Δεν μας φταίει ο Πούτιν

Θυμάμαι το φθινόπωρο του 2022. Ένας φίλος, ξενοδόχος στην Πιερία, μου έδειχνε τον λογαριασμό ρεύματος της μονάδας του: 32.000 ευρώ τον μήνα, από 11.000 έναν χρόνο πριν. «Δουλεύω για τις ηλεκτρικές εταιρείες και τον Πούτιν», μου είπε. 

Δεν αστειευόταν. 

Εκείνη τη χρονιά η Ελλάδα πλήρωσε 575 εκατ. ευρώ καθαρά για εισαγωγές ρεύματος. Το 2023 άλλα 533 εκατ. Λεφτά που έφευγαν στη Βουλγαρία, στη Βόρεια Μακεδονία, στην Ιταλία.

Τέσσερα χρόνια μετά, η εικόνα έχει αναποδογυρίσει.

Στο πεντάμηνο του 2026 το εμπορικό ισοζύγιο ηλεκτρικής ενέργειας γράφει πλεόνασμα 395 εκατ. ευρώ. Όχι έλλειμμα. Πλεόνασμα. 

Το 2024 ήταν +122 εκατ., το 2025 +262 εκατ. με εξαγωγές 972 εκατ. ευρώ — μια ανάσα από το 1 δισ. 

Για πρώτη φορά μετά το 2000, η χώρα που επί δεκαετίες αγόραζε ρεύμα απ' τους γείτονες, τους το πουλάει. Από έκτος μεγαλύτερος εισαγωγέας της Ε.Ε., έβδομος μεγαλύτερος εξαγωγέας.

Πώς έγινε το θαύμα; 

Με ήλιο και αέρα. 

Το 52% της ελληνικής ηλεκτροπαραγωγής προέρχεται πλέον από ΑΠΕ. Πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε. (49%), πολύ πάνω από τον παγκόσμιο (35%). Η χώρα των «δεν γίνεται», των «θα μας κόψουν το ρεύμα οι ανεμογεννήτριες», έγινε ενεργειακός εξαγωγέας χάρη σε αυτό ακριβώς που πολεμούσαν οι επιτροπές αγανακτισμένων πολιτών σε κάθε βουνοκορφή.

Και τώρα το παράδοξο, το ελληνικότατο.

Το 2025 πετάξαμε στα σκουπίδια περίπου 1.870 GWh καθαρής ενέργειας. Το 6,6% της παραγωγής ΑΠΕ, διπλάσιο από το 2024... 

Τα πλεονεκτήματα, οι αντιφάσεις και οι προκλήσεις της ελληνικής Κεντροδεξιάς

Η εικόνα που προκύπτει από την πρόσφατη έρευνα της ΟPINIOΝ POLL  είναι σαφής: 

Η Κεντροδεξιά παραμένει η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα, όμως η κυριαρχία της δεν στηρίζεται σε μια αδιαμφισβήτητη κοινωνική αποδοχή. Αντίθετα, συνυπάρχει με έντονες επιφυλάξεις, σημαντικές αντιφάσεις και προκλήσεις που θα κρίνουν τη διάρκειά της.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της εξακολουθεί να είναι η αξιοπιστία της ως δύναμης σταθερότητας. Η εμπειρία της περιόδου 2015-2019 εξακολουθεί να επηρεάζει τη συλλογική μνήμη, ενισχύοντας την αντίληψη ότι η Κεντροδεξιά αποτελεί τον ασφαλέστερο πόλο διακυβέρνησης. Ωστόσο, το ίδιο αυτό πλεονέκτημα κρύβει και μια αδυναμία: η πολιτική της υπεροχή αποδίδεται πολύ περισσότερο στην αδυναμία της αντιπολίτευσης και στην έλλειψη αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης παρά στις δικές της επιδόσεις. Με άλλα λόγια, κυριαρχεί περισσότερο επειδή οι αντίπαλοί της δεν πείθουν, παρά επειδή έχει εξασφαλίσει ευρεία θετική αποδοχή.

Εδώ αναδεικνύεται η πρώτη μεγάλη αντίφαση. 

Ενώ σχεδόν οι μισοί πολίτες θεωρούν πιθανό ότι η Κεντροδεξιά θα συνεχίσει να κυριαρχεί και τα επόμενα χρόνια, μόλις περίπου ένας στους τέσσερις αξιολογεί θετικά τη σημερινή της κυριαρχία. 

Πρόκειται για μια πολιτική ηγεμονία που δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη κοινωνική νομιμοποίηση, γεγονός που την καθιστά ισχυρή εκλογικά αλλά περισσότερο ευάλωτη πολιτικά...

Κυρ. Μητσοτάκης για ΟΠΕΚΕΠΕ: Η αρχειοθέτηση των 9 από τις 13 υποθέσεις δείχνει ότι στελέχη ΝΔ στοχοποιήθηκαν και διασύρθηκαν για κομματικά οφέλη

Στα έργα υποδομής, τις παρεμβάσεις στην Υγεία, τις αλλαγές στην επαγγελματική ασφάλιση, τις νέες ψηφιακές υπηρεσίες, αλλά και στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Κράτος Δικαίου 

αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανασκόπησή του στο Facebook.
Αναφερόμενος στο Κράτος Δικαίου, ο πρωθυπουργός στέκεται στη σχετική φετινή Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία αναδεικνύει την πρόοδο της Ελλάδας σε αυτόν τον τομέα, αλλά και στη συνταγματική αναθεώρηση που προτείνει η κυβέρνηση για τη βελτίωση της ποιότητας της δημοκρατίας της χώρας. 

Παράλληλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αναφέρεται και στο τεκμήριο αθωότητας, το οποίο αποτελεί βασική αρχή για ένα Κράτος Δικαίου και που στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, δεν έγινε σεβαστό από την αντιπολίτευση.

Αναλυτικά η ανάρτηση του πρωθυπουργού:...

Το διακύβευμα των εκλογών του 2027: Η συνέχεια της ελληνικής πορείας

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο πολλαπλών μεταβάσεων, όπου οι γεωπολιτικές εξελίξεις, οι προκλήσεις της παγκόσμιας οικονομίας και η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης μετασχηματίζουν το παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο με πρωτοφανή ταχύτητα.
Μέσα σε αυτό το δυναμικό περιβάλλον, μια ακόμη σημαντική παράμετρος αναμένεται να διαμορφώσει τις εξελίξεις τα επόμενα χρόνια: ο εκλογικός κύκλος που θα κορυφωθεί έως το 2027 σε μια σειρά χωρών με καθοριστικό ρόλο στις ευρωπαϊκές και διεθνείς ισορροπίες.
Οι πολιτικές αναμετρήσεις σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο αναμένεται να επηρεάσουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα διαμορφωθούν οι προτεραιότητες της Ευρώπης σε τομείς όπως η άμυνα, η ενέργεια, η ανταγωνιστικότητα και η γεωπολιτική της παρουσία. 

Σε μια εποχή αυξημένης αλληλεξάρτησης, οι πολιτικές εξελίξεις στα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη δεν αφορούν μόνο τις εθνικές τους κοινωνίες, αλλά συμβάλλουν και στον συνολικό προσανατολισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα επόμενα χρόνια...

Ο εχθρός δεν είναι απέναντι

Η διάγνωση
Ο πραγματικός αντίπαλος κάθε πολιτικής παράταξης σπάνια κάθεται απέναντί της στα έδρανα της Βουλής. Αυτό το ήξερε ο Θουκυδίδης καλύτερα από κάθε σύγχρονο πολιτικό αναλυτή.
Ο Θουκυδίδης δεν έγραψε απλώς ιστορία, αλλά ίσως την σπανιότερη μορφή πολιτικής ανάλυσης: 

μια διάγνωση της πολιτικής πραγματικότητας της εποχής του, που παραμένει ακριβής και σύγχρονη μετά από τόσους αιώνες. 

Περιγράφοντας την Αθήνα μετά τον θάνατο του Περικλή περιγράφει κάτι που ξεπερνά τη στενή ιστορική αφήγηση των γεγονότων: 

όσο ζούσε ο Περικλής, η πόλη κρατούσε μια σταθερή πορεία, καθώς υπήρχε ένας ηγέτης ικανός να καθοδηγεί το πλήθος, χωρίς να παρασύρεται από αυτό. Μετά τον θάνατό του, οι διάδοχοί του δεν κληρονόμησαν αυτή την ικανότητα – αντ’ αυτού, ανταγωνίστηκαν μεταξύ τους για τη λαϊκή εύνοια, ο καθένας απ’ αυτούς έτοιμος να υποτάξει το κοινό συμφέρον της πόλης έναντι της προσωπικής φιλοδοξίας. Δεν ήταν ο εξωτερικός εχθρός που έβλαψε πρώτος, αλλά η εσωτερική διάσπαση και διχόνοια.

Αυτή η διάγνωση του Θουκυδίδη δεν αποτελεί κάποιου είδους λογοτεχνική μεταφορά, αλλά εργαλείο αξιολόγησης της σύγχρονης σε εμάς πολιτικής κατάστασης. Σήμερα, στην ελληνική πολιτική σκηνή, η διάγνωση αυτή εφαρμόζεται με ενοχλητική ακρίβεια που προκαλεί προβληματισμό – και στις δύο πλευρές, όχι μόνο στη μία...

