του «το είπαμε, το κάναμε» συμπυκνώνει το σχέδιο, την επιμονή, την αντιμετώπιση των προβλημάτων και, τελικά, την παράδοση κάθε έργου που ως υπόσχεση εκπληρώνεται. 

Όμως, στην προκειμένη περίπτωση όπως και σε ανάλογες, η αποστροφή του πως η πόλη «δεν έχει αντιληφθεί πόσο θα αλλάξει η ποιότητα ζωής και πόσο θα αναβαθμιστεί η αξία της» υπενθυμίζει την προοπτική την οποία συνήθως καταπίνει η καθημερινότητα. 

Οι πολίτες, ταλαιπωρημένοι από τα έργα κατασκευής και εγκλωβισμένοι στην πίεση της ημέρας, δυσκολεύονται να φανταστούν τη ζωή τους μετά την ολοκλήρωση ενός έργου. 

Όμως, η πραγματική αλλαγή που φέρνουν οι πέντε νέοι σταθμοί και οι 15 καινούργιοι συρμοί, με το δίκτυο να φτάνει πλέον τα 14,4 χιλιόμετρα και τους 18 σταθμούς, μετριέται στον χρόνο που επιστρέφεται στους ανθρώπους και στις 12.000 λιγότερες ημερήσιες μετακινήσεις αυτοκινήτων. 

Υπάρχει στην ασφαλέστερη πρόσβαση ηλικιωμένων και ανθρώπων με αναπηρία. Στις γειτονιές που θα αποκτήσουν μεγαλύτερη αξία. 

Στις απομακρυσμένες περιοχές που θα ενταχθούν στον ίδιο λειτουργικό χάρτη. Στη Θεσσαλονίκη που αποκτά χαρακτήρα σύγχρονης ευρωπαϊκής μητρόπολης. 

Μπορεί, λοιπόν, η ακρίβεια, τα ενοίκια και τα καθημερινά προβλήματα να παραμένουν, όμως η δυναμική που δημιουργούν τα έργα και οι πολιτικές που υλοποιούνται και διευρύνουν συλλογικές και ατομικές επιλογές δεν πρέπει να υποτιμούνται. 

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά με το παρελθόν. 

Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, αρκεί να ανατρέξουμε στις 29 Δεκεμβρίου του 2018. 

Τότε που ο Αλέξης Τσίπρας εγκαινίασε τον σταθμό «Σιντριβάνι» και ανακοίνωσε ότι «το μετρό Θεσσαλονίκης είναι εδώ». Αν και...

Η αναμέτρηση με τους…Μανώληδες και τους μουσαμάδες

Δημιουργείται συχνά στη δημόσια συζήτηση και στις πολιτικές αναλύσεις η εντύπωση, ότι οι πολίτες πάνω απ' όλα έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι μια κυβέρνηση εμφορείται από ένα μεγαλόπνοο όραμα και τολμηρό μεταρρυθμιστικό οίστρο, που θα οδηγήσει στα μεγάλα και αξιοθαύμαστα που θα αλλάξουν την καθημερινότητα και τη ζωή τους.
Μετά την Οδύσσεια της κρίσης, τις συλλογικές αυταπάτες και την κατακρήμνιση των μαγικών συνταγών και λύσεων, η κοινωνία δείχνει ότι συμμερίζεται - ακόμη κι αν δεν θα το παραδεχθεί σε ευρεία κλίμακα - τον πραγματισμό και το αποτέλεσμα. Την ουσιαστική επίδοση της πολιτικής στο σήμερα χωρίς να υποτιμάται εντελώς η αξία ενός οραματικού σχεδιασμού και η σημασία μιας υπόσχεσης για το μέλλον.
Αυτός είναι ο στίβος μάχης της κυβέρνησης απέναντι στους… Μανώληδες και στους κάθε λογής... μουσαμάδες που επιστρατεύονται όπως πχ στο πρόσφατο παρελθόν, προκειμένου να πείσουν του Θεσσαλονικείς ότι είχαν μετρό ενώ στην πραγματικότητα, δεν είχαν.

Ταχυδακτυλουργοί της πολιτικής στο πλαίσιο και στο περιθώριο της ΔΕΘ, θα χτίσουν τα ανώγεια για να κατοικήσει επιτέλους ο λαός και θα ρίξουν στα κατώγια τους πλούσιους, τους ολιγάρχες και τα καρτέλ. Θα αναλάβουν δεσμεύσεις για μια νέα σεισάχθεια και διαγραφή του ιδιωτικού χρέους θα υποσχεθούν φορολόγηση των πλουσίων γενικώς και αορίστως, την ανέγερση χιλιάδων κοινωνικών κατοικιών, την ακαριαία αντιμετώπιση του δημογραφικού, το οποίο να σημειωθεί, αναγνωρίζουν ως πρόβλημα διάθεσης πόρων ενώ αποτελεί πρόβλημα αποκλειστικά των δυτικών κοινωνιών που ευημερούν.
Θα περιγράψουν στους ψηφοφόρους, πως εκείνοι θα καταφέρουν να επαναφέρουν τα εισοδήματα στο επίπεδο προ του 2009 και τα ενοίκια και τις τιμές στο επίπεδο που βρίσκονταν όταν η χώρα βούλιαζε στο έρεβος της κρίσης...

Λαϊκισμός και μη πρόωρη αποπληρωμή χρέους ανοίγουν την πόρτα της χρεοκοπίας

Η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους είναι αναγκαία ή μία ιδεοληψία της κυβέρνησης; 

Πόσο εφικτή είναι η παροχή 13ης και 14ης σύνταξης και μισθού στο Δημόσιο όπως προτείνει η αντιπολίτευση. 

Η καθηγήτρια στο ESCP Business School, στο Pntheon – Sorbonne και λέκτορας στο University of Bocconi κ. Αναστασία Γιακουμέλου εξηγεί γιατί η επόμενη χρεοκοπία είναι πιο κοντά από όσο φανταζόμαστε και αναλύει τους λόγους που η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους ξεκλειδώνει τη δυναμική της ελληνικής οικονομίας...

Η εθνική ασπίδα και ο «αφοπλισμός» του κάλπικου πατριωτισμού

Κινούμενη μακριά από το ψευδοδίλημμα «βούτυρο ή κανόνια», όπως έχει αποδείξει ήδη στη διάρκεια δύο τετραετιών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ολοκληρώνει στις αρχές Σεπτεμβρίου μία ακόμη συμφωνία ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων. 

Δύο σύγχρονες ιταλικές φρεγάτες θα αποκτηθούν έως το πρώτο εξάμηνο του 2029, συνδυαστικά με την απόκτηση των τεσσάρων γαλλικών Belharra και την αναβάθμιση των φρεγατών ΜΕΚΟ.
Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπογραμμίζει ότι ο συνδυασμός αυτών των μονάδων υψηλών δυνατοτήτων προσδίδει στο Πολεμικό Ναυτικό απόλυτη ικανότητα «να διαφυλάξει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο»...

Το crash test με την Τουρκία και το «παιχνίδι» στην Αν. Μεσόγειο

Επιστροφή στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με φόντο τον γεωστρατηγικής σημασίας Great Sea Interconnector, τα θαλάσσια πάρκα και την επικείμενη νομοθετική κατοχύρωση της «Γαλάζιας Πατρίδας». 

