«Πατριώτες» σε αμηχανία και ο Κυριάκος στο Καστελλόριζο

Ο λεγόμενος πατριωτικός χώρος αποτελείται από ετερόκλητες φυλές. 

Όλες όμως αυτές οι φυλές έχουν έναν κοινό παρονομαστή. 

Αναμφίβολα αγαπούν την πατρίδα μας και μισούν τον Κυριάκο. 

Δε θα ακούσεις από αυτούς ποτέ έναν καλό λόγο για τον πρωθυπουργό, όμως δε θα πουν ποτέ « και τι έγινε αν χάσουμε 2-3 νησάκια». 

Φυσικά, κάθε φορά που ο «Κούλης» σημειώνει μια εθνική επιτυχία άλλοι πέφτουν σε κατάθλιψη, άλλοι αμήχανοι, καταφεύγουν σε ανοησίες.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα ο Μητσοτάκης, με διάφορες κινήσεις του, τους έχει μπερδέψει. Έτσι, καλούνται να ξεκαθαρίσουν μερικά βασικά πράγματα. 

Η Τουρκία αποτελεί υπαρκτή απειλή για την Ελλάδα; 

Αν απαντούν αρνητικά, τότε προς τι όλος αυτός ο τζερτζελές που σηκώνουν; 

Αν η απάντηση τους είναι θετική, τότε θα πρέπει να αξιολογήσουν τις πρόσφατες κινήσεις του πρωθυπουργού—και δεν αναφέρομαι μόνον στα εξοπλιστικά.

Η δυσκολία τους να τοποθετηθούν είναι έκδηλη και για αυτό καταφεύγουν τις τελευταίες ώρες, συντονισμένα, στην ανόητη θέση πως «ο Κούλης θα μας πάει σε πόλεμο με την Τουρκία για να διασωθεί πολιτικά!»

Άλλοι, ακόμα πιο προχωρημένοι, μιλούν για σικέ—δηλαδή για συμφωνημένη—κρίση, που βολεύει αμφότερες τις ηγεσίες Ελλάδας και Τουρκίας. 

Η βλακεία κυριαρχεί, όταν η πραγματικότητα διαψεύδει προκαταλήψεις και πολιτικούς σχεδιασμούς που στηρίζονται σε αυτές τις προκαταλήψεις. Οι πιο ευφυείς του πατριωτικού χώρου σιωπούν.

Ο «Κούλης» ήδη βρίσκεται στο Καστελλόριζο, προχθές ήταν με τον Σίσι στην Αίγυπτο και αμέσως μετά με τον Μακρόν στο Παρίσι. 

Άλλοι παίζουν στα σαλόνια του Τσάμπιονς Λιγκ και άλλοι στο «ξερό» του Ιωνικού Νικαίας. ...

Τα μηνύματα του Κυρ. Μητσοτάκη σε Ερντογάν εν μέσω κλιμάκωσης από την Άγκυρα

Από το Ελ Αλαμέιν στο Παρίσι και από εκεί στο Καστελόριζο, ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης στέλνει το δικό του μήνυμα στην Άγκυρα, 

μετά από ένα έντονο μπαράζ επιθετικών δηλώσεων και τοξικής ρητορικής, και ενώ τα τουρκικά ΜΜΕ μιλούν ανοικτά ακόμη και για ενδεχόμενη θερμή αντιπαράθεση.
Οι δύο χώρες τις τελευταίες εβδομάδες έχουν, μέσω δημόσιων δηλώσεων και με την ανταλλαγή ρηματικών διακοινώσεων, ξεδιπλώσει πλήρως τις διαφορετικές θέσεις σε μείζονα ζητήματα, αναδεικνύοντας το χάσμα που τις χωρίζει αλλά και την επικινδυνότητα η οποία πλέον χαρακτηρίζει τη διαχείριση ακόμη και πρακτικών ζητημάτων. 

Η εκτίμηση της Αθήνας είναι ότι η Άγκυρα δεν θα επιθυμούσε ένα θερμό επεισόδιο σε αυτή τη συγκυρία. Αυτό όμως δεν μπορεί να λειτουργεί καθησυχαστικά, καθώς είναι προφανές ότι μια έστω μικρή αντιπαράθεση στο πεδίο θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί ανεξέλεγκτα και πριν προλάβουν να λειτουργήσουν οι όποιοι δίαυλοι επικοινωνίας παραμένουν ανοικτοί.

Στην Τουρκία, όπου και η εσωτερική πολιτική κατάσταση είναι ρευστή και δεν αποκλείονται ανατρεπτικές εξελίξεις με πρόωρες εκλογές που θα ανοίξουν τον δρόμο στον Τ. Ερντογάν να διεκδικήσει μια ακόμη προεδρική θητεία, έχοντας ήδη εξαντλήσει το συνταγματικό όριο, καλλιεργείται παροξυσμός στα ΜΜΕ με στόχο την Ελλάδα. Και κυρίως για τη συνεργασία με το Ισραήλ, την ειλημμένη απόφαση για ενίσχυση της άμυνας των νησιών και, φυσικά, τις κινήσεις της χώρας μας για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.

Με την Τριμερή συνάντηση του Ελ Αλαμέιν, ο πρωθυπουργός αλλά και ο πρόεδρος της Κύπρου κατόρθωσαν να ξεκαθαρίσουν την εικόνα για το πώς θα πορευθεί στο εξής η Αίγυπτος και εάν, πράγματι, όπως υποστήριζαν τα τουρκικά ΜΜΕ, ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει παλιούς συμμάχους και φίλους και να οδηγήσει τη διαδικασία αποκατάστασης των σχέσεων με τον Ερντογάν σε μια νέα ισχυρή συμμαχία που θα επιβάλει το δικό της status στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μετά το Ελ Αλαμέιν είναι σαφές ότι, τουλάχιστον όσο παραμένει στην εξουσία ο Αιγύπτιος Αλ Σίσι, θα επιδιώξει αυτή την πολιτική της «στρατηγικής ισορροπίας», που δεν αφορά μόνο την Ανατολική Μεσόγειο αλλά και την πολιτική της Αιγύπτου σε ολόκληρη τη Μ.Ανατολή και την Αφρική. 

Έτσι, προς απογοήτευση της Άγκυρας, ο Αιγύπτιος πρόεδρος έστειλε το μήνυμα ότι οι διαδικασίες είναι παράλληλες και ότι αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη διατήρηση και ενίσχυση της στρατηγικής σχέσης με την Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ η πολιτική του Καΐρου σε κρίσιμα ζητήματα, όπως οι οριοθετήσεις και το Κυπριακό, στηρίζεται πλήρως στο Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο της Θάλασσας και τις αποφάσεις του ΣΑ του ΟΗΕ.

Στο Παρίσι, κατά τη συνάντηση του Κυρ. Μητσοτάκη με τον Εμ. Μακρόν, επαναβεβαιώθηκε η στρατηγική σχέση και η κοινή προσέγγιση στα...

ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ να σοβαρευτούν για να «χτυπήσουν» Μητσοτάκη

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την πρόταση περί «πατριωτικής εισφοράς του 1% των πιο πλούσιων Ελλήνων». 

Ο ίδιος προχθές στην συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, παραδέχτηκε τη δομική αδυναμία της πρότασης. Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί αυτό το 1% αφ’ ής στιγμής δεν υπάρχει περιουσιολόγιο.
Θα μπορούσε να υποσχεθεί την συγκρότηση του άμα τη ανόδω της ΕΛΑΣ στην εξουσία. 

Θα μπορούσε να απαιτήσει από την κυβέρνηση να ξεκινήσει τις διαδικασίες συγκρότησής του.
Έχει άλλωστε υπέρ του ως επιχείρημα το οργανωμένο κίνημα πλουσίων των ΗΠΑ, τους Patriotic Millionaires. Ιδρύθηκαν το 2010 και ζήτησαν από τον Ομπάμα να μην παρατείνει τις φοροελαφρύνσεις που είχε κάνει ο υιός Μπους.
Προσωπικά θυμάμαι τον χρηματιστηριακό «γκουρού» Γουόρεν Μπάφετ, πάμπλουτο και λιτοδίαιτο, να διερωτάται δημοσίως «έχω τόσα πολλά λεφτά, γιατί ο Μπους μου δίνει και άλλα; Πληρώνω μικρότερο πραγματικό φορολογικό συντελεστή από τη γραμματέα μου»!
Ωστόσο το κίνημα αυτό δεν παύει να είναι περιθωριακό. Σε μια χώρα όπου οι εκατομμυριούχοι με βάση και την ακίνητη περιουσία ανέρχονται σε 23 εκατομμύρια, ενώ χωρίς αυτή με βάση τα εισοδήματα σε περίπου 9 εκατομμύρια, μόνο 300 άτομα έχουν ενστερνιστεί τους στόχους των Patriotic Millionaires.
Ως εκ του αριθμού των συμμετεχόντων καταδεικνύεται ότι δεν είναι κάποιο κίνημα με ισχύ. 

Παρόλα αυτά ο Τσίπρας θα μπορούσε να το αξιοποιήσει προπαγανδιστικά, ως «αριστερός». 

Θα μπορούσε αν… δεν ήταν Τσίπρας. Γιατί και αυτή την πρόταση την απαξίωσε μεταφέροντάς την στην διακομματική διαμάχη και «μικραίνοντάς» την στα...