Γιατί ο ΔΣΕ βομβάρδισε τη Θεσσαλονίκη;

Στις 10 Φεβρουαρίου 1948 ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας βομβάρδισε την πόλη της Θεσσαλονίκης. 

Ήταν μια επιχείρηση για την οποία κατέβαλε υπέρμετρο κόστος σε σχέση με το αποτέλεσμά της, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Η Θεσσαλονίκη, όπως σχεδόν και όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας, δεν αποτέλεσαν πεδία πολεμικών συγκρούσεων κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου. Αισθανόταν το κλίμα του μέσα από τις σελίδες των εφημερίδων και κυρίως από την παρουσία των αποκαλούμενων «συμμοριόπληκτων» ή ανταρτόπληκτων που στοιβάζονταν είτε στις παρυφές των επαρχιακών πόλεων είτε σε μεγάλα οικοδομικά συγκροτήματα, ζώντας σε άσχημες συνθήκες. Όμως και αυτές οι συνθήκες ήταν πολύ προτιμότερες από τη φωτιά των μαχών ή από τον φόβο των επιδρομών των ανταρτών.
Στον ΔΣΕ σχεδιαζόταν επιχειρήσεις, με μηδαμινές πιθανότητες επιτυχίας, μόνο και μόνο για να συντηρείται η «πολεμική φυσιογνωμία» μιας περιοχής. Δηλαδή να φαίνεται, ανεξαρτήτως κόστους, πως οι αντάρτες βρίσκονται παντού και όχι μόνον στις παραμεθόριες περιοχές ή εκεί που υπήρχαν συγκροτημένα έμπεδα. Έτσι, θα αντιμετώπιζαν τις κυβερνητικές κατηγορίες για «ξενοκίνητους συμμορίτες». 

Μέσα σε αυτή τη λογική σχεδιάστηκε από το Αρχηγείο του ΔΣΕ ο βομβαρδισμός της Θεσσαλονίκης. ...

ΝΔ: Eίναι κόμμα μόνο του Κέντρου;

Προχθές ο πρωθυπουργός αναφερόμενος στην κυβέρνησή του τη χαρακτήρισε κεντρώα, κάτι που προβλημάτισε. 

Ίσως να χρησιμοποίησε τη λέξη «κεντρώα» για να δείξει τη μετριοπαθή πολιτική της, αλλά αυτή είναι μια απολογητική ερμηνεία. Ο ίδιος αναμφίβολα έχει κεντρώες καταβολές, όμως το κόμμα του οποίου ηγείται έχει ως σταθερό κορμό τη Δεξιά. Αυτό που αποκαλούμε συντηρητικό ακροατήριο. 

Φυσικά ουδέποτε μόνον η Δεξιά μπόρεσε να κερδίσει εκλογές, πάντα τις κέρδιζε όταν ηγεμόνευε και σε ένα σημαντικό μέρος του Κέντρου. 

Η θεωρία του μεσαίου χώρου επί Κώστα Καραμανλή είναι ενδεικτική αυτής της διαπίστωσης.
Είναι ευνόητο πως ο κάθε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δίνει τον δικό του τόνο στην παράταξη, πάντα όμως εντός του συγκεκριμένου ιδεολογικού πλαισίου που την ορίζει. Και αυτό το πλαίσιο, ιστορικά, είναι ευρύτατο και καθορίζεται και από τις απαιτήσεις της εκάστοτε πολιτικής συγκυρίας. 

Άλλες απαιτήσεις υπήρχαν το 1981, την επομένη του θριάμβου του ΠΑΣΟΚ, που ανέδειξαν στην ηγεσία της τον Ε. Αβέρωφ. 

Η αποστολή του ήταν διπλή : να αποτρέψει πρωτίστως την κατάρρευσή της Νέας Δημοκρατίας και ακολούθως να την ανασυγκροτήσει. 

Ο Ε. Αβέρωφ πέτυχε και τους δύο αυτούς στόχους και παρέδωσε μια κραταιά Νέα Δημοκρατία στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Γιατί στον Μητσοτάκη και όχι στον Κωστή Στεφανόπουλο, σαρξ εκ της σαρκός της παράταξης; 

Διότι μόνον ο Μητσοτάκης μπορούσε να νικήσει τον Ανδρέα. Έτσι λειτουργούν οι ηγέτες, όπως ο Αβέρωφ, που έχουν την αίσθηση των γεγονότων και ερμηνεύουν με ευρύ πνεύμα το συμφέρον του κόμματός τους. Και φυσικά δικαιώνονται...

Ρουμανία: Μήνυμα καταδίκης των «μεθόδων Κοβέσι» από την πρόεδρο του ανώτατου δικαστηρίου

Οι εξελίξεις στην υπόθεση δήθεν εμπλοκής πολιτικών στο θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί προσωπικό κόλαφο για την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι, η οποία φαίνεται ότι στην Ελλάδα έδωσε την τελευταία της μάχη να στείλει στην φυλακή πολιτικά πρόσωπα. 

Και στη Ρουμανία ένα «κείμενο περισυλλογής» της προέδρου του ανώτατου δικαστηρίου Λία Σαβονέα, φωτογραφίζει τις μεθόδους Κοβέσι…
Καθώς η Ρουμανία παραμένει χωρίς κυβέρνηση από τον περασμένο Απρίλιο και όλοι αναζητούν τα αίτια αυτής της πρωτοφανούς και με μεγάλη διάρκεια πολιτικής κρίσης, η «εποχή Κοβέσι» επανέρχεται ξανά και ξανά.
Κάθε άλλο παρά τυχαία, η Λία Σαβονέα, πρόεδρος του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου (αντίστοιχου του Αρείου Πάγου) της Ρουμανίας, επέλεξε να υπενθυμίσει τις μεγάλες πληγές που βασάνισαν τη χώρα τις τελευταίες δύο δεκαετίες...

Α. Δρυμιώτης: Τα σενάρια για κυβέρνηση Ειδικού Σκοπού, η ακυβερνησία και η προοπτική αυτοδυναμίας

Ο έμπειρος πολιτικός αναλυτής κρούει τον κώδωνα του κινδύνου – ειδικά στους ψηφοφόρους της Κεντροδεξιάς- εξηγώντας ότι η δική τους στάση είναι αυτή που θα κρίνει αν μία κυβέρνηση ειδικού σκοπού θα μπορούσε να αλλάξει τον εκλογικό νόμο και να φέρει την απλή αναλογική της ακυβερνησίας. 

Ο κ.Δρυμιώτης ερμηνεύει τις κινήσεις Σαμαρά και εξηγεί γιατί ο στόχος του είναι αποκλειστικά η απομάκρυνση του Κ.Μητσοτάκη από την Πρωθυπουργία...

«Είναι κακό στην άμμο να κτίζεις παλάτια…»

Ντάλα καλοκαίρι να σου έρχεται η μια κατραπακιά πίσω από την άλλη δεν είναι και το καλύτερο, ιδίως αν προσδοκάς πως θα κερδίσεις τις εκλογές έστω με μια ψήφο διαφορά. Και δεν αναφέρομαι μόνον στον Νίκο Ανδρουλάκη και στα αλαλάζοντα μειράκιά του. Ως γνωστόν οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί είναι πολλοί, αριστεροί και σούπερ δεξιοί.
Εντάξει, η υπόθεση της Μαρφίν ήταν ευκολάκι για όλες τις ηγεσίες της αντιπολίτευσης. Και τι να πουν; 

Όμως τα στελέχη της Αριστεράς ξεσάλωσαν. Σαν εκκολαπτόμενοι Πουαρό άρχισαν να αμφισβητούν τα στοιχεία των διωκτικών αρχών, καθώς το ζόρι τους είναι μεγάλο. Φοβούνται μήπως πιστωθεί η κυβέρνηση την εξιχνίαση της τετραπλής δολοφονίας. Μήπως ο Μητσοτάκης, οψέποτε διεξαχθούν οι εκλογές, δίπλα στα τόσα πεπραγμένα της κυβέρνησής του βάλει και αυτό. Τους αναρχοαυτόνομους τους καταλαβαίνω να κραυγάζουν. Συντρόφια τους είναι οι συλληφθέντες και δεν ξέρουν τι άλλο θα επακολουθήσει. Η παρέα των εμπρηστών δεν ήταν μικρή, έτσι η αβεβαιότητα προκαλεί τη νευρικότητα του χώρου, εξ ου και η πρωτοφανής δήλωση ενός φωτογράφου ο οποίος έθεσε το επάγγελμά του στην υπηρεσία της ταξικής πάλης. Δεν με ενδιαφέρει πόσα άρθρα του Ποινικού Κώδικα παρέβη με τις δηλώσεις του, σίγουρα όμως παραβίασε και προκάλεσε την κοινή λογική.

Καπάκι στην υπόθεση της Μαρφίν και στην εξιχνίαση της δολοφονίας της Βάγιας Νέστωρα - να μην ξεχνάμε αυτήν την επιτυχία της ΕΛΑΣ του Χρυσοχοΐδη - ήρθε το φιάσκο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας...

