Από τη μια μεριά ο Μητσοτάκης. Από την άλλη ποιος;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα ουδείς θα την αποφύγει.
Κάθε κόμμα στην προεκλογική περίοδο θέτει τα διλήμματα του. 

Τα διλήμματα των κομμάτων εξουσίας αφορούν πρωτίστως τη μορφή του κυβερνητικού σχήματος και το όνομα του πρωθυπουργού. 

Ένα κόμμα εξουσίας πάντα στοχεύει στην αυτοδυναμία και ο ηγέτης του είναι και ο αναμφισβήτητος επόμενος πρωθυπουργός. 

Στόχος των κομμάτων εξουσίας είναι να καταστήσουν τα διλήμματά τους ηγεμονικά, κάτι που εν πολλοίς κρίνει και το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης.

Σήμερα υπάρχει ένα δεδομένο: η Νέα Δημοκρατία προηγείται της ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα με 13-14 μονάδες, αλλά απέχει από τον στόχο της αυτοδυναμίας. Στην προσπάθειά της να κατακτήσει ή να πλησιάσει προς αυτόν τον στόχο θα θέσει τα διλήμματά της. 

Το κεντρικό της δίλημμα, υποθέτω θα αφορά την πολιτική σταθερότητα με ό,τι αυτή σημαίνει για τα εθνικά μας θέματα και την οικονομική ανάπτυξη.
Στη διατύπωση αυτού του διλήμματος η Νέα Δημοκρατία έχει δύο ισχυρά χαρτιά: έναν σαφή εκλογικό στόχο, την αυτοδυναμία και το όνομα του επόμενου πρωθυπουργού. 

Σε αυτά τα δύο όπλα της κυβέρνησης, η αντιπολίτευση δεν έχει τη δυνατότητα να θέσει με πειστικό τρόπο τη δική της απάντηση.

Ο Α. Τσίπρας διαβάζοντας με ρεαλισμό τα δημοσκοπικά δεδομένα αναπροσάρμοσε τη στρατηγική του και πλέον μιλά για νίκη σε δεύτερες εκλογές. Ένα ενδεχόμενο που μάλλον θα ευνοήσει ακόμα πιο πολύ το πρώτο κόμμα, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, καθώς θα σαρωθούν τα μικρά κόμματα του δεξιού χώρου προκειμένου να αποφευχθούν τρίτες εκλογές.

Εν τω μεταξύ τα κόμματα διαμαρτυρίας που προτάσσουν το σύνθημα να φύγει ο Μητσοτάκης αδυνατούν να απαντήσουν στο ερώτημα ποιον πρωθυπουργό προτείνουν. ...

Κόκκινος συναγερμός στην Άγκυρα για τη συμμαχία Ελλάδας - Ισραήλ

Την επιβολή περιορισμών, μέσω εκβιαστικών απειλών, στη στρατιωτική και διπλωματική συνεργασία Ελλάδας - Ισραήλ 

θέτει ως προτεραιότητα τώρα η Άγκυρα, μετά τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η μεγάλη και σημαντική Συμφωνία Ελλάδας - Ισραήλ για αγορά εξελιγμένων ισραηλινών αντιαεροπορικών συστημάτων, που αποτελούν τη βάση της «Ασπίδας του Αχιλλέα».
Μετά από ένα μπαράζ δημοσιευμάτων και δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, ο ίδιος ο Τ. Ερντογάν ανέλαβε προσωπικά να θέσει ατύπως ένα νέο casus belli, καλώντας την Ελλάδα να ανακαλέσει τις επιλογές για ενίσχυση της άμυνας των νησιών, υπενθυμίζοντας ότι το Καστελόριζο είναι τόσο κοντά στο Κας, που αν φωνάξει κάποιος από την τουρκική ακτή ακούγεται στο νησί, και παραπέμποντας στα… διδάγματα της Ιστορίας.

Τα ελληνοτουρκικά, μετά από μια περίοδο όξυνσης λόγω των αντιδράσεων της Τουρκίας στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας μέσω πρωτοβουλιών με τα Θαλάσσια Πάρκα, τους Θαλάσσιους Χωροταξικούς Σχεδιασμούς και τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια, περνούν σε μια διαφορετική φάση, όπου πλέον εμπλέκεται και ο ευρύτερος περιφερειακός ανταγωνισμός ισχύος, με πρωταγωνιστές την Τουρκία και το Ισραήλ.

Η Άγκυρα είναι προφανές ότι θέλει να ενοχοποιήσει κάθε συνεργασία με το «γενοκτόνο» Ισραήλ, που αποτελεί τον πιο σημαντικό περιφερειακό αντίπαλό της, τον μοναδικό που, με την επίθεση στη συριακή αεροπορική βάση, έδειξε ότι δεν θα διστάσει να βάλει φρένο στην τουρκική επιρροή στην περιοχή, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, σε μικρότερο βαθμό, αποκτούν ένα στρατηγικό πλεονέκτημα με την εξασφάλιση προηγμένων αντιαεροπορικών, αντιπυραυλικών και anti-drone συστημάτων από το Ισραήλ και, μάλιστα, σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη σύγχρονου και με ισραηλινό know-how αμυντικού οικοσυστήματος, είναι κάτι που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία.

Δεν είναι μόνο η ενίσχυση της ελληνικής άμυνας που ενοχλεί την Άγκυρα, αλλά το γεγονός ότι, εκτός του μετώπου στη Συρία και στον Λίβανο, εκτιμούν ότι μέσω της συνεργασίας αυτής θα βρεθεί ξαφνικά το Ισραήλ να έχει πρόσβαση και στα δυτικά σύνορά της, μέσω των προηγμένων συστημάτων ραντάρ που προμηθεύεται η Ελλάδα. Και αυτό «δένει» με το γνωστό σύνδρομο περικύκλωσης που κυριαρχεί ως μείζονα απειλή στα δυσμενή σενάρια της τουρκικής ηγεσίας...

Τι έκανε η Ελλάδα για μένα;

Το ακούω όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια, κυρίως από νεότερους:
«Τι έκανε η Ελλάδα για μένα;»
Το ερώτημα επανέρχεται συνήθως όταν φτάνει η ώρα της Εφορίας, της στρατιωτικής θητείας ή μιας αναμέτρησης με τις γνωστές δυσλειτουργίες του Δημοσίου: γραφειοκρατία, πελατειακή κομματοκρατία, καθυστερήσεις, αυθαιρεσία.
Η απάντηση είναι απλή: πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζει.
Να ξεκαθαρίσω κάτι. 

Η πάγια θέση μου υπέρ της χαμηλής φορολογίας —για παράδειγμα, ενός ενιαίου συντελεστή της τάξης του 15%, με ελάχιστες εξαιρέσεις— δεν απορρέει από κάποια διάθεση φοροδιαφυγής ούτε από τη βουλιμία του προσωπικού πλουτισμού.
Απορρέει από δύο πεποιθήσεις.
Η πρώτη είναι οικονομική. Η χαμηλότερη φορολογία αποτελεί κίνητρο για εργασία, αποταμίευση, επενδύσεις και ανάληψη κινδύνου. Όταν το κράτος αφήνει μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος σε εκείνον που το παράγει, η οικονομία συνήθως παράγει περισσότερο πλούτο.
Η δεύτερη είναι ηθική. Η ανταμοιβή ανάλογα με την προσπάθεια, το ταλέντο και το ρίσκο είναι δικαιότερη από τη διαρκή φορολόγηση των παραγωγικών για τη χρηματοδότηση μιας μόνιμης επιδοματικής εξάρτησης. Κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας χρειάζεται. Όταν όμως το δίχτυ μετατρέπεται σε αιώρα, τιμωρεί την προσπάθεια και επιβραβεύει την ακινησία.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια στην υπερφορολόγηση της εργασίας και της μεσαίας τάξης δεν σημαίνει ότι θα βρίζω τη χώρα από το πρωί ως το βράδυ. Με δένουν μαζί της πολύ περισσότερα από μερικές χιλιάδες ευρώ τον χρόνο.
Άλλο να απαιτείς λιγότερους και δικαιότερους φόρους και άλλο να φορτώνεις τον λογαριασμό στον διπλανό...

Ριφιφί στις θυρίδες; Θα μας πεθάνετε σατανάδες!

Κάτι έχει η Θεσσαλονίκη και τους μαγεύει όλους. Τους μεθάει και τους κάνει να αραδιάζουν υποσχέσεις όπως ο ερωτευμένος που προσπαθεί να πείσει την δεσποσύνη να τον συντροφεύσει το βράδυ. 

Ακούσαμε χτες τον κ. Τσίπρα. Μας είπε τι θα μας δώσει. Δεν μας είπε πού θα τα βρει να τα δώσει. 

Την απάντηση την έδωσε ο Ελασίτης που μας είπε ότι θα πάνε στις θυρίδες να ψάξουν τα δαχτυλίδια. Αν δεν το άκουγα με τα αυτιά μου δεν θα το πίστευα! 

Αυτοί δεν θέλουν να γίνουν κυβέρνηση! 