Οι επαναληπτικές εκλογές, για την εδραίωσή του, ενδιαφέρουν τον Τσίπρα

Όταν δεν έχεις πρόγραμμα, στην αμηχανία σου υπεκφεύγεις προβάλλοντας όραμα! 

Αυτό έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, και κατά την συνέντευξη του στη ΔΕΘ. 

Απουσία συγκεκριμένου προγράμματος πρόβαλε ένα ακαθόριστο όραμα… δεκαετίας, ενώ κατηγόρησε το πρόγραμμα Μητσοτάκη ως απλά διαχειριστικό.
Ο πρωθυπουργός, κατά τον Τσίπρα, εκφώνησε ένα πρόγραμμα που καλύπτει συγκεκριμένο δημοσιονομικό χώρο σε βάθος τετραετίας. Εντάξει, θα βάλει λέει ο πολίτης στην τσέπη του 50, 100, 150, αλλά δεν είχε να μας πει τίποτα για το όραμά του ο κ. Μητσοτάκης (Αυτή τη φορά πάντως δεν απαξίωσε εντελώς τα λεφτά. Δεν είπε ότι ο πολίτης και να τα πάρει θα τα σπαταλήσει, όπως είχε πει στη χαροκαμένη γυναίκα στο Μάτι).

Ο αρχηγός της ΕΛΑΣ επειδή γνωρίζει ότι το κόμμα του δεν θα έρθει πρώτο, ως υποκατάστατο ενός συγκεκριμένου και δεσμευτικού προγράμματος, ξεδιπλώνει ένα αόριστο όραμα, επενδεδυμένο με φιλολαϊκές ατάκες.
Το οποίο βεβαίως, βεβαίως, είναι ούλτρα αριστερό, ασχέτως αν δεν του φαίνεται! Το περιέγραψε στην «πιο αριστερή», την «πιο ουσιαστική», την «πιο δομημένη», όπως τη χαρακτήρισε, ομιλία που έχει κάνει ποτέ στο πλαίσιο της ΔΕΘ»! Κατάργησε με αυτή τη φράση τον Τσίπρα της προηγούμενης 15ετίας.

Επίσης γνωρίζοντας ότι στις επικείμενες εκλογές δεν θα κατακτήσει την πρωτιά, προσβλέπει στις επαναληπτικές, προκειμένου να καταγραφεί το κόμμα του ως δεύτερη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό. 

Και έχοντας υπερκεράσει σε ποσοστά το ΠΑΣΟΚ κατά την πρώτη εκλογή, δικαίως πιστεύει ότι θα εδραιωθεί ως η κυρίαρχη αντιπολιτευτική δύναμη στον χώρο της κεντροαριστεράς. 

Ως επακόλουθο αυτής της κυριαρχίας θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να αγωνιστεί για την πρωτιά στις μεθεπόμενες εκλογές...

Άνοδος 1,6% για τη ΝΔ στο 30,6%, υποχωρεί ο Τσίπρας στο 16% - Το ΠΑΣΟΚ στο 12,8%, στο 3,6% η Καρυστιανού

Μεγάλη κερδισμένη εμφανίζεται η ΝΔ, μετά τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, καθώς ενισχύεται από το 29% του Ιουλίου στο 30,6% στην εκτίμηση ψήφου, διευρύνοντας το προβάδισμά της κατά 1,6 ποσοστιαίες μονάδες, 

σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση της GPO που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού Star. 

Αντίθετα, το κόμμα Τσίπρα υποχωρεί από το 17,6% στο 16%, ενώ το ΠΑΣΟΚ ανακάμπτει από το 11,1% στο 12,8%. 

Το κόμμα Καρυστιανού συρρικνώνεται από το 8,8% στο 3,6%...

Οι τουρκικές πιέσεις στο Κάιρο και τα μηνύματα στην Άγκυρα από το Ελ Αλαμέιν

Πολλαπλό μήνυμα από το Ελ Αλαμέιν, με παραλήπτη και την Άγκυρα, στάλθηκε 

χθες από την Άτυπη Συνάντηση Κορυφής 

της Τριμερούς Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου.

Την ώρα που η Τουρκία εντείνει κάθε λογής πιέσεις για πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων με την Αίγυπτο και ένταξή της στη Συμμαχία της Μέκκας, και ο Τ. Ερντογάν ακόμη και την παραμονή της σύγκλησης της Τριμερούς έβλεπε προσπάθειες περικύκλωσης της Τουρκίας, εξαπολύοντας απειλές, Ελλάδα-Αίγυπτος και Κύπρος έστειλαν μήνυμα σταθερότητας, ειρηνικής συνεργασίας και κοινής προοπτικής για την περιοχή της Αν. Μεσογείου, με γνώμονα τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και τον σεβασμό της ακεραιότητας των κρατών.

Ο Κυρ. Μητσοτάκης επέλεξε το βήμα αυτό για να δηλώσει, παρουσία των Αλ Σίσι και Ν. Χριστοδουλίδη, ότι η οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών μπορεί να επιτυγχάνεται με διάλογο και τελικά με σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών, φέρνοντας ως παράδειγμα την τμηματική οριοθέτηση Ελλάδας-Αιγύπτου. 

Και τόνισε ότι η «Ελλάδα δεν απειλεί κανέναν, επιδιώκει τη σταθερότητα μέσα από λειτουργικές σχέσεις καλής γειτονίας, πάντα με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Σταθερότητα, ωστόσο, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση υποχωρητικότητα ούτε ανοχή σε τετελεσμένα. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν φοβάται ούτε να υπερασπιστεί τις θέσεις της με αυτοπεποίθηση ούτε και να συνομιλήσει. Είναι οι δύο όψεις μιας υπεύθυνης εξωτερικής πολιτικής».

Η κοινή στάση των τριών χωρών στο θέμα των οριοθετήσεων διατυπώθηκε και στο Κοινό Ανακοινωθέν, όπου επαναλαμβάνεται ότι...

Ο «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά»

Σύμφωνα με την κυβερνητική εξαγγελία, ο ειδικός λογαριασμός θα μπορεί να ανοίγει μέσα στα δύο πρώτα χρόνια από τη γέννηση του παιδιού. 

Για κάθε ένα ευρώ που καταθέτει η οικογένεια, η Πολιτεία θα καταθέτει άλλο ένα ευρώ, με αρχικό ανώτατο όριο κρατικής συμμετοχής €1.200 τον χρόνο. Το κεφάλαιο θα επενδύεται και θα παραμένει δεσμευμένο μέχρι την ενηλικίωση.
Η πρόταση έχει συζητηθεί στο παρελθόν και από κόμματα και φορείς και τώρα υλοποιείται.
Εάν οι γονείς καταβάλλουν κάθε χρόνο το ανώτατο ποσό και ακολουθούν την ανά πενταετία αύξηση του ορίου, η συνολική οικογενειακή εισφορά στην 18ετία ανέρχεται σε περίπου €24.652. Το Δημόσιο καταθέτει ισόποση ενίσχυση...

Ο κουμπαράς και το επίδομα

Δύο εξαγγελίες την ίδια εβδομάδα, δύο απαντήσεις στο ίδιο ερώτημα: 

τι χρωστάει το κράτος στη νέα γενιά.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτείνει ατομικό «κουμπαρά» για κάθε παιδί. 

Για κάθε 100 ευρώ που αποταμιεύουν οι γονείς, το κράτος βάζει άλλα 100, μέχρι 1.200 τον χρόνο, με το πλαφόν να ανεβαίνει 10% ανά πενταετία.
Τα χρήματα κλειδώνουν έως τα 18.
Ο Αλέξης Τσίπρας εξαγγέλλει υποτροφία 500 ευρώ τον μήνα, επί δέκα μήνες, για περίπου 80.000 φοιτητές περιφερειακών πανεπιστημίων που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους. Δηλαδή 5.000 ευρώ τον χρόνο ανά δικαιούχο, 400 εκατ. ευρώ τον χρόνο συνολικά.
Η πρώτη πρόταση λέει: «Βάλε κάτι στην άκρη και θα σου το διπλασιάσω». 

Η δεύτερη λέει: «Πέρασες σε πανεπιστήμιο. Πλέον περνάνε όλοι, ακόμη κι όσοι δυσκολεύονται να διαβάσουν το θέμα των πανελληνίων. Ορίστε 5.000 ευρώ τον χρόνο, χωρίς καμία υποχρέωση, για να μάθεις από τα 18 σου ότι το κράτος πληρώνει».

Αποταμίευση εναντίον επιδότησης. Περιουσία εναντίον μεταβίβασης εισοδήματος. Ανταμοιβή της προσπάθειας εναντίον δικαιώματος στα λεφτά των άλλων.
Η διαφορά δεν είναι λογιστική. Η μία πρόταση απευθύνεται στον νοικοκύρη, η άλλη στον πελάτη...

Κυρ. Πιερρακάκης: Τι κερδίζουν συνταξιούχοι και επιχειρήσεις - Ο νέος κουμπαράς για κάθε παιδί - Τέλος στο «έξτρα» τεκμαρτό για 9 στους 10 επαγγελματίες (vid)

Στην εξειδίκευση των μέτρων της ΔΕΘ προχωρά το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, με τον υπουργό Κυριάκο Πιερρακάκη να αναφέρεται στους βασικούς άξονες της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Οι παρεμβάσεις αφορούν ευρύ φάσμα κοινωνικών ομάδων, όπως ελεύθερους επαγγελματίες, συνταξιούχους, αγρότες, μισθωτούς και οικογένειες, με στόχο την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος. 