Ο διεθνολόγος Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος, μιλώντας στην Ευαγγελία Μπίφη, αναλύει τον «διπλό παραλογισμό» στον οποίο εδράζεται η απαίτηση της Άγκυρας να προεγκρίνει τις έρευνες για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, τον κίνδυνο θερμού επεισοδίου και, στον αντίποδα, την ευρωπαϊκή επενδυτική και πολιτική ασπίδα που προσδίδει πλέον στον GSI η γαλλική συμμετοχή, εξηγώντας πώς η Αθήνα έχει αλλάξει το «παιχνίδι» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πίσω από την αξίωση της Άγκυρας για προηγούμενη άδεια βρίσκεται η επιδίωξη να νομιμοποιήσει εμπράκτως τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το τουρκολιβυκό μνημόνιο, επιβάλλοντας συνδιαχείριση και την παρουσία της σε κάθε ενεργειακό έργο στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Προφανέστατα ουδεμία ελληνική κυβέρνηση θα αναγνώριζε στην Τουρκία τον ρόλο του υποχρεωτικού ελεγκτή των ενεργειακών δρόμων· θα έβαζε τον «πειρατή» στο «πλοίο» και θα «έσκιζε» μόνη της το Δίκαιο της Θάλασσας, υπογραμμίζει ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος. 

Το επόμενο «crash test» στα ελληνοτουρκικά τοποθετείται ακριβώς στην επανέναρξη των ερευνών για τον GSI. Το προηγούμενο της Κάσου δείχνει τι μπορεί να ακολουθήσει, όμως αυτή τη φορά οι συσχετισμοί είναι διαφορετικοί: η απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου από τη γαλλική Meridiam έχει προσδώσει στο έργο ισχυρή ευρωπαϊκή επενδυτική και γεωπολιτική κάλυψη. Εάν η Τουρκία κινητοποιήσει εκ νέου τον στόλο της, ο κ. Δεσποτόπουλος δεν αποκλείει η γαλλική εμπλοκή να αποκτήσει ακόμη και στρατιωτική διάσταση, εκτιμώντας ότι η δοκιμασία δεν θα αφορά μόνο την αποφασιστικότητα της Αθήνας, αλλά και τη βούληση του Παρισιού και της Ευρώπης να υψώσουν ανάστημα απέναντι σε περιφερειακούς ταραξίες. ...

Δημοσκοπήσεις πριν από τη ΔΕΘ: Γιατί η ΝΔ βλέπει το «3 μπροστά» στα ποσοστά, μάχη για το 10,6% των αναποφάσιστων

Η σύγκριση των μετρήσεων πριν και μετά τη θερινή ανάπαυλα – Η δυσαρέσκεια που δεν κεφαλαιοποιεί η αντιπολίτευση, η δεξαμενή των ψηφοφόρων της ΝΔ του 2023 και ο ορίζοντας της αυτοδυναμίας

• Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί το προβάδισμά της στην πρόθεση ψήφου με ποσοστό 26,5%, ενώ η ΕΛ.Α.Σ ακολουθεί με 14,5% και το ΠΑΣΟΚ με 10%.
• Οι δημοσκοπήσεις μετά την καλοκαιρινή περίοδο καταγράφουν αύξηση των αναποφάσιστων ψηφοφόρων, οι οποίοι ανέρχονται πλέον στο 10,6% του εκλογικού σώματος.
• Παρά την καταγεγραμμένη κοινωνική δυσαρέσκεια για την πορεία της χώρας, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν εμφανίζουν σημαντική άνοδο στα ποσοστά τους.
• Τα πολιτικά κόμματα στοχεύουν στην προσέλκυση των αναποφάσιστων ψηφοφόρων ενόψει της νέας πολιτικής σεζόν και της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης...

Το πολιτικό παιχνίδι τώρα αρχίζει

«To the point» με τον Ζαχαρία Ζούπη
Δεν είναι σωστό να προβλέπουμε προκαταβολικά τι μπορεί να δείξουν έρευνες αυτών των ημερών, αλλά ας λάβουμε υπόψη ότι η τελευταία έρευνα Ιουλίου υλοποιήθηκε στις 25/7. 

Από τότε έχει περάσει μόλις ένας μήνας και μάλιστα εν μέσω Αυγούστου και διακοπών και της ψυχολογίας που υπάρχει σε τέτοιες περιόδους σε χώρες σαν την δική μας. Από τότε υπήρξαν πολιτικές διεργασίες και πρωτοβουλίες, αλλά δεν φαντάζομαι ότι συνταράχθηκε από αυτές η Ελλάδα, ώστε να υπάρχουν σημαντικές, διακριτές μεταβολές.
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που δεν μπορεί να υποτιμάται τίποτα. 

Ωστόσο, δεν φαντάζομαι ότι όλοι είτε βρέθηκαν στις παραλίες ή έμειναν σπίτι τους, ασχολήθηκαν και τόσο με την αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, τη τριήμερη συνέντευξη του Α. Τσίπρα στο in.gr ή τις αναλύσεις για το πότε θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς ή αν έφυγε ο θεωρητικός του ξυλολίου Β. Κοκοτσάκης και ο Θ. Αυγερινός από την Μ. Καρυστιανού. 

Ασφαλώς όλη η εσωτερική τουριστική μετακίνηση φέρνει σε επαφή πολίτες από διαφορετικές περιοχές και αυτό δημιουργεί μια ζύμωση, ωστόσο το δείγμα μιας έρευνας δύσκολα είναι αυτό που πρέπει κοινωνικά, οικονομικά, ηλικιακά. Ας περιμένουμε λοιπόν, χωρίς να υποτιμάμε κανένα εύρημα που όμως θα μοιάζει με ένα σύνηθες καρδιογράφημα ως προς τις διακυμάνσεις, αφού δεν μπορεί να είναι και μια ευθεία χωρίς καμία μεταβολή...

Επιχείρηση «συσπείρωση» από την κυβέρνηση

Η κυβέρνηση επέστρεψε στην «κανονικότητα» από χθες, με το σήμα να δίνεται από τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, περνώντας πλέον στην υλοποίηση του σχεδιασμού για τις επόμενες εβδομάδες, με δύο σαφείς στοχεύσεις. 

Αφενός, την κινητοποίηση κυβέρνησης και κόμματος στην κατεύθυνση της συσπείρωσης των δυνάμεών της, που σήμερα δεν ξεπερνά το 60-65%, 

αφετέρου, στην εξεύρεση λύσεων, που μπορούν να αποτελέσουν «ανάχωμα» στις πληθωριστικές πιέσεις, που προεξοφλούνται και δημιουργούν ένα «κοκτέιλ» πίεσης για το κυβερνητικό επιτελείο.

Με το βλέμμα στραμμένο στη ΔΕΘ, στο επίκεντρο μπαίνει η Βόρεια Ελλάδα, καθώς η απόφαση της Πειραιώς είναι να αξιοποιηθεί ο χρόνος μέχρι το πρώτο σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, οπότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρεθεί στο βήμα του Βελλίδειου, προκειμένου τα στελέχη της να “οργώσουν”, όπως λένε τη Μακεδονία.
Μια μεγάλη περιφέρεια, όπου η ΝΔ καταγράφει σημαντική μείωση δυνάμεων τα τελευταία δύο χρόνια και στην οποία θα επιχειρηθεί η επαναπροσέγγιση με τα εκλογικά κοινά που την στήριξαν στις εκλογές του 2023 και δείχνουν την δυσαρέσκειά τους από την κάλπη των ευρωεκλογών και μετά. Η αρχή θα γίνει με την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη, στις 27 Αυγούστου, οπότε θα “ανοίξει” ο κύκλος των επαφών του ενόψει ΔΕΘ, με τη συνάντησή του με τους παραγωγικούς και επιστημονικούς φορείς της πόλης, τους Πρυτάνεις και τους Δημάρχους.

“Σταθμός” εκείνης της ημέρας, ωστόσο, αναμένεται να είναι η παράδοση της επέκτασης του μετρό Θεσσαλονίκης προς την Καλαμαριά, με τον...

