Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 2030 (2): Λιγότερο χρέος, περισσότερο εισόδημα

Ο δεύτερος πυλώνας της στρατηγικής, μετά τον πρώτο, βρίσκεται στο Δημόσιο Χρέος. 

Η Ελλάδα σχεδιάζει μέσα στο 2026 πρόωρες αποπληρωμές περίπου 13 δισ. ευρώ, επιταχύνοντας σημαντικά ένα πρόγραμμα που αρχικά ήταν μικρότερο. Στο ποσό περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, αποπληρωμές ευρωπαϊκών δανείων και υποχρεώσεων που διαφορετικά θα έληγαν τα επόμενα χρόνια. 

Σύμφωνα με στελέχη του οικονομικού επιτελείου, κάθε 1 δισ. ευρώ πρόωρης αποπληρωμής εκτιμάται ότι εξοικονομεί περίπου 30 εκατ. ευρώ ετησίως με βάση το κόστος νέου δανεισμού. Για τα 13 δισ. ευρώ η ετήσια εξοικονόμηση προσεγγίζει τα 360 εκατ. ευρώ και, σε βάθος επταετίας, μπορεί να υπερβεί τα 2 δισ. ευρώ. 

Το ακόμη σημαντικότερο είναι η αλλαγή της συνολικής εικόνας της χώρας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προέβλεπε την άνοιξη ότι ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ θα υποχωρήσει από 146,1% στο τέλος του 2025 σε 140,7% στο τέλος του 2026 και σε 134,4% το 2027. Οι νεότεροι ελληνικοί υπολογισμοί μετά την επιτάχυνση των αποπληρωμών τοποθετούν πλέον τον δείκτη ακόμη χαμηλότερα, κοντά στο 137% στο τέλος της χρονιάς. 

Η χώρα διαθέτει παράλληλα υψηλό ταμειακό απόθεμα, το οποίο στο τέλος του 2025 ανερχόταν σε 39,6 δισ. ευρώ, ενώ η μέση σταθμική διάρκεια του δημόσιου χρέους παραμένει κοντά στα 19 χρόνια. Η Κομισιόν σημειώνει επίσης ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας παραμένουν χαμηλές σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προσδώσει στην επιτάχυνση της αποπληρωμής σαφή πολιτική διάσταση, υποστηρίζοντας ότι η μείωση του χρέους σημαίνει μεγαλύτερη δημοσιονομική ελευθερία για το κράτος αλλά και μικρότερα βάρη για τους πολίτες. Στόχος είναι τα διμερή δάνεια να έχουν εξοφληθεί έως το 2031, αντί για το 2041 που προέβλεπε ο αρχικός προγραμματισμός. 

Η συζήτηση για τους δημοσίους υπαλλήλους ...

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ 2030: Από τα πλεονάσματα στην τσέπη των πολιτών

Η επόμενη φάση της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης: φοροελαφρύνσεις, υψηλότερα εισοδήματα και σταδιακή υποχώρηση των τεκμηρίων 

Σε μια νέα φάση περνά σταδιακά η οικονομική στρατηγική της κυβέρνησης, με το Μέγαρο Μαξίμου να επιχειρεί πλέον να μεταφέρει το βάρος από τη δημοσιονομική εξυγίανση και την ανάκτηση της αξιοπιστίας στη δεύτερη, πολιτικά δυσκολότερη, πρόκληση: να μετατραπεί η βελτίωση των δημόσιων οικονομικών σε μετρήσιμο όφελος για την τσέπη των πολιτών. 

Η κατεύθυνση που διαμορφώνεται ενόψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης αλλά και με ορίζοντα το 2030 στηρίζεται σε μια απλή αλληλουχία: περισσότερα έσοδα από ανάπτυξη και περιορισμό της φοροδιαφυγής, υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, ταχύτερη αποκλιμάκωση του χρέους και, στη συνέχεια, αξιοποίηση του δημοσιονομικού χώρου για μόνιμες μειώσεις φόρων και ενίσχυση των εισοδημάτων. 

Η φετινή ΔΕΘ αποκτά έτσι χαρακτήρα ευρύτερο από μια ακόμη δέσμη εξαγγελιών. 

Στο κυβερνητικό επιτελείο θέλουν οι παρεμβάσεις που θα παρουσιαστούν στη Θεσσαλονίκη να αποτελέσουν την αρχή μιας οικονομικής ατζέντας με ορίζοντα το τέλος της δεκαετίας, με κεντρικό στόχο την ενίσχυση της μεσαίας τάξης, των μισθωτών, των συνταξιούχων και των ελεύθερων επαγγελματιών. 

Το νέο σήμα ήρθε χθες από τον...

Αυτοσκοπός

Η κυβέρνηση δέχεται τις μονότονα επαναλαμβανόμενες επικρίσεις της αντιπολίτευσης για τα «ήρεμα νερά». 

Ο κοινός παρονομαστής της κριτικής είναι ότι δήθεν η επιδίωξη αποκλιμάκωσης μετατράπηκε σε αδράνεια. Και αυτή έδωσε στην Άγκυρα τον χρόνο και τον χώρο να επαναφέρει τις «γκρίζες ζώνες», να δημιουργήσει τετελεσμένα με τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα και να προωθήσει τη «Γαλάζια Πατρίδα». 

Αστειότητες χιλιοειπωμένες. 

Όλες ανεξαιρέτως οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδίωξαν αποκλιμάκωση, διάλογο και ανοιχτούς διαύλους με την Τουρκία, ακόμη και σε περιόδους σοβαρών προκλήσεων. 

Ο Αντώνης Σαμαράς, επί παραδείγματι, υπέγραψε 25 συμφωνίες με τον Ερντογάν και συναντήθηκε ξανά μαζί του το 2014 έπειτα από 27 παραβιάσεις στο Αιγαίο και ενώ το «Μπαρμπαρός» βρισκόταν στην κυπριακή ΑΟΖ. Ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποίησε τέσσερις επισκέψεις στην Τουρκία και υποδέχθηκε τον Ερντογάν όταν εκείνος αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάννης μέσα στην Αθήνα.

 Με άλλα λόγια έκαναν το ίδιο για το οποίο σήμερα οι ίδιοι καταγγέλλουν την παρούσα κυβέρνηση, χωρίς επί της ουσίας να έχουν να παρουσιάσουν κάτι που θα μπορούσε να μεταβάλει τους συσχετισμούς του Ελληνισμού με την Τουρκία. 

Όπως, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Σημίτη, η οποία κι εκείνη επιδίωξε «ήρεμα νερά», αλλά άφησε πίσω της το Ελσίνκι το 1999, τον καταλύτη δηλαδή ώστε...

Πώς η κυβέρνηση θα «ξαναμιλήσει» στους μικρομεσαίους και στην επιχειρηματικότητα

Η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου σηματοδοτεί, από την Δευτέρα, την επιστροφή της κυβέρνησης στην «κανονικότητα» και στην εφαρμογή πλέον του σχεδιασμού που έχει γίνει για την επανεκκίνηση των διαύλων επικοινωνίας με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες.
Τα ευρήματα των μετρήσεων, που έχουν διενεργηθεί τα τελευταία δύο χρόνια, καταδεικνύουν μια σαφή υποχώρηση σε εκλογικά κοινά, που αποτέλεσαν τη βάση για το ποσοστό νίκης της ΝΔ στις εκλογές του 2023, κοινά της μεσαίας τάξης, ιδιαίτερα συγκεκριμένων κατηγοριών, που έως σήμερα, παραδοσιακά, έβρισκαν ταύτιση στις πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίοι αποτελούν την σημαντικότερη, ίσως, από αυτές τις κατηγορίες, με την σχέση τους να έχει «διαρραγεί» από το 2023, όταν με τον νόμο Ν.5073/2023, εισήχθη το νέο σύστημα τεκμαρτής φορολόγησης τους.
Η κυβέρνηση έκανε λόγο για δίκαιο μέτρο με στόχο την πάταξη της φοροδιαφυγής, οι ελεύθεροι επαγγελματίες αντέδρασαν, παρά το γεγονός ότι παράλληλα υπήρξαν μέτρα, όπως η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος ή η αύξηση του αφορολόγητου για κάθε παιδί.

Το κλίμα δυσαρέσκειας ενέτειναν κι άλλες παρεμβάσεις, όπως η επέκταση της υποχρεωτικής χρήσης POS σε όλους σχεδόν τους κλάδους της λιανικής αγοράς και των υπηρεσιών και την καθιέρωση της ηλεκτρονικής τιμολόγησης και πλήρη εφαρμογή του MyDATA, μέτρα που κατά πολλούς από τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, τους επιβάρυναν αισθητά. Ακόμη κι αν το αποτέλεσμα αυτών των μέτρων επιβεβαίωσε εν πολλοίς την ορθότητά...

Ε, όχι και με τον Ερντογάν!

Είναι γνωστό ότι πίσω από την προσωπική σκληρή αντιπαράθεση του Ερντογάν με τον Νετανιάχου κρύβεται ο νέο-οθωμανισμός του Τούρκου προέδρου.

Το Ισραήλ και ο πρωθυπουργός του αποτελούν το ισχυρότερο ανάχωμα στα σχέδια του. 

Χθες αυτή η αντιπαράθεση πήρε νομική μορφή όταν τουρκικό δικαστήριο εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του ισραηλινού πρωθυπουργού.