Προβλέπονται μεταξύ άλλων η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, η μείωση ασφαλιστικών εισφορών, ο μηδενισμός φόρου για αγρότες έως 20.000 ευρώ και η ενίσχυση του προγράμματος «Σπίτι μου ΙΙΙ».
«Έχουμε τη δυνατότητα να παρουσιάσουμε ένα πακέτο 2,2 δισ. ευρώ», ανέφερε ο κ. Πιερρακάκης, τονίζοντας ότι «λαϊκισμός είναι να τάζεις χρήματα που δεν υπάρχουν και να στέλνεις σε άλλον τον λογαριασμό».
Όπως σημείωσε, η πρόοδος της οικονομίας δεν αποτελεί από μόνη της παροχή, αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη στήριξη της κοινωνίας και τη βελτίωση των εισοδημάτων.
Σύμφωνα με τον υπουργό, η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης κινείται σε τρεις αλληλένδετους άξονες:

τη μείωση του δημόσιου χρέους, 

την αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους και 

τη στήριξη του εισοδήματος, της οικογένειας, της εργασίας και της παραγωγικής οικονομίας.
Οι βασικές προτεραιότητες έως το 2030 είναι η αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, η ενίσχυση των ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων, η ισχυρότερη κοινωνική πολιτική με έμφαση στη στέγη, το δημογραφικό και την υγεία, καθώς και η ενίσχυση της ενεργειακής αυτονομίας με στόχο τη μείωση του κόστους.

Σύμφωνα με τον κ. Πιερρακάκη, στόχος είναι έως το 2030 το ΑΕΠ να ξεπεράσει τα 310 δισ. ευρώ, ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης να φτάσει τα 1.800 ευρώ, ενώ οι επενδύσεις να αντιστοιχούν στο 20% του ΑΕΠ.
Παράλληλα, το δημόσιο χρέος, από περίπου 137% του ΑΕΠ φέτος, προβλέπεται να υποχωρήσει κάτω από το 120% έως το 2029 και κάτω από το 110% έως το 2031.

Ο κ. Πιερρακάκης αναγνώρισε πάντως ότι παραμένουν σημαντικές πιέσεις στην καθημερινότητα, όπως το κόστος ζωής, η στεγαστική δυσκολία και το αυξημένο κόστος για τις οικογένειες με παιδιά, σημειώνοντας ότι η Ελλάδα έχει κάνει σημαντική πρόοδο αλλά εξακολουθεί να έχει δρόμο μπροστά της.

Δείτε το Live: ...

Ο «κουμπαράς» που μπορεί να δημιουργήσει μια κοινωνία ιδιοκτητών

Τον περασμένο Δεκέμβριο έγραφα από αυτή τη στήλη ότι οι αμερικανικοί Trump Accounts αποτελούν ίσως το σπουδαιότερο κοινωνικό πρόγραμμα στην αμερικανική ιστορία. Όχι επειδή μοιράζουν περισσότερα χρήματα, αλλά επειδή αλλάζουν το ίδιο το υπόδειγμα της κοινωνικής πολιτικής. 

Δεν χρηματοδοτούν πρόσκαιρη κατανάλωση. Δημιουργούν ιδιοκτησία. Δεν υπόσχονται απλώς να προστατεύσουν τον πολίτη από την αγορά. Του δίνουν τη δυνατότητα να συμμετέχει σε αυτήν.

Η δημιουργία του «Κουμπαρά για τη Νέα Γενιά», που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, κινείται προς την ίδια κατεύθυνση και γι’ αυτό αξίζει να επικροτηθεί. 

Σύμφωνα με την εξαγγελία, οι γονείς θα μπορούν να ανοίγουν λογαριασμό μέσα στα δύο πρώτα χρόνια από τη γέννηση του παιδιού. Για κάθε ευρώ που θα καταθέτουν, έως 1.200 ευρώ ετησίως, η Πολιτεία θα προσθέτει άλλο ένα, ενώ το ανώτατο όριο θα αυξάνεται κατά 10% ανά πενταετία.

Με βάση αυτά τα στοιχεία και με 18 πλήρη έτη καταβολών, οι γονείς που αξιοποιούν κάθε χρόνο το μέγιστο όριο θα έχουν καταθέσει συνολικά 24.651,60 ευρώ. Άλλα τόσα θα έχουν προέλθει από το κράτος. Το συνολικό κεφάλαιο πριν από οποιαδήποτε απόδοση θα είναι, επομένως, 49.303,20 ευρώ. Για να ξεπεράσει ο λογαριασμός τις 60.000 ευρώ, όπως αναφέρθηκε στη ΔΕΘ, χρειάζεται μέση καθαρή ετήσια απόδοση περίπου 2,3%. Αυτό αποκαλύπτει και το σημαντικότερο στοιχείο της μεταρρύθμισης: για να πετύχει τον στόχο της, δεν αρκεί να είναι ένας λογαριασμός αποταμίευσης. Πρέπει να είναι επενδυτικός.

Εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα που μένει να απαντηθούν. 

Πού θα τηρούνται οι λογαριασμοί; 

Ποιος θα τους διαχειρίζεται και με ποιες αμοιβές; 

Σε τι θα επενδύονται τα χρήματα; 

Ποιος θα επιλέγει τις επενδύσεις; 

Θα υπάρχει εγγύηση του κεφαλαίου; 

Θα μπορούν να συνεισφέρουν παππούδες, εργοδότες ή ιδιώτες δωρητές; 

Και τι ακριβώς θα συμβαίνει όταν το παιδί συμπληρώνει τα 18;

Η πιο φιλελεύθερη απάντηση είναι ταυτόχρονα και η απλούστερη. ...

Η παράσταση νίκης στην ΔΕΘ

Δεν ξέρω πόσοι νεοέλληνες κάθονται μπροστά στην τηλεόραση για ν’ ακούσουν τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις των πολιτικών αρχηγών στην ΔΕΘ, πιστεύω λίγοι. 

Όσοι όμως το κάνουν, όταν μιλά ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης λένε «κάτσε να δούμε τι θα πουν», ενώ όταν μιλά ο Μητσοτάκης λένε «κάτσε να δούμε τι θα δώσει». 

Καταλαβαίνετε την διαφορά. Στους μεν μετράνε τα λόγια, στον δε μετράνε το χρήμα. 

Στον Τσίπρα και στον Ανδρουλάκη ζυγίζουν την σχέση εξαγγελιών και πραγματικότητας, στον Μητσοτάκη αθροίζουν τι θα μπει στην τσέπη τους. Στους μεν μετρούν αξιοπιστία, στον δε μετρούν κέρδος.

Ας μην γελιόμαστε. Η «παράσταση νίκης» των δημοσκοπήσεων επικαλύπτει πλήρως αυτά που εκστομίζονται από τα μικρόφωνα της ΔΕΘ. Παράσταση νίκης για τους μη γνωρίζοντες, είναι η απάντηση στο ερώτημα «ανεξαρτήτως του κόμματος που θα ψηφίσετε εσείς, ποιο κόμμα πιστεύετε ότι θα κερδίσει τις εκλογές;». Είναι ο λεγόμενος «αέρας νίκης», που παρασέρνει όλους τους αναποφάσιστους της τελευταίας στιγμής στην κάλπη του θεωρούμενου νικητή, όπως έγινε και το 2023.

Σπάνια βλέπουμε πλέον «παράσταση νίκης» σε δημοσκοπήσεις, καθώς τα νούμερα που βγαίνουν υπέρ της ΝΔ είναι τόσο θηριώδη που έχει καταστήσει αστεία την ίδια την υποβολή της ερώτησης. 

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Ίσα-ίσα, που αποτελεί την ομπρέλα κάτω από την οποία διεξάγεται το πολιτικό παιχνίδι, γενικώς αλλά και στην ΔΕΘ...

Κυρ. Μητσοτάκης: Στα 1.000 ευρώ ο κατώτατος μισθός από το 2028 - «Σπίτι μου 3» με 2 δισ. ευρώ - Όλα τα μέτρα

Με τη «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας», που απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας και έχει ως στόχο τη διανομή «μερίσματος ανάπτυξης για όλους», 

παρουσίασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της 90ής ΔΕΘ τις βασικές κυβερνητικές παρεμβάσεις για το 2027, με έμφαση στις συντάξεις, τη στέγαση και την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος.
Το συνολικό πακέτο μέτρων για το 2027 ανέρχεται σε 2,2 δισ. ευρώ και περιλαμβάνει παρεμβάσεις για εισόδημα, φορολογία, επιχειρήσεις, αγρότες, οικογένειες και ενεργειακό κόστος.
Δείτε την ομιλία του Κυρ. Μητσοτάκη στην 90η ΔΕΘ:...