Plan B της Μόσχας για τις ελληνικές εκλογές;

Η υψιπετής προσδοκία ότι η «Ελπίδα» των Καρυστιανού – Γρατσία θα συγκεντρώσει διαμιάς την αντισυστημική και άνευ ιδεολογικού προσήμου, ψήφο, προσγειώνεται στην πραγματικότητα. 

Τα αποκαλυπτήρια της χειραγώγησης που υπέστη η κοινωνία, ο ναρκισσισμός και η αμετροέπεια της προέδρου Καρυστιανού, η παρασκηνιακή ισχύ της Γρατσία, οι συγκρούσεις και οι αποχωρήσεις πολλών στελεχών, οδήγησαν την «Ελπίδα» σε ραγδαία δημοσκοπική κάθοδο.
Η Interview κατέγραψε μέσα σε έναν μήνα υποχώρηση από το 7,5% στο 5,4%, ενώ σύμφωνα με την GPO η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρέθηκε στο 7,8% στην εκτίμηση ψήφου. Το κόμμα «Νίκη», το οποίο αφαίμαξε η «Ελπίδα» σε στελέχη , ψηφοφόρους και χορηγούς κινείται οριακά πάνω από το 1%.Τέλοςη «Πλεύση Ελευθερίας » της Ζωής Κωνσταντοπούλου υποχωρεί επίσης σημαντικά σε σχέση με τις παλαιότερες επιδόσεις της, όταν πρωταγωνιστούσε στο Κίνημα των Τεμπών, το οποίο αποδεδειγμένα κινητοποιούσαν και ενεργοποιούσαν δίκτυα εκτός της χώρας.

Σε αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία, ο κ. Θανάσης Αυγερινός - πρόσωπο «σφραγίδα» που αποχώρησε με καταγγελίες και βολές κατά του δίδυμου Καρυστιανού – Γρατσία – κάνει μια συνέντευξη με τον γνωστό και μη εξαιρετέο Κύπριο Ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου. 

Ο Φειδίας ως γνωστόν, παλεύει για τα ρωσικά συμφέροντα με απαράμιλλο πάθος και χωρίς φόβο, στην Κύπρο, στις Βρυξέλλες και όπου άλλου χρειαστεί. 

Προγραμματίζουν και κάνουν τη συνέντευξη στο Αγιο Όρος! ...

«Των παιδιών τους θύτες…» - Προσαρμογή στίχου του Διονύση Σαββόπουλου από το τραγούδι «Κωλοέλληνες»

Θυμάμαι την ουρά. 

Καλοκαίρι του 2015, μπροστά σε ένα μηχάνημα ΑΤΜ, εξήντα ευρώ την ημέρα και βλέμματα ανθρώπων που δεν καταλάβαιναν πώς βρέθηκε η χώρα τους εκεί. 

Δεν ήταν κάποιος αριθμός «…πάνω από το άνθρωπο» 

ήταν η χαρακτηριστική φωτογραφία του συνταξιούχου που έκλαιγε κατάχαμα έξω από την τράπεζα κρατώντας το τραπεζικό βιβλιάριο στα χέρια.
Αυτό είναι η χρεοκοπία. 

Και αυτό ακριβώς αγοράζει η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους: Ασφάλεια για να μην ξαναδούν τα παιδιά μας τις σκηνές που ζήσαμε εμείς.
Η πρόωρη αποπληρωμή αξίζει να υποστηριχθεί όχι επειδή το λέει η κυβέρνηση, αλλά επειδή υπηρετεί μια στοιχειώδη αρχή χρηστής διαχείρισης: 

«όταν το κράτος έχει πλεονάζουσα ρευστότητα, οφείλει να μειώνει τις υποχρεώσεις του, αντί να ψάχνει νέους τρόπους να ξοδέψει τα χρήματα των φορολογουμένων».
Αυτοί που απαιτούν τα αντίθετα μοιάζουν με τους απατεώνες που αύριο θα κατηγορούν όλους του άλλους για την επόμενη χρεοκοπία εκβιάζοντας την ευκαιρία να βάλουν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι: Τον κρατικό κορβανά.
Το ζήσαμε και τους είδαμε…

Νετανιάχου: Το Ιράν προσπάθησε να δολοφονήσει έναν από τους γιους μου

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, αποκάλυψε το βράδυ της Δευτέρας πως το Ιράν επιχείρησε να σκοτώσει έναν από τους γιους του.
Όπως ανέφερε ο ίδιος η δημοσιοποίηση της συγκεκριμένης πληροφορίας είχε απαγορευτεί εδώ και μήνες.
«Υπάρχει κάτι που είναι απίστευτο», δήλωσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στο Κανάλι 14. 

«Το Ιράν “στοχοποίησε” έναν από τους γιους μου. Προσπάθησε να δολοφονήσει έναν από τους γιους μου. Γι’ αυτό η ασφάλεια αυτή δεν είναι πολυτέλεια. Χωρίς αυτήν, θα πετύχουν. Ο κόσμος πρέπει να επιδείξει αυτοσυγκράτηση ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής εκστρατείας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Μίλησα με τον επικεφαλής της Σιν Μπετ (Ισραηλινή Υπηρεσία Ασφαλείας) και του ζήτησα να παράσχει την κατάλληλη ασφάλεια σε οποιονδήποτε υποψήφιο πρωθυπουργό», δήλωσε επίσης ο Νετανιάχου.
Δεν είναι σαφές ποιος από τους δύο γιους του Νετανιάχου —ο Γιαΐρ ή ο Άβνερ— φέρεται να...

Restart για την κυβέρνηση με το βλέμμα στη ΔΕΘ

Η «επανεκκίνηση» της κυβέρνησης για τον τέταρτο χρόνο της δεύτερης θητείας της, σηματοδοτήθηκε από την συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, με σαφή πρόθεση να στοχοθετήσει τα ορόσημα της επόμενης περιόδου, δίνοντας έμφαση σε όσα αναμένεται να διαμορφώσουν το πολιτικό κλίμα την επόμενη περίοδο, που αποκτά προεκλογικά χαρακτηριστικά και καταλήγει στις εθνικές κάλπες την άνοιξη του 2027. 

Πολιτικός χρόνος εξαιρετικά πυκνός, που το κυβερνητικό στρατόπεδο θέλει να αξιοποιήσει στο έπακρο, επανακτώντας δυναμική και αποκαθιστώντας διαύλους επικοινωνίας με παραδοσιακά εκλογικά κοινά, που αυτή την ώρα κρατούν «αποστάσεις» από τη ΝΔ.
Η επικείμενη ΔΕΘ αποτελεί το μεγάλο πολιτικό «στοίχημα», η ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης σηματοδοτεί το τέλος ενός ευρωπαϊκού ορόσημου και τα θέματα της ακρίβειας και της καθημερινότητας, το δύσκολο «παζλ» που η κυβέρνηση καλείται να λύσει. Μέσα σε αυτή την ατζέντα φαίνεται να επανέρχονται με ένταση, που προκαλεί προβληματισμό, τα πάγια ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, σε μια διεθνή συγκυρία που απαιτεί από την κυβέρνηση ετοιμότητα και την θέτει σε συναγερμό. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξέπεμψε ένα πρώτο στίγμα προτεραιοτήτων, θέτοντας στην αιχμή της κυβερνητικής ατζέντας τα θέματα αυτά...

Παραλύει η ρωσική οικονομία: Συνθηκολόγηση Πούτιν ή υποθήκευση της χώρας στην Κίνα

Οι Ρώσοι σηκώνουν τις καταθέσεις τους από τράπεζες. Η Μόσχα εθνικοποιεί ιδιωτικά assets, ενώ ο προϋπολογισμός βρίσκεται εκτός τροχιάς εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία. 

Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Forvis Mazars στο Λονδίνο, Γιώργος Λαγαρίας, εξηγεί τι πραγματικά συμβαίνει με τη ρωσική οικονομία, και αναλύει το αδιέξοδο που θα κληθεί ο Πούτιν να αντιμετωπίσει...

Μην υποτιμάται ο παραλογισμός και ο ανορθολογισμός

Στην τελική πορεία προς τις εκλογές, μέσα στην συζήτηση και τις αντιπαραθέσεις που θα αναπτυχθούν, δεν πρέπει να αγνοείται ο ρόλος του παραλογισμού, του ανορθολογισμού, της συνωμοσιολογίας που εμφανίζονται έντονα σε τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Όποιες πολιτικές δυνάμεις παίξουν μ΄αυτά τα φαινόμενα , ειδικά όσες θεωρούνται συστημικές το πράξουν επωμίζονται σοβαρές ευθύνες για την συνέχιση αυτής της επικίνδυνης κατάστασης.
Μην ξεχνάμε ότι μόλις πέρυσι και επί μήνες εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες πίστευαν στην ύπαρξη του ξυλολίου και επομένως του μπαζώματος που έγινε στα Τέμπη για να καλυφθεί η « αλήθεια», αλλά ακόμα και σε θεωρίες εξαύλωσης βαγονιών. 

Δυστυχώς σύσσωμη η Αντιπολίτευση από την Αριστερά μέχρι την ακροδεξιά ταυτιζόταν στη υπεράσπιση αυτών των θεωριών. 

Σήμερα μάλλον σφυρίζουν αδιάφορα, κάποιοι ισχυρίζονται ότι ποτέ δεν είπαν τέτοια λες και δεν υπάρχουν βιντεάκια και κείμενα και οι περίφημοι δήθεν τεχνοκράτες που θεμελίωναν αυτές τις προσεγγίσεις σε ειδικές τηλεοπτικές εκπομπές δεν εμφανίζονται καν στην δίκη που γίνεται.

Δεν ήταν ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Μόλις το 2011 οι δημοσκόποι έβρισκαν ότι το 33% της κοινής γνώμης θεωρούσε ότι μας ψεκάζουν για να πιστέψουμε ότι η χώρα χρεοκόπησε και για να μας επιβάλουν αντιλαϊκά μέτρα ! Η Ελλάδα κατέρρεε, το χρέος είχε απογειωθεί και ο ένας στους τρεις πίστευε ότι όλα ήταν ένα σχέδιο των κακών ξένων για να μας τιμωρήσουν που περνούσαμε τόσο ωραία. Πως να μην αναπτυχθεί μετά ένα τόσο μεγάλο κίνημα λαϊκισμού, αγανακτισμένων, πίστης ότι μας χρειάζεται ένας που θα σκίσει τα Μνημόνια.
Πως το ΟΧΙ να μην συγκεντρώσει πάνω από το 60% στο γνωστό πια δημοψήφισμα , με ανθρώπους να χορεύουν τσάμικο εκείνη την κρίσιμη Κυριακή που βρισκόμασταν στο χείλος του γκρεμού και μετά το 3ο Μνημόνιο όλοι αυτοί σιωπούσαν. Την συνέχεια την ζήσαμε. 

Ήρθε όμως το 2020 και ο covid. Άντε πάλι από την αρχή ....

Σκάκι στο Αιγαίο, με πιόνια από χαρτί

Στο Αιγαίο οι μεγάλες ανατροπές ποτέ δεν έγιναν με σχεδιασμούς επί χαρτών. 

Τα νησιά του Βορείου Αιγαίου τα εξασφάλισε το θωρηκτό «Αβέρωφ», όταν «μεθ' ορμής ακαθέκτου…» απέκλεισε το «Χαμιδιέ» και τον υπόλοιπο τουρκικό στόλο πίσω από τα Στενά των Δαρδανελλίων.
Τα Δωδεκάνησα προέκυψαν μετά τη νίκη των συμμάχων της Ελλάδας επί των δυνάμεων του Άξονα, που εξανάγκασε την Ιταλία να τα παραχωρήσει.
Η μισή Κύπρος δεν χάθηκε επειδή η Τουρκία την ενέταξε σε κάποιο θαλάσσιο πάρκο, αλλά όταν οι «Χατζηαβάτηδες» της στρατιωτικής χούντας προσπάθησαν πραξικοπηματικά να επιβάλουν το ανδρείκελό τους, τον Σαμψών, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για να αντιδράσουν στην τουρκική εισβολή — αναγκάζοντας τον Καραμανλή να πει πως «η Κύπρος κείται μακράν», για να μη διακινδυνεύσει και κάποιο άλλο νησί.

Αυτό που θέλω να επισημάνω, λοιπόν, είναι πως όσες φορές άλλαξαν τα σύνορα, είχε προηγηθεί η κλαγγή των όπλων.
Ό,τι παίζεται τώρα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα καλώδια και τους θαλάσσιους χωροταξικούς σχεδιασμούς, είναι μια παρτίδα σκάκι.
Η Ελλάδα, με τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, κονιορτοποίησε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ενώ με την παρουσία της Chevron νοτίως της Κρήτης διατύπωσε ευθαρσώς, και με πράξεις, τις προθέσεις της.
Έπειτα από δεκαετίες ακινησίας, άρχισε να προωθεί προσεκτικά τα πιόνια της. 

Κατέθεσε Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, θεσμοθέτησε θαλάσσια πάρκα εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. 

Ακολούθησε η συμφωνία με τους Γάλλους για τη συμμετοχή τους στην υλοποίηση του GSI, που θα διασυνδέσει ενεργειακά Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, στηρίζοντας έμπρακτα τις ελληνικές θέσεις για την υφαλοκρηπίδα και τις ΑΟΖ στην περιοχή...

ΕΚΤΑΚΤΟ – Εκτίναξη Νέας Δημοκρατίας σε νέα δημοσκόπηση – Σoκ το νέο τεpάστιο ποσοστό, τρίβουν τα μάτια τους

Η Νέα Δημοκρατία καταγράφεται στο 30,8%
Γκάλοπ Marc, το τελευταίο προ διακοπών: 

Σταθερά η ΝΔ στο +30% και ο Τσίπρας πάνω από το ΠΑΣΟΚ, βυθίζεται η Καρυστιανού.
Η τελευταία δημοσκόπηση πριν από τις διακοπές του Αυγούστου αποτυπώνει μια πολιτική εικόνα σαφώς ευνοϊκότερη για την κυβέρνηση απ’ όσο θα μπορούσε να υποθέσει κανείς εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κοινωνία και των πολιτικών ζητημάτων που προκύπτουν συνεχώς...

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 2030 (2): Λιγότερο χρέος, περισσότερο εισόδημα

Ο δεύτερος πυλώνας της στρατηγικής, μετά τον πρώτο, βρίσκεται στο Δημόσιο Χρέος. 

Η Ελλάδα σχεδιάζει μέσα στο 2026 πρόωρες αποπληρωμές περίπου 13 δισ. ευρώ, επιταχύνοντας σημαντικά ένα πρόγραμμα που αρχικά ήταν μικρότερο. Στο ποσό περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, αποπληρωμές ευρωπαϊκών δανείων και υποχρεώσεων που διαφορετικά θα έληγαν τα επόμενα χρόνια. 

