Μέχρι τον Γράμμο φτάσαμε και άκρη δεν βγάλαμε.
Ύστερα πιάσαμε τα νέα για τις οικογένειές μας, αυτά τουλάχιστον μπορούμε να τα συζητάμε, κι εκεί πάνω ο παλιός αριστερός φίλος μου έβγαλε όλο του το άγχος. «Δεν φτάνει που τρώμε στη μάπα τον Κούλη, έχω και τον γιο μου που δεν θέλει να σπουδάσει. Θα τρελαθώ».
Απόρησα κι εγώ, ήξερα ότι το παιδί είναι καλός μαθητής. «Και τι θέλει δηλαδή;», ρώτησα.
Απόρησα κι εγώ, ήξερα ότι το παιδί είναι καλός μαθητής. «Και τι θέλει δηλαδή;», ρώτησα.
«Θέλει λέει, να γίνει τεχνικός smart locks ή keyless entry», ξεφύσησε αγανακτισμένος ο πατέρας.
«Δηλαδή;» ξαναρώτησα χαζά.
«Τι δηλαδή; Κλειδαράς θέλει να γίνει το κωλόπαιδο. Μαθητής του 17 και του 18. Και δεν σηκώνει κουβέντα».
Ώπα! Πάει ο Γράμμος, πάει το Βίτσι, πάει ο Παπάγος, ο Πλαστήρας και ο Ζαχαριάδης, πάνε ακόμα κι ο γέρο Καραμανλής με τον Ανδρέα, εδώ έχουμε καινούρια φρούτα σε καινούρια καφάσια. Μπροστά σ’ αυτές τις keyless entries studies, ακόμα και ο Κυριάκος, ο Τσίπρας και ο Πιερακάκης μοιάζουν παμπάλαιοι. Μέσα στις ιδεολογικές μας αντιπαραθέσεις, κάτι χάσαμε εμείς οι (κατά Γκράμσι) οργανικοί διανοούμενοι των δυο παρατάξεων...
Ώπα! Πάει ο Γράμμος, πάει το Βίτσι, πάει ο Παπάγος, ο Πλαστήρας και ο Ζαχαριάδης, πάνε ακόμα κι ο γέρο Καραμανλής με τον Ανδρέα, εδώ έχουμε καινούρια φρούτα σε καινούρια καφάσια. Μπροστά σ’ αυτές τις keyless entries studies, ακόμα και ο Κυριάκος, ο Τσίπρας και ο Πιερακάκης μοιάζουν παμπάλαιοι. Μέσα στις ιδεολογικές μας αντιπαραθέσεις, κάτι χάσαμε εμείς οι (κατά Γκράμσι) οργανικοί διανοούμενοι των δυο παρατάξεων...





