Σκόρπιες σκέψεις… Ελληνοτουρκικά και Αντιπολίτευση

Και νάσου, προχτές, 2 του Σεπτέμβρη, γυρνάει εκείνο το καλό παιδί ο Ερντογάν από την Κιργιζία και το πρώτο που λέει στους δημοσιογράφους δεν είναι για το τί έκανε εκεί! Όχι! Να κατηγορήσει την κυβέρνηση της Αθήνας διάλεξε, (ξέρετε, εκείνη την «ενδοτική») πώς κάνει ότι είναι δυνατόν για να ταράξει τα «ήρεμα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Τουρκίας να κρατήσει μια ισορροπία!! Μας είπε λοιπόν ο Έρντυ, ότι οι Έλληνες, αυτά τα κακά παιδιά, έχουν γεμίσει τα ανατολικά νησιά με στρατό και αντιαεροπορικά μην τηρώντας εκείνη και την άλλη συνθήκη της παραχώρησης της Δωδεκανήσου από την Ιταλία!!! Μα, τί λες καλό μου παιδί;

Εδώ σύσσωμη η ελληνική αντιπολίτευση μας έχει πείσει ότι όλα τα αντιαεροπορικά τα έδωσε αυτή η υποχωρητική κυβέρνηση στους… Ουκρανούς μετά από απαίτηση των… Γερμανών και ‘συ; τί μας λες τώρα εσύ;;;; Άσε που συγχρόνως υπογράψαμε και ‘κείνη την τρισκατάρατη την «Ασπίδα του Αχιλλέα», ντε, με 25% Ελληνική προστιθέμενη αξία (μην το ψάχνετε στα αντιπολιτευτικά μέσα, δεν έχουν διαβάσει ακόμα την σύμβαση), πράγμα που έβγαλε από τα νερά του, τόσο τον Έρντυ, όσο και την ελληνική «αντιπολίτευση»! Γιατί βγαίνει ο Νικόλας και μας λέει ότι είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ (είναι ως γνωστόν δύσκολος στις αποφάσεις του), δηλαδή είναι με το Ισραήλ, αλλά όχι με τον Νετανιάχου!!! Η Ζωή και ο Μητσάρας απορρίπτουν μετά βδελυγμίας οποιαδήποτε σχέση με το Ισραήλ!!! Ο Αλέξης, πάντα αλλού, έψαχνε για λεφτόδεντρα στην Θεσσαλονίκη… Ο μόνος που κατάλαβε ότι πρέπει να κάνει το παγώνι, ήταν ο Αντωνάκης, γιατί σου λέει, ότι και να πω ανάποδα θα μου βγει! Εδώ ύδρωσα να τους πείσω ότι η κυβέρνηση είναι ενδοτική, πώς έπρεπε να κηρύξουμε τα 12 μίλια, έτσι, χωρίς πρόγραμμα, να στείλουμε φρεγάτες για να ποντίσουμε το καλώδιο, κι ας μην έχουν γίνει ακόμα οι καταγραφές του πυθμένα και οι μελέτες, να ρίχνουμε τα RPV που πετούν στο FIR μας (ίσως και κάθε F-16, θα το δούμε αυτό), να στέλνουμε το λιμενικό να διώχνει τους Τούρκους ψαράδες και άλλα παρόμοια, ων ουκ έστιν αριθμός….

Από τη μια μεριά ο Μητσοτάκης. Από την άλλη ποιος;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα ουδείς θα την αποφύγει.
Κάθε κόμμα στην προεκλογική περίοδο θέτει τα διλήμματα του. 

Τα διλήμματα των κομμάτων εξουσίας αφορούν πρωτίστως τη μορφή του κυβερνητικού σχήματος και το όνομα του πρωθυπουργού. 

Ένα κόμμα εξουσίας πάντα στοχεύει στην αυτοδυναμία και ο ηγέτης του είναι και ο αναμφισβήτητος επόμενος πρωθυπουργός. 

Στόχος των κομμάτων εξουσίας είναι να καταστήσουν τα διλήμματά τους ηγεμονικά, κάτι που εν πολλοίς κρίνει και το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης.

Σήμερα υπάρχει ένα δεδομένο: η Νέα Δημοκρατία προηγείται της ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα με 13-14 μονάδες, αλλά απέχει από τον στόχο της αυτοδυναμίας. Στην προσπάθειά της να κατακτήσει ή να πλησιάσει προς αυτόν τον στόχο θα θέσει τα διλήμματά της. 

Το κεντρικό της δίλημμα, υποθέτω θα αφορά την πολιτική σταθερότητα με ό,τι αυτή σημαίνει για τα εθνικά μας θέματα και την οικονομική ανάπτυξη.
Στη διατύπωση αυτού του διλήμματος η Νέα Δημοκρατία έχει δύο ισχυρά χαρτιά: έναν σαφή εκλογικό στόχο, την αυτοδυναμία και το όνομα του επόμενου πρωθυπουργού. 

Σε αυτά τα δύο όπλα της κυβέρνησης, η αντιπολίτευση δεν έχει τη δυνατότητα να θέσει με πειστικό τρόπο τη δική της απάντηση.

Ο Α. Τσίπρας διαβάζοντας με ρεαλισμό τα δημοσκοπικά δεδομένα αναπροσάρμοσε τη στρατηγική του και πλέον μιλά για νίκη σε δεύτερες εκλογές. Ένα ενδεχόμενο που μάλλον θα ευνοήσει ακόμα πιο πολύ το πρώτο κόμμα, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, καθώς θα σαρωθούν τα μικρά κόμματα του δεξιού χώρου προκειμένου να αποφευχθούν τρίτες εκλογές.

Εν τω μεταξύ τα κόμματα διαμαρτυρίας που προτάσσουν το σύνθημα να φύγει ο Μητσοτάκης αδυνατούν να απαντήσουν στο ερώτημα ποιον πρωθυπουργό προτείνουν. ...

Κόκκινος συναγερμός στην Άγκυρα για τη συμμαχία Ελλάδας - Ισραήλ

Την επιβολή περιορισμών, μέσω εκβιαστικών απειλών, στη στρατιωτική και διπλωματική συνεργασία Ελλάδας - Ισραήλ 

θέτει ως προτεραιότητα τώρα η Άγκυρα, μετά τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η μεγάλη και σημαντική Συμφωνία Ελλάδας - Ισραήλ για αγορά εξελιγμένων ισραηλινών αντιαεροπορικών συστημάτων, που αποτελούν τη βάση της «Ασπίδας του Αχιλλέα».
Μετά από ένα μπαράζ δημοσιευμάτων και δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, ο ίδιος ο Τ. Ερντογάν ανέλαβε προσωπικά να θέσει ατύπως ένα νέο casus belli, καλώντας την Ελλάδα να ανακαλέσει τις επιλογές για ενίσχυση της άμυνας των νησιών, υπενθυμίζοντας ότι το Καστελόριζο είναι τόσο κοντά στο Κας, που αν φωνάξει κάποιος από την τουρκική ακτή ακούγεται στο νησί, και παραπέμποντας στα… διδάγματα της Ιστορίας.

Τα ελληνοτουρκικά, μετά από μια περίοδο όξυνσης λόγω των αντιδράσεων της Τουρκίας στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας μέσω πρωτοβουλιών με τα Θαλάσσια Πάρκα, τους Θαλάσσιους Χωροταξικούς Σχεδιασμούς και τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια, περνούν σε μια διαφορετική φάση, όπου πλέον εμπλέκεται και ο ευρύτερος περιφερειακός ανταγωνισμός ισχύος, με πρωταγωνιστές την Τουρκία και το Ισραήλ.

Η Άγκυρα είναι προφανές ότι θέλει να ενοχοποιήσει κάθε συνεργασία με το «γενοκτόνο» Ισραήλ, που αποτελεί τον πιο σημαντικό περιφερειακό αντίπαλό της, τον μοναδικό που, με την επίθεση στη συριακή αεροπορική βάση, έδειξε ότι δεν θα διστάσει να βάλει φρένο στην τουρκική επιρροή στην περιοχή, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, σε μικρότερο βαθμό, αποκτούν ένα στρατηγικό πλεονέκτημα με την εξασφάλιση προηγμένων αντιαεροπορικών, αντιπυραυλικών και anti-drone συστημάτων από το Ισραήλ και, μάλιστα, σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη σύγχρονου και με ισραηλινό know-how αμυντικού οικοσυστήματος, είναι κάτι που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία.

Δεν είναι μόνο η ενίσχυση της ελληνικής άμυνας που ενοχλεί την Άγκυρα, αλλά το γεγονός ότι, εκτός του μετώπου στη Συρία και στον Λίβανο, εκτιμούν ότι μέσω της συνεργασίας αυτής θα βρεθεί ξαφνικά το Ισραήλ να έχει πρόσβαση και στα δυτικά σύνορά της, μέσω των προηγμένων συστημάτων ραντάρ που προμηθεύεται η Ελλάδα. Και αυτό «δένει» με το γνωστό σύνδρομο περικύκλωσης που κυριαρχεί ως μείζονα απειλή στα δυσμενή σενάρια της τουρκικής ηγεσίας...

Τι έκανε η Ελλάδα για μένα;

Το ακούω όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια, κυρίως από νεότερους:
«Τι έκανε η Ελλάδα για μένα;»
Το ερώτημα επανέρχεται συνήθως όταν φτάνει η ώρα της Εφορίας, της στρατιωτικής θητείας ή μιας αναμέτρησης με τις γνωστές δυσλειτουργίες του Δημοσίου: γραφειοκρατία, πελατειακή κομματοκρατία, καθυστερήσεις, αυθαιρεσία.
Η απάντηση είναι απλή: πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζει.
Να ξεκαθαρίσω κάτι. 