Αρχίζω να πιστεύω ότι και ο Αλέξης στην κάλπη θα το ρίξει Μητσοτάκη!

Καταρχήν να επισημάνουμε κάτι. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα μοιάζει με ένα μυστικό τάγμα που έχει για Θεό του τον Άγιο Βασίλη. Αυτό που δεν μας λέει είναι πού θα βρουν τα χρήματα. Σε αυτό η αριστερά είναι πιο τίμια. Από την εποχή της μεγάλης ληστείας στο Νομισματοκοπείο (της παραλίγο ληστείας για την ακρίβεια) φτάσαμε στο ριφιφί των τραπεζών. Κι αν δεν είναι τα τιμαλφή θα είναι ο «φόρος των πλουσίων». Κι αν αυτό αποδειχτεί ανεφάρμοστο, επειδή το κεφάλαιο έχει πόδια και τρέχει, θα την πληρώσει και πάλι η ακίνητη περιουσία. Σε κάθε περίπτωση όλο αυτό είναι μια ακόμη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν». Καλό, κακό, αυτό είναι! Το παίρνει απόφαση και ο ψηφοφόρος και ψηφίζει αναλόγως...

Γιατί ιδρώνει η Άγκυρα

Η συμφωνία των 3,035 δισ. ευρώ με το Ισραήλ προβλέπει ένα ενιαίο, πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής, αντιβαλλιστικής και αντι-drone άμυνας, με κεντρική διοίκηση και έλεγχο. Θα συνδυάζει τα David’s Sling, SPYDER, BARAK MX, προηγμένα ραντάρ και συστήματα Drone Dome.
Παράλληλα, 19 ελληνικές εταιρείες θα συμμετέχουν με ποσοστό άνω του 25%, δηλαδή περίπου 750 εκατ. ευρώ. 

Δεν αγοράζουμε απλώς «σίδερα». Αγοράζουμε τεχνογνωσία, παραγωγική βάση και συμμετοχή σε μια αμυντική αλυσίδα με εξαγωγικές προοπτικές.

Μέχρι σήμερα, ο τουρκικός σχεδιασμός στηριζόταν στην αριθμητική υπεροχή, στον κορεσμό της ελληνικής άμυνας με drones και πυραύλους και στην υποχρέωση της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και του Στόλου να παραμένουν δεσμευμένοι στην προστασία νησιών, αεροδρομίων και κρίσιμων υποδομών.
Ο Θόλος αλλάζει αυτή την εξίσωση.
Αν η πρώτη επίθεση μπορεί να απορροφηθεί από ένα δικτυωμένο πλέγμα αισθητήρων και αναχαιτιστών, τα ελληνικά μαχητικά, οι φρεγάτες και τα υποβρύχια απελευθερώνονται από τη στατική άμυνα.
Μπορούν να αναλάβουν επιθετικό ρόλο αποτροπής: να πλήξουν αεροδρόμια, κέντρα διοίκησης, αποβατικές συγκεντρώσεις και γραμμές ανεφοδιασμού.

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα για την Άγκυρα.

Μπορεί η Τουρκία να δεκαπλασιάσει τις αποβατικές της δυνάμεις. Αν όμως δεν έχει εξασφαλίσει αεροπορική και ναυτική υπεροχή, δεν δεκαπλασιάζει την ισχύ της. 

Δεκαπλασιάζει τους στόχους, τα καύσιμα, τα μεταγωγικά και τα φέρετρα που θα πρέπει να περάσουν από έναν θαλάσσιο διάδρομο υπό ελληνική επιτήρηση...

Ερντογάν: Απειλεί γιατί φοβάται!

Ο Ερντογάν επανήλθε με ύφος πατερναλιστικό στο αγαπημένο του θέμα, την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. 

Επικαλείται τη διεθνή νομιμότητα και τις διεθνείς συνθήκες στην προσπάθειά του να προσδώσει στις απειλές μια νομιμοφάνεια. 

Η Ελλάδα έχει απαντήσει σε αυτή την «επίθεση νομιμότητας» επικαλούμενη την εθνική της ασφάλεια και το αναφαίρετο δικαίωμά της να την υπερασπίζεται. 

Η τουρκική Στρατιά του Αιγαίου είναι απέναντι, όπως και ο αποβατικός στόλος. Συνεπώς, ανοχύρωτα νησιά θα ήταν έρμαια στις διαθέσεις των γειτόνων μας καθιστώντας την ελληνική εξωτερική πολιτική όμηρο στα χέρια της Τουρκίας. 

Τα ζήσαμε κατά τον δεύτερο Αττίλα, όταν σε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο όλα τα νησιά μας θα ήταν ένας εύκολος στόχος για τους απέναντι.

Επειδή όλα αυτά είναι γνωστά, το ερώτημα είναι γιατί ο Ερντογάν επανέρχεται κάθε τόσο. 

Μα ακριβώς για τον λόγο που μόλις ανέφερα. 

Άριστα εξοπλισμένα νησιά σημαίνουν πως το σχέδιο των τουρκικών ελίτ για μια φινλανδοποιημένη Ελλάδα έχει ακυρωθεί. 

Είναι γνωστό, και το έχουν επισημάνει έγκυροι σχολιαστές, ότι το τουρκικό κατεστημένο, κεμαλικό και ισλαμικό, είναι εκπαιδευμένο να παίζει εκ τους ασφαλούς. Να μη ρισκάρει. 

Μπορεί να αντέξει ένα πλήγμα χωρίς να απαντήσει, αν το κόστος της δικής του απάντησης θα είναι δυσβάστακτο. Στη Συρία, η Τουρκία «καταπίνει» όλα τα κτυπήματα του Ισραήλ, και δεν είναι λίγα.

Με την Ελλάδα οι τουρκικές ελίτ φοβούνται δύο πράγματα: ...

Υβριδικές επιθέσεις: Στο στόχαστρο της Μόσχας η Ελλάδα

Ρωσικά bots για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών προπαγάνδιζαν θεωρίες συνωμοσίας.
Διαρροή προσωπικών δεδομένων. 

Απόπειρες παραβίασης κρατικών υπολογιστικών υποδομών. 

Η χώρα μας ήδη βρίσκεται στο επίκεντρο του υβριδικού πολέμου της Μόσχας έναντι χωρών του ΝΑΤΟ που υποστηρίζουν την Ουκρανία. 

Πόσο θωρακισμένοι είμαστε και γιατί πρέπει να προετοιμαστούμε για «χτυπήματα» κοντά στις εκλογές. 

Ο επίκουρος καθηγητής Ψηφιακών Διεθνών Σχέσεων-Κυβερνοστρατηγικής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου Ανάλυσης Υβριδικών Απειλών της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας, Αθανάσιος Μποζίνης, μιλά στο Liberal.

Συνέντευξη στον Νίκο Ταμπακόπουλο

Κύριε Μποζίνη βλέπουμε την ρωσική επιθετικότητα κατά χωρών της Ευρώπης και το ΝΑΤΟ να κλιμακώνεται μέσω υβριδικών επιθέσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γερμανία. Είμαστε και εμείς στόχος;

Εννοείται. Γιατί όλοι οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ που στηρίζουν την Ουκρανία είναι στο στόχαστρο. Το μεγάλο ερώτημα αυτήν τη στιγμή με τις υβριδικές επιθέσεις που γίνονται όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και στην Εσθονία και στις Βαλτικές χώρες είναι τι στάση θα κρατήσουν οι ΗΠΑ.

Ποια η εκτίμησή σας;

Παρατηρώ μια στάση αναμονής γιατί έως σήμερα δεν έχει βγει...

Το βενζινάδικο που παριστάνει τη χώρα

Κάθε φορά που τολμώ να γράψω κάτι κριτικό για τη Ρωσία, ξέρω τι με περιμένει. Θα γεμίσει η αλληλογραφία μου με αγανακτισμένους που θα με βαφτίσουν πράκτορα της CIA, νατοϊκό λακέ και ξεπουλημένο.
Οι ίδιοι που δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στη Μόσχα, μιλούν για τη Ρωσία σαν να ήταν η χαμένη τους πατρίδα.
Γιατί πουθενά στη Δύση δεν υπάρχει τόσο υψηλό ποσοστό ρωσόφιλων και - κρατηθείτε - σταλινικών, όσο στην Ελλάδα. Είναι εθνικό μας σπορ, μαζί με το να θάβουμε τον εαυτό μας και να θαυμάζουμε όποιον μας φέρεται άσχημα.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Το ερώτημα είναι απλό: 

τι ακριβώς θαυμάζουμε; 

Το παρακάτω τρίπτυχο το είδα πρόσφατα στο διάλογο μιας κινηματογραφικής σειρά και είναι απόλυτα πετυχημένο.

Μια χώρα που απέτυχε τρεις φορές

Η Ρωσία απέτυχε ως μοναρχία. Το τσαρικό καθεστώς ήταν τόσο σάπιο, τόσο άνισο, τόσο αναχρονιστικό, που μια χούφτα μπολσεβίκων εκμεταλλεύτηκε τις εκρηκτικές συνθήκες και άρπαξε την εξουσία. Δεν ήταν επανάσταση των μαζών, ήταν πραξικόπημα μειοψηφίας πάνω σε ένα κράτος που κατέρρεε και ακολούθησαν ιδεοληπτικά πειράματα που κόστισαν εκατομμύρια ζωές.

