Πολύ φοβάμαι, ότι στην Ελλάδα, σε επίπεδο κοινωνίας μας διακατέχει ένα μακάριος εφησυχασμός. Μια ψεύτικη σιγουριά που μας επιτρέπει να θεωρούμε ότι επειδή αντέξαμε την πανδημία, την ενεργειακή κρίση, τον πόλεμο στην Ουκρανία, την άνοδο των επιτοκίων και μια σειρά από εξωτερικά σοκ, μπορούμε να θεωρούμε ότι είμαστε άτρωτοι. Και ότι η κρίση δεν θα μας αγγίξει.
Τεράστιο λάθος, που έχει γίνει και παλαιότερα.
Η Ελλάδα πράγματι έχει σήμερα πολύ ισχυρότερες άμυνες.
Έχει πρωτογενή πλεονάσματα, αποκλιμάκωση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, ισχυρότερες τράπεζες, αυξημένες επενδύσεις, καλύτερη εικόνα στις αγορές και μια οικονομία που εξακολουθεί να αναπτύσσεται.
Ακόμα και το αυστηρό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναγνωρίζει τη βελτίωση της δημοσιονομικής αξιοπιστίας και της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.
Ωστόσο, το ελληνικό «success story», βρίσκεται αντιμέτωπο, όπως και οι υπόλοιπες οικονομίες της Ευρωζώνης με ένα επικίνδυνο σπιράλ.
Πληθωρισμός + υψηλή επιτόκια ομολόγων + ακριβή ενέργεια + επιβράδυνση της ανάπτυξης + αυξημένες κρατικές δαπάνες.
Και όλα τα παραπάνω εμφανίζονται σε μια οικονομία που εξακολουθεί να χρειάζεται πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και παραγωγικότητας για να απορροφήσει τις παλιές της αδυναμίες, να ξεπεράσει τις ανθεκτικές παθογένειες του παρελθόντος και να προσεγγίσει τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους των οικονομικών δεικτών και των δεικτών ευημερίας
Αυτό το σπιράλ λοιπόν θέλει προσοχή. Μεγάλη προσοχή.
Κατ’ αρχάς με τον πληθωρισμό δεν έχουμε τελειώσει ακόμα...