Αμαρτωλά χέρια και η ταινία «Ο Νονός»

Ο Τσίπρας έφτιαξε ένα χαριτωμένο βιντεάκι λέγοντας ότι κάθε βδομάδα θα σχολιάζει την πολιτική επικαιρότητα, προτείνοντάς μας μία ταινία
Και για αρχή πρότεινε τον Νονό.
Εξαιρετική ομολογουμένως ιδέα αν και ακούγεται κάτι σαν αυτοσαρκασμός.
Γιατί δεν θυμόμαστε άλλη κυβέρνηση με δύο ομόφωνα καταδικασμένους υπουργούς για παράβαση καθήκοντος. 

Ο ένας για την υπόθεση Νοβάρτις όταν απειλούσε εισαγγελείς που δεν ήταν αρκούντως «συνεργάσιμοι» ότι «δεν θα προλάβουν να κάνουν Χριστούγεννα» κι 

ο άλλος γιατί χειραγώγησε τη διαδικασία χορήγησης των τηλεοπτικών αδειών, επιχειρώντας να κλείσει μη αρεστά τότε κανάλια αλλά και εφημερίδες

Ούτε θυμόμαστε άλλη κυβέρνηση που να καρατομεί υπουργό της - τον Γιάννη Πανούση - επειδή κατήγγειλε ότι κάποιοι βουλευτές και στελέχη του Σύριζα, είχαν τότε σχέσεις με τρομοκράτες.

Ούτε θυμόμαστε άλλη κυβέρνηση που να κάνει χάρες και «τακτοποιήσεις» σε τεθλιμμένες χήρες εφοπλιστών των οποίων οι βίλες είχαν καραμπινάτες παρανομίες.

Ούτε θυμόμαστε άλλη κυβέρνηση στην οποία ο υπουργός Άμυνας να ξεκατινιάζεται με τον υπουργό Εξωτερικών, ανταλλάσσοντας εκφράσεις πεζοδρομίου, τύπου «μαζέψου γιατί θα σε τελειώσω», «θα σε ξεφτιλίσω δημοσίως» και αλλά τέτοια παρόμοια, πριν φυσικά οι δυο τους καταλήξουν στα δικαστήρια.

Ούτε θυμόμαστε άλλη κυβέρνηση που να προσλαμβάνει...

Τα βαρίδια του Τσίπρα

Έχω επανειλημμένα εκφράσει την άποψη πως αποτελεί το μεγαλύτερο ίσως πολιτικό ταλέντο που αναδείχτηκε τα χρόνια της Μεταπολίτευσης: Ο μόνος που έφτασε στην κορυφή της πολιτικής ιεραρχίας χωρίς οικογενειακή πολιτική κληρονομιά… 

Ο άνθρωπος στον οποίο παραμονές των εκλογών του 2019 -παρά τα τόσα βάρη με τα οποία είχε φορτώσει την κοινωνία, αντί να την απαλλάξει «με ένα νόμο και ένα άρθρο» όλων των μνημονιακών δεσμεύσεων- άρκεσε μια τηλεοπτική συνέντευξη στον πολιτικά εχθρικό Σκάι για να δώσει εντυπωσιακή άνοδο στο κόμμα του.
Ωστόσο…
Είναι τόσο πολλά τα βαρίδια τα οποία κουβαλάει, τόσες και τόσο καταφανείς οι πολιτικές και γενικότερες αδυναμίες ή ελλείψεις του που, παρά την εμφανή φθορά της κυβέρνησης, το νέο εγχείρημά του δεν φαίνεται να μπορεί να πετύχει κάτι πολύ ψηλότερο από την -οριακή πιθανότατα- κατάκτηση της δεύτερης θέσης, με πολύ μεγάλη υστέρηση από την σήμερα κυβερνώσα παράταξη. 

Πιο συγκεκριμένα αυτά είναι…
Πρώτον, οι μνήμες του αφελούς βολονταρισμού ή της εθελοτύφλωσής του προ των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015.
Δεύτερον, η πολιτική αφερεγγυότητά του, δηλαδή η ευκολία με την οποία έκανε τη μετεκλογική «κωλοτούμπα».
Τρίτον, η συγκυβέρνησή του -ενώ μάλιστα διέθετε ποιοτικότερες εναλλακτικές επιλογές- με ό,τι πιο ευτελές, ίσως και ό,τι πιο ακροδεξιό έχει παραγάγει η ελληνική δημόσια ζωή.
Τέταρτον, ο ακραίος και εθνοδιχαστικός καιροσκοπισμός του...

Όταν ο Πάιατ έβρισκε «πρόθυμο» τον Τσίπρα για τη Βάση της Σούδας

Εξ όνυχος τον λέοντα. 

Στην τελευταία του συνέντευξη (Παραπολιτικά), ο κ. Τσίπρας επιδόθηκε για άλλη μια φορά σε διασπορά ψευδών ειδήσεων, περιγράφοντας τις μεγάλες «επιτυχίες» του στις επαφές του με τις ΗΠΑ και τους προέδρους τους. 

Ειδικά οι αναφορές του στη Σούδα αποτελούν τον ορισμό του λεονταρισμού και οι αναφορές του στις «επιτυχίες» της Τουρκίας τον ορισμό της παραπληροφόρησης. 

