Ο φίλος μου με τον φραπέ…

Ένας φίλος ελεύθερος επαγγελματίας μου έλεγε τις προάλλες, ανακατεύοντας τον φραπέ του, ότι θα ξαναψηφίσει Μητσοτάκη. 

Τον ρωτάω αν είναι ευχαριστημένος. 

Με κοιτάζει σαν να του ζήτησα να μου χαρίσει την πανάκριβη Πόρσε του. 

«Ευχαριστημένος; Χάλια είναι. Μας φορολογεί με τεκμαρτό εισόδημα, μας έχει επιβάλει ηλεκτρονική κάρτα εργασίας, πληρωμές με πιστωτικές κάρτες που καταγράφονται αμέσως στην εφορία».
«Καλά», του λέω, «σε ενοχλεί η τεκμαρτή φορολόγηση; Έχεις κάτω από 10.000 εισόδημα;»
Δεν μου απάντησε. Άλλαξε κουβέντα…
Αυτός υποστηρίζει πως θα ψηφίσει. Πολλοί από τους υπόλοιπους φωνάζουν πως έχουν κόψει το χέρι που ψήφισε στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.

Το παραπάνω σκηνικό αποτυπώνεται στην τελευταία δημοσκόπηση της Marc, που είναι και η τελευταία πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές.
Η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται πρώτη με 30,8%, δεύτερη η ΕΛΑΣ του Τσίπρα με 16,8%, διαφορά δεκατεσσάρων μονάδων. Ακούγεται θρίαμβος. Ώσπου διαβάζεις την επόμενη γραμμή: το 63,7% αξιολογεί την κυβέρνηση αρνητικά και το 63,3% κρίνει αρνητικά τον ίδιο τον πρωθυπουργό. 100 μείον 63,3% ίσον 36,7%. Ακόμη και με το καλύτερο σενάριο προκύπτει οριακή αυτοδυναμία.
Δύο στους τρεις Έλληνες λένε ότι η κυβέρνηση τα κάνει θάλασσα. Και ο ίδιος αυτός λαός ετοιμάζεται να την ξαναβγάλει πρώτη με σχεδόν διπλάσιο ποσοστό από τον δεύτερο. Αυτό δεν είναι στήριξη. Είναι ελλείψει καλύτερης προσφοράς...

Στοιχειώδες, κ. Τσίπρα

Προς μεγάλη απογοήτευση του Αλέξη Τσίπρα, του Αντώνη Σαμαρά και της λοιπής λειψής αντιπολίτευσης, η Τουρκία δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να λάβει τα F-35.
Για την ακρίβεια: η Τουρκία δεν έχει ακόμη εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που θέτει η αμερικανική νομοθεσία για την επανένταξή της στο πρόγραμμα των F-35, ξεκαθάρισε πριν λίγες μέρες το Στέιτ Ντιπάρτμεντ σε επιστολή προς τον Δημοκρατικό βουλευτή Γουέσλεϊ Μπελ.
Στην ίδια επιστολή διευκρινίζεται ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απαντά εκ μέρους του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, κατόπιν παραπομπής του σχετικού αιτήματος από τον Λευκό Οίκο. Παράλληλα, επαναλαμβάνεται ότι η πολιτική της Ουάσιγκτον παραμένει αμετάβλητη και πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις προβλέψεις του νόμου CAATSA και του άρθρου 1245 του Νόμου περί Εξουσιοδότησης Εθνικής Άμυνας για το οικονομικό έτος 2020 (FY2020 NDAA).
Μέχρι πριν από λίγες μέρες, μέχρι δηλαδή τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, τα καθεστωτικά μέσα της γειτονικής χώρας πανηγύριζαν για την επιστροφή στο πρόγραμμα των F-35.
Άνθρακες ο θησαυρός, λοιπόν. 

Άνθρακες και ο αντιπολιτευτικός λόγος του κ. Τσίπρα, ο οποίος είχε δηλώσει πως «δικαιώθηκε» η κριτική που ασκούσε στην κυβέρνηση, κάνοντας λόγο για «εθνική ήττα» που χρεώνεται ο Έλληνας πρωθυπουργός όσον αφορά την εξέλιξη με τα F-35.
«Οι τελευταίες εξελίξεις γεννούν πολύ μεγάλες ανησυχίες. Ανησυχία και σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή ασφάλεια, αλλά και σε ό,τι αφορά την εθνική ασφάλεια», είπε χαρακτηριστικά.
Τουτέστιν, άλλα αντ' άλλων…

Ευτυχισμένοι άνθρωποι!