Ως γνωστόν στην Τουρκία το δικαστικό σύστημα αποτελεί τον βραχίονα του ΑΚΡ. Υπακούει πειθήνια στις κυβερνητικές εντολές, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του να βρίσκονται στις φυλακές. Αυτά είναι γνωστά, όμως η διεθνής κοινότητα τα προσπερνά.

Στην πατρίδα μας, σε ένα μέρος της κοινής γνώμης, κυρίως αριστερής προέλευσης, ο Νετανιάχου έχει δαιμονοποιηθεί. 

Αυτό φάνηκε και χθες από τον πανηγυρικό τρόπο που πρόβαλλαν το διεθνές ένταλμα σύλληψης του τουρκικού δικαστηρίου ιστοσελίδες της ευρύτερης Αριστεράς. Αυτή η αντίδραση έρχεται σε συνέχεια των γνωστών αντισημιτικών εκδηλώσεων του καλοκαιριού και έχει τις ρίζες της στην αντίληψη πως η 7η Οκτωβρίου 2023 δεν ήταν μια τρομοκρατική ενέργεια, αλλά μια πράξη αντίστασης.

Δε χρειάζεται να αναφερθώ στον όψιμο αντισημιτισμό* της Αριστεράς που γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960, στα υψηλότερα κλιμάκια των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών...

Η τέταρτη ΔΕΘ της κυβέρνησης και το σύνθημα «το είπαμε, το κάναμε»

Ένα από τα βασικά στοιχεία στην επιχειρηματολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη για το θετικό πρόσημο των πεπραγμένων της κυβέρνησής του, αποτελεί η φράση “το είπαμε, το κάναμε” κι αυτό θα είναι ένα από τα κεντρικά συνθήματα στην προεκλογική καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας. 

Το βήμα της φετινής ΔΕΘ, που θα αποτελέσει και την αυλαία του προεκλογικού μαραθωνίου, επιχειρείται να δώσει ακριβώς το πλαίσιο μέσα στο οποίο η κυβέρνηση κινήθηκε στην δεύτερη τετραετία της, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά με το πακέτο των ανακοινώσεων της 5ης Σεπτεμβρίου, έναν κύκλο, που άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 2023.
Η τέταρτη ΔΕΘ της δεύτερης θητείας της κυβέρνησης έρχεται να συμπληρώσει, λένε στο κυβερνητικό επιτελείο, μια δέσμη παρεμβάσεων και σταθερών στόχων, με αιχμή τη μείωση της φορολογίας και τις μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες είχε δεσμευτεί πριν τις εκλογές του 2023, δίνοντας ως παραδείγματα από τα μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής το 2023, έως την στήριξη της απασχόλησης το 2024 και την μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση το 2025...

Το τέλος των ήρεμων νερών, η αποθράσυνση Ερντογάν και η απόπειρα «γκριζαρίσματος» του Αιγαίου

Επιστροφή στα «γνωστά» για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μετά από μια περίοδο ελεγχόμενης ύφεσης των εντάσεων, την περίοδο των λεγόμενων «ήρεμων νερών», τα οποία φυσικά ποτέ δεν σήμαιναν αλλαγή στάσης ή εγκατάλειψη των αναθεωρητικών διεκδικήσεων εκ μέρους της Άγκυρας.
Από την ημέρα της υπογραφής της Διακήρυξης των Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2023 και μετά τις άγονες συναντήσεις των Υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών που ακολούθησαν τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους (Ιούλιος 2023), ήταν προφανές ότι η διαδικασία αυτή είχε ημερομηνία λήξης. Καθώς δεν μπόρεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, να οδηγήσει σε άρση του αδιεξόδου και προώθηση της διαφοράς για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Τα τρία αυτά χρόνια είχε υπάρξει σοβαρή μείωση των παραβιάσεων του ΕΕΧ (Εθνικού Θαλάσσιου Χώρου), κάτι που ήταν σημαντικό, καθώς μείωσε και την πίεση στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία και απομάκρυνε το ενδεχόμενο ενός σοβαρού επεισοδίου, ενώ διευκόλυνε τη διαχείριση του μεταναστευτικού, καθώς μειώθηκαν σημαντικά οι ροές από την Τουρκία.
Τρία χρόνια μετά, πολλά έχουν αλλάξει στον διεθνή περίγυρο, ο οποίος βρίσκεται σε φάση γενικής αναδιάταξης με ανακατανομή των ισορροπιών ισχύος στην ευρύτερη περιοχή.
Όλα πλέον δείχνουν ότι η Τουρκία επιλέγει να θέσει τέλος στην περίοδο αυτή που ονομάστηκε περίοδος των «ήρεμων νερών», εκτιμώντας ότι η διεκδίκηση ενός ηγεμονικού περιφερειακού ρόλου στη Μέση Ανατολή δεν θα πρέπει να παρεξηγηθεί από την Ελλάδα ότι η ίδια παραμελεί και θέτει σε δεύτερη μοίρα το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αυτό που έχει ονομάσει δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Έτσι, μέσα σε ένα νέο, ρευστό και ευμετάβλητο διεθνές περιβάλλον, που καθημερινά υποβαθμίζεται η αξία του Διεθνούς Δίκαιου η Άγκυρα δεν αρκείται σε επίδειξη δύναμης μόνο έναντι του Ισραήλ, αλλά στέλνει το μήνυμα ισχύος και προς την Ελλάδα, την οποία εξάλλου διαρκώς και δι' επισήμων δηλώσεων κατηγορεί ότι λειτουργεί ως σύμμαχος και προκεχωρημένο φυλάκιο του Ισραήλ...

Δεν αντέχουμε μία νέα χρεοκοπία

Όταν μια οικογένεια χρεοκοπεί επειδή καταναλώνει περισσότερα από ότι παράγει, δανειζόμενη διαρκώς, έχει δύο επιλογές ως αντίδραση:

• Να συνεχίσει να δανείζεται μέχρι ο δανεισμός να είναι πλέον αδύνατος με αποτέλεσμα την κατάρρευση και την εκποίηση των υπάρχοντων περιουσιακών στοιχείων ή την φυλακή όταν αυτά δεν υπάρχουν.
• Να αποφασίσει να συμμαζέψει τα οικονομικά της. Καταρχάς περιορίζοντας τα έξοδα της στις δευτερεύουσες αναγκαίες της. Παράλληλα να αυξήσει τα έσοδα της με περισσότερη εργασία, με αποταμίευση χρημάτων για παραγωγικές επενδύσεις που θα συνεισφέρουν στον πλεονασματικό οικογενειακό προϋπολογισμό ώστε να εξασφαλίσει χρήματα για την αποπληρωμή των χρεών της και την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας και της εμπιστοσύνης των φίλων, συνεργατών και συμπολιτών της. Και βέβαια σιγά σιγά να επανακτήσει την ποιότητα ζωής της πριν την χρεοκοπία, αυτή τη φορά σε στέρεα οικονομική βάση.

Αυτά τα εύλογα για την οικογενειακή χρεοκοπία δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν, να απασχολούν ένα σημαντικό αριθμό Ελλήνων πολιτών, ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού συστήματος όταν πρόκειται για την χρεοκοπία της χώρας. 

Οι τελευταίοι ζητούν ανεύθυνα σήμερα 13ους και 14ους μισθούς και συντάξεις στο Δημόσιο, το οποίο προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βγει από την χρεοκοπία της πρόσφατης δεκαετίας.

Παραπονούνται για την προσπάθεια του χρεοκοπημένου Δημοσίου να αυξήσει τα έσοδα του με την πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής και όταν αυτό επιτέλους επιτυγχάνεται μετά από δεκαετίες με την εφαρμογή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας κατηγορούν το κράτος και την υπεύθυνη Κυβέρνηση για αναλγησία. 

Η τόσο αναγκαία επίτευξη επιτέλους πλεονασματικών κρατικών προϋπολογισμών μετά από δεκαετίες αρνητικών, υπερελλειμματικών προϋπολογισμών χαρακτηρίζεται ως αντιλαϊκή...

Το ελληνικό χρέος σε αντίστροφη πορεία: Γιατί είναι ευεργετική η πρόωρη αποπληρωμή

Η ανακοίνωση ότι η Ελλάδα σχεδιάζει να αποπληρώσει πρόωρα δημόσιο χρέος ύψους περίπου 12,84 δισ. ευρώ μέσα στο 2026, συνεχίζοντας μια πολιτική που έχει ήδη οδηγήσει από το 2019 σε πρόωρες εξοφλήσεις άνω των 36 δισ. ευρώ, δεν είναι απλά ακόμη μία τεχνική κίνηση διαχείρισης χαρτοφυλακίου. 

Είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι η χώρα έχει αλλάξει κατηγορία στα μάτια των αγορών, των οίκων αξιολόγησης, των επενδυτών και των Ευρωπαίων εταίρων.
Για μια οικονομία που πριν από μόλις 15 χρόνια βρέθηκε αποκλεισμένη από τις αγορές, το γεγονός έχει προφανή συμβολισμό αλλά και ουσία. 

Η Ελλάδα, μια χώρα που χρειαζόταν συνεχή επιτήρηση, μετατρέπεται σε έναν παίκτη που διαπραγματεύεται τους δικούς του όρους αποπληρωμής των υποχρεώσεων του.

Τι ακριβώς κάνει η Ελλάδα

Ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) προχωρά σε εξόφληση τμήματος του λεγόμενου Greek Loan Facility (GLF). Δηλαδή των διμερών δανείων που είχαν δώσει οι χώρες της Ευρωζώνης στην Ελλάδα το 2010, στην αρχή της κρίσης. 