Για άλλη μια φορά ο Αλέξης Τσίπρας στηρίζει την πολιτική του ύπαρξη στο ψέμα…
«Να θυμίσω», είπε ο κ. Τσίπρας, 

«ότι το 2016 είχα συναντηθεί με τον Μπάιντεν και μου είχε ζητήσει πενταετία για την Βάση της Σούδας, είχα αρνηθεί γιατί ζήτησα περισσότερα ανταλλάγματα και δεν μου τα έδωσε. 

Ο κ. Μητσοτάκης ήρθε κι όχι μόνο έδωσε πενταετία τη Σούδα αλλά έδωσε επ’ αόριστον τη Σούδα, άλλες τέσσερις εγκαταστάσεις και την Αλεξανδρούπολη και τι κέρδισε; 

Το East Med πήγε στις καλένδες, F35 και F16 στην Τουρκία. 

Θέλω να πω ότι εμείς τότε που είχαμε μια στάση προώθησης του στρατηγικού διαλόγου αλλά διεκδίκησης κερδίζαμε πράγματα ενώ η σημερινή κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη που έχει μια στρατηγική «πρόθυμου συμμάχου» να δώσει τα πάντα χωρίς απ’ ότι φαίνεται ανταλλάγματα έχει αυτά τα αποτελέσματα και κυρίως τη στάση Πόντιου Πιλάτου του υπουργού εξωτερικών που έρχεται εδώ και δεν λέει κουβέντα για το κρίσιμο θέμα της πόντισης καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης».

Όλα λάθος. 

Για την ακρίβεια, όλα ψέματα. 

Γιατί την ίδια μέρα δημοσιευόταν στην «Καθημερινή» η συνέντευξη Ρούμπιο στον Παπαχελά και δόθηκαν απαντήσεις και για τα F35 και για το καλώδιο. Ο παπατρέχας Τσίπρας έσπευσε να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα πριν καν ενημερωθεί. Αυτή ήταν και παραμένει η εικόνα ενός ανθρώπου που κυβέρνησε (λέμε τώρα) τη χώρα και φιλοδοξεί να ξανακυβερνήσει (εδώ φτύνουν όλοι τον κόρφο τους).
Αλλά αυτά τα περί Σούδας, που θυμίζουν τα παραμύθια για τα καλώδια του Μπαρμπαρός, είναι πραγματικά εξωφρενικά...

Βραχυκύκλωσε το μυαλό όχι το καλώδιο

Η έμπειρη δημοσιογράφος, υποθέτω για λόγους αβροφροσύνης, προσπάθησε να το «σώσει», καθώς κατάλαβε αμέσως την ανοησία που εκστόμισε ο προσκεκλημένος της. 

Όμως αυτός, έχοντας πλήρη άγνοια για το συγκεκριμένο θέμα, δεν πιάστηκε από το σωσίβιο που του πέταξε η οικοδέσποινα. 

Προφανώς, δεν αντιλήφθηκε τη διαφορά του δικού του λόγου από αυτόν της δημοσιογράφου.
Αν δεν επρόκειτο για έναν πολιτικό που θέλει να ξανακυβερνήσει, αφού υποστηρίζει ότι δικαιούται μια ακόμη ευκαιρία, το πολύ - πολύ να τον παίρναμε στο «ψιλό». Όμως ο Α. Τσίπρας - διότι περί αυτού πρόκειται - είναι αδιανόητο να μη γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ ενός καλωδίου τηλεπικοινωνιών και ενός καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης. Επειδή καλώδιο είναι το ένα, καλώδιο και το άλλο, αυτό δε σημαίνει ότι είναι ίσα κι όμοια. Ένας φοιτητής των θετικών επιστημών γνωρίζει τις διαφορές. Πάντως, αν η άγνοια του είναι εγκυκλοπαιδική, είναι το μικρότερο κακό...

Άγριο κράξιμο στον Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη: Οι αλιείς τον εξέθεσαν για το Αιγαίο, τις επιδοτήσεις και το “η θάλασσα δεν έχει σύνορα” (video)

Έντονη λεκτική αντιπαράθεση, αποκαλύψεις για τουρκικές προκλήσεις με πυροβολισμούς και ηχηρά “χαστούκια” για τα κονδύλια της κυβερνητικής του θητείας 

συνέθεσαν τη συνάντηση του προέδρου της ΕΛΑΣ με τους επαγγελματίες ψαράδες στην παραλία
Θυελλώδης αποδείχθηκε η συνάντηση που πραγματοποίησε ο πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ), Αλέξης Τσίπρας, με τους επαγγελματίες αλιείς στην παραλία της Θεσσαλονίκης. 

Οι αλιείς διατηρούν δεμένα τα σκάφη τους στην ακτή και οργανώνουν για την επόμενη ημέρα τον πλήρη αποκλεισμό του λιμανιού της συμπρωτεύουσας, εκφράζοντας την απόλυτη οργή τους για την καταστροφή του κλάδου τους. 

Στο επίκεντρο της απόγνωσής τους βρίσκεται το υπέρογκο κόστος του ναυτικού πετρελαίου, καθώς η τιμή του εκτινάχθηκε στο 1,45 ευρώ το λίτρο, εκτοξεύοντας την απαίτηση για ένα ημερήσιο γέμισμα πάνω από τα 2.000 ευρώ και καθιστώντας κάθε αλιευτική δραστηριότητα οικονομικά ασύμφορη...

Τσίπρας και Βενεζουέλα: Σφίγγει ο κλοιός με επίκεντρο τη νήσο Μαργαρίτα

Πάνε πολλά χρόνια που ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να ξεφύγει από τις ερωτήσεις για τις σχέσεις του με τη Βενεζουέλα. 