Σύμφωνα με στελέχη του οικονομικού επιτελείου, κάθε 1 δισ. ευρώ πρόωρης αποπληρωμής εκτιμάται ότι εξοικονομεί περίπου 30 εκατ. ευρώ ετησίως με βάση το κόστος νέου δανεισμού. Για τα 13 δισ. ευρώ η ετήσια εξοικονόμηση προσεγγίζει τα 360 εκατ. ευρώ και, σε βάθος επταετίας, μπορεί να υπερβεί τα 2 δισ. ευρώ. 

Το ακόμη σημαντικότερο είναι η αλλαγή της συνολικής εικόνας της χώρας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προέβλεπε την άνοιξη ότι ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ θα υποχωρήσει από 146,1% στο τέλος του 2025 σε 140,7% στο τέλος του 2026 και σε 134,4% το 2027. Οι νεότεροι ελληνικοί υπολογισμοί μετά την επιτάχυνση των αποπληρωμών τοποθετούν πλέον τον δείκτη ακόμη χαμηλότερα, κοντά στο 137% στο τέλος της χρονιάς. 

Η χώρα διαθέτει παράλληλα υψηλό ταμειακό απόθεμα, το οποίο στο τέλος του 2025 ανερχόταν σε 39,6 δισ. ευρώ, ενώ η μέση σταθμική διάρκεια του δημόσιου χρέους παραμένει κοντά στα 19 χρόνια. Η Κομισιόν σημειώνει επίσης ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας παραμένουν χαμηλές σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προσδώσει στην επιτάχυνση της αποπληρωμής σαφή πολιτική διάσταση, υποστηρίζοντας ότι η μείωση του χρέους σημαίνει μεγαλύτερη δημοσιονομική ελευθερία για το κράτος αλλά και μικρότερα βάρη για τους πολίτες. Στόχος είναι τα διμερή δάνεια να έχουν εξοφληθεί έως το 2031, αντί για το 2041 που προέβλεπε ο αρχικός προγραμματισμός. 

Η συζήτηση για τους δημοσίους υπαλλήλους ...

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 2030: Από τα πλεονάσματα στην τσέπη των πολιτών

Η επόμενη φάση της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης: φοροελαφρύνσεις, υψηλότερα εισοδήματα και σταδιακή υποχώρηση των τεκμηρίων 

Σε μια νέα φάση περνά σταδιακά η οικονομική στρατηγική της κυβέρνησης, με το Μέγαρο Μαξίμου να επιχειρεί πλέον να μεταφέρει το βάρος από τη δημοσιονομική εξυγίανση και την ανάκτηση της αξιοπιστίας στη δεύτερη, πολιτικά δυσκολότερη, πρόκληση: να μετατραπεί η βελτίωση των δημόσιων οικονομικών σε μετρήσιμο όφελος για την τσέπη των πολιτών. 

Η κατεύθυνση που διαμορφώνεται ενόψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης αλλά και με ορίζοντα το 2030 στηρίζεται σε μια απλή αλληλουχία: περισσότερα έσοδα από ανάπτυξη και περιορισμό της φοροδιαφυγής, υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, ταχύτερη αποκλιμάκωση του χρέους και, στη συνέχεια, αξιοποίηση του δημοσιονομικού χώρου για μόνιμες μειώσεις φόρων και ενίσχυση των εισοδημάτων. 

Η φετινή ΔΕΘ αποκτά έτσι χαρακτήρα ευρύτερο από μια ακόμη δέσμη εξαγγελιών. 

Στο κυβερνητικό επιτελείο θέλουν οι παρεμβάσεις που θα παρουσιαστούν στη Θεσσαλονίκη να αποτελέσουν την αρχή μιας οικονομικής ατζέντας με ορίζοντα το τέλος της δεκαετίας, με κεντρικό στόχο την ενίσχυση της μεσαίας τάξης, των μισθωτών, των συνταξιούχων και των ελεύθερων επαγγελματιών. 

Το νέο σήμα ήρθε χθες από τον...

Αυτοσκοπός

Η κυβέρνηση δέχεται τις μονότονα επαναλαμβανόμενες επικρίσεις της αντιπολίτευσης για τα «ήρεμα νερά». 

Ο κοινός παρονομαστής της κριτικής είναι ότι δήθεν η επιδίωξη αποκλιμάκωσης μετατράπηκε σε αδράνεια. Και αυτή έδωσε στην Άγκυρα τον χρόνο και τον χώρο να επαναφέρει τις «γκρίζες ζώνες», να δημιουργήσει τετελεσμένα με τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα και να προωθήσει τη «Γαλάζια Πατρίδα». 

Αστειότητες χιλιοειπωμένες. 

Όλες ανεξαιρέτως οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδίωξαν αποκλιμάκωση, διάλογο και ανοιχτούς διαύλους με την Τουρκία, ακόμη και σε περιόδους σοβαρών προκλήσεων. 

Ο Αντώνης Σαμαράς, επί παραδείγματι, υπέγραψε 25 συμφωνίες με τον Ερντογάν και συναντήθηκε ξανά μαζί του το 2014 έπειτα από 27 παραβιάσεις στο Αιγαίο και ενώ το «Μπαρμπαρός» βρισκόταν στην κυπριακή ΑΟΖ. Ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποίησε τέσσερις επισκέψεις στην Τουρκία και υποδέχθηκε τον Ερντογάν όταν εκείνος αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάννης μέσα στην Αθήνα.

 Με άλλα λόγια έκαναν το ίδιο για το οποίο σήμερα οι ίδιοι καταγγέλλουν την παρούσα κυβέρνηση, χωρίς επί της ουσίας να έχουν να παρουσιάσουν κάτι που θα μπορούσε να μεταβάλει τους συσχετισμούς του Ελληνισμού με την Τουρκία. 

Όπως, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Σημίτη, η οποία κι εκείνη επιδίωξε «ήρεμα νερά», αλλά άφησε πίσω της το Ελσίνκι το 1999, τον καταλύτη δηλαδή ώστε...

Πώς η κυβέρνηση θα «ξαναμιλήσει» στους μικρομεσαίους και στην επιχειρηματικότητα

Η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου σηματοδοτεί, από την Δευτέρα, την επιστροφή της κυβέρνησης στην «κανονικότητα» και στην εφαρμογή πλέον του σχεδιασμού που έχει γίνει για την επανεκκίνηση των διαύλων επικοινωνίας με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες.
Τα ευρήματα των μετρήσεων, που έχουν διενεργηθεί τα τελευταία δύο χρόνια, καταδεικνύουν μια σαφή υποχώρηση σε εκλογικά κοινά, που αποτέλεσαν τη βάση για το ποσοστό νίκης της ΝΔ στις εκλογές του 2023, κοινά της μεσαίας τάξης, ιδιαίτερα συγκεκριμένων κατηγοριών, που έως σήμερα, παραδοσιακά, έβρισκαν ταύτιση στις πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίοι αποτελούν την σημαντικότερη, ίσως, από αυτές τις κατηγορίες, με την σχέση τους να έχει «διαρραγεί» από το 2023, όταν με τον νόμο Ν.5073/2023, εισήχθη το νέο σύστημα τεκμαρτής φορολόγησης τους.
Η κυβέρνηση έκανε λόγο για δίκαιο μέτρο με στόχο την πάταξη της φοροδιαφυγής, οι ελεύθεροι επαγγελματίες αντέδρασαν, παρά το γεγονός ότι παράλληλα υπήρξαν μέτρα, όπως η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος ή η αύξηση του αφορολόγητου για κάθε παιδί.