Προ ημερών, σε ένα τραπέζι με παλιούς γνωστούς, ένας εξ αυτών μού εξήγησε με απόλυτη βεβαιότητα γιατί ανέβηκε ο χρυσός, γιατί έπεσε το δολάριο, ποιος κατεβάζει τα αεροπλάνα, ποιος ανεβάζει τις θερμοκρασίες και ποιος αποφάσισε την πανδημία σε ένα υπόγειο της Γενεύης. Όλα σε δεκαπέντε λεπτά. Χωρίς ούτε ένα «δεν ξέρω».
Τον κοιτούσα και τον ζήλευα.
Εγώ ασχολούμαι τριάντα χρόνια με τις αγορές και ακόμη δεν μπορώ να σας πω με βεβαιότητα γιατί ανέβηκε χθες η ΔΕΗ ή αν σε ένα χρόνο θα είναι στα 10 ή τα 40 Ευρώ.
Εκείνος γνωρίζει ποιος κυβερνά τον πλανήτη. Εγώ διαβάζω ισολογισμούς, εκθέσεις της Fed, πρακτικά νομισματικών επιτροπών, και στο τέλος καταλήγω σε ένα δειλό «πιθανόν». Εκείνος έχει δει δύο βίντεο στο YouTube και έχει καταλήξει σε συμπεράσματα που θα ζήλευε ο Κίσινγκερ.
Τα ψέκια είναι ευτυχισμένοι άνθρωποι. Το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας.
Είναι ευτυχισμένοι διότι διαθέτουν αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος αναζητά μάταια από την εποχή των σπηλαίων: απαντήσεις. 

Εύκολες απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα. 

Γιατί υπάρχει φτώχεια; Οι τραπεζίτες. 

Γιατί αρρωσταίνουμε; Τα εμβόλια. 

Γιατί βρέχει τον Αύγουστο; Οι ψεκασμοί. 

Η ζωή τους είναι ένα σταυρόλεξο όπου όλες οι λύσεις είναι γραμμένες σε κάποια κρυφή σελίδα που οι ίδιοι γνωρίζουν που είναι.

Ο ορθολογιστής, αντιθέτως, είναι καταδικασμένος να ζει με την αβεβαιότητα. 

Να λέει «τα δεδομένα δείχνουν», «η πιθανότητα είναι», «δεν επαρκούν τα στοιχεία». Να αναθεωρεί. Να διαψεύδεται. 

Η επιστήμη είναι ένα ατελείωτο «κάτσε να το ξαναδούμε». 

Ποιος αντέχει να ζει έτσι; 

Ο άνθρωπος δεν διψά για αλήθεια. Διψά για σιγουριά. Και η σιγουριά πωλείται πολύ φθηνότερα από την αλήθεια, συνήθως με δωρεάν μεταφορικά...

Μπορούμε κι εμείς να διαλύσουμε το μαγαζί...

Οι Ευρωπαίοι κρεμούν την Ελλάδα στα μανταλάκια για την υπόθεση παραβίασης των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας με αφορμή την υπόθεση του εφοπλιστή Γιώργου Προκοπίου και της Dynagas.
Ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά, με απλή αριθμητική, γιατί η αριθμητική δεν έχει ιδεολογία.
Οι βόρειοι τρέμουν τη Ρωσία και δεν διστάζουν να κάνουν τα στραβά μάτια για την Τουρκία η οποία απειλεί την Ελλάδα.
Η Τουρκία διατηρεί casus belli κατά της Ελλάδας από το 1995. Τριάντα ένα χρόνια. Επίσημη απειλή πολέμου από τρίτη χώρα κατά κράτους - μέλους της Ένωσης, καταχωρημένη σε απόφαση κοινοβουλίου. Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μετριούνται σε εκατοντάδες ετησίως. Οι παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ έγιναν μπροστά στις κάμερες. Η μισή Κύπρος -κράτος-μέλος της ΕΕ, να το θυμίσω στους αφηρημένους- τελεί υπό στρατιωτική κατοχή από το 1974.
Η ευρωπαϊκή απάντηση σε όλα αυτά; 

«Διάλογος». «Αυτοσυγκράτηση». «Αποφυγή κλιμάκωσης».

Και τώρα, ξαφνικά, οι Βρυξέλλες ανακάλυψαν την πυγμή τους. Όχι, απέναντι στον Ερντογάν. Απέναντι στην Αθήνα. 

Επειδή τόλμησε να βάλει ενστάσεις στο 21ο πακέτο κυρώσεων, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της ναυτιλίας της, ενός κλάδου που ελέγχει πάνω από το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας και αποτελεί το μοναδικό πεδίο όπου η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη και όχι επαρχία της περιφέρειας...

Δεν μας φταίει ο Πούτιν

Θυμάμαι το φθινόπωρο του 2022. Ένας φίλος, ξενοδόχος στην Πιερία, μου έδειχνε τον λογαριασμό ρεύματος της μονάδας του: 32.000 ευρώ τον μήνα, από 11.000 έναν χρόνο πριν. «Δουλεύω για τις ηλεκτρικές εταιρείες και τον Πούτιν», μου είπε. 

Δεν αστειευόταν. 

Εκείνη τη χρονιά η Ελλάδα πλήρωσε 575 εκατ. ευρώ καθαρά για εισαγωγές ρεύματος. Το 2023 άλλα 533 εκατ. Λεφτά που έφευγαν στη Βουλγαρία, στη Βόρεια Μακεδονία, στην Ιταλία.

Τέσσερα χρόνια μετά, η εικόνα έχει αναποδογυρίσει.

Στο πεντάμηνο του 2026 το εμπορικό ισοζύγιο ηλεκτρικής ενέργειας γράφει πλεόνασμα 395 εκατ. ευρώ. Όχι έλλειμμα. Πλεόνασμα. 

Το 2024 ήταν +122 εκατ., το 2025 +262 εκατ. με εξαγωγές 972 εκατ. ευρώ — μια ανάσα από το 1 δισ. 