Έργα και ημέρες

Ένα σημείο που δεν έχει αναδειχθεί επαρκώς είναι η δολιότητα με την οποία επιχείρησε ο Τσίπρας να κρατήσει τη χώρα σε ομηρία μέσω της απλής αναλογικής που ψήφισε το 2016 και με την οποία προσπάθησε να δελεάσει τότε την Φώφη και τον Σταύρο Θεοδωράκη του Ποταμιού.
Προς τιμήν τους και οι δύο δεν αποδέχθηκαν το «δώρο», παρ' οτι τους συνέφερε εκλογικά.
Ένας Τσίπρας που να θυμίσουμε οτι μια χαρά κέρδισε ο ίδιος δύο εκλογές με ενισχυμένη αλλά θυμήθηκε ξαφνικά την «απλή και άδολη», ως ένα δίκαιο τάχα σύστημα που θα προωθούσε «ευρύτερες συναινέσεις». Ενώ η στόχευση ήταν σαφής. Να ναρκοθετήσει την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα καθώς ήδη αμέσως μετά την εκλογή Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, ο Συριζα άρχισε να υπολείπεται στις δημοσκοπήσεις ώσπου η διαφορά με τη ΝΔ έγινε μη αναστρέψιμη.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ανδρουλάκης τάχθηκε κι αυτός δυστυχώς υπέρ της απλής σε σχετική ερώτηση που του έγινε παραμονές των εκλογών του ‘23, συμφωνώντας ως προς αυτό με τον ολετήρα Τσίπρα και αλλάζοντας τη μέχρι τότε επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ όπως την είχε εκφράσει η Φώφη. Ήταν η αρχή μια θλιβερής πορείας με αλλεπάλληλα λάθη που τον αποξένωσε από τους κεντρογενείς ψηφοφόρους και τον έφερε στη σημερινή δημοσκοπική καχεξία...

Το «σκληρό πόκερ» για το Κυπριακό, η Αθήνα και οι κινήσεις της Άγκυρας

Για σκληρό παιχνίδι στο Κυπριακό προετοιμάζονται όλα τα εμπλεκόμενα μέρη,

καθώς η επιδίωξη της Λευκωσίας για λύση είναι δεδομένη, ενώ αυξάνεται η πίεση στην Τουρκία, καθώς το κυπριακό αποτελεί εμπόδιο για την προώθηση των ευρωτουρκικών σχέσεων και συγχρόνως διαπιστώνει ότι διαρκώς αυξάνεται το αποτύπωμα ξένων μεγάλων δυνάμεων στην Κυπριακή Δημοκρατία, κάτι που ενισχύει τη γεωπολιτική της θέση και τον ρόλο της.
Ενδεικτικό της κινητικότητας είναι ότι ο ΓΓ του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, σχεδιάζει να επισκεφθεί την Κύπρο (27-29 Ιουλίου), προκειμένου να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, Τουφάν Ερχουρμάν και παρά το γεγονός ότι η επίσκεψή του έχει αντικείμενο την UNFICYP, ο στόχος είναι να δώσει νέα ώθηση στις προσπάθειες για τη σύγκληση πολυμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό...

Κυρ. Μητσοτάκης για ΟΠΕΚΕΠΕ: Έντιμοι πολιτικοί διασύρθηκαν επί εβδομάδες - Ποιος θα ζητήσει συγγνώμη για τις αθλιότητες

Την πεποίθηση ότι η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αποκαθιστά την πραγματική διάσταση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ 

εξέφρασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την εισήγησή του στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής.
Ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι συνολικά 13 υπουργοί και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας είχαν βρεθεί στο επίκεντρο των ερευνών, υποστηρίζοντας ότι για τους εννέα προέκυψε πως είναι «απολύτως αθώοι», ενώ για ακόμη τέσσερα στελέχη η διερεύνηση θα συνεχιστεί για αδικήματα πλημμεληματικού χαρακτήρα.
Ο κ. Μητσοτάκης υπενθύμισε ότι είχε ζητήσει την παραίτηση τριών υπουργών για λόγους πολιτικής ευθιξίας, χαρακτηρίζοντάς τους «έντιμους πολιτικούς», οι οποίοι, όπως είπε, διασύρθηκαν επί εβδομάδες στον δημόσιο διάλογο.
«Κάποιοι μας αποκαλούσαν “κυβέρνηση υποδίκων”. Σε τρεις υπουργούς ζήτησα να παραιτηθούν για λόγους ευθιξίας. Σήμερα ποιος θα ζητήσει συγγνώμη για εκείνες τις αθλιότητες. Αφορά και την αντιπολίτευση του τόπου μας που δεν σέβεται το τεκμήριο της αθωότητας αλλά, δυστυχώς, και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, που φάνηκε να εμπλέκεται στο εσωτερικό κομματικό ανταγωνισμό», επισήμανε ο πρωθυπουργός.

Εξάλλου, αναφερόμενος στον νέο πολυετή κοινοτικό προϋπολογισμό, ο πρωθυπουργός σημείωσε ότι η αρχική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προβλέπει πόρους ύψους 49,5 δισ. ευρώ για την Ελλάδα, πέραν των κονδυλίων που θα προέλθουν από το Ταμείο Ανταγωνιστικότητας.
Όπως επισήμανε, είναι πιθανό η σχετική διαπραγμάτευση να ολοκληρωθεί κατά τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το δεύτερο εξάμηνο του 2027.
Στο πλαίσιο αυτό, συνέδεσε ευθέως την ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση με τις εθνικές εκλογές της άνοιξης του 2027, τονίζοντας ότι οι πολίτες δεν θα επιλέξουν μόνο την επόμενη κυβέρνηση, αλλά και την πολιτική ηγεσία που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τις εθνικές προτεραιότητες και το μέλλον της Ευρώπης.
«Οι πολίτες θα κληθούν να επιλέξουν και ποια χώρα θα προεδρεύει σε μια συγκυρία εξαιρετικά κρίσιμη, τόσο για τις εθνικές προτεραιότητες όσο και για το μέλλον της Ευρώπης συνολικά», ανέφερε χαρακτηριστικά...

Κυρ. Μητσοτάκης: Μπορούμε να κερδίσουμε και τρίτη θητεία - Το κέντρο νικά τον λαϊκισμό με έργο και συνέπεια

Σαφές πολιτικό μήνυμα με φόντο τις επόμενες εθνικές εκλογές, 

έστειλε ο πρωθυπουργός εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η κυβέρνηση διαθέτει «πολύ καλές πιθανότητες» να ανανεώσει την εντολή της για τρίτη διαδοχική θητεία, ενώ ανέδειξε τη μετριοπαθή κεντρώα πολιτική ως τη σταθερή απάντηση απέναντι στις εκφάνσεις του λαϊκισμού.
Στον διάλογό του με τον διευθύνοντα σύμβουλο της General Catalyst, Hemant Taneja, στο πλαίσιο εκδήλωσης της Endeavor Greece, στην Πνύκα, ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η εκλογική επικράτηση δεν εξασφαλίζεται μέσα από συνθήματα ή επικοινωνιακές διακηρύξεις, αλλά κρίνεται πρωτίστως από τη συνέπεια στην υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί απέναντι στους πολίτες.
«Μπορεί κανείς να κερδίσει εκλογές ακολουθώντας μια μετριοπαθή, κεντρώα πολιτική. Μπορεί να νικήσει τους λαϊκιστές υλοποιώντας τις υποσχέσεις του», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επισημαίνοντας παράλληλα ότι «σήμερα έχουμε πολύ καλές πιθανότητες να κερδίσουμε και μια τρίτη θητεία, επειδή αντιμετωπίζουμε τη διακυβέρνηση με μεγάλη σοβαρότητα».
«Έχουμε αποδείξει στην Ελλάδα ότι μπορείς να έχεις μία μετριοπαθή, κεντρώα κυβέρνηση που πιστεύει στην ελεύθερη αγορά αλλά και στη δύναμη του κράτους να ρυθμίζει τις αγορές, η οποία αναγνωρίζει την ανάγκη για δημοσιονομική υπευθυνότητα αλλά απαιτεί το κράτος να είναι αποτελεσματικότερο στην παροχή δημόσιων υπηρεσιών, και στο τέλος της ημέρας κατανοεί ότι η βαθιά ανισότητα είναι καταστροφική για την κοινωνική συνοχή. Όταν κοιτώ τις πολιτικές μας, έχουμε αυξήσει τον κατώτατο μισθό κατά 41%, ποσοστό που ξεπερνά κατά πολύ τον πληθωρισμό» συμπλήρωσε ακόμα...

Έρευνα Οpinion Poll: Kυρίαρχη η Kεντροδεξιά - Nέες προκλήσεις

Δέκα και πλέον χρόνια μετά το δημοψήφισμα του 2015, η έρευνα δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να αξιολογεί την πολιτική πραγματικότητα μέσα από τις εμπειρίες της προηγούμενης δεκαετίας. 