Απέτυχε ως κομμουνιστικό καθεστώς. Και προσοχή, δεν μιλάμε για μια «ατυχή» κατάρρευση. Η ΕΣΣΔ διαλύθηκε ολοσχερώς, ενώ η Κίνα - που ξεκίνησε από χειρότερη αφετηρία - μεταρρυθμίστηκε και έγινε δεύτερη οικονομία του πλανήτη. Ίδιο σύστημα, δύο εντελώς διαφορετικές καταλήξεις. Η διαφορά λέγεται ικανότητα.

Απέτυχε, τέλος, και ως ολιγαρχία με τον Πούτιν. Κι εδώ είναι το πιο ντροπιαστικό. Μια χώρα που κολυμπάει στο πετρέλαιο, στο φυσικό αέριο, στο νικέλιο, στο ουράνιο, στα πάντα, καταφέρνει να είναι φτωχή...

Τα πουλάκια μου…

Όχι, δεν διαφωνούν ευθέως και κατηγορηματικά με την «ασπίδα του Αχιλλέα», διότι δεν τολμούν να το πουν. 

Πλην των ορθόδοξων κομμουνιστών του ΚΚΕ που δεν έχουν πρόβλημα να τραγουδήσουν «τι τα θέλουν τα κανόνια / τι τα θέλουν τα σπαθιά , να τα κάνουνε τραχτέρια / να δουλεύει η αγροθιά», οι υπόλοιποι της πλατο-αριστεροσύνης αλλά και της πατριδοϋπεράσπισης ψάχνουν τρόπο να πουν «όχι», δίχως να ακουστεί να βγαίνει απ’ το στόμα τους. 

Το ίδιο και οι λογιών-λογιών ψεκ, που στο μυαλό τους όλα είναι μέρος μιας αόρατης συνωμοσίας. 

Άρχισαν λοιπόν τα μεσοβέζικα.
«Μα 3 δισ. ευρώ; Είναι ακριβό.» 

Εμ βέβαια, διότι αυτοί έχουν έτοιμη εναλλακτική στη μισή τιμή ή και παρακάτω, αλλά ο Μητσοτάκης αρνείται να την πάρει. Λες και ο σύγχρονος πόλεμος όπως τον βλέπουμε στην Ουκρανία, στη Γάζα ή στον Κόλπο γίνεται με φθηνά λιανοντούφεκα που το μόνο κόστος τους είναι το μπαρούτι για τις σφαίρες και το ακόνισμα της ξιφολόγχης. Λες και μια εθνική ήττα ή απώλεια ελληνικού εδάφους θα έχει μικρότερο κόστος από 3 δισ., αν μπορεί να κοστολογηθεί κάτι τέτοιο. Πόσο κοστίζει στα μάτια τους το Καστελόριζο άραγε;

«Ναι, αλλά εμείς ακούμε ότι η ασπίδα του Αχιλλέα δεν είναι μόνο αμυντική, αλλά και επιθετική. Το βεβαίωσαν κάτι απόστρατοι.» 

Άλλο κραταιό επιχείρημα αυτό. 

Οι Τούρκοι να μπορούν να χτυπήσουν ως την Αθήνα, αλλά εμείς να έχουμε βεληνεκές ως εκεί που σκάει το κύμα στις ακτές μας. Να μπορούμε να ξαπλώσουμε μόνο όποιον εχθρό πατήσει την παραλία μας, αλλά όχι παραπέρα. Διότι αν αποκτήσουμε κι εμείς δυνατότητα να χτυπήσουμε αν χρειαστεί την Άγκυρα, αυτό δεν είναι ενεργητική αποτροπή, αλλά προσφορά δικαιολογίας στους Τούρκους να λένε ότι πάμε να τους επιτεθούμε. Αν είναι ποτέ δυνατόν να ακούγονται αυτά τα λόγια από ελληνικά στόματα.

Γατί δεν το λένε καθαρά να ξεμπλέκουμε; ...

🐑🤡 🪣 Γιατί πάνε όλοι μαζί… κουβά

Επιμέλεια Κώστας Στούπας

Blackbox

🪣 Γιατί θα πάνε όλοι μαζί… κουβά

📊 Οι περισσότεροι χρηματιστηριακοί αναλυτές χρησιμοποιούν περίπου τα ίδια μοντέλα, τις ίδιες εκτιμήσεις επιτοκίων και τις ίδιες προβλέψεις κερδών. Συνομιλούν με τις ίδιες διοικήσεις, παρακολουθούν τα ίδια roadshows και διαβάζουν τις ίδιες εκθέσεις. Όταν όλοι κοιτάζουν προς την ίδια κατεύθυνση, το πιθανότερο είναι πως έχουν ήδη αγοράσει το ίδιο εισιτήριο…

🐑 Το πρόβλημα δεν είναι η ανεπάρκεια αλλά η αγέλη. Ο αναλυτής που θα πέσει έξω όταν μια αγορά ανεβαίνει θα χάσει τη δουλειά και τους πελάτες του. Αν κάποιος προβλέψει 10% διόρθωση όταν όλοι προβλέπουν 10% άνοδο και πέσει έξω, την έχει πατήσει. Αν προβλέψει μαζί με όλους τους άλλους πως επίκειται 10% άνοδος και επέλθει 50% πτώση, κανείς δεν θα του ζητήσει ευθύνες. Όλοι το ίδιο έκαναν...

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η αφωνία των «πατριωτών»

Καταλαβαίνω, η Αριστερά να αντιδρά σε οποιοδήποτε εξοπλιστικό πρόγραμμα. Την οποιαδήποτε αμυντική δαπάνη τη μετατρέπει αμέσως σε αυξήσεις στις συντάξεις, σε σχολεία και νοσοκομεία. Ήδη πρόλαβαν και ισχυρίστηκαν ότι τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ της «Ασπίδας του Αχιλλέα» θα μπορούσαν να καλύψουν τον 13ο και 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων. 

Από αυτόν τον πολιτικό χώρο οι απαιτήσεις επάνω σε ζητήματα εθνικής άμυνας είναι περιορισμένες, σε επίπεδο αρχών. Μικραίνοντας τη μεγάλη εικόνα, το γεγονός πως ο προμηθευτής του εν λόγω συστήματος είναι το «γενοκτόνο» Κράτος του Ισραήλ, προσδίδει στην άρνηση και ένα ηθικοπολιτικό στοιχείο ως μια πρόφαση. Στην ουσία, ένα μέρος της Αριστεράς είναι ο υπεργολάβος της BDS Greece και κάπου εδώ το κλείνουμε το ζήτημα. Οι αρχές και το συμφέρον συμβαδίζουν.

Όμως διαπίστωσα και μια αφωνία από τον λεγόμενο «πατριωτικό» χώρο, ενώ δε θα έπρεπε. Υποτίθεται πως η ενίσχυση της εθνικής άμυνας αποτελεί έναν από τους βραχίονες των προταγμάτων αυτού του χώρου, τουλάχιστον στα...

Το έργο αποδεικνύει, το μέλλον εκλέγει

Η 90ή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, εκατό χρόνια μετά την πρώτη διοργάνωσή της, θα αποτελέσει για την κυβέρνηση κάτι περισσότερο από ένα βήμα εξαγγελιών. 

Θα είναι η στιγμή κατά την οποία θα κληθεί να εξηγήσει όχι μόνο τι έκανε μέχρι σήμερα, αλλά και γιατί όσα έκανε δικαιολογούν μια νέα πολιτική εντολή.
Ο δείκτης εφαρμογής προεκλογικού προγράμματος του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) της προσφέρει ένα ισχυρό επιχείρημα. Από τις 156 δεσμεύσεις που εξετάστηκαν, το 20,5% έχει εφαρμοστεί πλήρως, το 28,8% μερικώς και το 42,3% βρίσκεται σε εξέλιξη. Συνολικά, δηλαδή, στο 91,6% των δεσμεύσεων έχει καταγραφεί κάποιος βαθμός προόδου.
Τα στοιχεία έχουν σημασία. 

Αποδεικνύουν ότι η κυβερνητική συνέπεια μπορεί να ελεγχθεί και ότι η πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι υποχρεωμένη να εξαντλείται σε γενικές εντυπώσεις. Δεν απαντούν, όμως, από μόνα τους στο ερώτημα που θα κρίνει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Μια κυβέρνηση αξιολογείται για όσα έκανε, επανεκλέγεται όμως για όσα πείθει ότι μπορεί ακόμη να προσφέρει.
Η διάκριση αυτή γίνεται κρισιμότερη όταν μια παράταξη διεκδικεί τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία. Όσο μεγαλώνει ο χρόνος παραμονής στην εξουσία, τόσο δυσκολότερο γίνεται να παρουσιαστεί η συνέχιση της ίδιας πορείας ως επαρκής πολιτική πρόταση. Η κοινωνία δεν ζητά μόνο αποδείξεις αξιοπιστίας. Αυτό που περιμένει να ακούσει είναι έναν νέο λόγο για να ανανεώσει την εμπιστοσύνη της...