Για πρώτη φορά μετά το 2000, η χώρα που επί δεκαετίες αγόραζε ρεύμα απ' τους γείτονες, τους το πουλάει. Από έκτος μεγαλύτερος εισαγωγέας της Ε.Ε., έβδομος μεγαλύτερος εξαγωγέας.

Πώς έγινε το θαύμα; 

Με ήλιο και αέρα. 

Το 52% της ελληνικής ηλεκτροπαραγωγής προέρχεται πλέον από ΑΠΕ. Πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε. (49%), πολύ πάνω από τον παγκόσμιο (35%). Η χώρα των «δεν γίνεται», των «θα μας κόψουν το ρεύμα οι ανεμογεννήτριες», έγινε ενεργειακός εξαγωγέας χάρη σε αυτό ακριβώς που πολεμούσαν οι επιτροπές αγανακτισμένων πολιτών σε κάθε βουνοκορφή.

Και τώρα το παράδοξο, το ελληνικότατο.

Το 2025 πετάξαμε στα σκουπίδια περίπου 1.870 GWh καθαρής ενέργειας. Το 6,6% της παραγωγής ΑΠΕ, διπλάσιο από το 2024... 

Δείξε μου τους εχθρούς σου...

Οι παππούδες μας -ημών των boomers- έλεγαν: «Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Σοφή παρατήρηση. Πληρέστερη θα ήταν αν πρόσθεταν και τους εχθρούς: «Δείξε μου τους φίλους και τους εχθρούς σου να σου πω ποιος είσαι».
Αν τούτο ισχύει για τα άτομα, ισχύει και για τα έθνη.
Κοίταξα την τελευταία δημοσκόπηση της GPO για την iefimerida.gr σχετικά με το ποιους θεωρούν οι Έλληνες συμμάχους και εχθρούς. Και κατάλαβα, για πολλοστή φορά, γιατί αυτή η χώρα παράγει περισσότερη γκρίνια παρά πλούτο.
Πάμε στα νούμερα, γιατί τα νούμερα δεν ψηφίζουν και δεν κολακεύουν.
Οι ΗΠΑ, η χώρα που στήριξε από τις πρώτες την Ελληνική Επανάσταση, που βοήθησε να μη γίνουμε Αλβανία ή Βουλγαρία μετά τον Εμφύλιο, που μας παρέχει την ομπρέλα ασφαλείας της εδώ και 75 χρόνια και που μας έβαλε στο ΝΑΤΟ, θεωρείται σύμμαχος μόλις από το 33% των Ελλήνων. Την ίδια στιγμή, σχεδόν ένας στους πέντε τη θεωρεί εχθρό.
Υπάρχει, βλέπετε, ένα συνονθύλευμα αταβιστικών ορφανών -κληρονόμων του Στάλιν και του Χίτλερ- που εχθρεύεται τις ΗΠΑ επειδή έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα αμφότερων των τεράτων.
Κανένα «ψέκι» της αντισυστημικότητας δεν κάνει τον κόπο να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα αν, μετά τον τελευταίο πόλεμο, δεν είχε ενταχθεί στη σκέπη των ΗΠΑ αλλά της ΕΣΣΔ. 

Πού θα βρίσκονταν τα σύνορά μας στον βορρά, στην ανατολή και στον νότο; 

Θα είχαμε εμείς παραδουλεύτρες και χαμάληδες από την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια ή θα ήμασταν εμείς οι χαμάληδες στην Κωνσταντινούπολη;...

Μην φοβάστε την Τουρκία Νο 2

Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν δίστασε να θέσει για δεύτερη φορά, εντός της Τουρκίας αυτή τη φορά, στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το θέμα του casus belli για την άσκηση του ελληνικού δικαιώματος ανακήρυξης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.
Μία ημέρα πριν ξεκινήσει η σύνοδος, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ μίλησε σε αμερικανικό δίκτυο για μια Τουρκία «μολυσμένη» από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία κατέχει τη Βόρεια Κύπρο. Επέκρινε τον Ερντογάν, αλλά ο πραγματικός αποδέκτης ήταν ο Αμερικανός πρόεδρος, που χαριεντίζεται μαζί του περιφρονώντας τους Ευρωπαίους και τους θεσμούς της ίδιας της αμερικανικής δημοκρατίας.
Η στάση του Έλληνα πρωθυπουργού δεν είναι τυχαία.
Σπάνια στα 200 χρόνια της νεοελληνικής πραγματικότητας η Ελλάδα έχει συμπεριφερθεί με τόση αυτοπεποίθηση, αλλά και σύνεση, έναντι της Τουρκίας. Μετά την κρίση χρεοκοπίας που κράτησε μια δεκαετία, η χώρα εξοπλίζεται με επιλογές που της εξασφαλίζουν στρατηγικά και τακτικά πλεονεκτήματα και αναπτύσσει μια διπλωματική δραστηριότητα με συνοχή και αποτελεσματικότητα, οριοθετώντας ΑΟΖ με χώρες όπως η Ιταλία και η Αίγυπτος.
Τακτικά πλεονεκτήματα ήταν τα υποβρύχια που «γέρνουν», αρκετά χρόνια πριν αποκτήσει ανάλογα η Τουρκία· 

τα Rafale και οι πύραυλοι Meteor, πριν αποκτήσει η Τουρκία Eurofighter. 