Η πάγια θέση μου υπέρ της χαμηλής φορολογίας —για παράδειγμα, ενός ενιαίου συντελεστή της τάξης του 15%, με ελάχιστες εξαιρέσεις— δεν απορρέει από κάποια διάθεση φοροδιαφυγής ούτε από τη βουλιμία του προσωπικού πλουτισμού.
Απορρέει από δύο πεποιθήσεις.
Η πρώτη είναι οικονομική. Η χαμηλότερη φορολογία αποτελεί κίνητρο για εργασία, αποταμίευση, επενδύσεις και ανάληψη κινδύνου. Όταν το κράτος αφήνει μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος σε εκείνον που το παράγει, η οικονομία συνήθως παράγει περισσότερο πλούτο.
Η δεύτερη είναι ηθική. Η ανταμοιβή ανάλογα με την προσπάθεια, το ταλέντο και το ρίσκο είναι δικαιότερη από τη διαρκή φορολόγηση των παραγωγικών για τη χρηματοδότηση μιας μόνιμης επιδοματικής εξάρτησης. Κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας χρειάζεται. Όταν όμως το δίχτυ μετατρέπεται σε αιώρα, τιμωρεί την προσπάθεια και επιβραβεύει την ακινησία.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια στην υπερφορολόγηση της εργασίας και της μεσαίας τάξης δεν σημαίνει ότι θα βρίζω τη χώρα από το πρωί ως το βράδυ. Με δένουν μαζί της πολύ περισσότερα από μερικές χιλιάδες ευρώ τον χρόνο.
Άλλο να απαιτείς λιγότερους και δικαιότερους φόρους και άλλο να φορτώνεις τον λογαριασμό στον διπλανό...

Ριφιφί στις θυρίδες; Θα μας πεθάνετε σατανάδες!

Κάτι έχει η Θεσσαλονίκη και τους μαγεύει όλους. Τους μεθάει και τους κάνει να αραδιάζουν υποσχέσεις όπως ο ερωτευμένος που προσπαθεί να πείσει την δεσποσύνη να τον συντροφεύσει το βράδυ. 

Ακούσαμε χτες τον κ. Τσίπρα. Μας είπε τι θα μας δώσει. Δεν μας είπε πού θα τα βρει να τα δώσει. 

Την απάντηση την έδωσε ο Ελασίτης που μας είπε ότι θα πάνε στις θυρίδες να ψάξουν τα δαχτυλίδια. Αν δεν το άκουγα με τα αυτιά μου δεν θα το πίστευα! 

Αυτοί δεν θέλουν να γίνουν κυβέρνηση! 

Αρχίζω να πιστεύω ότι και ο Αλέξης στην κάλπη θα το ρίξει Μητσοτάκη!

Καταρχήν να επισημάνουμε κάτι. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα μοιάζει με ένα μυστικό τάγμα που έχει για Θεό του τον Άγιο Βασίλη. Αυτό που δεν μας λέει είναι πού θα βρουν τα χρήματα. Σε αυτό η αριστερά είναι πιο τίμια. Από την εποχή της μεγάλης ληστείας στο Νομισματοκοπείο (της παραλίγο ληστείας για την ακρίβεια) φτάσαμε στο ριφιφί των τραπεζών. Κι αν δεν είναι τα τιμαλφή θα είναι ο «φόρος των πλουσίων». Κι αν αυτό αποδειχτεί ανεφάρμοστο, επειδή το κεφάλαιο έχει πόδια και τρέχει, θα την πληρώσει και πάλι η ακίνητη περιουσία. Σε κάθε περίπτωση όλο αυτό είναι μια ακόμη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν». Καλό, κακό, αυτό είναι! Το παίρνει απόφαση και ο ψηφοφόρος και ψηφίζει αναλόγως...

Γιατί ιδρώνει η Άγκυρα

Η συμφωνία των 3,035 δισ. ευρώ με το Ισραήλ προβλέπει ένα ενιαίο, πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής, αντιβαλλιστικής και αντι-drone άμυνας, με κεντρική διοίκηση και έλεγχο. Θα συνδυάζει τα David’s Sling, SPYDER, BARAK MX, προηγμένα ραντάρ και συστήματα Drone Dome.
Παράλληλα, 19 ελληνικές εταιρείες θα συμμετέχουν με ποσοστό άνω του 25%, δηλαδή περίπου 750 εκατ. ευρώ. 

Δεν αγοράζουμε απλώς «σίδερα». Αγοράζουμε τεχνογνωσία, παραγωγική βάση και συμμετοχή σε μια αμυντική αλυσίδα με εξαγωγικές προοπτικές.

Μέχρι σήμερα, ο τουρκικός σχεδιασμός στηριζόταν στην αριθμητική υπεροχή, στον κορεσμό της ελληνικής άμυνας με drones και πυραύλους και στην υποχρέωση της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και του Στόλου να παραμένουν δεσμευμένοι στην προστασία νησιών, αεροδρομίων και κρίσιμων υποδομών.
Ο Θόλος αλλάζει αυτή την εξίσωση.
Αν η πρώτη επίθεση μπορεί να απορροφηθεί από ένα δικτυωμένο πλέγμα αισθητήρων και αναχαιτιστών, τα ελληνικά μαχητικά, οι φρεγάτες και τα υποβρύχια απελευθερώνονται από τη στατική άμυνα.
Μπορούν να αναλάβουν επιθετικό ρόλο αποτροπής: να πλήξουν αεροδρόμια, κέντρα διοίκησης, αποβατικές συγκεντρώσεις και γραμμές ανεφοδιασμού.

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα για την Άγκυρα.

Μπορεί η Τουρκία να δεκαπλασιάσει τις αποβατικές της δυνάμεις. Αν όμως δεν έχει εξασφαλίσει αεροπορική και ναυτική υπεροχή, δεν δεκαπλασιάζει την ισχύ της. 

Δεκαπλασιάζει τους στόχους, τα καύσιμα, τα μεταγωγικά και τα φέρετρα που θα πρέπει να περάσουν από έναν θαλάσσιο διάδρομο υπό ελληνική επιτήρηση...

Ερντογάν: Απειλεί γιατί φοβάται!

Ο Ερντογάν επανήλθε με ύφος πατερναλιστικό στο αγαπημένο του θέμα, την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. 

Επικαλείται τη διεθνή νομιμότητα και τις διεθνείς συνθήκες στην προσπάθειά του να προσδώσει στις απειλές μια νομιμοφάνεια. 

Η Ελλάδα έχει απαντήσει σε αυτή την «επίθεση νομιμότητας» επικαλούμενη την εθνική της ασφάλεια και το αναφαίρετο δικαίωμά της να την υπερασπίζεται. 

Η τουρκική Στρατιά του Αιγαίου είναι απέναντι, όπως και ο αποβατικός στόλος. Συνεπώς, ανοχύρωτα νησιά θα ήταν έρμαια στις διαθέσεις των γειτόνων μας καθιστώντας την ελληνική εξωτερική πολιτική όμηρο στα χέρια της Τουρκίας. 

Τα ζήσαμε κατά τον δεύτερο Αττίλα, όταν σε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο όλα τα νησιά μας θα ήταν ένας εύκολος στόχος για τους απέναντι.

Επειδή όλα αυτά είναι γνωστά, το ερώτημα είναι γιατί ο Ερντογάν επανέρχεται κάθε τόσο. 

Μα ακριβώς για τον λόγο που μόλις ανέφερα. 

Άριστα εξοπλισμένα νησιά σημαίνουν πως το σχέδιο των τουρκικών ελίτ για μια φινλανδοποιημένη Ελλάδα έχει ακυρωθεί. 

Είναι γνωστό, και το έχουν επισημάνει έγκυροι σχολιαστές, ότι το τουρκικό κατεστημένο, κεμαλικό και ισλαμικό, είναι εκπαιδευμένο να παίζει εκ τους ασφαλούς. Να μη ρισκάρει. 

Μπορεί να αντέξει ένα πλήγμα χωρίς να απαντήσει, αν το κόστος της δικής του απάντησης θα είναι δυσβάστακτο. Στη Συρία, η Τουρκία «καταπίνει» όλα τα κτυπήματα του Ισραήλ, και δεν είναι λίγα.

Με την Ελλάδα οι τουρκικές ελίτ φοβούνται δύο πράγματα: ...

Υβριδικές επιθέσεις: Στο στόχαστρο της Μόσχας η Ελλάδα

Ρωσικά bots για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών προπαγάνδιζαν θεωρίες συνωμοσίας.
Διαρροή προσωπικών δεδομένων. 

Απόπειρες παραβίασης κρατικών υπολογιστικών υποδομών. 

Η χώρα μας ήδη βρίσκεται στο επίκεντρο του υβριδικού πολέμου της Μόσχας έναντι χωρών του ΝΑΤΟ που υποστηρίζουν την Ουκρανία. 

Πόσο θωρακισμένοι είμαστε και γιατί πρέπει να προετοιμαστούμε για «χτυπήματα» κοντά στις εκλογές. 

Ο επίκουρος καθηγητής Ψηφιακών Διεθνών Σχέσεων-Κυβερνοστρατηγικής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου Ανάλυσης Υβριδικών Απειλών της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας, Αθανάσιος Μποζίνης, μιλά στο Liberal.

Συνέντευξη στον Νίκο Ταμπακόπουλο

Κύριε Μποζίνη βλέπουμε την ρωσική επιθετικότητα κατά χωρών της Ευρώπης και το ΝΑΤΟ να κλιμακώνεται μέσω υβριδικών επιθέσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γερμανία. Είμαστε και εμείς στόχος;

Εννοείται. Γιατί όλοι οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ που στηρίζουν την Ουκρανία είναι στο στόχαστρο. Το μεγάλο ερώτημα αυτήν τη στιγμή με τις υβριδικές επιθέσεις που γίνονται όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και στην Εσθονία και στις Βαλτικές χώρες είναι τι στάση θα κρατήσουν οι ΗΠΑ.