Η άνοδος και η εδραίωση της Κεντροδεξιάς δεν μπορούν να κατανοηθούν ανεξάρτητα από όσα προηγήθηκαν κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Το δημοψήφισμα του 2015 δεν αποτέλεσε μόνο μια κορυφαία πολιτική σύγκρουση. Διαμόρφωσε έναν νέο κοινωνικό και πολιτικό διαχωρισμό ανάμεσα στην επιλογή της σταθερότητας και στον κίνδυνο της αβεβαιότητας. 

Η εμπειρία εκείνης της περιόδου ενίσχυσε, σε ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, την ανάγκη για κυβερνησιμότητα, ευρωπαϊκό προσανατολισμό και οικονομική σταθερότητα.

Η έρευνα καταγράφει ότι οι πολίτες συνδέουν την κυριαρχία της Κεντροδεξιάς κυρίως με την αδυναμία της αντιπολίτευσης (52,1%) και την έλλειψη αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης (41,5%), ενώ πολύ λιγότερο με τις ίδιες τις επιτυχίες της. 

Το εύρημα αυτό υποδηλώνει ότι εξακολουθεί να λειτουργεί ένα ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στον χώρο που κυβέρνησε την περίοδο 2015-2019.

Με άλλα λόγια, η πολιτική ηγεμονία της Κεντροδεξιάς εξακολουθεί, σε σημαντικό βαθμό, να στηρίζεται στη συλλογική μνήμη εκείνης της περιόδου. Οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν μετά το 2015 δεν έχουν ακόμη ανατραπεί πλήρως.
Ωστόσο, η ίδια η έρευνα δείχνει ότι αυτή η ιστορική παρακαταθήκη δεν αρκεί πλέον για να εγγυηθεί τη μελλοντική κυριαρχία. Οι πολίτες μετατοπίζουν πλέον το ενδιαφέρον τους από τη σύγκριση με το παρελθόν στις επιδόσεις του παρόντος. 

Η ακρίβεια, τα εισοδήματα, η διαφάνεια, η αποτελεσματικότητα του κράτους και η ποιότητα της διακυβέρνησης αναδεικνύονται ως οι πραγματικοί παράγοντες που θα καθορίσουν αν η Κεντροδεξιά θα διατηρήσει την πολιτική της υπεροχή.

Έτσι, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η σημερινή κυριαρχία της Κεντροδεξιάς είναι σε μεγάλο βαθμό «παιδί του 2015», αλλά η δυνατότητά της να συνεχίσει να κυριαρχεί θα κριθεί από το 2026 και μετά. ...

ΟΠΕΚΕΠΕ: Ένοχοι χωρίς δίκη και «εισαγγελείς» χωρίς στοιχειώδεις αρχές

«Όπως σε κάθε ποινική διαδικασία, όλοι οι κατηγορούμενοι τεκμαίρονται αθώοι μέχρι την έκδοση αμετάκλητης δικαστικής απόφασης», 

αναφέρει σε μια υποπαράγραφο η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας σχετικά με τα αποτελέσματα της έρευνας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η εισαγγελία - η οποία τελεί ακόμη υπό την ηγεσία της κυρίας Λάουρα Κοντρούτσα Κοβέσι, καθώς η θητεία της λήγει στα τέλη Οκτωβρίου - κατέληξε ότι δεν προέκυψαν τα φοβερά και τρομερά αποδεικτικά στοιχεία που θα στοιχειοθετούσαν την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ως κυβερνητικό σκάνδαλο μεγατόνων.
Ενδείξεις τέλεσης αξιόποινων πράξεων δεν προέκυψαν ούτε για τους Γιάννη Κεφαλογιάννη, Κώστα Τσιάρα, Νότη Μηταράκη, Δημήτρη Βαρτζόπουλο, Θεόφιλο Λεονταρίδη, Βασίλη Βασιλειάδη και Κώστα Καραμανλή. Το ίδιο είχε αποφανθεί η εισαγγελία τον Ιούνιο για τους Χατζηβασιλείου και Αθανασίου.
Ενώ τα τέσσερα πρόσωπα που αντιμετωπίζουν πλημμεληματικές κατηγορίες (Σκρέκας, Μπουκώρος, Σενετάκης και κα Παπακώστα) θα οδηγηθούν απευθείας στο ακροατήριο. Υπό την αδιαπραγμάτευτη αρχή του τεκμηρίου της αθωότητας, το οποίο όψιμα και αφού είχε γίνει η δουλίτσα, υπογραμμίζει η υπηρεσία της κας Κοβέσι!...

Ο σχεδιασμός της ΔΕΘ και η «ψήφος ρεαλισμού» που ζητά η κυβέρνηση

Οι συσκέψεις και ο σχεδιασμός για τις ανακοινώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, με το οικονομικό επιτελείο να αναμένει τα στοιχεία του Αυγούστου, που θα «κλειδώσουν» το περιεχόμενο και το ύψος των μέτρων που θα περιλαμβάνει το φετινό «πακέτο».
Ωστόσο, η ίδια η κυβέρνηση δίνει πλέον στη ΔΕΘ του Σεπτεμβρίου το προεκλογικό «χρώμα», που εκ των πραγμάτων διαθέτει, καθώς οι εθνικές κάλπες θα ακολουθήσουν, αργά ή γρήγορα. Ήδη διαμηνύεται, άλλωστε, ότι οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη δεν θα αφορούν μόνο την επόμενη χρονιά, αλλά και στην επόμενη τετραετία, με κυβερνητικά στελέχη να δίνουν το στίγμα αυτών των ανακοινώσεων, επιχειρώντας ταυτόχρονα να στείλουν και το πολιτικό διακύβευμα που θα εμπεριέχουν, βάζοντας τον τίτλο της «ρεαλιστικής ελπίδας» στην πρόταση που η ΝΔ θα καταθέσει στους πολίτες.
«Εργαζόμαστε εντατικά σε όλα τα επίπεδα για να διαμορφώσουμε σοβαρές και ρεαλιστικές προτάσεις, που θα μπορούν να εφαρμοστούν και δεν θα κοροϊδεύουν τους πολίτες. Και προβάλλοντας το έργο μας, που είναι σημαντικό, θα ζητήσουμε από την κοινωνία ψήφο ρεαλιστικής ελπίδας» λένε χαρακτηριστικά και «σκιαγραφούν» το πεδίο της πολιτικής «μάχης» που θα επιδιώξουν να δώσουν...

Οι τρομοκράτες έχουν ιδεολογία και στόχευση

Οι τρομοκράτες υπάρχουν και δρουν εδώ και μισόν αιώνα. 

Είναι δε, ένα σταθερό παρακολούθημα της Μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. 

Αναπαράγονται διότι η Αριστερά τους κανακεύει, οι διωκτικές αρχές είναι αναποτελεσματικές και

το δικαστικό σύστημα ανέμελο. 

Η άλλη με καμιά εικοσαριά συλλήψεις, κυκλοφορούσε ελεύθερη.
Όλη η αυτή η προσέγγιση έχει οδηγήσει στην εμφάνιση συνεχώς νέων γενεών τρομοκρατών, οι οποίοι βεβαίως δεν είναι ούτε ανεγκέφαλοι ούτε ανόητοι ούτε απλώς αντικοινωνικά στοιχεία. Έχουν ιδεολογία και έχουν στόχευση. Όσοι απλοποιούν και απολιτικοποιούν τη δράση τους, σημαίνει ότι δεν πήραν χαμπάρι τι σημαίνει τρομοκρατία στην Ελλάδα. 

Η εμφάνιση ενός «στρατού» με στολές εκείνο το καταραμένο μεσημέρι στη Μαρφίν, ο τρόπος που έδρασαν ως ομάδα μέσα στο πλήθος και η απόλυτη σιωπή στη συνέχεια γύρω από αυτόν τον «στρατό», όλα αυτά δείχνουν πως υπήρχε σχέδιο και όχι μια αυθόρμητη δράση εκείνης της στιγμής...

Δείξε μου τους εχθρούς σου...

Οι παππούδες μας -ημών των boomers- έλεγαν: «Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Σοφή παρατήρηση. Πληρέστερη θα ήταν αν πρόσθεταν και τους εχθρούς: «Δείξε μου τους φίλους και τους εχθρούς σου να σου πω ποιος είσαι».
Αν τούτο ισχύει για τα άτομα, ισχύει και για τα έθνη.
Κοίταξα την τελευταία δημοσκόπηση της GPO για την iefimerida.gr σχετικά με το ποιους θεωρούν οι Έλληνες συμμάχους και εχθρούς. Και κατάλαβα, για πολλοστή φορά, γιατί αυτή η χώρα παράγει περισσότερη γκρίνια παρά πλούτο.
Πάμε στα νούμερα, γιατί τα νούμερα δεν ψηφίζουν και δεν κολακεύουν.
Οι ΗΠΑ, η χώρα που στήριξε από τις πρώτες την Ελληνική Επανάσταση, που βοήθησε να μη γίνουμε Αλβανία ή Βουλγαρία μετά τον Εμφύλιο, που μας παρέχει την ομπρέλα ασφαλείας της εδώ και 75 χρόνια και που μας έβαλε στο ΝΑΤΟ, θεωρείται σύμμαχος μόλις από το 33% των Ελλήνων. Την ίδια στιγμή, σχεδόν ένας στους πέντε τη θεωρεί εχθρό.
Υπάρχει, βλέπετε, ένα συνονθύλευμα αταβιστικών ορφανών -κληρονόμων του Στάλιν και του Χίτλερ- που εχθρεύεται τις ΗΠΑ επειδή έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα αμφότερων των τεράτων.
Κανένα «ψέκι» της αντισυστημικότητας δεν κάνει τον κόπο να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα αν, μετά τον τελευταίο πόλεμο, δεν είχε ενταχθεί στη σκέπη των ΗΠΑ αλλά της ΕΣΣΔ. 