Το πρόγραμμα προβλέπει πλήρη αποπληρωμή του GLF έως το 2031, μια δεκαετία νωρίτερα από την αρχική λήξη το 2041.
Το συνολικό πρόγραμμα των πρόωρων αποπληρωμών για το 2026 υπολογίζεται πλέον σε 12,84 δισ. ευρώ, με συνδυασμό εξόφλησης GLF και EFSF, μείωσης εντόκων γραμματίων και άλλων κινήσεων διαχείρισης του χρέους.

Η αριθμητική λογική πίσω από την κίνηση είναι ξεκάθαρη. Τα δάνεια του GLF φέρουν κυμαινόμενο επιτόκιο ίσο με Euribor τριμήνου συν 0,5%. Ένα επιτόκιο που είχε ξεπεράσει ακόμα και το 3%. Το μέσο κόστος εξυπηρέτησης του συνόλου του ελληνικού χρέους είναι σήμερα μόλις 1,73%. 

Η διαφορά αυτή δεν είναι αμελητέα: σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, κάθε δισ. πρόωρης αποπληρωμής αποφέρει περίπου 30 εκατ. ευρώ όφελος ετησίως. Πολλαπλασιαζόμενο επί τα 13 δισ. ευρώ του φετινού προγράμματος, το συνολικό όφελος σε βάθος επταετίας ξεπερνά τα 2 δισ. ευρώ.

Εξοικονόμηση τόκων και ανάκτηση εμπιστοσύνης...

Κυρ. Πιερρακάκης: Γιατί αποπληρώνουμε νωρίτερα το χρέος (vid)

Ο υπουργός Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης μέσω βίντεο που ανήρτησε στα sοcial media εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα προχωρά σε πρόωρη αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, καθώς και το τι κερδίζει από αυτήν την πολιτική της κυβέρνησης...

Χοντραίνει το παιχνίδι στην ανατολική Μεσόγειο

Προχθές το Ισραήλ βομβάρδισε μια παροπλισμένη αεροπορική βάση στη βορειοδυτική Συρία περίπου 60-70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. 

Οι μυστικές του υπηρεσίες είχαν την πληροφορία πως η συγκεκριμένη βάση επρόκειτο να ανακατασκευστεί ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει υπό τον έλεγχο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Και μόνον αυτό το ενδεχόμενο σήμανε κόκκινο συναγερμό στο Ισραήλ. Είναι γνωστό πως η Συρία θεωρείται ζώνη υψίστης σημασίας για την ασφάλεια του Ισραήλ και για αυτό έχει δημιουργήσει μια πρόσθετη ζώνη ασφαλείας εντός του συριακού εδάφους πέρα από τα υψίπεδα του Γκολάν και έχει θέσει υπό την προστασία του την πολυπληθή κοινότητα των Δρούζων.
Το προχθεσινό αεροπορικό πλήγμα έβαλε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Μάλιστα, και αυτό είναι ενδιαφέρον, μετά το κτύπημα, καθ' όλη τη διάρκεια της νύκτας, ισραηλινά F-35 βρίσκονταν στον αέρα για να αντιμετωπίσουν πιθανά αντίποινα της Τουρκίας. Ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει να επαναφέρει στην τάξη όσους δεν τηρούν τις συμφωνίες που συνήψαν με αυτό. Και το νέο καθεστώς της Συρίας είχε συμφωνήσει με το Ισραήλ ότι από το έδαφός της δεν πρόκειται να γίνουν επιθετικές ενέργειες εναντίον του.

Είναι φανερό πως οι ήδη τεταμένες σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ επιδεινώθηκαν κι άλλο. Ο Ερντογάν και οι στρατηγοί του παίζουν πάντα εκ του ασφαλούς. Δε ρισκάρουν να κτυπηθούν με αντιπάλους από τους οποίους ενδέχεται να ηττηθούν. Το δε καθεστώς της Συρίας αντιλήφθηκε –καθώς δεν...

Στην «κόψη του ξυραφιού» οι σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας με φόντο τη Συρία

Σε νέα περίοδο έντασης έχουν εισέλθει οι σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας, με τη Συρία να εξελίσσεται στο βασικό πεδίο της μεταξύ τους αντιπαράθεσης. 

Η κρίση γύρω από τη Γάζα παραμένει βαριά σκιά στις διμερείς σχέσεις, όμως οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι το πρόβλημα έχει αποκτήσει πλέον σαφή στρατιωτική διάσταση. 

Η αυξανόμενη παρουσία της Τουρκίας στη Συρία, η συνεργασία της με τη νέα κυβέρνηση της Δαμασκού και η εμπλοκή της στην ανασυγκρότηση στρατιωτικών υποδομών προκαλούν εύλογη ανησυχία στην ισραηλινή πλευρά, η οποία παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή κάθε κίνηση που θα μπορούσε να επηρεάσει την ασφάλεια των βορείων συνόρων της.
Το τελευταίο και πιο χαρακτηριστικό επεισόδιο καταγράφηκε στις 18 Αυγούστου, όταν ισραηλινά μαχητικά έπληξαν την αεροπορική βάση Αμπού αλ Ντουχούρ στη βορειοδυτική Συρία. 

Λίγες ώρες νωρίτερα, σύμφωνα με διεθνή μέσα ενημέρωσης, τουρκική αντιπροσωπεία είχε επισκεφθεί την εγκατάσταση. 

Η ισραηλινή πλευρά υποστήριξε ότι υπήρχαν ενδείξεις για σχεδιαζόμενη ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων στη βάση, εξέλιξη που θα δημιουργούσε νέα δεδομένα σε μια περιοχή ιδιαίτερης σημασίας για την ισραηλινή ασφάλεια...

Απ’ τα ήρεμα νερά στα ήρεμα μυαλά

Οι Τούρκοι ανακοίνωσαν θαλάσσια χωροταξικά πάρκα σε δυο περιοχές, μια στο βόρειο Αιγαίο και μια την Ανατολική Μεσόγειο. Τα σχετικά διατάγματα φέρουν μάλιστα και την υπογραφή του Ερντογάν.
Αν συνυπολογίσει κανείς και τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» που προβλέπεται να γίνει σύντομα νόμος του τουρκικού κράτους, οι εξελίξεις είναι προφανώς δυσάρεστες.
Αλλά αντί αυτό να οδηγήσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε μια σοβαρή συζήτηση για την αναζήτηση μιας νέας ίσως εθνικής στρατηγικής, γίνεται αφορμή για μια κακόγουστη αντιπολιτευτική καμπάνια που ως συνήθως δεν απαντά καθόλου στο «δια ταύτα».

Αν εξαιρέσει κανείς το ΠΑΣΟΚ που οι ανακοινώσεις του για το θέμα ήταν πράγματι υπεύθυνες και προσεκτικές, όλοι οι άλλοι κινήθηκαν στο γνωστό μοτίβο των εντυπώσεων.
Ο τουρκοφάγος Σαμαράς μιλάει για «ξέπλυμα» της Τουρκίας, «φιλίες και κατευνασμούς που φέρνουν νέα τετελεσμένα” και “κατά φαντασία ήρεμα νερά…»
Ο Σύριζα- ή ό,τι τουλάχιστον έχει απομείνει απ’ αυτόν - μιλάει για «απουσία μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής που εξακολουθεί να επαναπαύεται στα ήρεμα δήθεν νερά του Αιγαίου…»
Ο Νατσιός της Νίκης μιλάει για «διπλωματική αποτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη που επένδυσε στην τακτική του κατευνασμού…»
Ο Βελόπουλος τονίζει ότι «είχε προειδοποιήσει από την πρώτη στιγμή ότι η πολιτική των "ήρεμων νερών" απέναντι στη φασιστική Τουρκία, συνιστά πράξη εθνικής μειοδοσίας…».
Και η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα για «αύξηση των εντάσεων από την Τουρκία που συνιστά έμπρακτη απόδειξη της αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη…».
Κοινή συνισταμένη όλων η καταδίκη μεν των «ήρεμων νερών» αλλά και η προφανής αδυναμία διατύπωσης μιας στοιχειωδώς σοβαρής και ρεαλιστικής εναλλακτικής.
Διότι τα «ήρεμα νερά» που όλοι αυτοί καταγγέλλουν ή ειρωνεύονται, μηδένισαν σχεδόν τις παραβάσεις και παραβιάσεις στο Αιγαίο για μια σχεδόν τριετία και έδωσαν στην Ελλάδα κρίσιμο χρόνο για να αναβαθμίσει τις ένοπλες δυνάμεις της κατά τρόπο που δεν είχε συμβεί ποτέ μεταπολιτευτικά σε τέτοια επίπεδα.
Αν δεν συμφωνούν όμως μ’ αυτό, ας μας πουν τι ακριβώς προτείνουν...

Τα δημοσιονομικά περιθώρια και το σκεπτικό των μέτρων της ΔΕΘ

Ο «αέρας» του υπερπλεονάσματος, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του προϋπολογισμού 

για το πρώτο επτάμηνο του έτους, σε συνδυασμό με την ρήτρα διαφυγής για την ενέργεια, «ανοίγουν» ακόμη περισσότερο τον δημοσιονομικό χώρο που η κυβέρνηση έχει την διάθεσή της, προκειμένου να διαμορφώσει το πακέτο μέτρων που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ανακοινώσει από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, σε μια κομβική χρονική συγκυρία, που θα σηματοδοτεί και την έναρξη μιας πολύμηνης προεκλογικής περιόδου.
Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα, από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο, η χώρα καταγράφει πρωτογενές πλεόνασμα 5,725 δισεκατομμύρια ευρώ, ξεπερνώντας τον στόχο κατά 1,307 δισ. ευρώ. 