Τακτικό πλεονέκτημα είναι, βεβαίως, και η εξασφάλιση των F-35, σε μια περίοδο που η γειτονική χώρα εκλιπαρεί να επανέλθει στο πρόγραμμα.
Στρατηγικά πλεονεκτήματα είναι οι αμυντικές συμφωνίες με ΗΠΑ, Γαλλία και Ισραήλ, καθώς και η εξασφάλιση του κάθετου ενεργειακού διαδρόμου, που καθιστά τη χώρα μία από τις ενεργειακές πύλες της Ευρώπης.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως τις τελευταίες δεκαετίες η διαφορά δυναμικής με την Τουρκία έχει πολλαπλασιαστεί. Η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε μια χώρα με πληθυσμό άνω των 80 εκατομμυρίων και ΑΕΠ πενταπλάσιο του ελληνικού.
Ο πληθυσμός και η μέση ηλικία του είναι καθοριστικός παράγοντας για την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ισχύ μιας χώρας. 

Ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπιστεί μια τέτοια διαφορά ισχύος είναι οι έξυπνες επιλογές αμυντικού εξοπλισμού και ένα ισχυρό πλέγμα στρατιωτικών και διπλωματικών συμμαχιών.
Δηλαδή, ακριβώς αυτό που κάνουμε...

Γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε την Τουρκία

Κάθε φορά που επανέρχεται στο προσκήνιο η πιθανότητα πώλησης F-35 στην Τουρκία ή ο Ντόναλντ Τραμπ κάνει μια ευνοϊκή δήλωση για τον Ταγίπ Ερντογάν, στην Ελλάδα επανέρχεται σχεδόν αντανακλαστικά ένα κύμα ανησυχίας. 

Τα πρωτοσέλιδα γεμίζουν με σενάρια, τα κοινωνικά δίκτυα με καταστροφικές προβλέψεις και η δημόσια συζήτηση καταλήγει να περιστρέφεται γύρω από το ίδιο ερώτημα: «Μήπως αλλάζουν οι ισορροπίες;».
Η απάντηση είναι πως οι ισορροπίες δεν αλλάζουν τόσο εύκολα. Και σίγουρα δεν αλλάζουν από μία συνάντηση, μία δήλωση ή ένα δημοσίευμα.
Χαρακτηριστικό είναι τι συνέβη στις 25 Σεπτεμβρίου 2025, όταν ο Τραμπ υποδέχθηκε τον Ερντογάν στον Λευκό Οίκο. 

Στην Τουρκία καλλιεργήθηκαν υψηλές προσδοκίες ότι θα άνοιγε ο δρόμος για την επιστροφή της χώρας στο πρόγραμμα των F-35.
Λίγο μετά το τέλος της συνάντησης, όμως, ο ανταποκριτής του φιλοκυβερνητικού καναλιού NTV, Hüseyin Günay, καταγράφηκε από ανοιχτό μικρόφωνο κάμερας του Associated Press να συνομιλεί με συνάδελφό του. Το συμπέρασμά του ήταν απολύτως σαφές: η Τουρκία δεν είχε αποσπάσει καμία ουσιαστική παραχώρηση. Χρησιμοποιώντας μάλιστα μια ιδιαίτερα λαϊκή έκφραση, είπε ουσιαστικά πως «πήραμε τον πάπαρο».
Το περιστατικό έγινε viral στην Τουρκία και, σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, ο δημοσιογράφος απομακρύνθηκε από το κανάλι λίγες ημέρες αργότερα.
Αν είχε συμβεί κάτι ανάλογο σε συνάντηση με Έλληνα πρωθυπουργό όλοι θα ζητούσαν την παραίτηση της κυβέρνησης...

Κόψτε τα ναρκωτικά σύντροφοι…

Ως έθνος γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου και όχι την 29η Μαΐου 1453. Γιορτάζουμε τη νίκη και όχι την ήττα. 

Τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το «Όχι», και όχι την 6η Απριλίου 1941, όταν ξεκίνησε η γερμανική εισβολή, ούτε την 20ή Απριλίου, όταν υπογράφηκε η συνθηκολόγηση.
Τι είδους άνθρωποι επιλέγουν να γιορτάζουν μια αιματηρή ήττα; 

Και τι είδους κοινωνία μπορούν να οικοδομήσουν άνθρωποι που αντλούν την ταυτότητά τους από την εξιδανίκευση μιας ιστορικής συντριβής;
Πριν από λίγες ημέρες διάβασα για τις πορείες των νέων της Αριστεράς στην κορυφή του Βίτσι, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στο σημείο όπου συνετρίβησαν οι τελευταίες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου.
Το να στρατευόταν κάποιος κάτω από τα κόκκινα λάβαρα τη δεκαετία του 1940 είναι ιστορικά κατανοητό. Οι περισσότεροι γνώριζαν ελάχιστα για τις πραγματικές συνθήκες ζωής στη Σοβιετική Ένωση, ενώ τα ιδανικά της κομμουνιστικής αναδιοργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας ασκούσαν ισχυρή γοητεία.
Το να εξακολουθεί όμως κάποιος να πιστεύει στα ίδια ιδανικά δύο ή τρεις δεκαετίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη μετάλλαξη της Κίνας σε ένα ιδιότυπο κρατικό καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένδειξη ιδεολογικής ακαμψίας και αδυναμίας προσαρμογής των πεποιθήσεων στα ιστορικά δεδομένα...