Πού θα βρίσκονταν τα σύνορά μας στον βορρά, στην ανατολή και στον νότο; 

Θα είχαμε εμείς παραδουλεύτρες και χαμάληδες από την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια ή θα ήμασταν εμείς οι χαμάληδες στην Κωνσταντινούπολη;...

Από τη γραβάτα του Ζάεφ στα F-35 του Ερντογάν

Ευφυώς ο Παύλος Μαρινάκης συμπύκνωσε προ ημερών, σε μια ισχυρή εικόνα, την υποτιθέμενη πολυδιάστατη και εθνικά επιτυχή εξωτερική πολιτική της διακυβέρνησης Τσίπρα, απαντώντας στις σχετικές αιτιάσεις του αρχηγού της ΕΛ.Α.Σ., οι οποίες απέχουν ελάχιστα από τις αντίστοιχες των Βελόπουλου, Καρυστιανού και Σαμαρά.
«Η Ελλάδα έχει να θυμάται από τα τεσσεράμισι χρόνια του κυρίου Τσίπρα, σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής και επιτυχιών, μόνο μία γραβάτα: τη γραβάτα από τον κύριο Ζάεφ...» ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, καταγγέλλοντας ως ακραία ψευδολογία και διαστροφή της πραγματικότητας τον προκλητικό ισχυρισμό του πρώην πρωθυπουργού ότι επί ΣΥΡΙΖΑ η Τουρκία δεν είχε F-35.
Ο κ. Τσίπρας διατηρεί ακέραιη την υψηλή τεχνική να παίζει με τις λέξεις και τις εντυπώσεις που αυτές δημιουργούν. Ούτε σήμερα, επί Νέας Δημοκρατίας, η Τουρκία διαθέτει F-35, ούτε φαίνεται ότι θα τα αποκτήσει αύριο, όπως δείχνουν τα σημερινά δεδομένα.
Επί ΣΥΡΙΖΑ, όμως, η Άγκυρα ήταν συμπαραγωγός και εκλεκτός εταίρος των ΗΠΑ στο πρόγραμμα των F-35, με προχωρημένες συμφωνίες ακόμη και για την εκπαίδευση Τούρκων πιλότων. Την ίδια στιγμή, η προοπτική συμμετοχής της Ελλάδας στο πρόγραμμα ήταν πρακτικά ανύπαρκτη.
Η εικόνα αυτή αντεστράφη για λόγους εξωγενείς προς την ελληνική πολιτική, λίγες μόλις ημέρες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία. Δεν ήταν αποτέλεσμα ελληνικών ενεργειών, αλλά ήταν μια πραγματικότητα που η Αθήνα αξιοποίησε στρατηγικά προς όφελος των εθνικών συμφερόντων.
Δεν είναι η ασθενής μνήμη που οδηγεί τον πρώην πρωθυπουργό σε αυτά τα άλματα πάνω και πέρα από την καταγεγραμμένη ιστορική πραγματικότητα. Είναι η βεβαιότητά του ότι ελάχιστοι από τους νέους ακολούθους του ενδιαφέρονται πραγματικά για την ακρίβεια των γεγονότων και η πεποίθησή του ότι μπορεί ακόμη να δημιουργεί πυκνά προπετάσματα καπνού...

Τι φοβούνται για την Ελλάδα οι Κεντρικοί Τραπεζίτες

Ξέρουν τα οικονομικά κάθε κράτους μέλους. Τις αδυναμίες του και τις προοπτικές του. 

Για αρκετά χρόνια η Ελλάδα ήταν συνώνυμο της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το άυλο asset που κυριαρχούσε ήταν η «πολιτική σταθερότητα» και «οι μεταρρυθμίσεις». 

Πλέον, δειλά δειλά πίσω από τις κλειστές πόρτες της Φρανκφούρτης υπάρχει προβληματισμός. 

Το ενδεχόμενο πολιτικής αστάθειας φοβίζει τους τραπεζίτες. Μπορεί να μας φαίνεται μακριά η κρίση, όμως ένας άνθρωπος στη λάθος θέση, αρκεί για να μας γυρίσει πίσω…

Για παράδειγμα σκεφτείτε μια συγκυβέρνηση της Αριστεράς με την Κωνσταντοπούλου ή ένα οποιοδήποτε στέλεχος να μιλά για «επονείδιστο χρέος». Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε πώς θα αντιδράσουν οι αγορές… Ή η φορολόγηση των μερισμάτων και του «πλούτου» που ευαγγελίζεται ο κ. Τσίπρας και ο κ. Ανδρουλάκης. 

Τι θα φέρουν; Μείωση των επενδύσεων, πάγωμα της ανάπτυξης και της αύξησης των μισθών και σε ένα διεθνές ασταθές περιβάλλον που η μία οικονομία μετά την άλλη «πέφτει» λόγω πληθωρισμού… Ο αδύναμος κρίκος θα (ξανά) πληρώσει… Μαντέψτε ποιος είναι!

Όλα αυτά τα γνωρίζουν σε Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη. Έτσι λοιπόν μπαίνουμε σε συζητήσεις δυσάρεστες που είχαμε μάθει τα τελευταία χρόνια να τις αποφεύγουμε…Ήδη οι Έλληνες τραπεζίτες ετοιμάζονται για «ανάκριση» από μεγάλα funds και επενδυτές. Τους ρωτούν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και το ενδεχόμενο να ανακοπεί η μεταρρυθμιστική προσπάθεια και να επανακάμψει ο λαϊκισμός...

«Ας πάνε στο δικαστήριο να αποδείξουν την αθωότητά τους»

Αυτό είναι το δόγμα Ρασπούτιν που υιοθέτησε ασμένως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και πώς να μην το υιοθετήσει όταν έρχεται από τα βάθη της Ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος.

 

«Καλύτερα 10 αθώοι στη φυλακή, παρά ένας εχθρός του λαού ελεύθερος». 

Επάνω σε αυτό το επαναστατικό πρόταγμα εκατομμύρια άνθρωποι εξορίστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν στη δεκαετία του 1930 και όχι μόνο.
Το θυμήθηκα καθώς διάβασα την παλιότερη δήλωση του Σταύρου Κοντονή στην οποία μιλούσε για ένα παρα-υπουργείο Δικαιοσύνης που στήθηκε μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, ενώ αυτός ήταν ο υπουργός Δικαιοσύνης. Φυσικά τίποτα τέτοιο δε θα μπορούσε να γίνει εν αγνοία του τότε πρωθυπουργού Α. Τσίπρα. Μην κοιτάτε που σήμερα κάποια από τα θύματα της σκευωρίας Νοβάρτις συναγελάζονται με τους διώκτες τους. Η πολιτική τα έχει αυτά και σταματώ εδώ. (Προς το παρόν).
Το ερώτημα είναι ένα: πόσες από τις ευαίσθητες αριστερές ψυχούλες που σήμερα κόπτονται για το τεκμήριο αθωότητας των υπόπτων για την Μαρφίν και τον φόνο της Βάγιας Νέστορα, τότε, στην εποχή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επικαλέστηκαν το ίδιο τεκμήριο και για τους κατηγορούμενους στην υπόθεση Νοβάρτις; 

Ελάχιστοι. 

Οι περισσότεροι σφύριζαν αδιάφορα, καθώς έτσι πίστευαν ότι μπορεί να κερδίσουν και πάλι τις εκλογές...

Πού πήγες κι έμπλεξες ρε Αθερίδη;

Ο Θοδωρής Αθερίδης φαίνεται ότι είχε άγνοια κινδύνου. 

Αγνοούσε πως όταν εκθειάζεις τον ρόλο του Χρυσοχοΐδη και του ελληνικού FBI βρίσκεσαι αυτομάτως στη λάθος πλευρά της Ιστορίας. Διότι στον καλλιτεχνικό κόσμο η σωστή πλευρά της Ιστορίας βρίσκεται στην Αριστερά. 

Μάλιστα όσο πιο αριστερά, τόσο πιο καλά. Όσο πιο πολλά αγωνιστικά διαπιστευτήρια έχεις δώσει, τόσο πιο εύκολα ανοίγουν οι πόρτες για την εξέλιξή σου. 