Ποια η εκτίμησή σας;

Παρατηρώ μια στάση αναμονής γιατί έως σήμερα δεν έχει βγει...

Το βενζινάδικο που παριστάνει τη χώρα

Κάθε φορά που τολμώ να γράψω κάτι κριτικό για τη Ρωσία, ξέρω τι με περιμένει. Θα γεμίσει η αλληλογραφία μου με αγανακτισμένους που θα με βαφτίσουν πράκτορα της CIA, νατοϊκό λακέ και ξεπουλημένο.
Οι ίδιοι που δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στη Μόσχα, μιλούν για τη Ρωσία σαν να ήταν η χαμένη τους πατρίδα.
Γιατί πουθενά στη Δύση δεν υπάρχει τόσο υψηλό ποσοστό ρωσόφιλων και - κρατηθείτε - σταλινικών, όσο στην Ελλάδα. Είναι εθνικό μας σπορ, μαζί με το να θάβουμε τον εαυτό μας και να θαυμάζουμε όποιον μας φέρεται άσχημα.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Το ερώτημα είναι απλό: 

τι ακριβώς θαυμάζουμε; 

Το παρακάτω τρίπτυχο το είδα πρόσφατα στο διάλογο μιας κινηματογραφικής σειρά και είναι απόλυτα πετυχημένο.

Μια χώρα που απέτυχε τρεις φορές

Η Ρωσία απέτυχε ως μοναρχία. Το τσαρικό καθεστώς ήταν τόσο σάπιο, τόσο άνισο, τόσο αναχρονιστικό, που μια χούφτα μπολσεβίκων εκμεταλλεύτηκε τις εκρηκτικές συνθήκες και άρπαξε την εξουσία. Δεν ήταν επανάσταση των μαζών, ήταν πραξικόπημα μειοψηφίας πάνω σε ένα κράτος που κατέρρεε και ακολούθησαν ιδεοληπτικά πειράματα που κόστισαν εκατομμύρια ζωές.

Απέτυχε ως κομμουνιστικό καθεστώς. Και προσοχή, δεν μιλάμε για μια «ατυχή» κατάρρευση. Η ΕΣΣΔ διαλύθηκε ολοσχερώς, ενώ η Κίνα - που ξεκίνησε από χειρότερη αφετηρία - μεταρρυθμίστηκε και έγινε δεύτερη οικονομία του πλανήτη. Ίδιο σύστημα, δύο εντελώς διαφορετικές καταλήξεις. Η διαφορά λέγεται ικανότητα.

Απέτυχε, τέλος, και ως ολιγαρχία με τον Πούτιν. Κι εδώ είναι το πιο ντροπιαστικό. Μια χώρα που κολυμπάει στο πετρέλαιο, στο φυσικό αέριο, στο νικέλιο, στο ουράνιο, στα πάντα, καταφέρνει να είναι φτωχή...

Τα πουλάκια μου…

Όχι, δεν διαφωνούν ευθέως και κατηγορηματικά με την «ασπίδα του Αχιλλέα», διότι δεν τολμούν να το πουν. 

Πλην των ορθόδοξων κομμουνιστών του ΚΚΕ που δεν έχουν πρόβλημα να τραγουδήσουν «τι τα θέλουν τα κανόνια / τι τα θέλουν τα σπαθιά , να τα κάνουνε τραχτέρια / να δουλεύει η αγροθιά», οι υπόλοιποι της πλατο-αριστεροσύνης αλλά και της πατριδοϋπεράσπισης ψάχνουν τρόπο να πουν «όχι», δίχως να ακουστεί να βγαίνει απ’ το στόμα τους. 

Το ίδιο και οι λογιών-λογιών ψεκ, που στο μυαλό τους όλα είναι μέρος μιας αόρατης συνωμοσίας. 

Άρχισαν λοιπόν τα μεσοβέζικα.
«Μα 3 δισ. ευρώ; Είναι ακριβό.» 

Εμ βέβαια, διότι αυτοί έχουν έτοιμη εναλλακτική στη μισή τιμή ή και παρακάτω, αλλά ο Μητσοτάκης αρνείται να την πάρει. Λες και ο σύγχρονος πόλεμος όπως τον βλέπουμε στην Ουκρανία, στη Γάζα ή στον Κόλπο γίνεται με φθηνά λιανοντούφεκα που το μόνο κόστος τους είναι το μπαρούτι για τις σφαίρες και το ακόνισμα της ξιφολόγχης. Λες και μια εθνική ήττα ή απώλεια ελληνικού εδάφους θα έχει μικρότερο κόστος από 3 δισ., αν μπορεί να κοστολογηθεί κάτι τέτοιο. Πόσο κοστίζει στα μάτια τους το Καστελόριζο άραγε;

«Ναι, αλλά εμείς ακούμε ότι η ασπίδα του Αχιλλέα δεν είναι μόνο αμυντική, αλλά και επιθετική. Το βεβαίωσαν κάτι απόστρατοι.» 

Άλλο κραταιό επιχείρημα αυτό. 

Οι Τούρκοι να μπορούν να χτυπήσουν ως την Αθήνα, αλλά εμείς να έχουμε βεληνεκές ως εκεί που σκάει το κύμα στις ακτές μας. Να μπορούμε να ξαπλώσουμε μόνο όποιον εχθρό πατήσει την παραλία μας, αλλά όχι παραπέρα. Διότι αν αποκτήσουμε κι εμείς δυνατότητα να χτυπήσουμε αν χρειαστεί την Άγκυρα, αυτό δεν είναι ενεργητική αποτροπή, αλλά προσφορά δικαιολογίας στους Τούρκους να λένε ότι πάμε να τους επιτεθούμε. Αν είναι ποτέ δυνατόν να ακούγονται αυτά τα λόγια από ελληνικά στόματα.

Γατί δεν το λένε καθαρά να ξεμπλέκουμε; ...

🐑🤡 🪣 Γιατί πάνε όλοι μαζί… κουβά

Επιμέλεια Κώστας Στούπας

Blackbox

🪣 Γιατί θα πάνε όλοι μαζί… κουβά

📊 Οι περισσότεροι χρηματιστηριακοί αναλυτές χρησιμοποιούν περίπου τα ίδια μοντέλα, τις ίδιες εκτιμήσεις επιτοκίων και τις ίδιες προβλέψεις κερδών. Συνομιλούν με τις ίδιες διοικήσεις, παρακολουθούν τα ίδια roadshows και διαβάζουν τις ίδιες εκθέσεις. Όταν όλοι κοιτάζουν προς την ίδια κατεύθυνση, το πιθανότερο είναι πως έχουν ήδη αγοράσει το ίδιο εισιτήριο…

🐑 Το πρόβλημα δεν είναι η ανεπάρκεια αλλά η αγέλη. Ο αναλυτής που θα πέσει έξω όταν μια αγορά ανεβαίνει θα χάσει τη δουλειά και τους πελάτες του. Αν κάποιος προβλέψει 10% διόρθωση όταν όλοι προβλέπουν 10% άνοδο και πέσει έξω, την έχει πατήσει. Αν προβλέψει μαζί με όλους τους άλλους πως επίκειται 10% άνοδος και επέλθει 50% πτώση, κανείς δεν θα του ζητήσει ευθύνες. Όλοι το ίδιο έκαναν...

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η αφωνία των «πατριωτών»

Καταλαβαίνω, η Αριστερά να αντιδρά σε οποιοδήποτε εξοπλιστικό πρόγραμμα. Την οποιαδήποτε αμυντική δαπάνη τη μετατρέπει αμέσως σε αυξήσεις στις συντάξεις, σε σχολεία και νοσοκομεία. Ήδη πρόλαβαν και ισχυρίστηκαν ότι τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ της «Ασπίδας του Αχιλλέα» θα μπορούσαν να καλύψουν τον 13ο και 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων. 

Από αυτόν τον πολιτικό χώρο οι απαιτήσεις επάνω σε ζητήματα εθνικής άμυνας είναι περιορισμένες, σε επίπεδο αρχών. Μικραίνοντας τη μεγάλη εικόνα, το γεγονός πως ο προμηθευτής του εν λόγω συστήματος είναι το «γενοκτόνο» Κράτος του Ισραήλ, προσδίδει στην άρνηση και ένα ηθικοπολιτικό στοιχείο ως μια πρόφαση. Στην ουσία, ένα μέρος της Αριστεράς είναι ο υπεργολάβος της BDS Greece και κάπου εδώ το κλείνουμε το ζήτημα. Οι αρχές και το συμφέρον συμβαδίζουν.

Όμως διαπίστωσα και μια αφωνία από τον λεγόμενο «πατριωτικό» χώρο, ενώ δε θα έπρεπε. Υποτίθεται πως η ενίσχυση της εθνικής άμυνας αποτελεί έναν από τους βραχίονες των προταγμάτων αυτού του χώρου, τουλάχιστον στα...

Το έργο αποδεικνύει, το μέλλον εκλέγει

Η 90ή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, εκατό χρόνια μετά την πρώτη διοργάνωσή της, θα αποτελέσει για την κυβέρνηση κάτι περισσότερο από ένα βήμα εξαγγελιών. 