Το εκκρεμές του Αιγαίου: Ήρεμα νερά και μελτέμια

Οι πρόσφατες εντάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με αφορμή τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, τα θαλάσσια πάρκα, την πόντιση του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου (GSI) και φυσικά η επιστροφή στο γνώριμο μοτίβο των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και των παραβάσεων του FIR Αθηνών, δεν ανοίγουν κάποιο νέο κεφάλαιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. 

Όμως ασφαλώς και γυρίζουν τη σελίδα των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο, που για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα εξασφάλισε η Διακήρυξη της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2023.
Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η Διακήρυξη που κατέστη συνώνυμη με τα «ήμερα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν δημιουργεί νομικές υποχρεώσεις ούτε και δικαιολογεί προσδοκίες για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. 

Συνεπώς, οποιαδήποτε αδράνεια ή αναβλητικότητα θα μπορούσε να καταλογιστεί στο ελληνικό ΥΠΕΞ απέναντι σε τουρκικές προκλητικές ενέργειες, δεν εξηγείται ούτε και αιτιολογείται με αφετηρία τη Διακήρυξη, αλλά είναι προϊόν συγκυριακής επιλογής και συνολικής πολιτικής διαχείρισης στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Το κείμενο της Αθήνας είναι μια απλή διακήρυξη με έμφαση στα θέματα της χαμηλής πολιτικής, δηλαδή τη λεγόμενη θετική ατζέντα, και επαναλαμβάνει αυτονόητες αρχές και διαδικασίες για την ειρηνική επίλυση των διαφορών που δεσμεύουν όλα τα κράτη του πλανήτη. Αυτό σημαίνει, πως πέρα από τις διμερείς συμφωνίες που έχουν συναφθεί με αφορμή τη θετική ατζέντα της Αθήνας, κάθε πλευρά μπορεί να ερμηνεύει και να επικαλείται τη Διακήρυξη με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα και να προωθεί τις δικές της επιλογές. Παράλληλα, φυσικά μπορεί η μία πλευρά να εγκαλεί την άλλη για όσα έχουν δεσμευτεί πολιτικά με τη Διακήρυξη αλλά δεν τηρεί, και επομένως έτσι ενισχύεται η άσκηση πολιτικής και δημόσιας διπλωματίας στη λογική του blame game....

Δεν τους ενόχλησε ο Άδωνις, αλλά ο Γεώργιος Παπανδρέου

Η 77η επέτειος της νίκης του Ελληνικού Στρατού επί των κομμουνιστών ανταρτών, είχε την τιμητική στον χώρο των κυβερνητικών στελεχών. 

Εδώ και πολλές δεκαετίες τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας την «έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια» την 29η Αυγούστου. Από τις 28 του μηνός πήγαιναν κατευθείαν στις 30. Φέτος δεν ξέρω τι άλλαξε!
Ως συνήθως μπροστά βγήκε και πάλι ο Άδωνις. 

Αφού είπε τα επετειακά δικά του -που ήταν και εύστοχα- «έδωσε τον λόγο» στον Γεώργιο Παπανδρέου, γνωστό αντικομμουνιστή, εμπνευστή του διμέτωπου αγώνα. 

Αυτή τη βιωματική στάση του Γεωργίου Παπανδρέου η Αριστερά δεν του τη συγχώρησε ποτέ. 

Δεν του συγχώρησε πως της πήρε την μπουκιά -δηλαδή την εξουσία- μέσα από το στόμα το 1944. Όπως είχε γράψει τότε, «με τα Δεκεμβριανά ημείς είμεθα το Κράτος και οι κομμουνισταί ήταν η Στάσις».

Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν από τους ελάχιστους πολιτικούς του Κέντρου που εναντιωνόταν σε κάθε μορφής συνεργασία με την Αριστερά. Ο Νικόλαος Πλαστήρας και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, σκεπτόταν ακόμη και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, ενώ και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κρατούσε ανοικτό τον διάλογο με τα στελέχη της ΕΔΑ. Την εξαίρεση αποτελούσε ο Γεώργιος Παπανδρέου ο οποίος μάλιστα εγκαλούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην πρώτη πρωθυπουργική θητεία του, διότι απέλυε από τους τόπους εξορίας τους πολιτικούς κρατούμενους που είχαν εξορίσει οι κυβερνήσεις του Κέντρου...

Όλες οι φυλές του Τσίπρα: Οι πατρίκιοι, οι πληβείοι και η… Βαρόνη Θεώνη Σταφ

Έχουν πια αρχίσει να το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι: 

Ο Αλέξης Τσίπρας τους μοίρασε ρόλους και τους χρησιμοποίησε για τις πρόβες της καινούργιας του παράστασης ως… doubler. 

Όταν το έργο ανέβει κανονικά και βρεθεί ο σωστός φωτισμός, τα δήθεν νέα στελέχη θα αντικατασταθούν από τους κανονικούς πρωταγωνιστές, που ξεκουράζονται περιμένοντας. Με τη γλώσσα έξω από το ζέσταμα, θα ριχτούν κατάκοποι στην αρένα των εκλογών, που θα μοιάζει με λαιμητόμο. Και οι doubler θα μεταμορφωθούν σε κομπάρσους.

Δεν τους φταίει κανείς άλλος εκτός από την κουτοπόνηρη αλαζονεία, την υπέρμετρη φιλοδοξία, την πολιτική απειρία, την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. 

Πίστεψαν πως ο Τσίπρας, φεύγοντας από τον ΣΥΡΙΖΑ, είχε ξεμείνει από στελέχη και τους χρειαζόταν απεγνωσμένα. Ήταν τέτοια η αυτοπεποίθησή τους, που ούτε τους πέρασε από το μυαλό πως κάποιος που πουλάει με τόση ευκολία τους παλιούς συντρόφους, τους ανθρώπους που ο ίδιος διόρισε υπουργούς, τομεάρχες, κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους, που τους στήριξε στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που τους είχε στο πλευρό του σε όλες του τις επαναστατικές γυμναστικές, που τους έτρεχε στη Βενεζουέλα, που έβρισκε για όλους μια δικαιολογία, που τους μετέτρεπε σε σκευωρούς και συνενόχους του σε στημένες κατηγορίες κατά πολιτικών αντιπάλων, θα τους πετάξει κι’ αυτούς σαν την τρίχα από το ζυμάρι.

Και όμως! Τα σημάδια της αφιλίας, της αχαριστίας και του τυχοδιωκτισμού ήταν εκεί: Το είχε κάνει το καλοκαίρι του 2015, το έκανε και όταν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και έφτιαξε το νέο του κόμμα. «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν» είναι το έργο που συνεχώς ανεβάζει ο Τσίπρας.
Αλλά αυτοί πίστεψαν πως ήταν μοναδικοί, αξεπέραστοι, αναντικατάστατοι, λαμπρά αστέρια με βαριά βιογραφικά. Τώρα, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι...

Πόνεσαν πολύ τα εγκαίνια

Στη φωτογραφία - μνημείο φαίνεται ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρα να περιμένει με αδημονία έναν συρμό που γνωρίζει ότι δε θα έρθει ποτέ. 

Η έκφραση του και η στάση του σώματός τους αποτυπώνουν το θράσος εκείνης της εποχής. 

Όπως έγραψε ένας άσπονδος φίλος του, μπορεί τα εκδοτήρια εισιτήριων να ήταν χαλκομανία, αλλά ήταν εκδοτήρια της αξιοπρέπειας. Νομίζω πως όσοι συμμετείχαν σε εκείνη την απάτη θα έπρεπε να καταδικαστούν στην ποινή της «δια βίου σιωπής».
Ας έρθουμε στο σήμερα. 

Τα προχθεσινά εγκαίνια πόνεσαν πολύ κόσμο, διότι ήταν έργο αυτής της κυβέρνησης και δεν βαρύνονταν με κανένα «έγκλημα». Δεν είδαμε κρεμασμένες στα μπαλκόνια κουρελούδες που να γράφουν «έγκλημα στην Καλαμαριά.» Για αυτούς τους λόγους υπήρξε και η σιωπή της αμηχανίας, από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους κύκλους. Κάτι, κάποιοι ψιθύρισαν πως έπρεπε να είχε παραδοθεί νωρίτερα, όμως ήταν οι ίδιοι που έκαναν τα πάντα για να καθυστερήσει η βασική γραμμή του Μετρό Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη έχει πολλούς λόγους να είναι δυσαρεστημένη από την κεντρική εξουσία. 

Αναφέρω μόνον δύο γεγονότα, βάζοντας στην άκρη το φιάσκο της υποθαλάσσιας. Το Μετρό της Αθήνας αποπερατώθηκε σε έξι χρόνια, της πόλης μας σε δεκαοκτώ, με μόλις 9 χιλιόμετρα δικτύου. 

Ο δρόμος που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με την Κασσάνδρα, μήκους περίπου 105 χιλιομέτρων, ξεκίνησε το 1990 και αποπερατώθηκε πλήρως το 2023. 