Ταυτόχρονα, με το αίτημα που υποβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής για την ενέργεια, η Ελλάδα θα μπορεί υπό όρους να διαθέσει έως περίπου 1,5 δισ. ευρώ από τους εθνικούς πόρους μέχρι το 2028 σε ενεργειακά έργα, δημιουργώντας ένα «παράθυρο» περίπου 400 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, που εμμέσως απελευθερώνονται για νέες παροχές χωρίς να παραβιάζεται το όριο αύξησης δαπανών. 

Οι έως τώρα εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ένα «πακέτο» παροχών και μέτρων, που θα αγγίζει τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2027, με το μείζον ερώτημα να είναι πως τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα αποφασίσει να κατανείμει αυτό το ποσό...

Ενώ, η Αντιπολίτευση σφύζει από φρεσκάδα!

Παρακολουθώ το βασικό επιχείρημα όσων με λογική, αναφέρομαι πάντα στο κοινωνικό περιβάλλον του 40%, επικρίνουν την κυβέρνηση. Το επαναλαμβάνουν, εξ ανάγκης, προσπαθώντας να υπερβούν το δικό τους αδιέξοδο. Προφανώς, βλέπουν την αδυναμία της Αντιπολίτευσης να «γυρίσει» το παιχνίδι. 

Θα αντιλαμβάνονται, φαντάζομαι, ότι παρά τους ισχυρισμούς, οι προτάσεις της κάθε άλλο μπορεί να δώσουν λύση στα προβλήματα, εκεί όπου αποτυγχάνει η κυβέρνηση. Ούτε εναλλακτική προσφέρουν, ούτε καν να πεις συγκινούν. 

Έτσι, προτού η συζήτηση κλείσει άδοξα εις βάρος τους, ρίχνουν το υποτιθέμενο ισχυρό χαρτί:
«Ναι, αλλά και η κυβέρνηση κουρασμένη είναι»!..
Αφήνω κατά μέρος, την υποκειμενική κρίση. Μπορεί για εμένα να μην βασίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα, ας δεχτώ όμως για χάρη του διαλόγου το επιχείρημα των επικριτών. Λογικό ακούγεται. Μπροστά μας, ένας Μητσοτάκης και η πολυμελής κυβέρνηση του με τη φθορά που παράγει η επτάχρονη διαχείριση της εξουσίας. Δεν έχουν όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου την ίδια ζέση, και αποτελεσματικότητα. Να συμφωνήσουμε.
Όμως, από την άλλη, δεν έχουν παρατήσει τα μολύβια, όπως λέει ο δημοσιογραφικός «μπακαλιάρος»...

Συμφώνησαν Μητσοτάκης, Μακρόν, Χριστοδουλίδης: Επανεκκίνηση καλωδίου με navtex και γαλλικά πλοία για έρευνα

Έντονες ήταν οι διαβουλεύσεις μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Γαλλίας που ακολούθησαν την υπογραφή των δύο συμφωνιών μεταξύ ΑΔΜΗΕ, Meridiam και Nexans για τα επόμενα βήματα του έργου της υποθαλάσσιας ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Φιλελεύθερου Κύπρου, η άμεση προώθηση των καθοριστικών επόμενων βημάτων από τον GSI (Great Sea Interconnector), υπό τη νέα μετοχική σύνθεση και υπό την ηγεσία της ισχυρής γαλλικής εταιρείας Meridiam, αλλά και από τη γαλλική Nexans, που εκτελεί το συμβόλαιο κατασκευής και πόντισης του καλωδίου, αποτέλεσε αντικείμενο τηλεφωνικών διαβουλεύσεων μεταξύ του Νίκου Χριστοδουλίδη, του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Εμανουέλ Μακρόν.
Βάσει πληροφοριών που μεταδίδει το κυπριακό μέσο, οι τρεις ηγέτες συμφωνούν πως η επανεκκίνηση του έργου προϋποθέτει την επανέναρξη των θαλασσίων ερευνών από εξειδικευμένη εταιρεία για την ολοκλήρωση των βυθομετρήσεων και την επιλογή της βέλτιστης -τελικής- χωροθέτησης του καλωδίου που θα ενώσει την Κοφίνου με την Κορακιά και κατ’ επέκταση το ηλεκτρικό δίκτυο της Κύπρου με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό δίκτυο.

Οι τρεις ηγέτες φέρονται, επίσης, να αντιλαμβάνονται πως επείγει η ολοκλήρωση όλων των τεχνικών προετοιμασιών από μέρους της Meridiam (ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία GSI) και της Nexans, ώστε να καταστεί δυνατή η έκδοση το ταχύτερο της navtex από τις ελληνικές Αρχές για την επανέναρξη των ερευνών στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου.
Κατά τις ίδιες πληροφορίες, Μακρόν, Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης έχουν...

Αριστεροδεξιό πατριωτικό βέρτιγκο

Η ανακοίνωση της Τουρκίας για τη δημιουργία δύο νέων θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο ανέδειξε τη σύμπνοια του αριστεροδεξιού τουρκοφαγικού μετώπου στην καταγγελία της κυβέρνησης για απουσία εθνικής στρατηγικής έναντι της Τουρκίας και δήθεν μυωπικής και μονομερούς προσήλωσης στα ήρεμα νερά. 

Οι ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης – με διακριτή διαφορά του ΠΑΣΟΚ – εκτός από καταγγελτική ομοιομορφία, διέπονται από μια κοινότυπη μπουρδολογική καταγραφή, δημοσιογραφικής υφής.
Η Τουρκία δεν αναμένει από την κυβέρνηση, τη Δούρου, τον Τσίπρα, τον Κουτσούμπα ή τον Νατσιό και τον Σαμαρά να της δώσουν την άδεια να λειτουργεί ως αναθεωρητική δύναμη στην περιοχή. Κάνει όσα θεωρεί ότι της υπαγορεύουν το συμφέρον της, η δύναμή της, η δυνατότητα εναλλαγής πολλών και διαφορετικών συμμάχων, η διαχρονική απαγκίστρωσή της από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ειδικά σε ένα διεθνές περιβάλλον που ευνοεί περισσότερο από ποτέ την ισχύ των όπλων έναντι του δικαίου.

Η στρατηγική επιλογή και επιδίωξη των «ήρεμων νερών» από την κυβέρνηση Μητσοτάκη πρόσφερε χρόνο και περιθώρια στην Ελλάδα να αυξήσει μεθοδικά την αποτρεπτική ισχύ της, αναβαθμίζοντας την ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων με νέα συστήματα και εξοπλισμούς. Αναζητήθηκαν και βρέθηκαν εθνικές διέξοδοι μέσα από συμμαχίες ισχυρού οικονομικού αποτυπώματος.

Χλευάζοντας τα ήρεμα νερά, οι ταγοί του αριστεροδεξιού (μ)πατριωτισμού ας υποδείξουν τα μέλη των οικογενειών τους που είναι διατεθειμένοι να «θυσιάσουν», αν η αναθεωρητική Τουρκία δεν ζαρώσει στη γωνία από τους...

Η κυριαρχία Μητσοτάκη, το «ταβάνι» για Τσίπρα και τα αδιέξοδα Ανδρουλάκη

Ο Δεκαπενταύγουστος πέρασε και η κλεψύδρα γύρισε. Η Δ.Ε.Θ δεν είναι πια και τόσο μακριά και οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν θέσεις και προτάσεις, θα αξιολογηθούν, θα μετρηθούν στις πρώτες μετακαλοκαιρινές δημοσκοπήσεις και «το παιχνίδι διαρκείας περίπου επτά μηνών» αρχίζει.
Οι αντιπαραθέσεις με αφορμή τη συνέντευξη Τσίπρα, η μεταγραφολογία, οι εκτιμήσεις δημοσιολόγων πολλές από τις οποίες στερούνται βάσης αφού δεν υπήρχαν νέες δημοσκοπήσεις, η κουραστική πια συζήτηση πότε θα φτιάξει κόμμα ο Α. Σαμαράς, αλλά και ο αμετάβλητος καταστροφολογικός τρόπος αντιπολίτευσης με αφορμή π.χ τις πυρκαγιές ή την απόφαση του ΣτΕ για κάποια μη Κρατικά Πανεπιστήμια μας έδωσαν μια γεύση για το τι θα επακολουθήσει.
Ωστόσο, ανέδειξαν και πάλι κάτι που παραμένει αμετάβλητο. 

Η ΝΔ διατηρεί την πρωτοκαθεδρία με σημαντική διαφορά 12%-13% από το δεύτερο κόμμα και αυτό το παραδέχονται όλοι. Ακόμα και ο Α. Τσίπρας που μίλησε για ανατροπή, αναφέρθηκε στις δεύτερες εκλογές. Μόνο το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να μιλάει -αναγκαστικά μάλλον- για πρωτιά έστω με μια ψήφο διαφορά κι ας είναι τρίτο στις δημοσκοπήσεις του Ιουλίου με 6% διαφορά.

Αυτή η αμετάβλητη πρωτοκαθεδρία φαίνεται να δρομολογεί και το «σχέδιο περικύκλωσής της» από όλες τις άλλες δυνάμεις, την βούληση όσων θέλουν «ανατροπή του Μητσοτάκη». Αυτή η βούληση συμπεριλαμβάνει βασικά δυο πυλώνες:...