Στο παρελθόν παρίστανε ότι οι στενές επαφές του οφείλονταν στην ιδεολογική ταύτισή του με το καθεστώς. 

Τώρα, μεταμορφωμένος σε… θεσμικό, εγκατέλειψε ακόμη και την αδυναμία του στον «Κομαντάντε Τσάβες». 

Προσπερνάει το θέμα χαλαρά, προφανώς επειδή γνωρίζει ότι η δίκη του Μαδούρο, όπου θα ακουστούν πολλά, θα αρχίσει την 1η Ιουνίου 2027, δηλαδή μετά τις εκλογές. Οπότε κάνει ότι δεν ακούει τις καινούργιες αποκαλύψεις από τον Ιάσονα Πιπίνη και τον «Ελεύθερο Τύπο».

Τα ίδια έκανε όταν αποκαλυπτόταν η επιστολή του προς τον Μαδούρο για τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις του πρώην πρέσβη της Βενεζουέλας, όταν του ζητούσε (του Μαδούρο) την συνδρομή του για να μην εκτεθεί η… Αριστερά! Μόνο που το πολιτικό χρήμα δεν είναι… σεξουαλική παρενόχληση!

Τα ίδια έκανε και το 2017, όταν, μήνες μετά τις αποκαλύψεις για το ταξίδι Παππά-Αρτεμίου και τον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού τους στη Βενεζουέλα τον Αύγουστο του 2013, είχε γίνει γνωστό (πάλι από τον Πιπίνη και τον «Ελεύθερο Τύπο») ότι τον Ιούλιο του 2013, Τσίπρας και Παππάς είχαν ταξιδέψει στη Μόσχα, προκειμένου να συναντηθούν με τον Μαδούρο που επίσης επισκεπτόταν τη Ρωσία, και να συζητήσουν την πιθανότητα παροχής βοήθειας από τη Βενεζουέλα με πετρέλαιο στην περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη...

«Πόρτα» σε Τσίπρα από πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ

Επικοινωνήσαμε με αρκετούς ανεξάρτητους πλέον βουλευτές οι οποίοι εκφράσαν άρνηση να παραδώσουν την έδρα τους για να ενταχθούν στην ΕΛΑΣ, καθώς δεν τους έχει δοθεί καμία εγγύηση ότι θα είναι ξανά υποψήφιοι
Ένα ηχηρό «όχι» φαίνεται να εισπράττει ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ Αλέξης Τσίπρας από την πλειοψηφία των πρώην (σήμερα ανεξάρτητοι) βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στο αίτημα να παραδώσουν την έδρα τους και να περάσουν την πόρτα της Αμαλίας.
Θυμίζουμε ότι το αίτημα διατυπώθηκε προ ημερών με άρθρο του στενού συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα Θανάση Καρτερού στην «ΕΦ.ΣΥΝ.». Εκεί ο καλός δημοσιογράφος τούς καλούσε να «διαβούν τον Ρουβίκωνα». Έγραφε επί λέξει: «Τους θέλει τελικά; Με δηλωμένη τη θέση και την πράξη του Τσίπρα και της ΕΛΑΣ, το ερώτημα θα έπρεπε να είναι άλλο προς άλλους: Θα κάνουν το βήμα τελικά; Θα “διαβούν τον Ρουβίκωνα” ή, πιο σωστά, τις ανοιχτές πόρτες;».
Η «P» επικοινώνησε με τους περισσότερους από τους βουλευτές αυτούς, όσους σήκωσαν το τηλέφωνο γιατί ορισμένοι έχουν κατεβάσει το ακουστικό για ευνόητους λόγους, και αυτό που εισέπραξε ήταν η άρνησή τους να δώσουν λευκή επιταγή παραδίδοντας μάλιστα την έδρα τους! ...

Κόμματα στο περίπου, μόνον με έναν αρχηγό

Η μία με το που έκανε κόμμα, καταποντίστηκε και ο άλλος έκανε κόμμα, χωρίς να… κάνει κόμμα. 

Υπάρχει μια μάζωξη περίπου 70 στελεχών και τίποτα άλλο. Και χθες ανακοινώθηκε πως ο Α. Τσίπρας δε θα προχωρήσει σε διεξαγωγή συνεδρίου πριν από τις εκλογές.
Γιατί να μπλέξει ο άνθρωπος με παλαιοκομμουνιστικές τελετουργίες; 

Γιατί να γίνεται συνεδριακός διάλογος; 

Εκεί μπορεί κάποιοι να καταθέσουν δική τους πλατφόρμα και ο ηγέτης να βρει ξανά μπροστά του όλα όσα τον ταλαιπώρησαν επί ΣΥΡΙΖΑ. Τέρμα όλα αυτά. Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω. Άλλωστε οι πόρτες εξόδου της ΕΛ.Α.Σ. είναι ανοικτές ώστε όποιος θέλει μπορεί να φύγει. Οι πόρτες εισόδου είναι κλειστές. Εισέρχονται μόνον οι υψηλοί προσκεκλημένοι με την επίδειξη της πρόσκλησης.
Αυτή ακριβώς είναι η ουσία του rebranding. 