Το δίλημμα των επόμενων εκλογών

Παρατηρώ στα κοινωνικά δίκτυα ότι πολλοί αναρτούν έναν πίνακα στον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ από πλευράς αγοραστικής δύναμης. Αυτό αντανακλά την πραγματικότητα.
Η Ελλάδα, όμως, ήταν σχεδόν πάντα μία από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, τόσο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και μετά τη χρεοκοπία του 2010.
Η μοναδική περίοδος κατά την οποία ξέφυγε από τις τελευταίες θέσεις ήταν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων πέρασαν στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης και οι οικονομίες τους υπέστησαν τις συνέπειες του κομμουνιστικού συστήματος.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όμως, ο κομμουνισμός κατέρρευσε και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων άρχισαν να αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς.
Τη δεκαετία του ’90, δυστυχώς, η Ελλάδα δεν προχώρησε αρκετά γρήγορα στις ιδιωτικοποιήσεις, στις μεταρρυθμίσεις του Δημοσίου και στο άνοιγμα των αγορών.
Οι μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν ολοκληρώθηκαν, καθώς η οριακής πλειοψηφίας κυβέρνησή του ανατράπηκε μετά την αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά.
Κατά τη δεκαετία 2010-2020 πολλές πρώην κομμουνιστικές χώρες κατάφεραν να ξεπεράσουν την Ελλάδα σε όρους οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό ήταν φυσικό: εκείνες συνέχισαν να αναπτύσσονται με υψηλούς ρυθμούς, ενώ η Ελλάδα έχασε περίπου το 25% του ΑΕΠ της και για μια δεκαετία παλινδρομούσε μεταξύ μνημονίων και αντιμνημονιακών αυταπατών.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση Σπράου-Γιαννίτση δεν προχώρησε εξαιτίας των καθολικών αντιδράσεων...

Τι κρύβουν οι μπίζνες με Αμερικανούς και Κορεάτες

Η συμφωνία με τους Κορεάτες για τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, με τις ευλογίες των Αμερικανών, όπως γράφαμε, μπορεί να αποδειχθεί μια ουσιαστική επένδυση στην ανάπτυξη βιομηχανικών υποδομών στη χώρα, αντίστοιχη με εκείνες της Πεσινέ πριν από αρκετές δεκαετίες.
Η επιλογή της Ελλάδας από Κορεάτες και Αμερικανούς για μια τέτοια συνεργασία δεν είναι τυχαία. Το 19%-20% του παγκόσμιου εμπορικού στόλου ανήκει σε Έλληνες. Ένα σημαντικό μέρος της ναυπήγησης και της συντήρησης του παγκόσμιου στόλου πραγματοποιείται στη Νότια Κορέα. Η ανάδειξη ενός ελληνικού ναυπηγείου σε διεθνή ναυπηγοεπισκευαστικό κόμβο, με κορεατική τεχνογνωσία, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Η Hanwha Ocean (παλαιότερα γνωστή ως Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering) είναι ένας από τους μεγαλύτερους ναυπηγικούς ομίλους παγκοσμίως, με ισχυρή παρουσία τόσο στην κατασκευή εμπορικών και πολεμικών πλοίων όσο και υποβρυχίων, μεταφέροντας σημαντική τεχνογνωσία στα ελληνικά ναυπηγεία.
Η ελληνική εμπορική ναυτιλία, όμως, διατηρεί παραδοσιακούς δεσμούς τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με τη Νότια Κορέα.

Η ιστορία ξεκινά από το τελευταίο μεγάλο πόλεμο...

Τα μυστικά της Ελευσίνας

Στη χώρα μας τα μέσα ενημέρωσης συχνά αναδεικνύουν και ασχολούνται με τα ασήμαντα της επικαιρότητας, υποβαθμίζοντας τα σημαντικά. 

Αυτό συμβαίνει όχι επειδή εξυπηρετούν κάποια συνωμοσία χειραγώγησης, αλλά κυρίως επειδή αυτά ζητά η αγορά της ενημέρωσης.
Μια τέτοια είδηση είναι η στρατηγική συμφωνία της ONEX με τη νοτιοκορεατική Hanwha και την υποστήριξη των ΗΠΑ, με στόχο τη μετατροπή των Ναυπηγείων Ελευσίνας σε περιφερειακό κέντρο ναυπηγικής, αμυντικής βιομηχανίας και συντήρησης.
Από όσα έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής, η συμφωνία δεν αφορά απλώς μια επένδυση στα Ναυπηγεία Ελευσίνας, αλλά τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου βιομηχανικού, αμυντικού και ναυπηγικού οικοσυστήματος μεταξύ Ελλάδας, ΗΠΑ και Νότιας Κορέας, με βασικούς παίκτες την ONEX και τη Hanwha Ocean.
Τι περιλαμβάνει πρακτικά;
Τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση των Ναυπηγείων Ελευσίνας. Η επένδυση των περίπου 1,35 δισ. ευρώ χωρίζεται σε τρεις βασικές φάσεις:...

Η Τουρκία εξελίσσεται σε «Μεγάλο Ασθενή»

Στην Τουρκία επικρατεί κατάσταση παράκρουσης. 