Νέα αρχιτεκτονική αποτροπής στην Ελλάδα - Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» παίρνει μορφή

Μια διαφορετική περίοδος αρχίζει για τον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό, καθώς σειρά προγραμμάτων που μέχρι σήμερα βρίσκονταν στο στάδιο της προετοιμασίας περνούν σταδιακά στη φάση των συμφωνιών, των παραδόσεων και της επιχειρησιακής ένταξης.
Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας το ενδιαφέρον του επόμενου διαστήματος επικεντρώνεται στην «Ασπίδα του Αχιλλέα», στα νέα μη επανδρωμένα συστήματα, στην ενίσχυση των δυνατοτήτων πυραυλικού πυροβολικού, στην πορεία των νέων φρεγατών FDI, αλλά και σε προγράμματα που αφορούν την Πολεμική Αεροπορία και τον υφιστάμενο στόλο του Πολεμικού Ναυτικού. 

Πίσω από τις επιμέρους προμήθειες διακρίνεται μια ευρύτερη κατεύθυνση. 

Η ελληνική πλευρά επιδιώκει να συγκροτήσει ένα πολυεπίπεδο σύστημα αποτροπής, στο οποίο αισθητήρες, ραντάρ, drones, αντιαεροπορικά συστήματα και μέσα κρούσης θα συνδέονται επιχειρησιακά μεταξύ τους.
Η επιτυχία αυτού του σχεδίου θα κριθεί λιγότερο από τον αριθμό των νέων οπλικών συστημάτων και περισσότερο από την ταχύτητα με την οποία θα ενταχθούν σε μια κοινή δομή διοίκησης, πληροφόρησης και αντίδρασης...

Οι νέες ισορροπίες στη Μ. Ανατολή, ο ρόλος της Αιγύπτου και η προβοκατόρικη παρέμβαση Φιντάν

Η απουσία της Αιγύπτου από την Τριμερή Συμφωνία της Μέκκας 

προκάλεσε σειρά σχολίων και αντιδράσεων, καθώς τουλάχιστον η Τουρκία κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια ώστε να ενταχθεί και το Κάιρο σε αυτό το σχήμα συνεργασίας τριών μεγάλων και ισχυρών μουσουλμανικών χωρών.
Ο ίδιος ο Ερντογάν, αλλά και ο Χ. Φιντάν, που έχει αναλάβει τον γνωστό ρόλο των επαφών και ζυμώσεων με τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, δήλωναν σχεδόν σίγουροι για την ένταξη της Αιγύπτου στο σχήμα αυτό και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, μάλιστα, μετέβη και στο Κάιρο την Πέμπτη για μια συνολική συζήτηση με την αιγυπτιακή ηγεσία, τόσο για τη βελτίωση των διμερών σχέσεων όσο και για τη σύμπραξη της Αιγύπτου με το νέο περιφερειακό σχήμα.

Ο Χ. Φιντάν ανέλαβε ειδική αποστολή μεταβαίνοντας στην Αίγυπτο, προκειμένου να δώσει ώθηση στην αποκατάσταση των διμερών σχέσεων και να πείσει το Κάιρο να συμπράξει στην Τριμερή της Μέκκας. Έσπευσε μάλιστα να χρησιμοποιήσει ως «φόβητρο» την Τριμερή Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, δηλώνοντας ότι αυτή η συμμαχία φτιάχτηκε με συγκεκριμένο στόχο και ότι χάραξε μια γραμμή στη μέση της Ανατολικής Μεσογείου, όπου από τη μια πλευρά βρίσκεται η Τουρκία και από την άλλη η Αίγυπτος. Έτσι, ευθέως εμφάνισε την Τριμερή της Μέκκας ως αντίπαλο δέος σε στρατηγικές σχέσεις του Ισραήλ, όπως αυτή με την Ελλάδα και την Κύπρο, θέλοντας να πείσει το Κάιρο ότι τέτοιες κινήσεις στρέφονται και εναντίον των δικών του συμφερόντων, τα οποία μπορεί να προστατεύσει εντασσόμενο στη Συμφωνία της Μέκκας...

Σε περιδίνηση η τουρκική πολεμική αεροπορία – Η ελληνική υπεροχή

Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται σε πρωτοφανές αδιέξοδο λόγω των κυρώσεων CAATSA, των καταστροφικών ελλείψεων ανταλλακτικών και της κατάρρευσης των διαθεσιμοτήτων των F-16 στο 25%, γεγονός που αποκαλύπτεται από τις πρόσφατες πτώσεις αεροσκαφών. 

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα εδραιώνει μια συντριπτική, ποιοτική υπεροχή στους αιθέρες του Αιγαίου μέσω της αναβάθμισης των F-16 σε Viper, της επιχειρησιακής ετοιμότητας των Rafale και της επικείμενης άφιξης των F-35.
Τα βασικά σημεία του άρθρου

Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται σε πρωτοφανές αδιέξοδο, με τις κυρώσεις CAATSA και τις ελλείψεις ανταλλακτικών να έχουν καταρρίψει τη διαθεσιμότητα των F-16 στο 25%.
Την ίδια ώρα, η Ελλάδα εδραιώνει μια συντριπτική, χαώδη ποιοτική υπεροχή στους αιθέρες του Αιγαίου, ολοκληρώνοντας την αναβάθμιση των F-16 σε Viper και ενσωματώνοντας τα Rafale.
Μπροστά σε αυτή την εφιαλτική πραγματικότητα, η Άγκυρα αναζητά απεγνωσμένα λύσεις, όπως η παραγγελία Eurofighter Typhoon, όμως η ενσωμάτωση ενός νέου τύπου αεροσκάφους αποτελεί γραφειοκρατικό και τεχνικό γολγοθά.

Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία βρίσκεται σε πρωτοφανές αδιέξοδο. 

Οι κυρώσεις CAATSA, οι καταστροφικές ελλείψεις ανταλλακτικών και η κατάρρευση των διαθεσιμοτήτων των F-16 στο 25%, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που αποκαλύπτεται από τις πρόσφατες πτώσεις αεροσκαφών. 

Η χθεσινή συντριβή του τουρκικού F-16 κατά την διάρκεια εκπαίδευσης αποκάλυψε ακόμη περισσότερο την αεροπορική γύμνια της Τουρκίας. Την ίδια ώρα, η Ελλάδα εδραιώνει μια συντριπτική, χαώδη ποιοτική υπεροχή στους αιθέρες του Αιγαίου.

Τα καμπανάκια κινδύνου στο Αρχηγείο της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Άγκυρα δεν χτυπούν πλέον απλώς προειδοποιητικά· ξεπέρασαν και το επίπεδο υψηλού κινδύνου. Τα αλλεπάλληλα περιστατικά πτώσεων μαχητικών αεροσκαφών F-16 φέρνουν στην επιφάνεια τη γυμνή και αμείλικτη αλήθεια για την επικίνδυνη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο αεροπορικός βραχίονας της γείτονος...

Η διεύρυνση του εφικτού και ο βολονταρισμός

Ο Α.Τσίπρας δήλωσε πως «η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη διεύρυνσης του εφικτού» και σχεδόν όλοι τον ειρωνεύτηκαν. 

Όμως σε αυτήν την πρόταση αποτυπώνεται ο λενινιστικός βολονταρισμός, με τον οποίον διαπαιδαγωγήθηκε ο ίδιος και οι μέντορές του. Κρύβεται η προμηθεϊκή αντίληψη για την αποστολή των κομμουνιστών να αλλάξουν την κοινωνία, διευρύνοντας συνεχώς τα όρια της παρέμβασής τους. «Δεν υπάρχουν άπαρτα κάστρα για τους κομμουνιστές», έλεγε ο Στάλιν, καθώς η πρώτη γενιά των μπολσεβίκων πίστευε πως ήταν οι πλάστες των συνειδήσεων. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων και οι κοινωνίες ήταν σαν τον πηλό στα χέρια τους που τις έδιναν ό,τι σχήμα ήθελαν. Ως, κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας αποφάσιζαν, σαν μικροί θεοί, δίνοντας λόγο μόνον στην πυραμίδα της κομματικής εξουσίας.

Αυτή η συνεχής διεύρυνση των ορίων της πολιτικής παρέμβασης σε εκείνους τους καιρούς, γινόταν μέσα από την άσκηση βίας, καθώς ήταν λογικό να υπάρχουν αντιστάσεις. Όλα αυτά είναι τεκμηριωμένα ιστορικά και υποθέτω ότι η σχετική δήλωση που έκανε ο Α. Τσίπρας είναι έργο κάποιου «ψαγμένου» μαρξιστή συνεργάτη του. Δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες αναζητήσεις.

Το ερώτημα - διόλου θεωρητικό - είναι μέσα σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, με τι εργαλεία θα γίνεται αυτή η «η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»; 

Οι κανόνες του παιχνιδιού στο δημοκρατικό πολίτευμα είναι πολύ συγκεκριμένοι και ορίζονται από το Σύνταγμα και ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο, με το Κράτος Δικαίου να κατέχει προεξάρχουσα θέση. 

Σε αυτό το πολίτευμα, με τα δεδομένα χαρακτηριστικά, έχει θέση ο βολονταρισμός; 

πόσο ελλοχεύει ο κίνδυνος αυτή «η διεύρυνση του εφικτού» να οδηγήσει στην υπέρβαση των ακροτάτων ορίων του πολιτεύματος;...