Ο αρχηγός δε ζητά λευκή επιταγή. Αυτός έχει το μπλοκάκι της επιταγής και δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα. Δε θέλησε να σχηματίσει κοινοβουλευτική ομάδα, δεν τη σχημάτισε. Δε θέλει να συγκροτήσει κομματικά όργανα, δεν κάνει συνέδριο που θα τα εκλέξει. Ο απόλυτος άρχων του παιχνιδιού. Τώρα αν λένε και μερικές ανοησίες τα μπουμπούκια που μάζεψε δίπλα του, δεν πειράζει. Καλύτερα αυτές οι ανοησίες, παρά οι διαφωνίες του Τσακαλώτου και της Δούρου. Ούτως ή άλλως ο αρχηγός πιστεύει πως η δεύτερη θέση είναι καπαρωμένη, συλλάβει, δεν συλλάβει τον Νετανιάχου η Θεώνη. Και τα κοσμήματα του σ. Παππά ήδη ξεχάστηκαν. Οι δε μεγάλοι χορηγοί δεν έχουν πού αλλού να στραφούν... προς το παρόν.

Στο κάτω κάτω, αν το πράγμα στραβώσει πολύ και το ΠΑΣΟΚ πλησιάσει, έχει τον Χάρη Δούκα. Θα κάνει μια δήλωση και πάρ΄τον κάτω τον Ανδρουλάκη. Είναι γνωστό πως ο Μαμντάνι της Αθήνας είναι το φανερό πλέον χαρτί του Α. Τσίπρα το οποίο θα ενεργοποιηθεί όταν πρέπει.

Νομίζω πως και η «Ελπίδα» βαδίζει στον οργανωτικό τομέα στα χνάρια της ΕΛΑΣ. 

Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση υπάρχει διαρχία. Δύο γυναίκες κρατούν τα ηνία ενός σχήματος που κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και εδώ οι πόρτες...

ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ να σοβαρευτούν για να «χτυπήσουν» Μητσοτάκη

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την πρόταση περί «πατριωτικής εισφοράς του 1% των πιο πλούσιων Ελλήνων». 

Ο ίδιος προχθές στην συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, παραδέχτηκε τη δομική αδυναμία της πρότασης. Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί αυτό το 1% αφ’ ής στιγμής δεν υπάρχει περιουσιολόγιο.
Θα μπορούσε να υποσχεθεί την συγκρότηση του άμα τη ανόδω της ΕΛΑΣ στην εξουσία. 

Θα μπορούσε να απαιτήσει από την κυβέρνηση να ξεκινήσει τις διαδικασίες συγκρότησής του.
Έχει άλλωστε υπέρ του ως επιχείρημα το οργανωμένο κίνημα πλουσίων των ΗΠΑ, τους Patriotic Millionaires. Ιδρύθηκαν το 2010 και ζήτησαν από τον Ομπάμα να μην παρατείνει τις φοροελαφρύνσεις που είχε κάνει ο υιός Μπους.
Προσωπικά θυμάμαι τον χρηματιστηριακό «γκουρού» Γουόρεν Μπάφετ, πάμπλουτο και λιτοδίαιτο, να διερωτάται δημοσίως «έχω τόσα πολλά λεφτά, γιατί ο Μπους μου δίνει και άλλα; Πληρώνω μικρότερο πραγματικό φορολογικό συντελεστή από τη γραμματέα μου»!
Ωστόσο το κίνημα αυτό δεν παύει να είναι περιθωριακό. Σε μια χώρα όπου οι εκατομμυριούχοι με βάση και την ακίνητη περιουσία ανέρχονται σε 23 εκατομμύρια, ενώ χωρίς αυτή με βάση τα εισοδήματα σε περίπου 9 εκατομμύρια, μόνο 300 άτομα έχουν ενστερνιστεί τους στόχους των Patriotic Millionaires.
Ως εκ του αριθμού των συμμετεχόντων καταδεικνύεται ότι δεν είναι κάποιο κίνημα με ισχύ. 

Παρόλα αυτά ο Τσίπρας θα μπορούσε να το αξιοποιήσει προπαγανδιστικά, ως «αριστερός». 

Θα μπορούσε αν… δεν ήταν Τσίπρας. Γιατί και αυτή την πρόταση την απαξίωσε μεταφέροντάς την στην διακομματική διαμάχη και «μικραίνοντάς» την στα...

Οι επαναληπτικές εκλογές, για την εδραίωσή του, ενδιαφέρουν τον Τσίπρα

Όταν δεν έχεις πρόγραμμα, στην αμηχανία σου υπεκφεύγεις προβάλλοντας όραμα! 

Αυτό έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, και κατά την συνέντευξη του στη ΔΕΘ. 

Απουσία συγκεκριμένου προγράμματος πρόβαλε ένα ακαθόριστο όραμα… δεκαετίας, ενώ κατηγόρησε το πρόγραμμα Μητσοτάκη ως απλά διαχειριστικό.
Ο πρωθυπουργός, κατά τον Τσίπρα, εκφώνησε ένα πρόγραμμα που καλύπτει συγκεκριμένο δημοσιονομικό χώρο σε βάθος τετραετίας. Εντάξει, θα βάλει λέει ο πολίτης στην τσέπη του 50, 100, 150, αλλά δεν είχε να μας πει τίποτα για το όραμά του ο κ. Μητσοτάκης (Αυτή τη φορά πάντως δεν απαξίωσε εντελώς τα λεφτά. Δεν είπε ότι ο πολίτης και να τα πάρει θα τα σπαταλήσει, όπως είχε πει στη χαροκαμένη γυναίκα στο Μάτι).