33 χρόνια για 105 χιλιόμετρα το λες μάλλον κοροϊδία! Και σημειώνω πως όλο αυτό το χρονικό διάστημα η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε...

Το «διαβατήριο αξιοπιστίας» και η στρατηγική Μαξίμου απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μαζί με την επέκταση του Μετρό Θεσσαλονίκης, εγκαινίασε και την στρατηγική του στον προεκλογικό μαραθώνιο, που αρχίζει και καταλήγει στις κάλπες την άνοιξη του 2027, κατά τις δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού. 

Σε μια φράση του στην ομιλία του για την έναρξη λειτουργίας του μέσου προς Καλαμαριά, ο κ. Μητσοτάκης μίλησε για “διαβατήριο αξιοπιστίας”, δημιουργώντας μια σαφή διαχωριστική γραμμή με τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, που διεκδικούν την διακυβέρνηση της χώρας.
“Κάθε έργο που εγκαινιάζουμε είναι σφραγίδα στο διαβατήριο αξιοπιστίας. Σε ένα περιβάλλον, γενικότερα, μειωμένης εμπιστοσύνης όπου οι ανέξοδες υποσχέσεις δεν κοστίζουν τίποτα, οι σχέσεις εμπιστοσύνης χτίζονται μέσα από τη συνέπεια λόγων και έργων” είπε, αντιπαραβάλλοντας την “κυβερνητική αδιαφορία και την αναποτελεσματικότητα” απέναντι στο σύνθημα “το είπαμε, το κάνουμε”, ανακαλώντας τα εγκαίνια με τους μουσαμάδες επί ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας για “εγκαίνια-παρωδία” και υπενθυμίζοντας ότι όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα -“αυτονόητο κεκτημένο” είπε χαρακτηριστικά- όπως το μετρό Θεσσαλονίκης, δεν ήταν και απαίτησαν “σκληρές μάχες κόντρα στις δυνάμεις της άρνησης και της ακινησίας, αναλαμβάνοντας το ανάλογο κόστος”...

Μουσαμάδες

Εννέα μέρες προτού ανέβει στο βήμα της ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέδωσε στους Θεσσαλονικείς τους πέντε νέους σταθμούς της επέκτασης του μετρό προς την Καλαμαριά. 

Προφανώς, η φράση του «το είπαμε, το κάναμε» συμπυκνώνει το σχέδιο, την επιμονή, την αντιμετώπιση των προβλημάτων και, τελικά, την παράδοση κάθε έργου που ως υπόσχεση εκπληρώνεται. 

Όμως, στην προκειμένη περίπτωση όπως και σε ανάλογες, η αποστροφή του πως η πόλη «δεν έχει αντιληφθεί πόσο θα αλλάξει η ποιότητα ζωής και πόσο θα αναβαθμιστεί η αξία της» υπενθυμίζει την προοπτική την οποία συνήθως καταπίνει η καθημερινότητα. 

Οι πολίτες, ταλαιπωρημένοι από τα έργα κατασκευής και εγκλωβισμένοι στην πίεση της ημέρας, δυσκολεύονται να φανταστούν τη ζωή τους μετά την ολοκλήρωση ενός έργου. 

Όμως, η πραγματική αλλαγή που φέρνουν οι πέντε νέοι σταθμοί και οι 15 καινούργιοι συρμοί, με το δίκτυο να φτάνει πλέον τα 14,4 χιλιόμετρα και τους 18 σταθμούς, μετριέται στον χρόνο που επιστρέφεται στους ανθρώπους και στις 12.000 λιγότερες ημερήσιες μετακινήσεις αυτοκινήτων. 

Υπάρχει στην ασφαλέστερη πρόσβαση ηλικιωμένων και ανθρώπων με αναπηρία. Στις γειτονιές που θα αποκτήσουν μεγαλύτερη αξία. 

Στις απομακρυσμένες περιοχές που θα ενταχθούν στον ίδιο λειτουργικό χάρτη. Στη Θεσσαλονίκη που αποκτά χαρακτήρα σύγχρονης ευρωπαϊκής μητρόπολης. 

Μπορεί, λοιπόν, η ακρίβεια, τα ενοίκια και τα καθημερινά προβλήματα να παραμένουν, όμως η δυναμική που δημιουργούν τα έργα και οι πολιτικές που υλοποιούνται και διευρύνουν συλλογικές και ατομικές επιλογές δεν πρέπει να υποτιμούνται. 

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά με το παρελθόν. 

Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, αρκεί να ανατρέξουμε στις 29 Δεκεμβρίου του 2018. 

Τότε που ο Αλέξης Τσίπρας εγκαινίασε τον σταθμό «Σιντριβάνι» και ανακοίνωσε ότι «το μετρό Θεσσαλονίκης είναι εδώ». Αν και...

Η αναμέτρηση με τους…Μανώληδες και τους μουσαμάδες

Δημιουργείται συχνά στη δημόσια συζήτηση και στις πολιτικές αναλύσεις η εντύπωση, ότι οι πολίτες πάνω απ' όλα έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι μια κυβέρνηση εμφορείται από ένα μεγαλόπνοο όραμα και τολμηρό μεταρρυθμιστικό οίστρο, που θα οδηγήσει στα μεγάλα και αξιοθαύμαστα που θα αλλάξουν την καθημερινότητα και τη ζωή τους.
Μετά την Οδύσσεια της κρίσης, τις συλλογικές αυταπάτες και την κατακρήμνιση των μαγικών συνταγών και λύσεων, η κοινωνία δείχνει ότι συμμερίζεται - ακόμη κι αν δεν θα το παραδεχθεί σε ευρεία κλίμακα - τον πραγματισμό και το αποτέλεσμα. Την ουσιαστική επίδοση της πολιτικής στο σήμερα χωρίς να υποτιμάται εντελώς η αξία ενός οραματικού σχεδιασμού και η σημασία μιας υπόσχεσης για το μέλλον.
Αυτός είναι ο στίβος μάχης της κυβέρνησης απέναντι στους… Μανώληδες και στους κάθε λογής... μουσαμάδες που επιστρατεύονται όπως πχ στο πρόσφατο παρελθόν, προκειμένου να πείσουν του Θεσσαλονικείς ότι είχαν μετρό ενώ στην πραγματικότητα, δεν είχαν.

Ταχυδακτυλουργοί της πολιτικής στο πλαίσιο και στο περιθώριο της ΔΕΘ, θα χτίσουν τα ανώγεια για να κατοικήσει επιτέλους ο λαός και θα ρίξουν στα κατώγια τους πλούσιους, τους ολιγάρχες και τα καρτέλ. Θα αναλάβουν δεσμεύσεις για μια νέα σεισάχθεια και διαγραφή του ιδιωτικού χρέους θα υποσχεθούν φορολόγηση των πλουσίων γενικώς και αορίστως, την ανέγερση χιλιάδων κοινωνικών κατοικιών, την ακαριαία αντιμετώπιση του δημογραφικού, το οποίο να σημειωθεί, αναγνωρίζουν ως πρόβλημα διάθεσης πόρων ενώ αποτελεί πρόβλημα αποκλειστικά των δυτικών κοινωνιών που ευημερούν.
Θα περιγράψουν στους ψηφοφόρους, πως εκείνοι θα καταφέρουν να επαναφέρουν τα εισοδήματα στο επίπεδο προ του 2009 και τα ενοίκια και τις τιμές στο επίπεδο που βρίσκονταν όταν η χώρα βούλιαζε στο έρεβος της κρίσης...

Λαϊκισμός και μη πρόωρη αποπληρωμή χρέους ανοίγουν την πόρτα της χρεοκοπίας

Η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους είναι αναγκαία ή μία ιδεοληψία της κυβέρνησης; 

Πόσο εφικτή είναι η παροχή 13ης και 14ης σύνταξης και μισθού στο Δημόσιο όπως προτείνει η αντιπολίτευση. 

Η καθηγήτρια στο ESCP Business School, στο Pntheon – Sorbonne και λέκτορας στο University of Bocconi κ. Αναστασία Γιακουμέλου εξηγεί γιατί η επόμενη χρεοκοπία είναι πιο κοντά από όσο φανταζόμαστε και αναλύει τους λόγους που η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους ξεκλειδώνει τη δυναμική της ελληνικής οικονομίας...

Η εθνική ασπίδα και ο «αφοπλισμός» του κάλπικου πατριωτισμού

Κινούμενη μακριά από το ψευδοδίλημμα «βούτυρο ή κανόνια», όπως έχει αποδείξει ήδη στη διάρκεια δύο τετραετιών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ολοκληρώνει στις αρχές Σεπτεμβρίου μία ακόμη συμφωνία ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων. 

Δύο σύγχρονες ιταλικές φρεγάτες θα αποκτηθούν έως το πρώτο εξάμηνο του 2029, συνδυαστικά με την απόκτηση των τεσσάρων γαλλικών Belharra και την αναβάθμιση των φρεγατών ΜΕΚΟ.
Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπογραμμίζει ότι ο συνδυασμός αυτών των μονάδων υψηλών δυνατοτήτων προσδίδει στο Πολεμικό Ναυτικό απόλυτη ικανότητα «να διαφυλάξει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο»...