Έχει και άλλα ατού ο Σαμαράς;

Σε άρθρο μου στο Liberal.gr της 12.8.2026 «Αντιμητσοτακισμός ή η πολιτική δύναμη του ‘αντί’» ανέπτυσσα τα διαχρονικά πολιτικά ατοπήματα του κατ’ επανάληψη «εθνικού νεοσωτήρα», τα οποία κατά την άποψή μου δεν δικαιολογούν μια ευρεία κοινωνική στήριξη του νέου προσωποπαγούς εγχειρήματός του.
Αυτονόητα βέβαια στα πολιτικά ανομήματά του θα μπορούσε να προστεθεί και ένα ηθικής τάξεως ή μάλλον ηθικής απαξίας ανάλογο: 

Έξι πλήρεις δεκαετίες υπό διάφορες ιδιότητες στα θρανία δεν εντόπισα εκπαιδευτικό λειτουργό, οιασδήποτε βαθμίδας, εντός ή εκτός Ελλάδας, ικανό να κατηγορήσει ψευδώς εξεταζόμενο για αντιγραφή. 

Λέτε η μόνη παγκόσμια εξαίρεση να στόχευσε τον γιο του οιονεί εργοδότη της εμπλακείσας (ή, εν πάση περιπτώσει, γιο προσώπου στενότατα συνδεόμενου με τον οργανισμό στον οποίο αυτή υπηρετούσε); 

Και αφήνω την εκ των υστέρων διαχείριση του θέματος, όταν αίφνης μετά από υπερεικοσαετή ευδόκιμο υπηρεσία διαπιστώθηκε η «ανεπάρκεια» της εκπαιδευτικού, για την οποία γράφεται πως πέθανε χωρίς να λάβει ούτε αποζημίωση ούτε σύνταξη!
Ωστόσο…
Ως πολιτικοποιημένος άνθρωπος δικαιούμαι να έχω τις κοσμοθεωρητικές αξιακά φορτισμένες απόψεις μου, όπως και το ιδεολογικό μου στίγμα. Ως έμπειρος πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής οφείλω να μην τους επιτρέπω να συσκοτίζουν την ευθυκρισία μου.
Συνακόλουθα…

Ποιος ακριβοπληρώνει για τη μη αυτοδυναμία της ΝΔ;

Σύμφωνα με ορισμένες δημοσιογραφικές πληροφορίες, περί τα τέλη Αυγούστου - αρχές Σεπτεμβρίου, όταν οι κυρίες Καρυστιανού και Γρατσία έχουν υποσχεθεί να εμφανίσουν στο πανελλήνιο το πρόγραμμα της Ελπίδας, παλιοί εκλεκτοί συνεργάτες τους, όπως ο κ. Αυγερινός και ο κ. Κοκοτσάκης, που αποχώρησαν, ετοιμάζουν μια έκπληξη.
Περιγράφεται ως αντικείμενο των συζητήσεων τους, μια πανελλαδική συνδιάσκεψη ώστε να ζωντανέψει ξανά το κίνημα των Τεμπών και τελικό σκοπούμενο, άλλο ένα κόμμα. 

Το γεγονός ότι τα «έσπασαν» με τις Μαρίες ενώ οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν αποδρομή της «Ελπίδας» και τρέχουν να στήσουν καινούργιο μαγαζί, δεν έχει μια πολιτικά λογική εξήγηση. 

Αν ωστόσο επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες η ερώτηση του Φθινοπώρου θα είναι μία: πόσα νέα κόμματα και κομματίδια, με κατεξοχήν άδηλους πόρους, άγνωστους χρηματοδότες, γαλαντόμους και ανοιχτοχέρηδες «φίλους» και «μέλη», θα φτάσουν μέχρι τις κάλπες την προσεχή Άνοιξη; 

Κάνοντας καμπάνιες, περιοδείες και promotion, κινητοποιώντας μηχανισμούς ανά την επικράτεια, διατηρώντας ακριβά γραφεία, συνεργάτες.

Τόσος εθελοντισμός ούτε για τον ευγενή σκοπό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δεν θα έχει παρατηρηθεί στη χώρα. Ας αφήσουμε δε ότι όλοι αυτοί που εμφανίζονται ότι βάζουν από την τσέπη τους για να στηρίξουν τόσα κόμματα και τόσες φιλοδοξίες, υποτίθεται πένονται εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής. Λεφτά μπορεί να μην έχουν για να βγάλουν το μήνα αλλά για να εξαλείψουν τον κίνδυνο του Μητσοτάκη βάζουν τα λεφτά τους στην...

Το Plan B του Αλέξη κι ένα RF

Διαβάζω ότι το Μαξίμου έχει ξεκινήσει «εκστρατεία αποδόμησης» του Αλέξη Τσίπρα. 

Σιγά τα ωά. 

Τι να αποδομήσει από δαύτονε; 

Αποδομημένος από μόνος του είναι. 

Έχει περιμαζέψει ένα 15-17% (από το 30-35% που τον ψήφιζε στους καλούς καιρούς του), αλλά διεισδυτικότητα σε μεγαλύτερα εκλογικά κοινά δεν δείχνει. 

Δημοσκοπικά, καλά του πήγε η νέα του είσοδος στην πολιτική σκηνή, τον έβαλε στη δεύτερη θέση με σχετική απόσταση ασφαλείας από τον Ανδρουλάκη, αλλά ως εκεί. 

Καμία προοπτική περαιτέρω ξεπετάγματος δεν δείχνει ο Αλέξης μας, γι αυτό εξάλλου στη συνέντευξη του ανέλυσε την «στρατηγική των δεύτερων εκλογών».
Ξέχασε αυτά που έλεγε μόλις προ τριών μηνών. «Ένα κόμμα που σε μια βδομάδα πιάνει σχεδόν 20%, σε έξι μήνες θα είναι πρώτο», τα θυμάστε; Τώρα παράτησε αυτά τα αστραπιαία όνειρα ότι ως ηγέτης του κεντροαριστερού πόλου θα χτυπήσει ευθύς εξ αρχής τον Μητσοτάκη και πέρασε αθόρυβα στο plan B. 

Προεξοφλεί την ήττα του στην πρώτη κάλπη, παριστάνει ότι την αγνοεί ως αδιάφορη και ξεδιπλώνει δήθεν σχέδιο για την δεύτερη που θα στηθεί λόγω έλλειψης αυτοδυναμίας. Αυτή η επαναληπτική, θα είναι λέει «κάλπη ανατροπής». Κοντολογίς ανέβαλε την κατάληψη της εξουσίας για ενάμισι μήνα.

Το «σχέδιο» του δεν είναι τίποτα άλλο από σχέδιο διάλυσης του ΠΑΣΟΚ στην επαναληπτική κάλπη. 

Θεωρεί ότι όσοι ψηφίσουν Ανδρουλάκη στην πρώτη, θα απογοητευτούν τόσο πολύ με την τρίτη θέση, που την επόμενη φορά θα ψηφίσουν Αλέξη για να διώξει τον Μητσοτάκη. Το ίδιο πιστεύει ότι θα κάνουν οι ψηφοφόροι του Βελόπουλου, της Ζωής, του Σαμαρά, κάποιοι του ΚΚΕ και πάει λέγοντας. 

Όλοι αυτόν θα ψηφίσουν την δεύτερη φορά, όχι ως κεντροαριστερό ηγέτη αλλά ως αρχηγό του αντιμητσοτακικού μετώπου...

Τα περιστέρια του Βγενόπουλου, ο Τσίπρας και οι κουρασμένοι…

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος συνήθιζε να λέει την ιστορία με τα περιστέρια, θέλοντας να δείξει ότι οι επενδυτές διαθέτουν ασθενή μνήμη. 

Ένα περιστέρι, λοιπόν, κατεβαίνει να πιει νερό στο συντριβάνι και την ώρα εκείνη ερχότανε κάποιος και το κτυπούσε. Το περιστέρι έφευγε τρομαγμένο. Έπειτα από λίγα λεπτά ξεχνούσε τι είχε συμβεί και… επέστρεφε στο συντριβάνι. 

Θυμήθηκα τον συγχωρεμένο και την ιστορία του ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα. Και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το εκλογικό σώμα μπορεί να ξανακατέβει στο… συντριβάνι!

Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι δεν ήξερε την προηγούμενη φορά πώς θα καταφέρει να πετύχει τους στόχους του. Αλλά τώρα ξέρει. 