Το κλίμα δυσαρέσκειας ενέτειναν κι άλλες παρεμβάσεις, όπως η επέκταση της υποχρεωτικής χρήσης POS σε όλους σχεδόν τους κλάδους της λιανικής αγοράς και των υπηρεσιών και την καθιέρωση της ηλεκτρονικής τιμολόγησης και πλήρη εφαρμογή του MyDATA, μέτρα που κατά πολλούς από τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, τους επιβάρυναν αισθητά. Ακόμη κι αν το αποτέλεσμα αυτών των μέτρων επιβεβαίωσε εν πολλοίς την ορθότητά...

Ε, όχι και με τον Ερντογάν!

Είναι γνωστό ότι πίσω από την προσωπική σκληρή αντιπαράθεση του Ερντογάν με τον Νετανιάχου κρύβεται ο νέο-οθωμανισμός του Τούρκου προέδρου.

Το Ισραήλ και ο πρωθυπουργός του αποτελούν το ισχυρότερο ανάχωμα στα σχέδια του. 

Χθες αυτή η αντιπαράθεση πήρε νομική μορφή όταν τουρκικό δικαστήριο εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του ισραηλινού πρωθυπουργού.

Ως γνωστόν στην Τουρκία το δικαστικό σύστημα αποτελεί τον βραχίονα του ΑΚΡ. Υπακούει πειθήνια στις κυβερνητικές εντολές, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του να βρίσκονται στις φυλακές. Αυτά είναι γνωστά, όμως η διεθνής κοινότητα τα προσπερνά.

Στην πατρίδα μας, σε ένα μέρος της κοινής γνώμης, κυρίως αριστερής προέλευσης, ο Νετανιάχου έχει δαιμονοποιηθεί. 

Αυτό φάνηκε και χθες από τον πανηγυρικό τρόπο που πρόβαλλαν το διεθνές ένταλμα σύλληψης του τουρκικού δικαστηρίου ιστοσελίδες της ευρύτερης Αριστεράς. Αυτή η αντίδραση έρχεται σε συνέχεια των γνωστών αντισημιτικών εκδηλώσεων του καλοκαιριού και έχει τις ρίζες της στην αντίληψη πως η 7η Οκτωβρίου 2023 δεν ήταν μια τρομοκρατική ενέργεια, αλλά μια πράξη αντίστασης.

Δε χρειάζεται να αναφερθώ στον όψιμο αντισημιτισμό* της Αριστεράς που γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960, στα υψηλότερα κλιμάκια των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών...

Η τέταρτη ΔΕΘ της κυβέρνησης και το σύνθημα «το είπαμε, το κάναμε»

Ένα από τα βασικά στοιχεία στην επιχειρηματολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη για το θετικό πρόσημο των πεπραγμένων της κυβέρνησής του, αποτελεί η φράση “το είπαμε, το κάναμε” κι αυτό θα είναι ένα από τα κεντρικά συνθήματα στην προεκλογική καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας. 

Το βήμα της φετινής ΔΕΘ, που θα αποτελέσει και την αυλαία του προεκλογικού μαραθωνίου, επιχειρείται να δώσει ακριβώς το πλαίσιο μέσα στο οποίο η κυβέρνηση κινήθηκε στην δεύτερη τετραετία της, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά με το πακέτο των ανακοινώσεων της 5ης Σεπτεμβρίου, έναν κύκλο, που άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 2023.
Η τέταρτη ΔΕΘ της δεύτερης θητείας της κυβέρνησης έρχεται να συμπληρώσει, λένε στο κυβερνητικό επιτελείο, μια δέσμη παρεμβάσεων και σταθερών στόχων, με αιχμή τη μείωση της φορολογίας και τις μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες είχε δεσμευτεί πριν τις εκλογές του 2023, δίνοντας ως παραδείγματα από τα μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής το 2023, έως την στήριξη της απασχόλησης το 2024 και την μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση το 2025...

Το τέλος των ήρεμων νερών, η αποθράσυνση Ερντογάν και η απόπειρα «γκριζαρίσματος» του Αιγαίου

Επιστροφή στα «γνωστά» για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μετά από μια περίοδο ελεγχόμενης ύφεσης των εντάσεων, την περίοδο των λεγόμενων «ήρεμων νερών», τα οποία φυσικά ποτέ δεν σήμαιναν αλλαγή στάσης ή εγκατάλειψη των αναθεωρητικών διεκδικήσεων εκ μέρους της Άγκυρας.
Από την ημέρα της υπογραφής της Διακήρυξης των Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2023 και μετά τις άγονες συναντήσεις των Υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών που ακολούθησαν τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους (Ιούλιος 2023), ήταν προφανές ότι η διαδικασία αυτή είχε ημερομηνία λήξης. Καθώς δεν μπόρεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, να οδηγήσει σε άρση του αδιεξόδου και προώθηση της διαφοράς για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Τα τρία αυτά χρόνια είχε υπάρξει σοβαρή μείωση των παραβιάσεων του ΕΕΧ (Εθνικού Θαλάσσιου Χώρου), κάτι που ήταν σημαντικό, καθώς μείωσε και την πίεση στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία και απομάκρυνε το ενδεχόμενο ενός σοβαρού επεισοδίου, ενώ διευκόλυνε τη διαχείριση του μεταναστευτικού, καθώς μειώθηκαν σημαντικά οι ροές από την Τουρκία.
Τρία χρόνια μετά, πολλά έχουν αλλάξει στον διεθνή περίγυρο, ο οποίος βρίσκεται σε φάση γενικής αναδιάταξης με ανακατανομή των ισορροπιών ισχύος στην ευρύτερη περιοχή.
Όλα πλέον δείχνουν ότι η Τουρκία επιλέγει να θέσει τέλος στην περίοδο αυτή που ονομάστηκε περίοδος των «ήρεμων νερών», εκτιμώντας ότι η διεκδίκηση ενός ηγεμονικού περιφερειακού ρόλου στη Μέση Ανατολή δεν θα πρέπει να παρεξηγηθεί από την Ελλάδα ότι η ίδια παραμελεί και θέτει σε δεύτερη μοίρα το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αυτό που έχει ονομάσει δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Έτσι, μέσα σε ένα νέο, ρευστό και ευμετάβλητο διεθνές περιβάλλον, που καθημερινά υποβαθμίζεται η αξία του Διεθνούς Δίκαιου η Άγκυρα δεν αρκείται σε επίδειξη δύναμης μόνο έναντι του Ισραήλ, αλλά στέλνει το μήνυμα ισχύος και προς την Ελλάδα, την οποία εξάλλου διαρκώς και δι' επισήμων δηλώσεων κατηγορεί ότι λειτουργεί ως σύμμαχος και προκεχωρημένο φυλάκιο του Ισραήλ...

Δεν αντέχουμε μία νέα χρεοκοπία

Όταν μια οικογένεια χρεοκοπεί επειδή καταναλώνει περισσότερα από ότι παράγει, δανειζόμενη διαρκώς, έχει δύο επιλογές ως αντίδραση:

• Να συνεχίσει να δανείζεται μέχρι ο δανεισμός να είναι πλέον αδύνατος με αποτέλεσμα την κατάρρευση και την εκποίηση των υπάρχοντων περιουσιακών στοιχείων ή την φυλακή όταν αυτά δεν υπάρχουν.
• Να αποφασίσει να συμμαζέψει τα οικονομικά της. Καταρχάς περιορίζοντας τα έξοδα της στις δευτερεύουσες αναγκαίες της. Παράλληλα να αυξήσει τα έσοδα της με περισσότερη εργασία, με αποταμίευση χρημάτων για παραγωγικές επενδύσεις που θα συνεισφέρουν στον πλεονασματικό οικογενειακό προϋπολογισμό ώστε να εξασφαλίσει χρήματα για την αποπληρωμή των χρεών της και την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας και της εμπιστοσύνης των φίλων, συνεργατών και συμπολιτών της. Και βέβαια σιγά σιγά να επανακτήσει την ποιότητα ζωής της πριν την χρεοκοπία, αυτή τη φορά σε στέρεα οικονομική βάση.