Πίστευαν πως η Ελλάδα βρίσκεται στη ζώνη επικυριαρχίας της νεοοθωμανικής Τουρκίας, την οποία εκλαμβάνουν ως περιφερειακή δύναμη. 

Η Ελλάδα, όμως, με τις κινήσεις της αποδεικνύει όχι μόνο πως δεν ανήκει σε αυτήν, αλλά και πως αποτελεί ένα από τα βασικά εμπόδια στην επίτευξη των τουρκικών γεωπολιτικών φιλοδοξιών.
Ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ της ερντογανικής Yeni Safak, εκφράζοντας το γενικότερο κλίμα παράκρουσης, προειδοποιούσε πριν λίγες ημέρες στο Χ:
«…Τα τουρκικά μεταγωγικά αεροσκάφη δεν χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, καθώς τον θεωρούν επικίνδυνο.
Σύντομα στο Αιγαίο μπορεί να ξεσπάσουν καταστροφές.
Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει με ποιο πυρ καίγεται.
Σύντομα τα ΗΑΕ μπορεί να καταστούν γεωγραφικά εντελώς ακατοίκητα.
Σύντομα το Ισραήλ μπορεί να δει τον εαυτό του να πολιορκείται από παντού…»
Σε άλλες αναρτήσεις αναφέρεται πως η Ελλάδα έχει εκχωρήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στη Γαλλία, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Οι αμυντικές συμφωνίες για τη διασφάλιση της εθνικής ακεραιότητας εκλαμβάνονται από τη γείτονα ως εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Αντίστοιχα σκεπτόμενοι ήταν και οι Οθωμανοί μετά τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου και την έλευση του εκστρατευτικού σώματος του στρατηγού Μεζόν, που εκδίωξε τον Ιμπραήμ από την Πελοπόννησο.

Τα ίδια θα μπορούσε να ισχυριστεί και ο Μωάμεθ για τους Γενουάτες του Τζουστινιάνι, οι οποίοι υπερασπίζονταν με σθένος την Κωνσταντινούπολη.

Η Τουρκία επαινεί τα κόμματα της ελληνικής αντιπολίτευσης που εκφράζουν αντιρρήσεις στις αμυντικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και το Ισραήλ...

Λεφτά Υπάρχουν Νο 2

Το λαϊκιστή, και αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς, θα μπορούσε να λέει μια παλιά παροιμία, η οποία σήμερα θα χαρακτηριζόταν «ρατσιστική», σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής.

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας, στο πλαίσιο της επανόδου του στο πολιτικό σκηνικό με την αμφίεση του κεντροαριστερού μετριοπαθούς, φαίνεται πως βρήκε τη λύση για την ανάπτυξη και τις οικονομικές ανισότητες.

Θα φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο. 

Συγκεκριμένα, θα λύσει τα προβλήματα χρηματοδότησης του κράτους και αναδιανομής του πλούτου φορολογώντας τις 20 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, που παράγουν το 80% της συνολικής επιχειρηματικής κερδοφορίας.

«Οι 20 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις έχουν το 80% της συνολικής κερδοφορίας όλων των επιχειρήσεων στη χώρα. Εκεί είναι η απάντηση για το πού θα βρούμε τα λεφτά. Όχι από τη μικρή, ούτε από τη μεσαία επιχείρηση…», ανέφερε επί λέξει ο ίδιος.

Η λογική αυτή θυμίζει το σύνθημα με το οποίο κέρδισε τις εκλογές ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009 και λίγους μήνες αργότερα η χώρα χρεοκόπησε στα χέρια του...

Μέσα πάμε καλά, έξω καλύτερα…

Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο στις τελευταίες δημοσκοπήσεις δεν είναι η αύξηση της διαφοράς του πρώτου κόμματος από τα υπόλοιπα, που ενισχύει το σενάριο μιας ακόμη τετραετίας - έως το 2031 - σταθερότητας με ρεαλισμό, αλλά η ευρεία συναίνεση που καταγράφεται στα εθνικά ζητήματα.
Στην τελευταία δημοσκόπηση της Pulse για την τηλεόραση του ΣΚΑΪ, για παράδειγμα, οι κυβερνητικοί χειρισμοί - και ιδιαίτερα οι κινήσεις για την προστασία της Κύπρου - φαίνεται πως απολαμβάνουν ευρεία διακομματική αποδοχή.
Ακόμη και στον χώρο των ψηφοφόρων που αυτοτοποθετούνται ως «αριστεροί», όπου καταγράφεται η μεγαλύτερη επιφύλαξη, ένα αξιοσημείωτο 44% αξιολογεί θετικά τις επιλογές της χώρας.
Στα υπόλοιπα ιδεολογικά ακροατήρια, η αποδοχή είναι ακόμη ισχυρότερη: 73% στην Κεντροαριστερά, 80% στο Κέντρο, 87% στην Κεντροδεξιά και 89% στη Δεξιά.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι, ακόμη και μεταξύ όσων δηλώνουν πως δεν ταυτίζονται με κάποιο σημείο του πολιτικού φάσματος, οι θετικές γνώμες φτάνουν το 70%.
Για μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, που βρίσκεται μεταξύ ηπείρων, στην πάντοτε εύφλεκτη Ανατολική Μεσόγειο, τα εθνικά ζητήματα αποτελούν υπαρξιακό θέμα. 