Ο αρχηγός της ΕΛΑΣ επειδή γνωρίζει ότι το κόμμα του δεν θα έρθει πρώτο, ως υποκατάστατο ενός συγκεκριμένου και δεσμευτικού προγράμματος, ξεδιπλώνει ένα αόριστο όραμα, επενδεδυμένο με φιλολαϊκές ατάκες.
Το οποίο βεβαίως, βεβαίως, είναι ούλτρα αριστερό, ασχέτως αν δεν του φαίνεται! Το περιέγραψε στην «πιο αριστερή», την «πιο ουσιαστική», την «πιο δομημένη», όπως τη χαρακτήρισε, ομιλία που έχει κάνει ποτέ στο πλαίσιο της ΔΕΘ»! Κατάργησε με αυτή τη φράση τον Τσίπρα της προηγούμενης 15ετίας.

Επίσης γνωρίζοντας ότι στις επικείμενες εκλογές δεν θα κατακτήσει την πρωτιά, προσβλέπει στις επαναληπτικές, προκειμένου να καταγραφεί το κόμμα του ως δεύτερη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό. 

Και έχοντας υπερκεράσει σε ποσοστά το ΠΑΣΟΚ κατά την πρώτη εκλογή, δικαίως πιστεύει ότι θα εδραιωθεί ως η κυρίαρχη αντιπολιτευτική δύναμη στον χώρο της κεντροαριστεράς. 

Ως επακόλουθο αυτής της κυριαρχίας θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να αγωνιστεί για την πρωτιά στις μεθεπόμενες εκλογές...

Όλες οι φυλές του Τσίπρα: Οι πατρίκιοι, οι πληβείοι και η… Βαρόνη Θεώνη Σταφ

Έχουν πια αρχίσει να το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι: 

Ο Αλέξης Τσίπρας τους μοίρασε ρόλους και τους χρησιμοποίησε για τις πρόβες της καινούργιας του παράστασης ως… doubler. 

Όταν το έργο ανέβει κανονικά και βρεθεί ο σωστός φωτισμός, τα δήθεν νέα στελέχη θα αντικατασταθούν από τους κανονικούς πρωταγωνιστές, που ξεκουράζονται περιμένοντας. Με τη γλώσσα έξω από το ζέσταμα, θα ριχτούν κατάκοποι στην αρένα των εκλογών, που θα μοιάζει με λαιμητόμο. Και οι doubler θα μεταμορφωθούν σε κομπάρσους.

Δεν τους φταίει κανείς άλλος εκτός από την κουτοπόνηρη αλαζονεία, την υπέρμετρη φιλοδοξία, την πολιτική απειρία, την μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. 

Πίστεψαν πως ο Τσίπρας, φεύγοντας από τον ΣΥΡΙΖΑ, είχε ξεμείνει από στελέχη και τους χρειαζόταν απεγνωσμένα. Ήταν τέτοια η αυτοπεποίθησή τους, που ούτε τους πέρασε από το μυαλό πως κάποιος που πουλάει με τόση ευκολία τους παλιούς συντρόφους, τους ανθρώπους που ο ίδιος διόρισε υπουργούς, τομεάρχες, κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους, που τους στήριξε στις αυτοδιοικητικές εκλογές, που τους είχε στο πλευρό του σε όλες του τις επαναστατικές γυμναστικές, που τους έτρεχε στη Βενεζουέλα, που έβρισκε για όλους μια δικαιολογία, που τους μετέτρεπε σε σκευωρούς και συνενόχους του σε στημένες κατηγορίες κατά πολιτικών αντιπάλων, θα τους πετάξει κι’ αυτούς σαν την τρίχα από το ζυμάρι.

Και όμως! Τα σημάδια της αφιλίας, της αχαριστίας και του τυχοδιωκτισμού ήταν εκεί: Το είχε κάνει το καλοκαίρι του 2015, το έκανε και όταν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και έφτιαξε το νέο του κόμμα. «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν» είναι το έργο που συνεχώς ανεβάζει ο Τσίπρας.
Αλλά αυτοί πίστεψαν πως ήταν μοναδικοί, αξεπέραστοι, αναντικατάστατοι, λαμπρά αστέρια με βαριά βιογραφικά. Τώρα, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενοι...

Η διεύρυνση του εφικτού και ο βολονταρισμός

Ο Α.Τσίπρας δήλωσε πως «η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη διεύρυνσης του εφικτού» και σχεδόν όλοι τον ειρωνεύτηκαν. 

Όμως σε αυτήν την πρόταση αποτυπώνεται ο λενινιστικός βολονταρισμός, με τον οποίον διαπαιδαγωγήθηκε ο ίδιος και οι μέντορές του. Κρύβεται η προμηθεϊκή αντίληψη για την αποστολή των κομμουνιστών να αλλάξουν την κοινωνία, διευρύνοντας συνεχώς τα όρια της παρέμβασής τους. «Δεν υπάρχουν άπαρτα κάστρα για τους κομμουνιστές», έλεγε ο Στάλιν, καθώς η πρώτη γενιά των μπολσεβίκων πίστευε πως ήταν οι πλάστες των συνειδήσεων. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων και οι κοινωνίες ήταν σαν τον πηλό στα χέρια τους που τις έδιναν ό,τι σχήμα ήθελαν. Ως, κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας αποφάσιζαν, σαν μικροί θεοί, δίνοντας λόγο μόνον στην πυραμίδα της κομματικής εξουσίας.

Αυτή η συνεχής διεύρυνση των ορίων της πολιτικής παρέμβασης σε εκείνους τους καιρούς, γινόταν μέσα από την άσκηση βίας, καθώς ήταν λογικό να υπάρχουν αντιστάσεις. Όλα αυτά είναι τεκμηριωμένα ιστορικά και υποθέτω ότι η σχετική δήλωση που έκανε ο Α. Τσίπρας είναι έργο κάποιου «ψαγμένου» μαρξιστή συνεργάτη του. Δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες αναζητήσεις.