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας λέει ακριβώς ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι του. Θυμόμαστε, για παράδειγμα, την προηγούμενη φορά που μας έλεγε ότι ήθελε να μετατρέψει την Ελλάδα στην Βενεζουέλα της Ευρώπης. Σήμερα διαμαρτύρεται επειδή κάποιοι τον αποκαλούν Μαδούρο της Μεσογείου.
Προσωπικά θέλω να πιστέψω ότι ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ίδιος με τον Αλέξη Τσίπρα του 2015. Αν αυτό είναι τελικά αλήθεια, θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που ένας πολιτικός άλλαξε τόσο πολύ! Από την άλλη θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι μόνο και μόνο το γεγονός ότι μας βάζει στη διαδικασία να αναρωτηθούμε δείχνει έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο άνθρωπο. Δεν μπορεί αυτό να το πετύχει ο καθένας…

Επενδυτικά προϊόντα vs χρηματιστηριακά εργαλεία: Πώς να γυρνάς μια βίδα με ένα πριόνι

Βρέθηκα προ ημερών σε μια παρέα με αρκετούς νέους ανθρώπους με ενδιαφέρουσες επαγγελματικές καριέρες, κυρίως στον χώρο μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών. Παρά τη θερινή χαλαρότητα, η συζήτηση άγγιξε και το θέμα των αποταμιεύσεων, των επενδύσεων και της ανάγκης δημιουργίας παράλληλων εισοδημάτων. Ένα θέμα που απασχολεί ιδιαίτερα, όσους αντιλαμβάνονται την σκληρή γλώσσα των αριθμών, που αποδεικνύει ότι το συνταξιοδοτικό δεν σώζεται με τίποτα.
Εκείνο που με εξέπληξε αρνητικά είναι το γεγονός, ότι ανάμεσα σε αυτούς τους ορθολογιστές κατά τα άλλα, νέους ανθρώπους, η έννοια της επένδυσης, έχει λάβει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα κλασσικά.
Έτσι διαπίστωσα ότι οι νέοι αυτοί δεν εστιάζουν τόσο στο προϊόν στο οποίο επενδύουν, όσο στα χρηματιστηριακά εργαλεία που χρησιμοποιούν για τις επενδύσεις τους. Και δεν αναφερόμαστε στα κριτήρια της επιλογής των επενδυτικών τους προϊόντων. Ούτε αναφερόμαστε στον μακροπρόθεσμο ή βραχυπρόθεσμο ορίζοντα των κινήσεων τους. Αλλά καθαρά στα εργαλεία.
Διότι όπως φαίνεται η κλασσική αγορά των μετοχών, ομολόγων, αμοιβαίων κεφαλαίων ή ακόμα και των ETFs, δηλαδή των μεριδίων αμοιβαίων κεφαλαίων που διαπραγματεύονται σαν μετοχές, στα μάτια των νέων είναι ήδη ξεπερασμένη. Εκείνο που τους ενδιαφέρει περισσότερο είναι το χρηματιστηριακό εργαλείο για να κερδοσκοπήσει κανείς πάνω στην άνοδο ή την πτώση της τιμής ενός περιουσιακού στοιχείου. Και όχι το ίδιο το περιουσιακό στοιχείο, το επενδυτικό προϊόν και η αξία που το συνοδεύει...

Α. Τσίπρας: Νόμιζε πως το έκανε καλύτερο!

«Το 2015 ήξερα τι θέλω να κάνω και τι θέλω να γίνει, αλλά δεν ήξερα πώς ακριβώς μπορεί αυτό να γίνει». 

Δήλωσε στη γνωστή συνέντευξή του ο πρώην πρωθυπουργός. «Σήμερα, όχι μόνο ξέρω τι θέλω, αλλά και πώς να το κάνω.» 

Έτσι, πίστεψε πως μας καθησύχασε, προβάλλοντας την κτηθείσα εν τω μεταξύ γνώση.
Όμως το πρόβλημα του 2015, το οποίο λίγο έλειψε να καταστρέψει την Ελλάδα, βρισκόταν σε αυτό που δηλώνει σήμερα πως «ήξερα τι θέλω να κάνω». Ήθελε να σκίσει τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο. Και σήμερα αισθάνεται ικανοποιημένος για τον στόχο του και κάνει την αυτοκριτική του για τα μέσα που χρησιμοποίησε. Όμως το σκίσιμο των μνημονίων, η ρήξη με τους δανειστές, δηλαδή το μείζον, δεν επιδεχόταν πολλές τακτικές κινήσεις οι οποίες, σε τελική ανάλυση, αποτελούν το έλασσον. Όταν ο Α. Τσίπρας, μετά από τόσα χρόνια, δεν επανεκτιμά αυτό που ήθελε να κάνει, το στρατηγικό του στόχο, αυτό σημαίνει πως δεν κατάλαβε τίποτα από τα όσα συνέβησαν.

Αν όντως θα ήθελε να καθησυχάσει για τις σημερινές του προθέσεις ένα κοινό που τον βλέπει με δικαιολογημένη καχυποψία, θα έπρεπε να παραδεχθεί πως ο αντιμνημονιακός λόγος και η επιμονή σε αυτόν ολόκληρο το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν η βασική αιτία του 3ου, βαρύτερου και αχρείαστου μνημονίου. 

Αντί αυτής της παραδοχής, δίνοντας εξετάσεις στο αριστερό ακροατήριο...

Κάνε κι εσύ ένα κόμμα… προλαβαίνεις!

Υπήρχε κάποτε μια εποχή που για να φτιάξεις κόμμα χρειαζόσουν κάτι περισσότερο από ένα πρόσωπο, μια ιστορία, μερικές χιλιάδες ακολούθους και την πεποίθηση ότι «ο κόσμος είναι μαζί σου». 

Χρειαζόσουν ιδέες. Οργάνωση. Πρόγραμμα. Στελέχη. Πολιτικές επεξεργασίες. Συμμαχίες. Κυρίως, όμως, χρειαζόσουν κόμμα. 

Σήμερα, φαίνεται πως η συνταγή έχει απλοποιηθεί εντυπωσιακά: Βρες ένα πρόσωπο με υψηλή αναγνωρισιμότητα, πρόσθεσε κοινωνική αγανάκτηση, λίγο αντισυστημισμό, αρκετή δυσπιστία απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα και… κάνε κι εσύ ένα κόμμα. Μπορείς! 

Το σουρεαλιστικό σκηνικό που εκτυλίσσεται γύρω από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι, επομένως, απλώς μία ακόμη ιστορία εσωκομματικών αναταράξεων. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι ένα ακόμη επεισόδιο σε ένα πολιτικό φαινόμενο που εξαπλώνεται: την προσωποκεντρική ίδρυση κομμάτων. 

Κόμματα που δεν προκύπτουν από μια μακρά ιδεολογική ή κοινωνική ζύμωση, αλλά από τη δυναμική ενός προσώπου. Κόμματα που μοιάζουν περισσότερο με πολιτικές πλατφόρμες γύρω από έναν κεντρικό πρωταγωνιστή παρά με οργανώσεις στις οποίες το πρόσωπο είναι μέρος μιας συλλογικής πολιτικής προσπάθειας. Και εδώ υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση. 

Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος έχει ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα δεν σημαίνει αυτομάτως ότι διαθέτει πολιτικό κόμμα. 

Το γεγονός ότι κάποιος εξέφρασε με αυθεντικότητα μια κοινωνική οργή δεν σημαίνει ότι έχει απαντήσεις για τη φορολογία, την οικονομία, την άμυνα, την εξωτερική πολιτική, την παιδεία, την υγεία, την αγορά εργασίας ή την Ευρώπη. 

Και κυρίως: το γεγονός ότι ένα πρόσωπο απέκτησε τεράστια δημόσια απήχηση δεν σημαίνει ότι γύρω του μπορεί αυτομάτως να οικοδομηθεί μια δημοκρατική πολιτική οργάνωση. 

Άλλο κοινωνικό κεφάλαιο. Άλλο πολιτικό κεφάλαιο. Και άλλο κομματικός οργανισμός. Η διαφορά είναι τεράστια. ...

Καθεστώς αμνησίας

Το επικοινωνιακό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα να παρουσιάζει ακόμη και την πολιτική του αποτυχία ως προσόν για να διεκδικήσει εκ νέου την πρωθυπουργία συμπυκνώνεται στη φράση «το ’15 ήξερα τι ήθελα, αλλά δεν ήξερα πώς. Σήμερα ξέρω και τι γίνεται και τι δεν γίνεται» 

που διατύπωσε στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του στο in.gr. 

Όμως, με την αυτοπεποίθηση κάποιου που θεωρεί ότι κατέκτησε την πολιτική του ωρίμανση, ο πρώην πρωθυπουργός άθελά του περιέγραψε τους λόγους για τους οποίους οι Έλληνες δεν θα του εμπιστευτούν ξανά τη διακυβέρνηση της χώρας. 

Ο πρώτος λόγος είναι πως με την παραδοχή ότι τότε δεν ήξερε πώς, αλλά σήμερα ξέρει, αξιώνει επιπλέον επιβράβευση επειδή το 2015 μια ολόκληρη χώρα πλήρωσε πολύ ακριβά το προσωπικό του σεμινάριο επιμόρφωσης! 

Ο δεύτερος είναι η επανάληψη της υποκρισίας. 

Διότι προφανώς τότε γνώριζε -διότι πλειστάκις είχε ενημερωθεί και προειδοποιηθεί- ότι τα μνημόνια δεν σκίζονται, το χρέος δεν διαγράφεται και οι αγορές δεν θα χορεύουν όταν εμείς θα βαράμε τα νταούλια. Προτίμησε όμως να παραπλανήσει τους ψηφοφόρους και ακόμα χειρότερα να λοιδορήσει ως «μνημονιακό», «γερμανοτσολιά», «προσκυνημένο» όποιον τολμούσε να επισημάνει ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά. 

Ο τρίτος είναι πως σήμερα ζητά τα δίδακτρα της πολιτικής του εκμάθησης, που πλήρωσε η χώρα, να εγγραφούν ως πολύτιμη κυβερνητική εμπειρία στο βιογραφικό του, ώστε, έστω κι έτσι, να πλασαριστεί ως ο ικανός διαχειριστής που ζητά να συγκριθεί με τον νυν CEO του «συστήματος» για να τον αντικαταστήσει. 

Αλήθεια πιστεύει ότι σε αυτό το επίπεδο και με αυτά τα κριτήρια η σύγκριση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον ευνοεί; ...