Υπό αυτή την έννοια, η σύμπλευση άνω των δύο τρίτων του εκλογικού σώματος συνιστά θετικό στοιχείο...

Η Ελλάδα και οι ευκαιρίες της Pax Silica

Οι γενιές μας μεγάλωσαν στην εποχή της Pax Americana και καλούνται να προσαρμοστούν στα δεδομένα της νέας εποχής που αναδύεται, της Pax Silica.
Ο όρος Pax Silica είναι νεολογισμός γεωοικονομικής ανάλυσης και δεν αποτελεί ακόμη επίσημο δόγμα ή καθιερωμένη στρατηγική, όπως π.χ. το Pax Americana. 

Χρησιμοποιείται κυρίως σε αναλύσεις για να περιγράψει μια πιθανή νέα παγκόσμια τάξη που βασίζεται στην τεχνολογία και στα chips (silicon), αντί για την καθαρά στρατιωτική ισχύ.

Τι σημαίνει ο όρος

Η λέξη προέρχεται από το silicon (πυρίτιο), το βασικό υλικό των ημιαγωγών.

Το Pax Silica υποδηλώνει μια περίοδο όπου η ευημερία, η σταθερότητα και η γεωπολιτική επιρροή καθορίζονται από τον έλεγχο της τεχνολογίας. Ημιαγωγοί, data centers, υποδομές Τεχνητής Νοημοσύνης, δίκτυα επικοινωνιών και τεχνολογικές αλυσίδες εφοδιασμού συνθέτουν το παζλ των σύγχρονων πολύτιμων πόρων...

Το Ισραήλ ανέλαβε τη «βρώμικη δουλειά» για εμάς

Η αλήθεια είναι ότι το Ισραήλ, με τις πλάτες του Τραμπ, ανέλαβε να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» για όλους εμάς τους Ευρωπαίους. 

Από αυτούς, οι μισοί κρώζουν για το διεθνές δίκαιο, με επικεφαλής έναν σοσιαλιστή και αχρείο έμπορο όπλων προς την ισλαμική Τουρκία, τον Πέδρο Σάντσες, ενώ οι άλλοι μισοί ανησυχούν μήπως η αύξηση των αμυντικών δαπανών χαλάσει τις καλοκαιρινές αποδράσεις στο Μπαλί και το Ντουμπάι.
Η ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από το θεοκρατικό Ιράν δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή μόνο για το Ισραήλ, αλλά στη συνέχεια και για την Ευρώπη, και αργότερα για ολόκληρο τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Νομίζετε πως οι παλαβοί θρησκόληπτοι, που κάθε τρεις και λίγο κηρύσσουν ιερούς πολέμους εναντίον των «απίστων», θα σταματήσουν στο Ισραήλ αν καταφέρουν να το εξαφανίσουν;
Αυτοί θεωρούν την παρουσία ημών των κοσμικών και φιλήδονων Δυτικών ως «αμαρτίες με πόδια» και την ίδια την αναπνοή μας προσβολή προς τον προφήτη τους.

Η προοπτική ενός θεοκρατικού Ιράν εξοπλισμένου με πυρηνικά όπλα πρέπει να θεωρείται σοβαρή απειλή για τη διεθνή ασφάλεια για μια σειρά λόγων.

Ο πρώτος αφορά τον ιδεολογικό χαρακτήρα του καθεστώτος...

Με τους Αμερικανό-ισραηλινούς ή το Ιράν και τη Γάζα;

Αν ακούγαμε τους αριστερούς τα σύνορα της χώρας σήμερα θα ήταν λίγο παραπάνω από το Βόλο, η Καβάλα θα ανήκε στην Βουλγαρία και τα νησιά του Αιγαίου στην Τουρκία.
Το 1940 όταν εισέβαλαν οι χώρες του Άξονα στην Ελλάδα, την μοίρασαν σε κατοχικές ζώνες μεταξύ Γερμανίας, Ιταλίας και Βουλγαρίας. 

Ο στόχος ήταν να τη διαμελίσουν. 

Η αριστερά μέχρι το Καλοκαίρι του ’41 που ο Χίτλερ επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ και ακύρωσε τη συμμαχία με τον Στάλιν, υποστήριζε τις θέσεις της ΕΣΣΔ.
Αργότερα όταν οι δυνάμεις του Άξονα ηττήθηκαν και αποχώρησαν από την Ελλάδα οι δυνάμεις της Αριστεράς πολέμησαν για να αποσπαστεί η Μακεδονία και να συμμετάσχει ανεξάρτητα σε κάποια βαλκανική σοσιαλιστική ομοσπονδία.
Αν είχαν κερδίσει τον εμφύλιο, η Ελλάδα σήμερα θα ήταν μισή σε έκταση και πληθυσμό.
Ο πατριωτισμός της αριστεράς είναι ένα μύθος που υποδύθηκε το ΚΚΕ για να καταλάβει την εξουσία πραξικοπηματικά μετά τη γερμανική Κατοχή. Η αριστερά μια πατρίδα αναγνωρίζει, την ΕΣΣΔ ακόμη και σήμερα που αυτή έπαψε να υπάρχει.
Τα ίδια συνέβησαν και το 1922 όταν το ΚΚ υποστήριζε τον Κεμάλ γιατί η ήττα του θα συνεπάγονταν μια ισχυρότερη Ελλάδα. 