Το ερώτημα - διόλου θεωρητικό - είναι μέσα σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, με τι εργαλεία θα γίνεται αυτή η «η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»; 

Οι κανόνες του παιχνιδιού στο δημοκρατικό πολίτευμα είναι πολύ συγκεκριμένοι και ορίζονται από το Σύνταγμα και ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο, με το Κράτος Δικαίου να κατέχει προεξάρχουσα θέση. 

Σε αυτό το πολίτευμα, με τα δεδομένα χαρακτηριστικά, έχει θέση ο βολονταρισμός; 

πόσο ελλοχεύει ο κίνδυνος αυτή «η διεύρυνση του εφικτού» να οδηγήσει στην υπέρβαση των ακροτάτων ορίων του πολιτεύματος;...

Το Plan B του Αλέξη κι ένα RF

Διαβάζω ότι το Μαξίμου έχει ξεκινήσει «εκστρατεία αποδόμησης» του Αλέξη Τσίπρα. 

Σιγά τα ωά. 

Τι να αποδομήσει από δαύτονε; 

Αποδομημένος από μόνος του είναι. 

Έχει περιμαζέψει ένα 15-17% (από το 30-35% που τον ψήφιζε στους καλούς καιρούς του), αλλά διεισδυτικότητα σε μεγαλύτερα εκλογικά κοινά δεν δείχνει. 

Δημοσκοπικά, καλά του πήγε η νέα του είσοδος στην πολιτική σκηνή, τον έβαλε στη δεύτερη θέση με σχετική απόσταση ασφαλείας από τον Ανδρουλάκη, αλλά ως εκεί. 

Καμία προοπτική περαιτέρω ξεπετάγματος δεν δείχνει ο Αλέξης μας, γι αυτό εξάλλου στη συνέντευξη του ανέλυσε την «στρατηγική των δεύτερων εκλογών».
Ξέχασε αυτά που έλεγε μόλις προ τριών μηνών. «Ένα κόμμα που σε μια βδομάδα πιάνει σχεδόν 20%, σε έξι μήνες θα είναι πρώτο», τα θυμάστε; Τώρα παράτησε αυτά τα αστραπιαία όνειρα ότι ως ηγέτης του κεντροαριστερού πόλου θα χτυπήσει ευθύς εξ αρχής τον Μητσοτάκη και πέρασε αθόρυβα στο plan B. 

Προεξοφλεί την ήττα του στην πρώτη κάλπη, παριστάνει ότι την αγνοεί ως αδιάφορη και ξεδιπλώνει δήθεν σχέδιο για την δεύτερη που θα στηθεί λόγω έλλειψης αυτοδυναμίας. Αυτή η επαναληπτική, θα είναι λέει «κάλπη ανατροπής». Κοντολογίς ανέβαλε την κατάληψη της εξουσίας για ενάμισι μήνα.

Το «σχέδιο» του δεν είναι τίποτα άλλο από σχέδιο διάλυσης του ΠΑΣΟΚ στην επαναληπτική κάλπη. 

Θεωρεί ότι όσοι ψηφίσουν Ανδρουλάκη στην πρώτη, θα απογοητευτούν τόσο πολύ με την τρίτη θέση, που την επόμενη φορά θα ψηφίσουν Αλέξη για να διώξει τον Μητσοτάκη. Το ίδιο πιστεύει ότι θα κάνουν οι ψηφοφόροι του Βελόπουλου, της Ζωής, του Σαμαρά, κάποιοι του ΚΚΕ και πάει λέγοντας. 

Όλοι αυτόν θα ψηφίσουν την δεύτερη φορά, όχι ως κεντροαριστερό ηγέτη αλλά ως αρχηγό του αντιμητσοτακικού μετώπου...

Τα περιστέρια του Βγενόπουλου, ο Τσίπρας και οι κουρασμένοι…

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος συνήθιζε να λέει την ιστορία με τα περιστέρια, θέλοντας να δείξει ότι οι επενδυτές διαθέτουν ασθενή μνήμη. 

Ένα περιστέρι, λοιπόν, κατεβαίνει να πιει νερό στο συντριβάνι και την ώρα εκείνη ερχότανε κάποιος και το κτυπούσε. Το περιστέρι έφευγε τρομαγμένο. Έπειτα από λίγα λεπτά ξεχνούσε τι είχε συμβεί και… επέστρεφε στο συντριβάνι. 

Θυμήθηκα τον συγχωρεμένο και την ιστορία του ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα. Και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το εκλογικό σώμα μπορεί να ξανακατέβει στο… συντριβάνι!

Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι δεν ήξερε την προηγούμενη φορά πώς θα καταφέρει να πετύχει τους στόχους του. Αλλά τώρα ξέρει. 

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας λέει ακριβώς ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι του. Θυμόμαστε, για παράδειγμα, την προηγούμενη φορά που μας έλεγε ότι ήθελε να μετατρέψει την Ελλάδα στην Βενεζουέλα της Ευρώπης. Σήμερα διαμαρτύρεται επειδή κάποιοι τον αποκαλούν Μαδούρο της Μεσογείου.
Προσωπικά θέλω να πιστέψω ότι ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ίδιος με τον Αλέξη Τσίπρα του 2015. Αν αυτό είναι τελικά αλήθεια, θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που ένας πολιτικός άλλαξε τόσο πολύ! Από την άλλη θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι μόνο και μόνο το γεγονός ότι μας βάζει στη διαδικασία να αναρωτηθούμε δείχνει έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο άνθρωπο. Δεν μπορεί αυτό να το πετύχει ο καθένας…

Α. Τσίπρας: Νόμιζε πως το έκανε καλύτερο!