Το crash test με την Τουρκία και το «παιχνίδι» στην Αν. Μεσόγειο

Επιστροφή στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με φόντο τον γεωστρατηγικής σημασίας Great Sea Interconnector, τα θαλάσσια πάρκα και την επικείμενη νομοθετική κατοχύρωση της «Γαλάζιας Πατρίδας». 

Ο διεθνολόγος Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος, μιλώντας στην Ευαγγελία Μπίφη, αναλύει τον «διπλό παραλογισμό» στον οποίο εδράζεται η απαίτηση της Άγκυρας να προεγκρίνει τις έρευνες για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, τον κίνδυνο θερμού επεισοδίου και, στον αντίποδα, την ευρωπαϊκή επενδυτική και πολιτική ασπίδα που προσδίδει πλέον στον GSI η γαλλική συμμετοχή, εξηγώντας πώς η Αθήνα έχει αλλάξει το «παιχνίδι» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πίσω από την αξίωση της Άγκυρας για προηγούμενη άδεια βρίσκεται η επιδίωξη να νομιμοποιήσει εμπράκτως τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το τουρκολιβυκό μνημόνιο, επιβάλλοντας συνδιαχείριση και την παρουσία της σε κάθε ενεργειακό έργο στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Προφανέστατα ουδεμία ελληνική κυβέρνηση θα αναγνώριζε στην Τουρκία τον ρόλο του υποχρεωτικού ελεγκτή των ενεργειακών δρόμων· θα έβαζε τον «πειρατή» στο «πλοίο» και θα «έσκιζε» μόνη της το Δίκαιο της Θάλασσας, υπογραμμίζει ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος. 

Το επόμενο «crash test» στα ελληνοτουρκικά τοποθετείται ακριβώς στην επανέναρξη των ερευνών για τον GSI. Το προηγούμενο της Κάσου δείχνει τι μπορεί να ακολουθήσει, όμως αυτή τη φορά οι συσχετισμοί είναι διαφορετικοί: η απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου από τη γαλλική Meridiam έχει προσδώσει στο έργο ισχυρή ευρωπαϊκή επενδυτική και γεωπολιτική κάλυψη. Εάν η Τουρκία κινητοποιήσει εκ νέου τον στόλο της, ο κ. Δεσποτόπουλος δεν αποκλείει η γαλλική εμπλοκή να αποκτήσει ακόμη και στρατιωτική διάσταση, εκτιμώντας ότι η δοκιμασία δεν θα αφορά μόνο την αποφασιστικότητα της Αθήνας, αλλά και τη βούληση του Παρισιού και της Ευρώπης να υψώσουν ανάστημα απέναντι σε περιφερειακούς ταραξίες. ...

Δημοσκοπήσεις πριν από τη ΔΕΘ: Γιατί η ΝΔ βλέπει το «3 μπροστά» στα ποσοστά, μάχη για το 10,6% των αναποφάσιστων

Η σύγκριση των μετρήσεων πριν και μετά τη θερινή ανάπαυλα – Η δυσαρέσκεια που δεν κεφαλαιοποιεί η αντιπολίτευση, η δεξαμενή των ψηφοφόρων της ΝΔ του 2023 και ο ορίζοντας της αυτοδυναμίας

• Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί το προβάδισμά της στην πρόθεση ψήφου με ποσοστό 26,5%, ενώ η ΕΛ.Α.Σ ακολουθεί με 14,5% και το ΠΑΣΟΚ με 10%.
• Οι δημοσκοπήσεις μετά την καλοκαιρινή περίοδο καταγράφουν αύξηση των αναποφάσιστων ψηφοφόρων, οι οποίοι ανέρχονται πλέον στο 10,6% του εκλογικού σώματος.
• Παρά την καταγεγραμμένη κοινωνική δυσαρέσκεια για την πορεία της χώρας, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν εμφανίζουν σημαντική άνοδο στα ποσοστά τους.
• Τα πολιτικά κόμματα στοχεύουν στην προσέλκυση των αναποφάσιστων ψηφοφόρων ενόψει της νέας πολιτικής σεζόν και της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης...

Το πολιτικό παιχνίδι τώρα αρχίζει

«To the point» με τον Ζαχαρία Ζούπη
Δεν είναι σωστό να προβλέπουμε προκαταβολικά τι μπορεί να δείξουν έρευνες αυτών των ημερών, αλλά ας λάβουμε υπόψη ότι η τελευταία έρευνα Ιουλίου υλοποιήθηκε στις 25/7. 

Από τότε έχει περάσει μόλις ένας μήνας και μάλιστα εν μέσω Αυγούστου και διακοπών και της ψυχολογίας που υπάρχει σε τέτοιες περιόδους σε χώρες σαν την δική μας. Από τότε υπήρξαν πολιτικές διεργασίες και πρωτοβουλίες, αλλά δεν φαντάζομαι ότι συνταράχθηκε από αυτές η Ελλάδα, ώστε να υπάρχουν σημαντικές, διακριτές μεταβολές.
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που δεν μπορεί να υποτιμάται τίποτα. 

Ωστόσο, δεν φαντάζομαι ότι όλοι είτε βρέθηκαν στις παραλίες ή έμειναν σπίτι τους, ασχολήθηκαν και τόσο με την αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, τη τριήμερη συνέντευξη του Α. Τσίπρα στο in.gr ή τις αναλύσεις για το πότε θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς ή αν έφυγε ο θεωρητικός του ξυλολίου Β. Κοκοτσάκης και ο Θ. Αυγερινός από την Μ. Καρυστιανού. 

Ασφαλώς όλη η εσωτερική τουριστική μετακίνηση φέρνει σε επαφή πολίτες από διαφορετικές περιοχές και αυτό δημιουργεί μια ζύμωση, ωστόσο το δείγμα μιας έρευνας δύσκολα είναι αυτό που πρέπει κοινωνικά, οικονομικά, ηλικιακά. Ας περιμένουμε λοιπόν, χωρίς να υποτιμάμε κανένα εύρημα που όμως θα μοιάζει με ένα σύνηθες καρδιογράφημα ως προς τις διακυμάνσεις, αφού δεν μπορεί να είναι και μια ευθεία χωρίς καμία μεταβολή...

Επιχείρηση «συσπείρωση» από την κυβέρνηση

Η κυβέρνηση επέστρεψε στην «κανονικότητα» από χθες, με το σήμα να δίνεται από τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, περνώντας πλέον στην υλοποίηση του σχεδιασμού για τις επόμενες εβδομάδες, με δύο σαφείς στοχεύσεις. 

Αφενός, την κινητοποίηση κυβέρνησης και κόμματος στην κατεύθυνση της συσπείρωσης των δυνάμεών της, που σήμερα δεν ξεπερνά το 60-65%, 

αφετέρου, στην εξεύρεση λύσεων, που μπορούν να αποτελέσουν «ανάχωμα» στις πληθωριστικές πιέσεις, που προεξοφλούνται και δημιουργούν ένα «κοκτέιλ» πίεσης για το κυβερνητικό επιτελείο.

Με το βλέμμα στραμμένο στη ΔΕΘ, στο επίκεντρο μπαίνει η Βόρεια Ελλάδα, καθώς η απόφαση της Πειραιώς είναι να αξιοποιηθεί ο χρόνος μέχρι το πρώτο σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, οπότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρεθεί στο βήμα του Βελλίδειου, προκειμένου τα στελέχη της να “οργώσουν”, όπως λένε τη Μακεδονία.
Μια μεγάλη περιφέρεια, όπου η ΝΔ καταγράφει σημαντική μείωση δυνάμεων τα τελευταία δύο χρόνια και στην οποία θα επιχειρηθεί η επαναπροσέγγιση με τα εκλογικά κοινά που την στήριξαν στις εκλογές του 2023 και δείχνουν την δυσαρέσκειά τους από την κάλπη των ευρωεκλογών και μετά. Η αρχή θα γίνει με την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη, στις 27 Αυγούστου, οπότε θα “ανοίξει” ο κύκλος των επαφών του ενόψει ΔΕΘ, με τη συνάντησή του με τους παραγωγικούς και επιστημονικούς φορείς της πόλης, τους Πρυτάνεις και τους Δημάρχους.

“Σταθμός” εκείνης της ημέρας, ωστόσο, αναμένεται να είναι η παράδοση της επέκτασης του μετρό Θεσσαλονίκης προς την Καλαμαριά, με τον...

Plan B της Μόσχας για τις ελληνικές εκλογές;

Η υψιπετής προσδοκία ότι η «Ελπίδα» των Καρυστιανού – Γρατσία θα συγκεντρώσει διαμιάς την αντισυστημική και άνευ ιδεολογικού προσήμου, ψήφο, προσγειώνεται στην πραγματικότητα. 