Στην πραγματικότητα η ΕΣΣΔ υποστήριζε των Κεμάλ με το κίνημα των Νεότουρκων με όπλα και χρήματα. Η ελληνική αριστερά ήταν απλά το τσιράκι τους…

Με τους Αμερικάνους και το Ισραήλ ή με το Ιράν, την Κούβα και την Παλαιστίνη, λοιπόν;...

Από το «Μητσοτάκης γιοκ» στο «Ερντογάν μόκο»

Δύο ημέρες μετά τη συνάντηση Ερντογάν–Μητσοτάκη στην Άγκυρα, στην Αθήνα υπεγράφη η συμφωνία ανάθεσης στην αμερικανική Chevron των γεωτρήσεων στα θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Κρήτης, όπου περιλαμβάνονται περιοχές που εμπίπτουν στο περίφημο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.

Στη γείτονα το γεγονός «καταπιώθηκε» σχετικά ήσυχα, ενώ ορισμένες εφημερίδες αντέδρασαν σε χαμηλούς τόνους. Η SÖZCÜ έκανε λόγο για «ύπουλη κίνηση της Ελλάδας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο» και σημείωσε ότι «η Ελλάδα υπογράφει συμφωνία που προκαλεί ανησυχία στην Τουρκία». Μέχρι εκεί.

Δεν έχουν περάσει παρά μόλις τρία-τέσσερα χρόνια από την εποχή που ο Ερντογάν κραύγαζε «θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά», χάραζε σύνορα με τους συμμάχους του στη Λιβύη εις βάρος της Ελλάδας και μεθόδευε υβριδική εισβολή στον Έβρο.

Τι άλλαξε και από το «Μητσοτάκης γιοκ» φτάσαμε στο «Ερντογάν μόκο»; 

Δηλαδή στο σημείο όπου η Ελλάδα ανατρέπει στην πράξη τουρκικούς σχεδιασμούς και η Άγκυρα δεν αντιδρά - ούτε με στόλο ούτε με drones;

Η Ελλάδα εξοπλίζεται, αλλά κυρίως διαθέτει μια οικονομία ικανή να στηρίξει αυτούς τους εξοπλισμούς χωρίς εκτροχιασμό, ελλείμματα και κοινωνική αποσταθεροποίηση.

Αντίθετα, στην Τουρκία η προσπάθεια στρατιωτικής ισχύος συνοδεύτηκε από βαριά οικονομική φθορά.

Ο μέσος μισθός εδώ είναι πια τριπλάσιος από τον τουρκικό – οι Τούρκοι...

Η πρωτεύουσα των Βαλκανίων και ο υβριδικός πόλεμος

Ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου, που συνδέει την Ελλάδα με τις αγορές της Νοτιοανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης μέσω Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Μολδαβίας και Ουκρανίας, έχει πολυεπίπεδη γεωστρατηγική σημασία για τη χώρα μας. 

Για τον λόγο αυτό, θα πρέπει να εξαντληθούν όλες οι δυνατότητες υλοποίησής του.

Κεντρικός κόμβος του σχεδίου είναι η Ελλάδα, μέσω της Ρεβυθούσας και κυρίως του FSRU Αλεξανδρούπολης, που επιτρέπουν την εισαγωγή LNG – κυρίως αμερικανικού – και τη διοχέτευσή του προς τον Βορρά. 

Ωστόσο, το εγχείρημα προσκρούει σε υψηλό κόστος, περιορισμένη δυναμικότητα των δικτύων και αβεβαιότητα ως προς τη μακροπρόθεσμη ζήτηση, ιδιαίτερα καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση επιταχύνει την πράσινη μετάβαση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες προωθούν ενεργά το έργο, καθώς το αντιλαμβάνονται ως κρίσιμο εργαλείο απεξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο και ενίσχυσης της ενεργειακής ασφάλειας μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία. 

Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται πιο επιφυλακτική, επιχειρώντας να ισορροπήσει μεταξύ γεωπολιτικών αναγκών, δημοσιονομικών περιορισμών και κλιματικών στόχων.

Παράλληλα, χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία σταθμίζουν τα οφέλη έναντι του κόστους, ενώ η Ουκρανία βλέπει τον Κάθετο Διάδρομο ως στρατηγικό εργαλείο επιβίωσης και επανένταξής της στην ευρωπαϊκή ενεργειακή αρχιτεκτονική. 

Συνολικά, το έργο δεν συνιστά απλώς μια ενεργειακή υποδομή, αλλά πεδίο γεωπολιτικού «πόκερ», όπου συγκρούονται στρατηγικές των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και περιφερειακών παικτών, με την Ελλάδα σε ρόλο κρίσιμου αλλά απαιτητικού κόμβου.

Η σημασία του Κάθετου Διαδρόμου για τη Βόρεια Ελλάδα υπερβαίνει κατά πολύ το φυσικό αέριο. 

Πρόκειται για έργο γεωοικονομικής αναβάθμισης που την τοποθετεί στον ρόλο του επινείου των Βαλκανίων προς τη Μεσόγειο και τον έξω κόσμο...