«Το 2015 ήξερα τι θέλω να κάνω και τι θέλω να γίνει, αλλά δεν ήξερα πώς ακριβώς μπορεί αυτό να γίνει». 

Δήλωσε στη γνωστή συνέντευξή του ο πρώην πρωθυπουργός. «Σήμερα, όχι μόνο ξέρω τι θέλω, αλλά και πώς να το κάνω.» 

Έτσι, πίστεψε πως μας καθησύχασε, προβάλλοντας την κτηθείσα εν τω μεταξύ γνώση.
Όμως το πρόβλημα του 2015, το οποίο λίγο έλειψε να καταστρέψει την Ελλάδα, βρισκόταν σε αυτό που δηλώνει σήμερα πως «ήξερα τι θέλω να κάνω». Ήθελε να σκίσει τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο. Και σήμερα αισθάνεται ικανοποιημένος για τον στόχο του και κάνει την αυτοκριτική του για τα μέσα που χρησιμοποίησε. Όμως το σκίσιμο των μνημονίων, η ρήξη με τους δανειστές, δηλαδή το μείζον, δεν επιδεχόταν πολλές τακτικές κινήσεις οι οποίες, σε τελική ανάλυση, αποτελούν το έλασσον. Όταν ο Α. Τσίπρας, μετά από τόσα χρόνια, δεν επανεκτιμά αυτό που ήθελε να κάνει, το στρατηγικό του στόχο, αυτό σημαίνει πως δεν κατάλαβε τίποτα από τα όσα συνέβησαν.

Αν όντως θα ήθελε να καθησυχάσει για τις σημερινές του προθέσεις ένα κοινό που τον βλέπει με δικαιολογημένη καχυποψία, θα έπρεπε να παραδεχθεί πως ο αντιμνημονιακός λόγος και η επιμονή σε αυτόν ολόκληρο το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν η βασική αιτία του 3ου, βαρύτερου και αχρείαστου μνημονίου. 

Αντί αυτής της παραδοχής, δίνοντας εξετάσεις στο αριστερό ακροατήριο...

Καθεστώς αμνησίας

Το επικοινωνιακό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα να παρουσιάζει ακόμη και την πολιτική του αποτυχία ως προσόν για να διεκδικήσει εκ νέου την πρωθυπουργία συμπυκνώνεται στη φράση «το ’15 ήξερα τι ήθελα, αλλά δεν ήξερα πώς. Σήμερα ξέρω και τι γίνεται και τι δεν γίνεται» 

που διατύπωσε στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του στο in.gr. 

Όμως, με την αυτοπεποίθηση κάποιου που θεωρεί ότι κατέκτησε την πολιτική του ωρίμανση, ο πρώην πρωθυπουργός άθελά του περιέγραψε τους λόγους για τους οποίους οι Έλληνες δεν θα του εμπιστευτούν ξανά τη διακυβέρνηση της χώρας. 

Ο πρώτος λόγος είναι πως με την παραδοχή ότι τότε δεν ήξερε πώς, αλλά σήμερα ξέρει, αξιώνει επιπλέον επιβράβευση επειδή το 2015 μια ολόκληρη χώρα πλήρωσε πολύ ακριβά το προσωπικό του σεμινάριο επιμόρφωσης! 

Ο δεύτερος είναι η επανάληψη της υποκρισίας. 

Διότι προφανώς τότε γνώριζε -διότι πλειστάκις είχε ενημερωθεί και προειδοποιηθεί- ότι τα μνημόνια δεν σκίζονται, το χρέος δεν διαγράφεται και οι αγορές δεν θα χορεύουν όταν εμείς θα βαράμε τα νταούλια. Προτίμησε όμως να παραπλανήσει τους ψηφοφόρους και ακόμα χειρότερα να λοιδορήσει ως «μνημονιακό», «γερμανοτσολιά», «προσκυνημένο» όποιον τολμούσε να επισημάνει ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά. 

Ο τρίτος είναι πως σήμερα ζητά τα δίδακτρα της πολιτικής του εκμάθησης, που πλήρωσε η χώρα, να εγγραφούν ως πολύτιμη κυβερνητική εμπειρία στο βιογραφικό του, ώστε, έστω κι έτσι, να πλασαριστεί ως ο ικανός διαχειριστής που ζητά να συγκριθεί με τον νυν CEO του «συστήματος» για να τον αντικαταστήσει. 

Αλήθεια πιστεύει ότι σε αυτό το επίπεδο και με αυτά τα κριτήρια η σύγκριση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον ευνοεί; ...

Το βρώμικο παιχνίδι παροχών του κόμματος Τσίπρα

Μισθός, γραφείο και αυτοκίνητο!

