Αμφιθέατρα γεμάτα καπνό, φοιτητικά στέκια, ταβέρνες που έκλειναν ξημερώματα. Το πλοίο τότε είχε γείρει προς μία μόνο πλευρά, πάντα αριστερά, και όποιος τολμούσε να σταθεί στην άλλη κουπαστή χαρακτηριζόταν αμέσως «φασίστας», «χουντικός» ή, στην καλύτερη περίπτωση, «αντιδραστικός».
Δεν ήταν όμως συζητήσεις αγράμματων. Ειδικά στην Ανανεωτική Αριστερά, ήταν συζητήσεις ανθρώπων που διάβαζαν.
Δεν ήταν όμως συζητήσεις αγράμματων. Ειδικά στην Ανανεωτική Αριστερά, ήταν συζητήσεις ανθρώπων που διάβαζαν.
Και το συμπέρασμα που επαναλαμβανόταν με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια ήταν ένα: δεν αρκεί η κατάληψη του κράτους, όπως πίστευε ο Λένιν. Το Χειμερινό Ανάκτορο πέφτει σε μια νύχτα, αλλά η αστική ιδεολογία δεν πέφτει μαζί του. Επιβιώνει στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στην οικογένεια, στην εκκλησία, στο δικαστήριο, στον στρατώνα.
Ο Λουί Αλτουσέρ τα ονόμαζε «ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους».
Ο Λουί Αλτουσέρ τα ονόμαζε «ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους».
Ο Νίκος Πουλαντζάς έγραφε για το κράτος ως συμπύκνωση σχέσεων εξουσίας. Πάνω απ' όλους, όμως, στεκόταν ο παλαιότερος όλων, ο Αντόνιο Γκράμσι, ο φυλακισμένος Ιταλός που κατάλαβε κάτι που οι μπολσεβίκοι δεν πρόλαβαν να καταλάβουν: η εξουσία στη Δύση δεν στηρίζεται στη βία αλλά στη συναίνεση. Στην ιδεολογική Ηγεμονία της αστικής τάξης.
Όποιος ελέγχει τι θεωρείται «κοινός νους» ελέγχει τα πάντα...
Όποιος ελέγχει τι θεωρείται «κοινός νους» ελέγχει τα πάντα...





