Τα αποκαλυπτήρια της χειραγώγησης που υπέστη η κοινωνία, ο ναρκισσισμός και η αμετροέπεια της προέδρου Καρυστιανού, η παρασκηνιακή ισχύ της Γρατσία, οι συγκρούσεις και οι αποχωρήσεις πολλών στελεχών, οδήγησαν την «Ελπίδα» σε ραγδαία δημοσκοπική κάθοδο.
Η Interview κατέγραψε μέσα σε έναν μήνα υποχώρηση από το 7,5% στο 5,4%, ενώ σύμφωνα με την GPO η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρέθηκε στο 7,8% στην εκτίμηση ψήφου. Το κόμμα «Νίκη», το οποίο αφαίμαξε η «Ελπίδα» σε στελέχη , ψηφοφόρους και χορηγούς κινείται οριακά πάνω από το 1%.Τέλοςη «Πλεύση Ελευθερίας » της Ζωής Κωνσταντοπούλου υποχωρεί επίσης σημαντικά σε σχέση με τις παλαιότερες επιδόσεις της, όταν πρωταγωνιστούσε στο Κίνημα των Τεμπών, το οποίο αποδεδειγμένα κινητοποιούσαν και ενεργοποιούσαν δίκτυα εκτός της χώρας.

Σε αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία, ο κ. Θανάσης Αυγερινός - πρόσωπο «σφραγίδα» που αποχώρησε με καταγγελίες και βολές κατά του δίδυμου Καρυστιανού – Γρατσία – κάνει μια συνέντευξη με τον γνωστό και μη εξαιρετέο Κύπριο Ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου. 

Ο Φειδίας ως γνωστόν, παλεύει για τα ρωσικά συμφέροντα με απαράμιλλο πάθος και χωρίς φόβο, στην Κύπρο, στις Βρυξέλλες και όπου άλλου χρειαστεί. 

Προγραμματίζουν και κάνουν τη συνέντευξη στο Αγιο Όρος! ...

«Των παιδιών τους θύτες…» - Προσαρμογή στίχου του Διονύση Σαββόπουλου από το τραγούδι «Κωλοέλληνες»

Θυμάμαι την ουρά. 

Καλοκαίρι του 2015, μπροστά σε ένα μηχάνημα ΑΤΜ, εξήντα ευρώ την ημέρα και βλέμματα ανθρώπων που δεν καταλάβαιναν πώς βρέθηκε η χώρα τους εκεί. 

Δεν ήταν κάποιος αριθμός «…πάνω από το άνθρωπο» 

ήταν η χαρακτηριστική φωτογραφία του συνταξιούχου που έκλαιγε κατάχαμα έξω από την τράπεζα κρατώντας το τραπεζικό βιβλιάριο στα χέρια.
Αυτό είναι η χρεοκοπία. 

Και αυτό ακριβώς αγοράζει η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους: Ασφάλεια για να μην ξαναδούν τα παιδιά μας τις σκηνές που ζήσαμε εμείς.
Η πρόωρη αποπληρωμή αξίζει να υποστηριχθεί όχι επειδή το λέει η κυβέρνηση, αλλά επειδή υπηρετεί μια στοιχειώδη αρχή χρηστής διαχείρισης: 

«όταν το κράτος έχει πλεονάζουσα ρευστότητα, οφείλει να μειώνει τις υποχρεώσεις του, αντί να ψάχνει νέους τρόπους να ξοδέψει τα χρήματα των φορολογουμένων».
Αυτοί που απαιτούν τα αντίθετα μοιάζουν με τους απατεώνες που αύριο θα κατηγορούν όλους του άλλους για την επόμενη χρεοκοπία εκβιάζοντας την ευκαιρία να βάλουν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι: Τον κρατικό κορβανά.
Το ζήσαμε και τους είδαμε…

Νετανιάχου: Το Ιράν προσπάθησε να δολοφονήσει έναν από τους γιους μου

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, αποκάλυψε το βράδυ της Δευτέρας πως το Ιράν επιχείρησε να σκοτώσει έναν από τους γιους του.
Όπως ανέφερε ο ίδιος η δημοσιοποίηση της συγκεκριμένης πληροφορίας είχε απαγορευτεί εδώ και μήνες.
«Υπάρχει κάτι που είναι απίστευτο», δήλωσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στο Κανάλι 14. 

«Το Ιράν “στοχοποίησε” έναν από τους γιους μου. Προσπάθησε να δολοφονήσει έναν από τους γιους μου. Γι’ αυτό η ασφάλεια αυτή δεν είναι πολυτέλεια. Χωρίς αυτήν, θα πετύχουν. Ο κόσμος πρέπει να επιδείξει αυτοσυγκράτηση ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής εκστρατείας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Μίλησα με τον επικεφαλής της Σιν Μπετ (Ισραηλινή Υπηρεσία Ασφαλείας) και του ζήτησα να παράσχει την κατάλληλη ασφάλεια σε οποιονδήποτε υποψήφιο πρωθυπουργό», δήλωσε επίσης ο Νετανιάχου.
Δεν είναι σαφές ποιος από τους δύο γιους του Νετανιάχου —ο Γιαΐρ ή ο Άβνερ— φέρεται να...

Restart για την κυβέρνηση με το βλέμμα στη ΔΕΘ

Η «επανεκκίνηση» της κυβέρνησης για τον τέταρτο χρόνο της δεύτερης θητείας της, σηματοδοτήθηκε από την συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, με σαφή πρόθεση να στοχοθετήσει τα ορόσημα της επόμενης περιόδου, δίνοντας έμφαση σε όσα αναμένεται να διαμορφώσουν το πολιτικό κλίμα την επόμενη περίοδο, που αποκτά προεκλογικά χαρακτηριστικά και καταλήγει στις εθνικές κάλπες την άνοιξη του 2027. 

Πολιτικός χρόνος εξαιρετικά πυκνός, που το κυβερνητικό στρατόπεδο θέλει να αξιοποιήσει στο έπακρο, επανακτώντας δυναμική και αποκαθιστώντας διαύλους επικοινωνίας με παραδοσιακά εκλογικά κοινά, που αυτή την ώρα κρατούν «αποστάσεις» από τη ΝΔ.
Η επικείμενη ΔΕΘ αποτελεί το μεγάλο πολιτικό «στοίχημα», η ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης σηματοδοτεί το τέλος ενός ευρωπαϊκού ορόσημου και τα θέματα της ακρίβειας και της καθημερινότητας, το δύσκολο «παζλ» που η κυβέρνηση καλείται να λύσει. Μέσα σε αυτή την ατζέντα φαίνεται να επανέρχονται με ένταση, που προκαλεί προβληματισμό, τα πάγια ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, σε μια διεθνή συγκυρία που απαιτεί από την κυβέρνηση ετοιμότητα και την θέτει σε συναγερμό. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξέπεμψε ένα πρώτο στίγμα προτεραιοτήτων, θέτοντας στην αιχμή της κυβερνητικής ατζέντας τα θέματα αυτά...

Παραλύει η ρωσική οικονομία: Συνθηκολόγηση Πούτιν ή υποθήκευση της χώρας στην Κίνα

Οι Ρώσοι σηκώνουν τις καταθέσεις τους από τράπεζες. Η Μόσχα εθνικοποιεί ιδιωτικά assets, ενώ ο προϋπολογισμός βρίσκεται εκτός τροχιάς εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία. 

Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Forvis Mazars στο Λονδίνο, Γιώργος Λαγαρίας, εξηγεί τι πραγματικά συμβαίνει με τη ρωσική οικονομία, και αναλύει το αδιέξοδο που θα κληθεί ο Πούτιν να αντιμετωπίσει...

Μην υποτιμάται ο παραλογισμός και ο ανορθολογισμός

Στην τελική πορεία προς τις εκλογές, μέσα στην συζήτηση και τις αντιπαραθέσεις που θα αναπτυχθούν, δεν πρέπει να αγνοείται ο ρόλος του παραλογισμού, του ανορθολογισμού, της συνωμοσιολογίας που εμφανίζονται έντονα σε τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Όποιες πολιτικές δυνάμεις παίξουν μ΄αυτά τα φαινόμενα , ειδικά όσες θεωρούνται συστημικές το πράξουν επωμίζονται σοβαρές ευθύνες για την συνέχιση αυτής της επικίνδυνης κατάστασης.
Μην ξεχνάμε ότι μόλις πέρυσι και επί μήνες εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες πίστευαν στην ύπαρξη του ξυλολίου και επομένως του μπαζώματος που έγινε στα Τέμπη για να καλυφθεί η « αλήθεια», αλλά ακόμα και σε θεωρίες εξαύλωσης βαγονιών. 

Δυστυχώς σύσσωμη η Αντιπολίτευση από την Αριστερά μέχρι την ακροδεξιά ταυτιζόταν στη υπεράσπιση αυτών των θεωριών. 

Σήμερα μάλλον σφυρίζουν αδιάφορα, κάποιοι ισχυρίζονται ότι ποτέ δεν είπαν τέτοια λες και δεν υπάρχουν βιντεάκια και κείμενα και οι περίφημοι δήθεν τεχνοκράτες που θεμελίωναν αυτές τις προσεγγίσεις σε ειδικές τηλεοπτικές εκπομπές δεν εμφανίζονται καν στην δίκη που γίνεται.