Θα είναι η στιγμή κατά την οποία θα κληθεί να εξηγήσει όχι μόνο τι έκανε μέχρι σήμερα, αλλά και γιατί όσα έκανε δικαιολογούν μια νέα πολιτική εντολή.
Ο δείκτης εφαρμογής προεκλογικού προγράμματος του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) της προσφέρει ένα ισχυρό επιχείρημα. Από τις 156 δεσμεύσεις που εξετάστηκαν, το 20,5% έχει εφαρμοστεί πλήρως, το 28,8% μερικώς και το 42,3% βρίσκεται σε εξέλιξη. Συνολικά, δηλαδή, στο 91,6% των δεσμεύσεων έχει καταγραφεί κάποιος βαθμός προόδου.
Τα στοιχεία έχουν σημασία. 

Αποδεικνύουν ότι η κυβερνητική συνέπεια μπορεί να ελεγχθεί και ότι η πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι υποχρεωμένη να εξαντλείται σε γενικές εντυπώσεις. Δεν απαντούν, όμως, από μόνα τους στο ερώτημα που θα κρίνει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Μια κυβέρνηση αξιολογείται για όσα έκανε, επανεκλέγεται όμως για όσα πείθει ότι μπορεί ακόμη να προσφέρει.
Η διάκριση αυτή γίνεται κρισιμότερη όταν μια παράταξη διεκδικεί τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία. Όσο μεγαλώνει ο χρόνος παραμονής στην εξουσία, τόσο δυσκολότερο γίνεται να παρουσιαστεί η συνέχιση της ίδιας πορείας ως επαρκής πολιτική πρόταση. Η κοινωνία δεν ζητά μόνο αποδείξεις αξιοπιστίας. Αυτό που περιμένει να ακούσει είναι έναν νέο λόγο για να ανανεώσει την εμπιστοσύνη της...

Το εκκρεμές του Αιγαίου: Ήρεμα νερά και μελτέμια

Οι πρόσφατες εντάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με αφορμή τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, τα θαλάσσια πάρκα, την πόντιση του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου (GSI) και φυσικά η επιστροφή στο γνώριμο μοτίβο των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και των παραβάσεων του FIR Αθηνών, δεν ανοίγουν κάποιο νέο κεφάλαιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. 

Όμως ασφαλώς και γυρίζουν τη σελίδα των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο, που για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα εξασφάλισε η Διακήρυξη της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2023.
Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η Διακήρυξη που κατέστη συνώνυμη με τα «ήμερα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν δημιουργεί νομικές υποχρεώσεις ούτε και δικαιολογεί προσδοκίες για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. 

Συνεπώς, οποιαδήποτε αδράνεια ή αναβλητικότητα θα μπορούσε να καταλογιστεί στο ελληνικό ΥΠΕΞ απέναντι σε τουρκικές προκλητικές ενέργειες, δεν εξηγείται ούτε και αιτιολογείται με αφετηρία τη Διακήρυξη, αλλά είναι προϊόν συγκυριακής επιλογής και συνολικής πολιτικής διαχείρισης στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Το κείμενο της Αθήνας είναι μια απλή διακήρυξη με έμφαση στα θέματα της χαμηλής πολιτικής, δηλαδή τη λεγόμενη θετική ατζέντα, και επαναλαμβάνει αυτονόητες αρχές και διαδικασίες για την ειρηνική επίλυση των διαφορών που δεσμεύουν όλα τα κράτη του πλανήτη. Αυτό σημαίνει, πως πέρα από τις διμερείς συμφωνίες που έχουν συναφθεί με αφορμή τη θετική ατζέντα της Αθήνας, κάθε πλευρά μπορεί να ερμηνεύει και να επικαλείται τη Διακήρυξη με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα και να προωθεί τις δικές της επιλογές. Παράλληλα, φυσικά μπορεί η μία πλευρά να εγκαλεί την άλλη για όσα έχουν δεσμευτεί πολιτικά με τη Διακήρυξη αλλά δεν τηρεί, και επομένως έτσι ενισχύεται η άσκηση πολιτικής και δημόσιας διπλωματίας στη λογική του blame game....

Δεν τους ενόχλησε ο Άδωνις, αλλά ο Γεώργιος Παπανδρέου

Η 77η επέτειος της νίκης του Ελληνικού Στρατού επί των κομμουνιστών ανταρτών, είχε την τιμητική στον χώρο των κυβερνητικών στελεχών. 

Εδώ και πολλές δεκαετίες τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας την «έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια» την 29η Αυγούστου. Από τις 28 του μηνός πήγαιναν κατευθείαν στις 30. Φέτος δεν ξέρω τι άλλαξε!
Ως συνήθως μπροστά βγήκε και πάλι ο Άδωνις. 

Αφού είπε τα επετειακά δικά του -που ήταν και εύστοχα- «έδωσε τον λόγο» στον Γεώργιο Παπανδρέου, γνωστό αντικομμουνιστή, εμπνευστή του διμέτωπου αγώνα. 

Αυτή τη βιωματική στάση του Γεωργίου Παπανδρέου η Αριστερά δεν του τη συγχώρησε ποτέ. 

Δεν του συγχώρησε πως της πήρε την μπουκιά -δηλαδή την εξουσία- μέσα από το στόμα το 1944. Όπως είχε γράψει τότε, «με τα Δεκεμβριανά ημείς είμεθα το Κράτος και οι κομμουνισταί ήταν η Στάσις».

Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν από τους ελάχιστους πολιτικούς του Κέντρου που εναντιωνόταν σε κάθε μορφής συνεργασία με την Αριστερά. Ο Νικόλαος Πλαστήρας και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, σκεπτόταν ακόμη και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, ενώ και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κρατούσε ανοικτό τον διάλογο με τα στελέχη της ΕΔΑ. Την εξαίρεση αποτελούσε ο Γεώργιος Παπανδρέου ο οποίος μάλιστα εγκαλούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στην πρώτη πρωθυπουργική θητεία του, διότι απέλυε από τους τόπους εξορίας τους πολιτικούς κρατούμενους που είχαν εξορίσει οι κυβερνήσεις του Κέντρου...

Όλες οι φυλές του Τσίπρα: Οι πατρίκιοι, οι πληβείοι και η… Βαρόνη Θεώνη Σταφ

Έχουν πια αρχίσει να το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι: 

Ο Αλέξης Τσίπρας τους μοίρασε ρόλους και τους χρησιμοποίησε για τις πρόβες της καινούργιας του παράστασης ως… doubler. 

Όταν το έργο ανέβει κανονικά και βρεθεί ο σωστός φωτισμός, τα δήθεν νέα στελέχη θα αντικατασταθούν από τους κανονικούς πρωταγωνιστές, που ξεκουράζονται περιμένοντας. Με τη γλώσσα έξω από το ζέσταμα, θα ριχτούν κατάκοποι στην αρένα των εκλογών, που θα μοιάζει με λαιμητόμο. Και οι doubler θα μεταμορφωθούν σε κομπάρσους.

Δεν τους φταίει κανείς άλλος εκτός από την κουτοπόνηρη αλαζονεία, την υπέρμετρη φιλοδοξία, την πολιτική απειρία, την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. 

Πίστεψαν πως ο Τσίπρας, φεύγοντας από τον ΣΥΡΙΖΑ, είχε ξεμείνει από στελέχη και τους χρειαζόταν απεγνωσμένα. Ήταν τέτοια η αυτοπεποίθησή τους, που ούτε τους πέρασε από το μυαλό πως κάποιος που πουλάει με τόση ευκολία τους παλιούς συντρόφους, τους ανθρώπους που ο ίδιος διόρισε υπουργούς, τομεάρχες, κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους, που τους στήριξε στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που τους είχε στο πλευρό του σε όλες του τις επαναστατικές γυμναστικές, που τους έτρεχε στη Βενεζουέλα, που έβρισκε για όλους μια δικαιολογία, που τους μετέτρεπε σε σκευωρούς και συνενόχους του σε στημένες κατηγορίες κατά πολιτικών αντιπάλων, θα τους πετάξει κι’ αυτούς σαν την τρίχα από το ζυμάρι.

Και όμως! Τα σημάδια της αφιλίας, της αχαριστίας και του τυχοδιωκτισμού ήταν εκεί: Το είχε κάνει το καλοκαίρι του 2015, το έκανε και όταν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και έφτιαξε το νέο του κόμμα. «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν» είναι το έργο που συνεχώς ανεβάζει ο Τσίπρας.
Αλλά αυτοί πίστεψαν πως ήταν μοναδικοί, αξεπέραστοι, αναντικατάστατοι, λαμπρά αστέρια με βαριά βιογραφικά. Τώρα, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι...

Πόνεσαν πολύ τα εγκαίνια

Στη φωτογραφία - μνημείο φαίνεται ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρα να περιμένει με αδημονία έναν συρμό που γνωρίζει ότι δε θα έρθει ποτέ. 

Η έκφραση του και η στάση του σώματός τους αποτυπώνουν το θράσος εκείνης της εποχής. 

Όπως έγραψε ένας άσπονδος φίλος του, μπορεί τα εκδοτήρια εισιτήριων να ήταν χαλκομανία, αλλά ήταν εκδοτήρια της αξιοπρέπειας. Νομίζω πως όσοι συμμετείχαν σε εκείνη την απάτη θα έπρεπε να καταδικαστούν στην ποινή της «δια βίου σιωπής».
Ας έρθουμε στο σήμερα. 