Ένας ολόκληρος κόσμος έρχεται να σε αγκαλιάσει διότι πιστεύεις πως «οι εργαζόμενοι μια μέρα θα πάρουν την τύχη στα χέρια τους» ή το ακόμα συγκλονιστικότερο «είμαι αριστερός, αλλά δεν είμαι κομμουνιστής. Θα ήθελα όμως. Είναι τίτλος τιμής.» Δάκρυσα με την ταπεινότητα του αγωνιστή - τραγουδιστή, με την παλαιστινιακή μαντήλα μόνιμο αξεσουάρ του.
Κι εσύ ρε Θοδωρή - να με συγχωρείς για την οικειότητα - είπες μια καλή κουβέντα για τον Χρυσοχοΐδη ο οποίος, πέραν όλων των άλλων, βαρύνεται και με την εξάρθρωση της 17Ν, των αγωνιστών που δολοφονούσαν επειδή είχαν υψηλά ιδανικά. 

Αυτό δεν το έλαβες υπ' όψη σου; 

Δεν έχεις μόνον άγνοια κινδύνου, αλλά και άγνοια γεγονότων...

Κυρ. Μητσοτάκης: Αποδίδουμε δικαιοσύνη για τα θύματα της Marfin - Η συνεργασία με την Τουρκία δεν συνάδει με το casus belli

Με αναφορά στις συλλήψεις των φερόμενων ως δραστών για τις δολοφονίες της Βάγιας Νέστορα και των θυμάτων της επίθεσης στη Marfin ξεκινά την καθιερωμένη εβδομαδιαία ανασκόπησή του στο Facebook ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, υπογραμμίζοντας ότι η Δημοκρατία απαντά στη βία, όχι με εκδίκηση, αλλά με τους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη και τονίζοντας την ανάγκη για ενότητα απέναντι στην τρομοκρατία και την πολιτική βία.

«Απέναντι στην τρομοκρατία δεν χωρούν ούτε αστερίσκοι, ούτε συμψηφισμοί. Μόνο ένα κοινό μέτωπο που θα στερήσει από όσους επιλέγουν τη βία κάθε ίχνος ανοχής και κάθε πολιτικό άλλοθι. Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλουμε στη μνήμη κάθε θύματος πολιτικής βίας, αλλά και στις επόμενες γενιές», επισημαίνει.

Παράλληλα, επαναλαμβάνει τη θέση της κυβέρνησης για διάλογο με την Τουρκία, αλλά χωρίς απειλές και αμφισβητήσεις. «Δεν μπορούμε να αγνοούμε το διαχρονικό casus belli της Τουρκίας, ιστορική ανορθογραφία που δεν αρμόζει στις σχέσεις δύο γειτονικών χωρών. Θέλουμε τον διάλογο, όμως η ειρήνη και η συνεργασία δεν μπορεί να συνάδουν με απειλές πολέμου. Αυτή είναι μια θέση αρχής που διατυπώνουμε με συνέπεια προς όλους τους συμμάχους μας», υπογραμμίζει.

Αναφερόμενος στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, επισημαίνει τον ρόλο της Ελλάδας ως αξιόπιστου συμμάχου, τις αυξημένες αμυντικές δαπάνες και το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων. 

Στο οικονομικό πεδίο, ανακοινώνει νέα παρέμβαση για τη μείωση των επιπτώσεων από την άνοδο των διεθνών τιμών πετρελαίου, με στόχο ...

Να μας πει ο «έντιμος» Τσίπρας γιατί έκανε πλημμέλημα την ενεργητική δωροδοκία!

Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός αναγκάζεται να καταφύγει σε ευφυολογήματα του περασμένου αιώνα, όπως ο Αλέξης Τσίπρας την περασμένη Πέμπτη στο Περιστέρι, τότε βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση – κι’ ας προσποιείται τον ανέμελο. 

Ας αφήσει, λοιπόν, τα αστειάκια και ας μας πει για ποιο λόγο με τον δικό του Ποινικό Κώδικα, η ενεργητική δωροδοκία μετετράπη από κακούργημα σε πλημμέλημα.
Είναι υποχρεωμένος να απαντήσει. Δεν μπορεί να ξεφεύγει με αστειάκια του τύπου «δεν θα κάνω μήνυση στον Άδωνι, αντίθετα θα του στείλω λουλούδια, γιατί κάθε φορά που μας βρίζει ανεβαίνουμε και μια μονάδα στις δημοσκοπήσεις».
Μπορεί να κάνει ή να μην κάνει μήνυση, αυτό είναι δικό του θέμα. Αλλά ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ – τουλάχιστον επί του συγκεκριμένου. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερο σκάνδαλο από την μετατροπή της ενεργητικής δωροδοκίας από κακούργημα σε πλημμέλημα.
Επαναλαμβάνω: 

Ο αυτοδιαφημιζόμενος ως έντιμος Τσίπρας πρέπει να μας πει γιατί η ενεργητική δωροδοκία υποβαθμίστηκε σε πλημμέλημα (άρθρο 236)! Το ίδιο και η δωροδοκία πολιτικών προσώπων (άρθρο 159Α)! 

Μάλιστα η Επιτροπή GRECO είχε θέσει τη χώρα μας σε καθεστώς ειδικής επιτήρησης, που τερματίστηκε όταν, (με το νόμο 4855/2021) η ενεργητική δωροδοκία μετετράπη σε κακούργημα και τιμωρείται με κάθειρξη 10 ετών. Αλλά στο μεταξύ ποιος ή ποιοι ωφελήθηκαν; Γιατί εδώ είναι πολλά τα λεφτά! ...

Τo τεκμήριο της αθωότητας ισχύει μόνον για τους αριστερούς

Αυτό είναι άλλο ένα κεκτημένο της Μεταπολίτευσης. 

Όταν κατηγορούνται στελέχη της Νέας Δημοκρατίας είναι εκ προοιμίου ένοχοι και ακολουθούν οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί. Ακρίδες, τρωκτικά, μέχρι και δολοφόνους αποκάλεσαν υπουργούς της παρούσας κυβέρνησης. 

Κρέμασαν στα μανταλάκια βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αποφάνθηκαν για την ενοχή τους, στηριγμένοι σε ένα εμφανώς κατασκευασμένο κατηγορητήριο από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Η δουλίτσα να γίνεται.
Ποιοι έχουν ακυρώσει το τεκμήριο της αθωότητας για τους Νεοδημοκράτες; 

Συνταγματολόγοι και συνταγματολογούντες, δικηγόροι και δικηγορίσκοι, πολιτικοί σχολιαστές και τελικά ο κάθε πικραμένος που κάνει αντίσταση στη «χούντα Κούλη». 

Έχουν αφήσει στην άκρη τη νομική επιστήμη και τα όσα έμαθαν από το πρώτο έτος σπουδών για να εξυπηρετήσουν τις πολιτικές τους σκοπιμότητες. Ή να το πω διαφορετικά: ενέταξαν τις νομικές τους γνώσεις στην υπηρεσία των πολιτικών τους επιδιώξεων, αδιαφορώντας αν έτσι παραβιάζουν θεμελιώδεις αρχές του Κράτους Δικαίου. Το λες και ευτελισμό της νομικής επιστήμης.

Οι ίδιοι άνθρωποι, μόλις συλληφθεί ένας αριστερός, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για να προβάλλουν το τεκμήριο της αθωότητάς του. Και δεν αρκούνται σε αυτό! Θεωρούν τα όσα υποστηρίζουν οι ομοϊδεάτες συνήγοροί του θέσφατο, τα αναπαράγουν και δημιουργούν ένα κλίμα συμπάθειας προς τον αδίκως διωκόμενο αγωνιστή. Έτσι, το τεκμήριο της αθωότητας μετατρέπεται σε απαλλαγή του κατηγορουμένου από ένα λαϊκό δικαστήριο που στήθηκε προς τούτο...

Το μέλλον της Κεντροδεξιάς

Το μέλλον της Κεντροδεξιάς δεν βρίσκεται στη νοσταλγία. 

Βρίσκεται στην ικανότητά της να απαντά στα πραγματικά προβλήματα της εποχής, χωρίς να εγκαταλείπει τις αξίες που την έκαναν ιστορικά χρήσιμη για τη χώρα: 

ελευθερία, ευθύνη, πατριωτισμός, κοινωνική συνοχή, ισχυροί θεσμοί, πίστη στη δημιουργία.
Οι ιδέες της Αριστεράς, όπως εφαρμόστηκαν στην πράξη, έχουν ηττηθεί. 

Η υπερφορολόγηση, ο κρατισμός, η καχυποψία απέναντι στην ιδιωτική πρωτοβουλία, η λογική της εύκολης υπόσχεσης και η ανοχή στην ακινησία δεν μπορούν να πάνε την Ελλάδα μπροστά. 

Η κοινωνία δεν ζητά περισσότερα συνθήματα. Ζητά αποτέλεσμα...

Πλερέζες έβαλαν οι «προοδευτικοί» με τις συλλήψεις

Ευθύς εξ αρχής να ξεκαθαρίσω πως είμαι επιφυλακτικός με τις χθεσινές συλλήψεις μέχρι να δοθούν τα σχετικά στοιχεία στη δημοσιότητα και να ακουστεί και η altera pars. 

Και άλλες φορές είχαμε συλλήψεις, αλλά οι υποθέσεις για διάφορους λόγους δε «στάθηκαν» στη δικαστική αίθουσα. 