Δεν ήταν ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Μόλις το 2011 οι δημοσκόποι έβρισκαν ότι το 33% της κοινής γνώμης θεωρούσε ότι μας ψεκάζουν για να πιστέψουμε ότι η χώρα χρεοκόπησε και για να μας επιβάλουν αντιλαϊκά μέτρα ! Η Ελλάδα κατέρρεε, το χρέος είχε απογειωθεί και ο ένας στους τρεις πίστευε ότι όλα ήταν ένα σχέδιο των κακών ξένων για να μας τιμωρήσουν που περνούσαμε τόσο ωραία. Πως να μην αναπτυχθεί μετά ένα τόσο μεγάλο κίνημα λαϊκισμού, αγανακτισμένων, πίστης ότι μας χρειάζεται ένας που θα σκίσει τα Μνημόνια.
Πως το ΟΧΙ να μην συγκεντρώσει πάνω από το 60% στο γνωστό πια δημοψήφισμα , με ανθρώπους να χορεύουν τσάμικο εκείνη την κρίσιμη Κυριακή που βρισκόμασταν στο χείλος του γκρεμού και μετά το 3ο Μνημόνιο όλοι αυτοί σιωπούσαν. Την συνέχεια την ζήσαμε. 

Ήρθε όμως το 2020 και ο covid. Άντε πάλι από την αρχή ....

Σκάκι στο Αιγαίο, με πιόνια από χαρτί

Στο Αιγαίο οι μεγάλες ανατροπές ποτέ δεν έγιναν με σχεδιασμούς επί χαρτών. 

Τα νησιά του Βορείου Αιγαίου τα εξασφάλισε το θωρηκτό «Αβέρωφ», όταν «μεθ' ορμής ακαθέκτου…» απέκλεισε το «Χαμιδιέ» και τον υπόλοιπο τουρκικό στόλο πίσω από τα Στενά των Δαρδανελλίων.
Τα Δωδεκάνησα προέκυψαν μετά τη νίκη των συμμάχων της Ελλάδας επί των δυνάμεων του Άξονα, που εξανάγκασε την Ιταλία να τα παραχωρήσει.
Η μισή Κύπρος δεν χάθηκε επειδή η Τουρκία την ενέταξε σε κάποιο θαλάσσιο πάρκο, αλλά όταν οι «Χατζηαβάτηδες» της στρατιωτικής χούντας προσπάθησαν πραξικοπηματικά να επιβάλουν το ανδρείκελό τους, τον Σαμψών, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για να αντιδράσουν στην τουρκική εισβολή — αναγκάζοντας τον Καραμανλή να πει πως «η Κύπρος κείται μακράν», για να μη διακινδυνεύσει και κάποιο άλλο νησί.

Αυτό που θέλω να επισημάνω, λοιπόν, είναι πως όσες φορές άλλαξαν τα σύνορα, είχε προηγηθεί η κλαγγή των όπλων.
Ό,τι παίζεται τώρα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα καλώδια και τους θαλάσσιους χωροταξικούς σχεδιασμούς, είναι μια παρτίδα σκάκι.
Η Ελλάδα, με τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, κονιορτοποίησε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ενώ με την παρουσία της Chevron νοτίως της Κρήτης διατύπωσε ευθαρσώς, και με πράξεις, τις προθέσεις της.
Έπειτα από δεκαετίες ακινησίας, άρχισε να προωθεί προσεκτικά τα πιόνια της. 

Κατέθεσε Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, θεσμοθέτησε θαλάσσια πάρκα εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. 

Ακολούθησε η συμφωνία με τους Γάλλους για τη συμμετοχή τους στην υλοποίηση του GSI, που θα διασυνδέσει ενεργειακά Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, στηρίζοντας έμπρακτα τις ελληνικές θέσεις για την υφαλοκρηπίδα και τις ΑΟΖ στην περιοχή...

ΕΚΤΑΚΤΟ – Εκτίναξη Νέας Δημοκρατίας σε νέα δημοσκόπηση – Σoκ το νέο τεpάστιο ποσοστό, τρίβουν τα μάτια τους

Η Νέα Δημοκρατία καταγράφεται στο 30,8%
Γκάλοπ Marc, το τελευταίο προ διακοπών: 

Σταθερά η ΝΔ στο +30% και ο Τσίπρας πάνω από το ΠΑΣΟΚ, βυθίζεται η Καρυστιανού.
Η τελευταία δημοσκόπηση πριν από τις διακοπές του Αυγούστου αποτυπώνει μια πολιτική εικόνα σαφώς ευνοϊκότερη για την κυβέρνηση απ’ όσο θα μπορούσε να υποθέσει κανείς εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κοινωνία και των πολιτικών ζητημάτων που προκύπτουν συνεχώς...

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 2030 (2): Λιγότερο χρέος, περισσότερο εισόδημα

Ο δεύτερος πυλώνας της στρατηγικής, μετά τον πρώτο, βρίσκεται στο Δημόσιο Χρέος. 

Η Ελλάδα σχεδιάζει μέσα στο 2026 πρόωρες αποπληρωμές περίπου 13 δισ. ευρώ, επιταχύνοντας σημαντικά ένα πρόγραμμα που αρχικά ήταν μικρότερο. Στο ποσό περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, αποπληρωμές ευρωπαϊκών δανείων και υποχρεώσεων που διαφορετικά θα έληγαν τα επόμενα χρόνια. 

Σύμφωνα με στελέχη του οικονομικού επιτελείου, κάθε 1 δισ. ευρώ πρόωρης αποπληρωμής εκτιμάται ότι εξοικονομεί περίπου 30 εκατ. ευρώ ετησίως με βάση το κόστος νέου δανεισμού. Για τα 13 δισ. ευρώ η ετήσια εξοικονόμηση προσεγγίζει τα 360 εκατ. ευρώ και, σε βάθος επταετίας, μπορεί να υπερβεί τα 2 δισ. ευρώ. 

Το ακόμη σημαντικότερο είναι η αλλαγή της συνολικής εικόνας της χώρας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προέβλεπε την άνοιξη ότι ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ θα υποχωρήσει από 146,1% στο τέλος του 2025 σε 140,7% στο τέλος του 2026 και σε 134,4% το 2027. Οι νεότεροι ελληνικοί υπολογισμοί μετά την επιτάχυνση των αποπληρωμών τοποθετούν πλέον τον δείκτη ακόμη χαμηλότερα, κοντά στο 137% στο τέλος της χρονιάς. 

Η χώρα διαθέτει παράλληλα υψηλό ταμειακό απόθεμα, το οποίο στο τέλος του 2025 ανερχόταν σε 39,6 δισ. ευρώ, ενώ η μέση σταθμική διάρκεια του δημόσιου χρέους παραμένει κοντά στα 19 χρόνια. Η Κομισιόν σημειώνει επίσης ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας παραμένουν χαμηλές σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προσδώσει στην επιτάχυνση της αποπληρωμής σαφή πολιτική διάσταση, υποστηρίζοντας ότι η μείωση του χρέους σημαίνει μεγαλύτερη δημοσιονομική ελευθερία για το κράτος αλλά και μικρότερα βάρη για τους πολίτες. Στόχος είναι τα διμερή δάνεια να έχουν εξοφληθεί έως το 2031, αντί για το 2041 που προέβλεπε ο αρχικός προγραμματισμός. 

Η συζήτηση για τους δημοσίους υπαλλήλους ...

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 2030: Από τα πλεονάσματα στην τσέπη των πολιτών

Η επόμενη φάση της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης: φοροελαφρύνσεις, υψηλότερα εισοδήματα και σταδιακή υποχώρηση των τεκμηρίων 

Σε μια νέα φάση περνά σταδιακά η οικονομική στρατηγική της κυβέρνησης, με το Μέγαρο Μαξίμου να επιχειρεί πλέον να μεταφέρει το βάρος από τη δημοσιονομική εξυγίανση και την ανάκτηση της αξιοπιστίας στη δεύτερη, πολιτικά δυσκολότερη, πρόκληση: να μετατραπεί η βελτίωση των δημόσιων οικονομικών σε μετρήσιμο όφελος για την τσέπη των πολιτών. 

Η κατεύθυνση που διαμορφώνεται ενόψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης αλλά και με ορίζοντα το 2030 στηρίζεται σε μια απλή αλληλουχία: περισσότερα έσοδα από ανάπτυξη και περιορισμό της φοροδιαφυγής, υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, ταχύτερη αποκλιμάκωση του χρέους και, στη συνέχεια, αξιοποίηση του δημοσιονομικού χώρου για μόνιμες μειώσεις φόρων και ενίσχυση των εισοδημάτων. 

Η φετινή ΔΕΘ αποκτά έτσι χαρακτήρα ευρύτερο από μια ακόμη δέσμη εξαγγελιών. 

Στο κυβερνητικό επιτελείο θέλουν οι παρεμβάσεις που θα παρουσιαστούν στη Θεσσαλονίκη να αποτελέσουν την αρχή μιας οικονομικής ατζέντας με ορίζοντα το τέλος της δεκαετίας, με κεντρικό στόχο την ενίσχυση της μεσαίας τάξης, των μισθωτών, των συνταξιούχων και των ελεύθερων επαγγελματιών. 

Το νέο σήμα ήρθε χθες από τον...