Αυτά τα εύλογα για την οικογενειακή χρεοκοπία δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν, να απασχολούν ένα σημαντικό αριθμό Ελλήνων πολιτών, ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού συστήματος όταν πρόκειται για την χρεοκοπία της χώρας. 

Οι τελευταίοι ζητούν ανεύθυνα σήμερα 13ους και 14ους μισθούς και συντάξεις στο Δημόσιο, το οποίο προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βγει από την χρεοκοπία της πρόσφατης δεκαετίας.

Παραπονούνται για την προσπάθεια του χρεοκοπημένου Δημοσίου να αυξήσει τα έσοδα του με την πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής και όταν αυτό επιτέλους επιτυγχάνεται μετά από δεκαετίες με την εφαρμογή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας κατηγορούν το κράτος και την υπεύθυνη Κυβέρνηση για αναλγησία. 

Η τόσο αναγκαία επίτευξη επιτέλους πλεονασματικών κρατικών προϋπολογισμών μετά από δεκαετίες αρνητικών, υπερελλειμματικών προϋπολογισμών χαρακτηρίζεται ως αντιλαϊκή...

Το ελληνικό χρέος σε αντίστροφη πορεία: Γιατί είναι ευεργετική η πρόωρη αποπληρωμή

Η ανακοίνωση ότι η Ελλάδα σχεδιάζει να αποπληρώσει πρόωρα δημόσιο χρέος ύψους περίπου 12,84 δισ. ευρώ μέσα στο 2026, συνεχίζοντας μια πολιτική που έχει ήδη οδηγήσει από το 2019 σε πρόωρες εξοφλήσεις άνω των 36 δισ. ευρώ, δεν είναι απλά ακόμη μία τεχνική κίνηση διαχείρισης χαρτοφυλακίου. 

Είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι η χώρα έχει αλλάξει κατηγορία στα μάτια των αγορών, των οίκων αξιολόγησης, των επενδυτών και των Ευρωπαίων εταίρων.
Για μια οικονομία που πριν από μόλις 15 χρόνια βρέθηκε αποκλεισμένη από τις αγορές, το γεγονός έχει προφανή συμβολισμό αλλά και ουσία. 

Η Ελλάδα, μια χώρα που χρειαζόταν συνεχή επιτήρηση, μετατρέπεται σε έναν παίκτη που διαπραγματεύεται τους δικούς του όρους αποπληρωμής των υποχρεώσεων του.

Τι ακριβώς κάνει η Ελλάδα

Ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) προχωρά σε εξόφληση τμήματος του λεγόμενου Greek Loan Facility (GLF). Δηλαδή των διμερών δανείων που είχαν δώσει οι χώρες της Ευρωζώνης στην Ελλάδα το 2010, στην αρχή της κρίσης. 

Το πρόγραμμα προβλέπει πλήρη αποπληρωμή του GLF έως το 2031, μια δεκαετία νωρίτερα από την αρχική λήξη το 2041.
Το συνολικό πρόγραμμα των πρόωρων αποπληρωμών για το 2026 υπολογίζεται πλέον σε 12,84 δισ. ευρώ, με συνδυασμό εξόφλησης GLF και EFSF, μείωσης εντόκων γραμματίων και άλλων κινήσεων διαχείρισης του χρέους.

Η αριθμητική λογική πίσω από την κίνηση είναι ξεκάθαρη. Τα δάνεια του GLF φέρουν κυμαινόμενο επιτόκιο ίσο με Euribor τριμήνου συν 0,5%. Ένα επιτόκιο που είχε ξεπεράσει ακόμα και το 3%. Το μέσο κόστος εξυπηρέτησης του συνόλου του ελληνικού χρέους είναι σήμερα μόλις 1,73%. 

Η διαφορά αυτή δεν είναι αμελητέα: σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, κάθε δισ. πρόωρης αποπληρωμής αποφέρει περίπου 30 εκατ. ευρώ όφελος ετησίως. Πολλαπλασιαζόμενο επί τα 13 δισ. ευρώ του φετινού προγράμματος, το συνολικό όφελος σε βάθος επταετίας ξεπερνά τα 2 δισ. ευρώ.

Εξοικονόμηση τόκων και ανάκτηση εμπιστοσύνης...

Κυρ. Πιερρακάκης: Γιατί αποπληρώνουμε νωρίτερα το χρέος (vid)

Ο υπουργός Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης μέσω βίντεο που ανήρτησε στα sοcial media εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα προχωρά σε πρόωρη αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, καθώς και το τι κερδίζει από αυτήν την πολιτική της κυβέρνησης...

Χοντραίνει το παιχνίδι στην ανατολική Μεσόγειο

Προχθές το Ισραήλ βομβάρδισε μια παροπλισμένη αεροπορική βάση στη βορειοδυτική Συρία περίπου 60-70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. 

Οι μυστικές του υπηρεσίες είχαν την πληροφορία πως η συγκεκριμένη βάση επρόκειτο να ανακατασκευστεί ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει υπό τον έλεγχο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Και μόνον αυτό το ενδεχόμενο σήμανε κόκκινο συναγερμό στο Ισραήλ. Είναι γνωστό πως η Συρία θεωρείται ζώνη υψίστης σημασίας για την ασφάλεια του Ισραήλ και για αυτό έχει δημιουργήσει μια πρόσθετη ζώνη ασφαλείας εντός του συριακού εδάφους πέρα από τα υψίπεδα του Γκολάν και έχει θέσει υπό την προστασία του την πολυπληθή κοινότητα των Δρούζων.
Το προχθεσινό αεροπορικό πλήγμα έβαλε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Μάλιστα, και αυτό είναι ενδιαφέρον, μετά το κτύπημα, καθ' όλη τη διάρκεια της νύκτας, ισραηλινά F-35 βρίσκονταν στον αέρα για να αντιμετωπίσουν πιθανά αντίποινα της Τουρκίας. Ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει να επαναφέρει στην τάξη όσους δεν τηρούν τις συμφωνίες που συνήψαν με αυτό. Και το νέο καθεστώς της Συρίας είχε συμφωνήσει με το Ισραήλ ότι από το έδαφός της δεν πρόκειται να γίνουν επιθετικές ενέργειες εναντίον του.

Είναι φανερό πως οι ήδη τεταμένες σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ επιδεινώθηκαν κι άλλο. Ο Ερντογάν και οι στρατηγοί του παίζουν πάντα εκ του ασφαλούς. Δε ρισκάρουν να κτυπηθούν με αντιπάλους από τους οποίους ενδέχεται να ηττηθούν. Το δε καθεστώς της Συρίας αντιλήφθηκε –καθώς δεν...

Στην «κόψη του ξυραφιού» οι σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας με φόντο τη Συρία

Σε νέα περίοδο έντασης έχουν εισέλθει οι σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας, με τη Συρία να εξελίσσεται στο βασικό πεδίο της μεταξύ τους αντιπαράθεσης. 

Η κρίση γύρω από τη Γάζα παραμένει βαριά σκιά στις διμερείς σχέσεις, όμως οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι το πρόβλημα έχει αποκτήσει πλέον σαφή στρατιωτική διάσταση. 