Τα προχθεσινά εγκαίνια πόνεσαν πολύ κόσμο, διότι ήταν έργο αυτής της κυβέρνησης και δεν βαρύνονταν με κανένα «έγκλημα». Δεν είδαμε κρεμασμένες στα μπαλκόνια κουρελούδες που να γράφουν «έγκλημα στην Καλαμαριά.» Για αυτούς τους λόγους υπήρξε και η σιωπή της αμηχανίας, από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους κύκλους. Κάτι, κάποιοι ψιθύρισαν πως έπρεπε να είχε παραδοθεί νωρίτερα, όμως ήταν οι ίδιοι που έκαναν τα πάντα για να καθυστερήσει η βασική γραμμή του Μετρό Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη έχει πολλούς λόγους να είναι δυσαρεστημένη από την κεντρική εξουσία. 

Αναφέρω μόνον δύο γεγονότα, βάζοντας στην άκρη το φιάσκο της υποθαλάσσιας. Το Μετρό της Αθήνας αποπερατώθηκε σε έξι χρόνια, της πόλης μας σε δεκαοκτώ, με μόλις 9 χιλιόμετρα δικτύου. 

Ο δρόμος που συνδέει τη Θεσσαλονίκη με την Κασσάνδρα, μήκους περίπου 105 χιλιομέτρων, ξεκίνησε το 1990 και αποπερατώθηκε πλήρως το 2023. 

33 χρόνια για 105 χιλιόμετρα το λες μάλλον κοροϊδία! Και σημειώνω πως όλο αυτό το χρονικό διάστημα η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε...

Το «διαβατήριο αξιοπιστίας» και η στρατηγική Μαξίμου απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μαζί με την επέκταση του Μετρό Θεσσαλονίκης, εγκαινίασε και την στρατηγική του στον προεκλογικό μαραθώνιο, που αρχίζει και καταλήγει στις κάλπες την άνοιξη του 2027, κατά τις δηλώσεις του ίδιου του πρωθυπουργού. 

Σε μια φράση του στην ομιλία του για την έναρξη λειτουργίας του μέσου προς Καλαμαριά, ο κ. Μητσοτάκης μίλησε για “διαβατήριο αξιοπιστίας”, δημιουργώντας μια σαφή διαχωριστική γραμμή με τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, που διεκδικούν την διακυβέρνηση της χώρας.
“Κάθε έργο που εγκαινιάζουμε είναι σφραγίδα στο διαβατήριο αξιοπιστίας. Σε ένα περιβάλλον, γενικότερα, μειωμένης εμπιστοσύνης όπου οι ανέξοδες υποσχέσεις δεν κοστίζουν τίποτα, οι σχέσεις εμπιστοσύνης χτίζονται μέσα από τη συνέπεια λόγων και έργων” είπε, αντιπαραβάλλοντας την “κυβερνητική αδιαφορία και την αναποτελεσματικότητα” απέναντι στο σύνθημα “το είπαμε, το κάνουμε”, ανακαλώντας τα εγκαίνια με τους μουσαμάδες επί ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας για “εγκαίνια-παρωδία” και υπενθυμίζοντας ότι όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα -“αυτονόητο κεκτημένο” είπε χαρακτηριστικά- όπως το μετρό Θεσσαλονίκης, δεν ήταν και απαίτησαν “σκληρές μάχες κόντρα στις δυνάμεις της άρνησης και της ακινησίας, αναλαμβάνοντας το ανάλογο κόστος”...

Μουσαμάδες

Εννέα μέρες προτού ανέβει στο βήμα της ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέδωσε στους Θεσσαλονικείς τους πέντε νέους σταθμούς της επέκτασης του μετρό προς την Καλαμαριά. 

Προφανώς, η φράση του «το είπαμε, το κάναμε» συμπυκνώνει το σχέδιο, την επιμονή, την αντιμετώπιση των προβλημάτων και, τελικά, την παράδοση κάθε έργου που ως υπόσχεση εκπληρώνεται. 

Όμως, στην προκειμένη περίπτωση όπως και σε ανάλογες, η αποστροφή του πως η πόλη «δεν έχει αντιληφθεί πόσο θα αλλάξει η ποιότητα ζωής και πόσο θα αναβαθμιστεί η αξία της» υπενθυμίζει την προοπτική την οποία συνήθως καταπίνει η καθημερινότητα. 

Οι πολίτες, ταλαιπωρημένοι από τα έργα κατασκευής και εγκλωβισμένοι στην πίεση της ημέρας, δυσκολεύονται να φανταστούν τη ζωή τους μετά την ολοκλήρωση ενός έργου. 

Όμως, η πραγματική αλλαγή που φέρνουν οι πέντε νέοι σταθμοί και οι 15 καινούργιοι συρμοί, με το δίκτυο να φτάνει πλέον τα 14,4 χιλιόμετρα και τους 18 σταθμούς, μετριέται στον χρόνο που επιστρέφεται στους ανθρώπους και στις 12.000 λιγότερες ημερήσιες μετακινήσεις αυτοκινήτων. 

Υπάρχει στην ασφαλέστερη πρόσβαση ηλικιωμένων και ανθρώπων με αναπηρία. Στις γειτονιές που θα αποκτήσουν μεγαλύτερη αξία. 

Στις απομακρυσμένες περιοχές που θα ενταχθούν στον ίδιο λειτουργικό χάρτη. Στη Θεσσαλονίκη που αποκτά χαρακτήρα σύγχρονης ευρωπαϊκής μητρόπολης. 

Μπορεί, λοιπόν, η ακρίβεια, τα ενοίκια και τα καθημερινά προβλήματα να παραμένουν, όμως η δυναμική που δημιουργούν τα έργα και οι πολιτικές που υλοποιούνται και διευρύνουν συλλογικές και ατομικές επιλογές δεν πρέπει να υποτιμούνται. 

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά με το παρελθόν. 

Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, αρκεί να ανατρέξουμε στις 29 Δεκεμβρίου του 2018. 

Τότε που ο Αλέξης Τσίπρας εγκαινίασε τον σταθμό «Σιντριβάνι» και ανακοίνωσε ότι «το μετρό Θεσσαλονίκης είναι εδώ». Αν και...

Η αναμέτρηση με τους…Μανώληδες και τους μουσαμάδες

Δημιουργείται συχνά στη δημόσια συζήτηση και στις πολιτικές αναλύσεις η εντύπωση, ότι οι πολίτες πάνω απ' όλα έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι μια κυβέρνηση εμφορείται από ένα μεγαλόπνοο όραμα και τολμηρό μεταρρυθμιστικό οίστρο, που θα οδηγήσει στα μεγάλα και αξιοθαύμαστα που θα αλλάξουν την καθημερινότητα και τη ζωή τους.
Μετά την Οδύσσεια της κρίσης, τις συλλογικές αυταπάτες και την κατακρήμνιση των μαγικών συνταγών και λύσεων, η κοινωνία δείχνει ότι συμμερίζεται - ακόμη κι αν δεν θα το παραδεχθεί σε ευρεία κλίμακα - τον πραγματισμό και το αποτέλεσμα. Την ουσιαστική επίδοση της πολιτικής στο σήμερα χωρίς να υποτιμάται εντελώς η αξία ενός οραματικού σχεδιασμού και η σημασία μιας υπόσχεσης για το μέλλον.
Αυτός είναι ο στίβος μάχης της κυβέρνησης απέναντι στους… Μανώληδες και στους κάθε λογής... μουσαμάδες που επιστρατεύονται όπως πχ στο πρόσφατο παρελθόν, προκειμένου να πείσουν του Θεσσαλονικείς ότι είχαν μετρό ενώ στην πραγματικότητα, δεν είχαν.

Ταχυδακτυλουργοί της πολιτικής στο πλαίσιο και στο περιθώριο της ΔΕΘ, θα χτίσουν τα ανώγεια για να κατοικήσει επιτέλους ο λαός και θα ρίξουν στα κατώγια τους πλούσιους, τους ολιγάρχες και τα καρτέλ. Θα αναλάβουν δεσμεύσεις για μια νέα σεισάχθεια και διαγραφή του ιδιωτικού χρέους θα υποσχεθούν φορολόγηση των πλουσίων γενικώς και αορίστως, την ανέγερση χιλιάδων κοινωνικών κατοικιών, την ακαριαία αντιμετώπιση του δημογραφικού, το οποίο να σημειωθεί, αναγνωρίζουν ως πρόβλημα διάθεσης πόρων ενώ αποτελεί πρόβλημα αποκλειστικά των δυτικών κοινωνιών που ευημερούν.
Θα περιγράψουν στους ψηφοφόρους, πως εκείνοι θα καταφέρουν να επαναφέρουν τα εισοδήματα στο επίπεδο προ του 2009 και τα ενοίκια και τις τιμές στο επίπεδο που βρίσκονταν όταν η χώρα βούλιαζε στο έρεβος της κρίσης...

Λαϊκισμός και μη πρόωρη αποπληρωμή χρέους ανοίγουν την πόρτα της χρεοκοπίας

Η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους είναι αναγκαία ή μία ιδεοληψία της κυβέρνησης; 

Πόσο εφικτή είναι η παροχή 13ης και 14ης σύνταξης και μισθού στο Δημόσιο όπως προτείνει η αντιπολίτευση. 

Η καθηγήτρια στο ESCP Business School, στο Pntheon – Sorbonne και λέκτορας στο University of Bocconi κ. Αναστασία Γιακουμέλου εξηγεί γιατί η επόμενη χρεοκοπία είναι πιο κοντά από όσο φανταζόμαστε και αναλύει τους λόγους που η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους ξεκλειδώνει τη δυναμική της ελληνικής οικονομίας...