Η προεδρία της ΕΕ, ο Μητσοτάκης και η αντιπολίτευση που σφυρίζει αδιάφορα

Υπάρχει κάποιος-κάποια από τα αντιπολιτευτικά κόμματα, τα οποία προσπαθούν να καλύψουν κάτω από το χαλί τα… υπαρξιακά τους θέματα, που να προεδρεύσει της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2027; 

Κάποιος-κάποια που θα προέδρευε ύστερα από εισβολή μεταναστών τύπου Θέουτα σε χώρα της ΝΑ Ευρώπης; 

Όλα όσα εξελίσσονται στο διεθνές πεδίο -κάποια από αυτά όχι πολύ μακριά μας, άλλα απειλητικά κοντά- έχουν χαρακτήρα κοσμογονίας, η οποία, ενώ συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, δεν γίνεται κατανοητή όπως και όσο θα έπρεπε. 

Δεν είναι μόνο οι γεωπολιτικές ανατροπές και η ματαίωση των βεβαιοτήτων, δεν είναι απλώς οι βραχυπρόθεσμες οικονομικές και όποιες άλλες επιπτώσεις, ούτε καν οι πληθωριστικές πιέσεις και η ενεργειακή ανασφάλεια. 

Αυτά που συμβαίνουν και όσα θα προκύψουν ως αλυσιδωτές αντιδράσεις στη διαδικασία διαμόρφωσης του «θαυμαστού νέου κόσμου» απαιτούν και προϋποθέτουν γενναίες αναθεωρήσεις, προσαρμογές πολιτικής σκέψης και στρατηγικής, αναπροσανατολισμούς εθνικών προτεραιοτήτων, πιθανώς και ανατροπές δογμάτων και παγιωμένων θέσεων...

Επιτέλους, παραγωγικό άλμα

Μέσα στον Αύγουστο, την ώρα που οι τελευταίοι εγκαταλείπουν τις πόλεις ενόψει Δεκαπενταύγουστου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκάλεσε την Κυβερνητική Επιτροπή Βιομηχανίας. 

Πιθανότατα αποτελούσε μέρος της προετοιμασίας του ενόψει ΔΕΘ, η οποία φέτος αποκτά χαρακτήρα τετραετίας μέτρων για όλους και κυρίως πολιτικού διακυβεύματος ενόψει μιας σκληρής προεκλογικής περιόδου. 

Τι οικονομία, ποιο παραγωγικό μοντέλο θα έχει η Ελλάδα το 2030, μπαίνοντας στον τρίτο αιώνα της ανεξάρτητης κρατικής της υπόστασης; 

Προφανώς, ο Αύγουστος μάς θυμίζει πόσο σημαντικός είναι ο τουρισμός. 

Οι ταξιδιωτικές εισπράξεις που έφτασαν το ιστορικό ρεκόρ των €23,63 δισ. και οι σχεδόν 38 εκατομμύρια επισκέπτες το επιβεβαιώνουν. 

Όμως, ένα παραγωγικό μοντέλο δεν θεωρείται ολοκληρωμένο, όταν ο βασικός πυλώνας του παραμένει ευάλωτος στις διεθνείς κρίσεις. 

Μια πραγματικά ανθεκτική οικονομία χρειάζεται παραγωγή και προϊόντα προς εξαγωγή, που δημιουργούν μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία. Και επειδή παραγωγή χωρίς φθηνή ενέργεια δεν υφίσταται, από το 2019 που η Ελλάδα είχε την ακριβότερη χονδρική τιμή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη και εισήγαγε περίπου το 18% των αναγκών της, το 2026 είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος καθαρός εξαγωγέας στην Ευρώπη. 

Από την ακριβότερη αγορά του 2019 βρίσκεται φέτος στην έβδομη φθηνότερη. 

Το ερώτημα λοιπόν είναι αν τα θετικά αποτελέσματα μιας καλοσχεδιασμένης ενεργειακής πολιτικής μπορούν να αλλάξουν την παραγωγική βάση της χώρας...

Τα fake news περί του κατά κεφαλήν εισοδήματος και το ΠΑΣΟΚ

Δεν μπορεί. Κάποιος μας κοροϊδεύει. 

Το διαζύγιο του ΠΑΣΟΚ με τους πραγματικούς αριθμούς και την οικονομική πραγματικότητα, είναι γεγονός. 

Και δυστυχώς όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, το διαζύγιο παύει να είναι συναινετικό και μετατρέπεται σε μια λυσσαλέα διαμάχη άνευ προηγουμένου 

όχι μόνο με την απλή λογική, αλλά και με την απλή αριθμητική του Δημοτικού σχολείου.

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πάρει τα μαθήματα του, από την τουλάχιστον άστοχη ταύτιση του με τους «ξυλόλιους». 

Δεν έχει πάρει τα μαθήματα του από τη λαϊκίστικη στάση του απέναντι στη δήθεν ιδιωτικοποίηση του νερού. 

Με αποτέλεσμα το ηγετικό δίδυμο Ανδρουλάκη – Τσουκαλά, να οδηγεί το ΠΑΣΟΚ μακριά από τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. 

Στο άρθρο: «Τo τέλος του διδύμου Ανδρουλάκη - Τσουκαλά, στο ΠΑΣΟΚ», εδώ, εκτιμούσαμε ότι στο τελευταίο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ υπήρχε μια ευκαιρία το κόμμα να απομακρυνθεί από την εριστική γλώσσα, τη ρηχή επιχειρηματολογία, τα ξυλόλια, τα μπαζώματα, τα ιπτάμενα εξαφανισμένα βαγόνια, τη «δυσωδία», την «Ουγκάντα της Ευρώπης», τη «χειραγώγηση της ενημέρωσης», τον «ακροδεξιό τραμπουκισμό», τον «εκφασισμό», που συνοδεύεται από την κλασσική επωδό: «είστε επικίνδυνοι τυχοδιώκτες και πρέπει να φύγετε». 

Ωστόσο, διαψευστήκαμε. Και όπως φαίνεται το αρχηγικό δίδυμο Ανδρουλάκη – Τσουκαλά συνεχίζει ακάθεκτο το έργο της περαιτέρω συρρίκνωσης του κόμματος...

Βενζίνη και diesel πιέζουν τα νοικοκυριά – Στα ύψη το κόστος μετακίνησης για τους αδειούχους

Με το κόστος των καλοκαιρινών μετακινήσεων να παραμένει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, οι αδειούχοι του Αυγούστου καλούνται και φέτος να διαθέσουν σημαντικά μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού τους μόνο για το γέμισμα του ρεζερβουάρ. 

Παρά τη σχετική αποκλιμάκωση που καταγράφει το τελευταίο διάστημα η διεθνής αγορά πετρελαίου, οι τιμές στα ελληνικά πρατήρια εξακολουθούν να κινούνται πάνω από το όριο των 2 ευρώ ανά λίτρο, ενώ στους δημοφιλείς νησιωτικούς προορισμούς παραμένουν αισθητά υψηλότερες.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνεται πλέον και στα στοιχεία του πληθωρισμού, τα οποία καταγράφουν ότι η ενέργεια εξακολουθεί να αποτελεί βασική πηγή ανατιμήσεων. Σε ετήσια βάση, το πετρέλαιο κίνησης εμφανίζει αύξηση 22%, η βενζίνη 13,3%, το φυσικό αέριο 16,7%, το πετρέλαιο θέρμανσης 53,2% και τα στερεά καύσιμα 4,1%, ενώ ως συνέπεια αυτής της ανόδου το κόστος των αεροπορικών μεταφορών αυξήθηκε κατά 17,5%. 

Την ίδια στιγμή, μοναδική εξαίρεση στον ενεργειακό τομέα αποτελεί ο ηλεκτρισμός, όπου οι τιμές καταγράφουν ετήσια υποχώρηση 2,8%...

Πάνω από τα 2 ευρώ η μέση τιμή ...

Η Ισπανία, η Θέουτα και η FIFA: Ακροδεξιοί και ακροαριστεροί τυχοδιώκτες μπαίνουν μαζί στο γήπεδο!

Τα γεγονότα στον βορειοαφρικανικό ισπανικό θύλακα της Θέουτα δεν συνηγορούν απλά υπέρ των αυτοδύναμων κυβερνήσεων με ενιαία εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική, που δεν χρειάζεται να διαπραγματεύονται με ετερόκλητα πλήθη «συμμάχων». 

Αποδεικνύουν ότι ακροαριστερά και ακροδεξιά είναι τόσο τυχοδιώκτες που συνενώνουν δυνάμεις αρκεί να υπηρετήσουν τις ιδεοληψίες τους. Ακόμη και μέσω… ποδοσφαίρου!
Είναι γνωστό ότι στην Ισπανία το ακροδεξιό κόμμα VOX διακρίνεται για την ακραία αντιμεταναστευτική πολιτική του.
Είναι επίσης γνωστό ότι η Ενωμένη Αριστερά (Sumar) και οι Podemos τάσσονται υπέρ των μεταναστών και συχνά υποχρεώνουν τον Σοσιαλιστή πρωθυπουργό, Πέδρο Σαντσεθ να υποκύπτει σε πιέσεις όσον αφορά στη μεταναστευτική πολιτική.
Για να τελειώνουμε και με διάφορες «ελληνικές ερμηνείες», σημειώνω εδώ ότι αυτό δεν έχει σχέση με την τελευταία νομιμοποίηση, διότι αυτή αφορά Λατινοαμερικανούς που ζουν και εργάζονται στην Ισπανία και – το κυριότερο – μιλούν ισπανικά και είναι περιζήτητοι μεταξύ των εργοδοτών που ματαίως αναζητούν εργαζομένους, μεταξύ άλλων, για τον αγροτικό τομέα, στον οποίο στηρίζεται η ισπανική οικονομία...