Πάντως, την εκδοχή να βρισκόμαστε μπροστά σε μια επικοινωνιακή διαχείριση της τρομοκρατίας από την πλευρά της κυβέρνησης, την βρίσκω αφελή.
Σε μια ημέρα δύο συλλήψεις και σε τόσο σημαντικές υποθέσεις, είναι ο ορισμός του επικοινωνιακού λάθους, καθώς η μια επικαλύπτει την άλλη. Αν το ζήτημα αφορούσε την επικοινωνία θα ξεδιπλωνόταν μέσα στον χρόνο. Ούτως ή άλλως η Μαρφίν περιμένει 16 ολόκληρα χρόνια. Οφείλω να σημειώσω πως αν η υπόθεση, κυρίως της Μαρφίν, εξελιχθεί σε φιάσκο, η πολιτική ζημία θα είναι πολύ πιο σημαντική από το αν αυτές οι τέσσερις δολοφονίες θα εξακολουθούσαν να παραμένουν ανεξιχνίαστες.
Το εντυπωσιακό όμως είναι οι αντιδράσεις σημαντικής μερίδας του «προοδευτικού» χώρου που εμφανίστηκαν στο Διαδίκτυο με την εξής διαβάθμιση: αμηχανία, ειρωνεία, χυδαιότητα. 

Αντί να δηλώσουν τις επιφυλάξεις τους για αυτές τις συλλήψεις - κάτι το απολύτως λογικό - δείχνουν τον εκνευρισμό τους και τη στενοχώρια τους διότι εκτιμούν πως η κυβέρνηση κερδίζει πόντους. Λες και πήραν μια ντιρεκτίβα, προβάλλουν το ομοιόμορφο σχόλιο «πριν τις εκλογές θα εξιχνιάσουν και τη δολοφονία του Καποδίστρια», ενώ οι φωστήρες της πολιτικής σκέψης βλέπουν αυτές τις συλλήψεις σαν το τελευταίο χαρτί μιας κυβέρνησης που καταρρέει. Πολιτικά νήπια, με νηπιώδη σκέψη. Λες και αυτές οι συλλήψεις θα...

Μην φοβάστε την Τουρκία Νο 2

Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν δίστασε να θέσει για δεύτερη φορά, εντός της Τουρκίας αυτή τη φορά, στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το θέμα του casus belli για την άσκηση του ελληνικού δικαιώματος ανακήρυξης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.
Μία ημέρα πριν ξεκινήσει η σύνοδος, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ μίλησε σε αμερικανικό δίκτυο για μια Τουρκία «μολυσμένη» από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία κατέχει τη Βόρεια Κύπρο. Επέκρινε τον Ερντογάν, αλλά ο πραγματικός αποδέκτης ήταν ο Αμερικανός πρόεδρος, που χαριεντίζεται μαζί του περιφρονώντας τους Ευρωπαίους και τους θεσμούς της ίδιας της αμερικανικής δημοκρατίας.
Η στάση του Έλληνα πρωθυπουργού δεν είναι τυχαία.
Σπάνια στα 200 χρόνια της νεοελληνικής πραγματικότητας η Ελλάδα έχει συμπεριφερθεί με τόση αυτοπεποίθηση, αλλά και σύνεση, έναντι της Τουρκίας. Μετά την κρίση χρεοκοπίας που κράτησε μια δεκαετία, η χώρα εξοπλίζεται με επιλογές που της εξασφαλίζουν στρατηγικά και τακτικά πλεονεκτήματα και αναπτύσσει μια διπλωματική δραστηριότητα με συνοχή και αποτελεσματικότητα, οριοθετώντας ΑΟΖ με χώρες όπως η Ιταλία και η Αίγυπτος.
Τακτικά πλεονεκτήματα ήταν τα υποβρύχια που «γέρνουν», αρκετά χρόνια πριν αποκτήσει ανάλογα η Τουρκία· 

τα Rafale και οι πύραυλοι Meteor, πριν αποκτήσει η Τουρκία Eurofighter. 

Τακτικό πλεονέκτημα είναι, βεβαίως, και η εξασφάλιση των F-35, σε μια περίοδο που η γειτονική χώρα εκλιπαρεί να επανέλθει στο πρόγραμμα.
Στρατηγικά πλεονεκτήματα είναι οι αμυντικές συμφωνίες με ΗΠΑ, Γαλλία και Ισραήλ, καθώς και η εξασφάλιση του κάθετου ενεργειακού διαδρόμου, που καθιστά τη χώρα μία από τις ενεργειακές πύλες της Ευρώπης.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως τις τελευταίες δεκαετίες η διαφορά δυναμικής με την Τουρκία έχει πολλαπλασιαστεί. Η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε μια χώρα με πληθυσμό άνω των 80 εκατομμυρίων και ΑΕΠ πενταπλάσιο του ελληνικού.
Ο πληθυσμός και η μέση ηλικία του είναι καθοριστικός παράγοντας για την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ισχύ μιας χώρας. 

Ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπιστεί μια τέτοια διαφορά ισχύος είναι οι έξυπνες επιλογές αμυντικού εξοπλισμού και ένα ισχυρό πλέγμα στρατιωτικών και διπλωματικών συμμαχιών.
Δηλαδή, ακριβώς αυτό που κάνουμε...

Η νέα ζωή του Homo Erdoganius - Ο Έλλην Homo Erdoganius

Οι επιστήμονες πίστευαν κάποτε ότι κάθε ζωντανός οργανισμός χρειάζεται τροφή για να επιβιώσει. Μέγα λάθος. 

Ο Έλληνας Homo Erdoganius* απέδειξε ότι μπορεί να ζήσει αποκλειστικά με την εγχώρια απογοήτευση. 

Αν δεν τη βρει, την κατασκευάζει. 

Πρόκειται για αξιοθαύμαστο είδος. Σπάνιο. Ενδημικό. Δεν απαντάται ούτε στη Σκανδιναβία ούτε στη Λατινική Αμερική. Μόνο εδώ. Αναγνωρίζεται εύκολα. Μόλις ανοίξει το στόμα του, ακούγεται περίπου η ίδια φράση. «Κάτι θα κέρδισε ο Ερντογάν. Δεν μπορεί...».
Στη σύνοδο του NATO είχε οργανώσει πανηγύρι. Είχε προεξοφλήσει θριάμβους, συνθηκολογήσεις, ταπεινώσεις, φωτογραφίες που θα έμπαιναν στα σχολικά βιβλία με τίτλο «Η μεγάλη ελληνική υποχώρηση». Ύστερα ήρθαν τα γεγονότα και τον χτύπησαν στην πατριωτική του μούρη.
Οι F-35 δεν εμφανίστηκαν. 

Το casus belli όχι μόνο δεν έγινε σημαία της Άγκυρας, αλλά ο ίδιος ο Ερντογάν προτίμησε να το προσπεράσει σαν παλιό έπιπλο που του χαλάει τη διακόσμηση. 

Ο Μητσοτάκης το έβαλε πάνω στο τραπέζι, μέσα στο σπίτι του οικοδεσπότη, και οι τοίχοι δεν έπεσαν. Δύσκολες ώρες για την επιστήμη...

Η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα και η ανάγκη εθνικής συνεννόησης στην Ελλάδα

«To the point» με τον Ζαχαρία Ζούπη
Η εικόνα που προέκυψε από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα και οι ιδιαίτερα θερμές δημόσιες αναφορές του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ προς τον Τούρκο πρόεδρο ΡετζέπΤαγίπ Ερντογάν προκάλεσαν εύλογο προβληματισμό στην Ελλάδα. 

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν για πιθανή επανεξέταση της συμμετοχής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35, αν και απέχουν ακόμη από το να θεωρηθούν οριστική απόφαση, δείχνουν ότι στην Ουάσιγκτον εξετάζεται σοβαρά η αναβάθμιση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. 

Ωστόσο, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν ο Τραμπ συμπαθεί προσωπικά τον Ερντογάν. Το ερώτημα είναι πώς λειτουργούν οι μεγάλες δυνάμεις και ποια θέση πρέπει να έχει η Ελλάδα σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Η απάντηση είναι απλή αλλά συχνά δυσάρεστη: τα κράτη δεν κινούνται με βάση τις συμπάθειες, αλλά με βάση τα συμφέροντά τους. 

Η Τουρκία παραμένει μια χώρα 85 εκατομμυρίων κατοίκων, με ισχυρή αμυντική βιομηχανία, έλεγχο των Στενών, παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα, στη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο και στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ανεξαρτήτως του ποιος βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο γεωπολιτικό παράγοντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον αγνοεί τις αυταρχικές τάσεις του τουρκικού καθεστώτος ή τον αναθεωρητισμό που εκφράζει συχνά η τουρκική ηγεσία. Σημαίνει όμως ότι...