Η αυξανόμενη παρουσία της Τουρκίας στη Συρία, η συνεργασία της με τη νέα κυβέρνηση της Δαμασκού και η εμπλοκή της στην ανασυγκρότηση στρατιωτικών υποδομών προκαλούν εύλογη ανησυχία στην ισραηλινή πλευρά, η οποία παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή κάθε κίνηση που θα μπορούσε να επηρεάσει την ασφάλεια των βορείων συνόρων της.
Το τελευταίο και πιο χαρακτηριστικό επεισόδιο καταγράφηκε στις 18 Αυγούστου, όταν ισραηλινά μαχητικά έπληξαν την αεροπορική βάση Αμπού αλ Ντουχούρ στη βορειοδυτική Συρία. 

Λίγες ώρες νωρίτερα, σύμφωνα με διεθνή μέσα ενημέρωσης, τουρκική αντιπροσωπεία είχε επισκεφθεί την εγκατάσταση. 

Η ισραηλινή πλευρά υποστήριξε ότι υπήρχαν ενδείξεις για σχεδιαζόμενη ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων στη βάση, εξέλιξη που θα δημιουργούσε νέα δεδομένα σε μια περιοχή ιδιαίτερης σημασίας για την ισραηλινή ασφάλεια...

Απ’ τα ήρεμα νερά στα ήρεμα μυαλά

Οι Τούρκοι ανακοίνωσαν θαλάσσια χωροταξικά πάρκα σε δυο περιοχές, μια στο βόρειο Αιγαίο και μια την Ανατολική Μεσόγειο. Τα σχετικά διατάγματα φέρουν μάλιστα και την υπογραφή του Ερντογάν.
Αν συνυπολογίσει κανείς και τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» που προβλέπεται να γίνει σύντομα νόμος του τουρκικού κράτους, οι εξελίξεις είναι προφανώς δυσάρεστες.
Αλλά αντί αυτό να οδηγήσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε μια σοβαρή συζήτηση για την αναζήτηση μιας νέας ίσως εθνικής στρατηγικής, γίνεται αφορμή για μια κακόγουστη αντιπολιτευτική καμπάνια που ως συνήθως δεν απαντά καθόλου στο «δια ταύτα».

Αν εξαιρέσει κανείς το ΠΑΣΟΚ που οι ανακοινώσεις του για το θέμα ήταν πράγματι υπεύθυνες και προσεκτικές, όλοι οι άλλοι κινήθηκαν στο γνωστό μοτίβο των εντυπώσεων.
Ο τουρκοφάγος Σαμαράς μιλάει για «ξέπλυμα» της Τουρκίας, «φιλίες και κατευνασμούς που φέρνουν νέα τετελεσμένα” και “κατά φαντασία ήρεμα νερά…»
Ο Σύριζα- ή ό,τι τουλάχιστον έχει απομείνει απ’ αυτόν - μιλάει για «απουσία μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής που εξακολουθεί να επαναπαύεται στα ήρεμα δήθεν νερά του Αιγαίου…»
Ο Νατσιός της Νίκης μιλάει για «διπλωματική αποτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη που επένδυσε στην τακτική του κατευνασμού…»
Ο Βελόπουλος τονίζει ότι «είχε προειδοποιήσει από την πρώτη στιγμή ότι η πολιτική των "ήρεμων νερών" απέναντι στη φασιστική Τουρκία, συνιστά πράξη εθνικής μειοδοσίας…».
Και η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα για «αύξηση των εντάσεων από την Τουρκία που συνιστά έμπρακτη απόδειξη της αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη…».
Κοινή συνισταμένη όλων η καταδίκη μεν των «ήρεμων νερών» αλλά και η προφανής αδυναμία διατύπωσης μιας στοιχειωδώς σοβαρής και ρεαλιστικής εναλλακτικής.
Διότι τα «ήρεμα νερά» που όλοι αυτοί καταγγέλλουν ή ειρωνεύονται, μηδένισαν σχεδόν τις παραβάσεις και παραβιάσεις στο Αιγαίο για μια σχεδόν τριετία και έδωσαν στην Ελλάδα κρίσιμο χρόνο για να αναβαθμίσει τις ένοπλες δυνάμεις της κατά τρόπο που δεν είχε συμβεί ποτέ μεταπολιτευτικά σε τέτοια επίπεδα.
Αν δεν συμφωνούν όμως μ’ αυτό, ας μας πουν τι ακριβώς προτείνουν...

Τα δημοσιονομικά περιθώρια και το σκεπτικό των μέτρων της ΔΕΘ

Ο «αέρας» του υπερπλεονάσματος, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του προϋπολογισμού 

για το πρώτο επτάμηνο του έτους, σε συνδυασμό με την ρήτρα διαφυγής για την ενέργεια, «ανοίγουν» ακόμη περισσότερο τον δημοσιονομικό χώρο που η κυβέρνηση έχει την διάθεσή της, προκειμένου να διαμορφώσει το πακέτο μέτρων που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ανακοινώσει από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, σε μια κομβική χρονική συγκυρία, που θα σηματοδοτεί και την έναρξη μιας πολύμηνης προεκλογικής περιόδου.
Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα, από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο, η χώρα καταγράφει πρωτογενές πλεόνασμα 5,725 δισεκατομμύρια ευρώ, ξεπερνώντας τον στόχο κατά 1,307 δισ. ευρώ. 

Ταυτόχρονα, με το αίτημα που υποβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής για την ενέργεια, η Ελλάδα θα μπορεί υπό όρους να διαθέσει έως περίπου 1,5 δισ. ευρώ από τους εθνικούς πόρους μέχρι το 2028 σε ενεργειακά έργα, δημιουργώντας ένα «παράθυρο» περίπου 400 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, που εμμέσως απελευθερώνονται για νέες παροχές χωρίς να παραβιάζεται το όριο αύξησης δαπανών. 

Οι έως τώρα εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ένα «πακέτο» παροχών και μέτρων, που θα αγγίζει τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2027, με το μείζον ερώτημα να είναι πως τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα αποφασίσει να κατανείμει αυτό το ποσό...

Ενώ, η Αντιπολίτευση σφύζει από φρεσκάδα!

Παρακολουθώ το βασικό επιχείρημα όσων με λογική, αναφέρομαι πάντα στο κοινωνικό περιβάλλον του 40%, επικρίνουν την κυβέρνηση. Το επαναλαμβάνουν, εξ ανάγκης, προσπαθώντας να υπερβούν το δικό τους αδιέξοδο. Προφανώς, βλέπουν την αδυναμία της Αντιπολίτευσης να «γυρίσει» το παιχνίδι. 

Θα αντιλαμβάνονται, φαντάζομαι, ότι παρά τους ισχυρισμούς, οι προτάσεις της κάθε άλλο μπορεί να δώσουν λύση στα προβλήματα, εκεί όπου αποτυγχάνει η κυβέρνηση. Ούτε εναλλακτική προσφέρουν, ούτε καν να πεις συγκινούν. 

Έτσι, προτού η συζήτηση κλείσει άδοξα εις βάρος τους, ρίχνουν το υποτιθέμενο ισχυρό χαρτί:
«Ναι, αλλά και η κυβέρνηση κουρασμένη είναι»!..
Αφήνω κατά μέρος, την υποκειμενική κρίση. Μπορεί για εμένα να μην βασίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα, ας δεχτώ όμως για χάρη του διαλόγου το επιχείρημα των επικριτών. Λογικό ακούγεται. Μπροστά μας, ένας Μητσοτάκης και η πολυμελής κυβέρνηση του με τη φθορά που παράγει η επτάχρονη διαχείριση της εξουσίας. Δεν έχουν όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου την ίδια ζέση, και αποτελεσματικότητα. Να συμφωνήσουμε.
Όμως, από την άλλη, δεν έχουν παρατήσει τα μολύβια, όπως λέει ο δημοσιογραφικός «μπακαλιάρος»...