Οι… κηλίδες του «εντιμότερου»

Στο κάποτε λαμπερό πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, αρχίζουν να γίνονται ορατές οι κηλίδες που υπήρχαν αλλά για κάποιο λόγο, ούτε η κυβερνητική παράταξη ούτε η ειδησεογραφία, ενδιαφέρθηκαν να εστιάσουν.
Ίσως, τον προστάτευε ως ασπίδα η αχλή του «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς», που - ναι - ήταν πραγματικό στα ανώνυμα μέλη και στελέχη μιας άλλης εποχής. Και αυτή την ηθική αξία που οι παλιοί δημιούργησαν με στάση ζωής, ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη το εκμεταλλεύτηκε, το οικειοποιήθηκε και το προσωποποίησε μέσω οπαδών και troll στο διαδίκτυο, προκειμένου να μείνει αδιάβροχος σε υποψίες.
Έως πρόσφατα που ο Άδωνις, προγραμματισμένα ή αυθόρμητα (καθότι το στόμα του είναι απύλωτο αλλά όχι χυδαίο σαν του Πολάκη), έθεσε το δάκτυλο επί του τύπου των ήλων.
Σε τηλεοπτικές του δηλώσεις αλλά και σε ανάρτησή του, παρέθεσε σειρά υποθέσεων της περιόδου διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για να υποστηρίξει ότι δεν εναρμονίζονται με την εικόνα του «πιο έντιμου» που φιλοτεχνεί στον Τσίπρα το επικοινωνιακό επιτελείο που τον καθοδηγεί στο rebranding.
Φυσικά, δικαιούται κάποιος να διερωτηθεί - και το διατυπώνουμε εκ των προτέρων - γιατί όλα αυτά που επικαλείται τώρα ο Άδωνις, και τα οποία ήταν απορία πολλών στρωμάτων του λαού και όχι μόνο ΝΔτων, δεν θα έψαξε η κυβέρνησή του επί εφταετία; Και γιατί τώρα; Επειδή διακρίνεται κάποια δημοσκοπική κόπωση; ...

Η διπλή στόχευση Μητσοτάκη για το casus belli, τα F-35 και η μετάβαση στο ΝΑΤΟ 3.0

Το πολιτικό μήνυμα του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, προς τις δύο όχθες του Ατλαντικού, μέσω της αναφοράς στο casus belli, την τουρκική στρατηγική διά της οποίας επιχειρείται αναβάθμιση στην Ατλαντική Συμμαχία και εισχώρηση στην ευρωπαϊκή Άμυνα, καθώς και τις βαθύτερες αλλαγές που φέρνει σε πολιτικό, οικονομικό και επιχειρησιακό επίπεδο η μετάβαση προς ένα «ευρωπαϊκό» ΝΑΤΟ, 

καταγράφει ο στρατηγικός αναλυτής Στάθης Κυριακίδης σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Liberal και την Ευαγγελία Μπίφη μετά το κλείσιμο της αυλαίας της Συνόδου της Άγκυρας.

Διττή η στόχευση της αναφοράς του κ. Μητσοτάκη στην τουρκική απειλή πολέμου, κατά τον Στάθη Κυριακίδη, Υποναύαρχο ε.α., αμυντικό αναλυτή και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Strategy International: 

Αφ’ ενός σε επίπεδο Συμμαχίας να «ακούσουν» οι Ηνωμένες Πολιτείες ότι η όποια αναβάθμιση της Τουρκίας εντός ΝΑΤΟ οφείλει να λαμβάνει υπόψη ζητήματα εθνικής ασφάλειας των συμμάχων, και 

αφ’ ετέρου σε επίπεδο ΕΕ να εκπέμψει στους εταίρους το σήμα ότι δεν μπορεί να μπει από το «παράθυρο» στα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα μία Τουρκία που δεν άρει το casus belli κατά της Ελλάδας και κατέχει το βόρειο τμήμα της Κύπρου...

Γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε την Τουρκία

Κάθε φορά που επανέρχεται στο προσκήνιο η πιθανότητα πώλησης F-35 στην Τουρκία ή ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει μια ευνοϊκή δήλωση για τον Ταγίπ Ερντογάν, στην Ελλάδα επανέρχεται σχεδόν αντανακλαστικά ένα κύμα ανησυχίας. 

Τα πρωτοσέλιδα γεμίζουν με σενάρια, τα κοινωνικά δίκτυα με καταστροφικές προβλέψεις και η δημόσια συζήτηση καταλήγει να περιστρέφεται γύρω από το ίδιο ερώτημα: «Μήπως αλλάζουν οι ισορροπίες;».
Η απάντηση είναι πως οι ισορροπίες δεν αλλάζουν τόσο εύκολα. Και σίγουρα δεν αλλάζουν από μία συνάντηση, μία δήλωση ή ένα δημοσίευμα.
Χαρακτηριστικό είναι τι συνέβη στις 25 Σεπτεμβρίου 2025, όταν ο Τραμπ υποδέχθηκε τον Ερντογάν στον Λευκό Οίκο. 

Στην Τουρκία καλλιεργήθηκαν υψηλές προσδοκίες ότι θα άνοιγε ο δρόμος για την επιστροφή της χώρας στο πρόγραμμα των F-35.
Λίγο μετά το τέλος της συνάντησης, όμως, ο ανταποκριτής του φιλοκυβερνητικού καναλιού NTV, Hüseyin Günay, καταγράφηκε από ανοιχτό μικρόφωνο κάμερας του Associated Press να συνομιλεί με συνάδελφό του. Το συμπέρασμά του ήταν απολύτως σαφές: η Τουρκία δεν είχε αποσπάσει καμία ουσιαστική παραχώρηση. Χρησιμοποιώντας μάλιστα μια ιδιαίτερα λαϊκή έκφραση, είπε ουσιαστικά πως «πήραμε τον πάπαρο».
Το περιστατικό έγινε viral στην Τουρκία και, σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, ο δημοσιογράφος απομακρύνθηκε από το κανάλι λίγες ημέρες αργότερα.
Αν είχε συμβεί κάτι ανάλογο σε συνάντηση με Έλληνα πρωθυπουργό όλοι θα ζητούσαν την παραίτηση της κυβέρνησης...

Γιατί η προσδοκία Ερντογάν για τα F-35 θα μείνει ανεκπλήρωτη

Ήταν και παραμένει μακρύς ο δρόμος της Τουρκίας για τα F-35. 

Στο φόντο της συνάντησης Τραμπ-Ερντογάν στο περιθώριο μίας από τις πλέον κρίσιμες Συνόδους Κορυφής στα χρονικά της Ατλαντικής Συμμαχίας, ο διεθνολόγος Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος αναλύει, μιλώντας στο Liberal και την Ευαγγελία Μπίφη, την εξίσωση γύρω από το ενδεχόμενο επανένταξης της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών πέμπτης γενιάς, «δείχνοντας» προς το Κογκρέσο και το αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο, που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως προβληματικό σύμμαχο.

Ουδεμία ουσιώδη διαφοροποίηση διακρίνει ο κ. Δεσποτόπουλος σε σχέση με τα όσα διημείφθησαν κατά τη συνάντηση των Ντόναλντ Τραμπ και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον Λευκό Οίκο τον Σεπτέμβριο του 2025. Έστω και εάν υφίσταται πρόθεση Τραμπ, η πώληση των F-35 προσκρούει τόσο στις κυρώσεις CAATSA όσο και στις πολιτικές ισορροπίες στην Ουάσινγκτον, με τον Αμερικανό πρόεδρο να μην έχει ούτε τη θεσμική ούτε την πολιτική ευχέρεια να συγκρουστεί με το Κογκρέσο, ιδίως ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. 

Ως εκ τούτου, δεν διακρίνει κάποια ουσιαστική ένδειξη συνολικής επαναπροσέγγισης ή σύσφιξης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων πίσω από τη θετική ρητορική της συνάντησης. 

Κατά την ανάγνωσή του, οι φιλοφρονήσεις δεν αλλάζουν την ουσία: τα F-35 παραμένουν εργαλείο διαπραγμάτευσης και μοχλός πίεσης της Ουάσινγκτον προς την Άγκυρα. 

Σε κάθε περίπτωση, επισημαίνει ότι απόκτηση των κινητήρων F110 δεν μεταβάλλει τις ισορροπίες, αλλά και ενδεχόμενη μελλοντική απόκτηση F-35 από την Τουρκία δεν θα επηρεάσει την ελληνική αεροπορική υπεροχή, καθώς όταν και εφόσον αυτό συμβεί, η τεχνολογία θα έχει ήδη προχωρήσει σε επόμενο επίπεδο.

Ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος σκιαγραφεί τις προκλήσεις για την Ελλάδα από την τουρκική επιδίωξη ένταξης στα προγράμματα επανεξοπλισμού της Ευρώπης, ενώ στο ευρύτερο πλαίσιο της συζήτησης για την ευρωπαϊκή άμυνα και το μέλλον του ΝΑΤΟ -ενός ΝΑΤΟ σε «υπαρξιακή κρίση», όπως επισημαίνει, ο ίδιος σημειώνει ότι η παράμετρος της Ρωσίας θα αποδειχθεί καθοριστική: εάν η Μόσχα πάψει να αποτελεί μείζονα απειλή κυρίως για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, τότε η Ευρώπη θα μπορούσε  να εξελιχθεί σε έναν ισχυρό τρίτο πόλο μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου. Διαφορετικά, θα συνεχίσει να πορεύεται με εσωτερικές διαιρέσεις...