Ο Γιώργος Παπαχρήστος & τα TA NEA αποκαλύπτουν το βρώμικο παρασκήνιο των παροχών που δίδονται στο κόμμα ΕΛ.Α.Σ., του δήθεν τίμιου Αλέξη Τσίπρα.
Αν όλα αυτά αληθεύουν, σε δύσκολες εποχές που διανύουμε, να υπάρχουν τέτοιου τύπου απολαβές και κίνητρα σε ένα νέο κόμμα χωρίς κρατική χρηματοδότηση, τότε χρειάζεται παρέμβαση του εισαγγελέα.
Δεν υπάρχουν πλέον ούτε επιχειρήματα για τιμιότητα, ούτε για ηθική.
Η διαπλοκή σε όλο της το μεγαλείο.
Η ιστορία που θα διηγηθώ κυκλοφορεί επ’ εσχάτοις στα πολιτικοδημοσιογραφικά γραφεία – εγώ την άκουσα προχθές το μεσημέρι στο Κολωνάκι, στον απόηχο της σκληρής, σκληρότατης, επίθεσης του ΠΑΣΟΚ προσωπικά στον «εντιμότερο» στο χιλιοστό πρόεδρο Τσίπρα. Ως αποτέλεσμα της ανακοίνωσης του κόμματος ΕΛΑΣ στο πρόβλημα της υπερχρέωσης του ΠΑΣΟΚ έναντι των τραπεζών.
Τη μεταφέρω όπως την άκουσα λοιπόν, παραλείποντας φυσικά διευθύνσεις και ονόματα – όσοι εμπλέκονται όμως σίγουρα θα καταλάβουν ότι αυτούς εννοώ…
Νεότευκτο κόμμα με ελάχιστες ή και καθόλου αναφορές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση προσπαθεί να μαζέψει κόσμο. Απευθύνεται σε πολλούς και διάφορους, απευθύνεται και σε αρχηγό της αντιπολίτευσης δήμου της Αττικής, προσκείμενο στο ΠΑΣΟΚ. 

Τον καλούν σε συνάντηση, του προτείνουν να ενταχθεί στον κεντρικό κομματικό μηχανισμό, και μάλιστα ως επαγγελματικό στέλεχος...

Στα άκρα η κόντρα ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ «Ποιος σας χρηματοδοτεί;»

Επαναπαυμένο το ΠΑΣΟΚ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και απασχολημένο να διεκπεραιώνει συλλογικά ως κόμμα τον προσωπικό θυμό του Νίκου Ανδρουλάκη για την παρακολούθηση του από την ΕΥΠ, δεν είχε διαγνώσει τον μέγα κίνδυνο, που εποφθαλμιούσε την ύπαρξή του. 

Και το όνομα του κινδύνου ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας.
Το ΠΑΣΟΚ ανενόχλητο τότε από τον καθημαγμένο ΣΥΡΙΖΑ, υπάκουε αταβιστικά στο κληρονομημένο αντιδεξιό σύνδρομο, παρότι δεν ήταν η ΝΔ και ο Μητσοτάκης που απειλούσαν την ύπαρξή του. Και δεν κατανοούσε ότι για να χρισθεί αντίπαλος πόλος στην πολιτική σκηνή, δεν αρκούσαν οι οιμωγές και οι καταγγελίες για την κακιά δεξιά που τον παρακολουθούσε (νομίμως θυμίζουμε, με υπογραφή εντεταλμένου εισαγγελέα).
Θα έπρεπε να έχει αποδομήσει τον κυβερνητικό βίο και την πολιτεία του κατεξοχήν ανταγωνιστή του Αλέξη Τσίπρα. 

Αλλά είτε η έλλειψη οξυδέρκειας του αρχηγού, είτε ο φόβος του ότι θα τον κατηγορήσουν ο λαβωμένος Τσίπρας και τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ ως δεκανίκι της Δεξιάς, επικέντρωσε την επίθεσή του μόνο εναντίον της ΝΔ. 

Επαίρετο κιόλας ότι δεν έκανε διμέτωπο αγώνα, αφήνοντας τον Αλέξη ήσυχο να συνέλθει από το εκλογικό στραπάτσο του 2023, και να επανέλθει δριμύτερος και τοξικότερος.
Και έτσι την ημέρα που καιγόταν στην κυριολεξία η Ελλάδα, ο Τσίπρας θυμήθηκε τα χρέη των δύο κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στις τράπεζες, εμπνεόμενος τον αήθη ισχυρισμό ότι τα δύο κόμματα «ανήκουν στις τράπεζες»...

Μεγάλο λάθος του Τσίπρα η επίθεση στο ΠΑΣΟΚ

Ο Α.Τσίπρας άνοιξε μέτωπο με το ΠΑΣΟΚ επάνω στο δανειακό χρέος που έχει προς τις τράπεζες. 

Το ΠΑΣΟΚ αντεπετέθηκε ζητώντας από την ΕΛΑΣ να δικαιολογήσει τα κεφάλαια που καταβάλλει για την μέχρι σήμερα πολυδάπανη εκστρατεία του κόμματος. 

Ποιος βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση σε αυτόν τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ Κεντροαριστεράς και Ριζοσπαστικής Αριστεράς;
Αναντίρρητα, το ΠΑΣΟΚ. Γιατί;
Διότι μπορεί όντως να χρωστά ένα δυσθεώρητο ποσό στις τράπεζες - όπως και η Νέα Δημοκρατία - όμως τα πάντα είναι γνωστά. 

Πώς και πότε δημιουργήθηκε, πώς εξυπηρετείται, ποιοι ευθύνονται για τη δημιουργία του. Με άλλα λόγια είναι μια διαφανής υπόθεση. Προβληματική, αλλά διαφανής. Δεν υπάρχουν σκιές, το νούμερο είναι γνωστό μέχρι και το τελευταίο ευρώ. Συνεπώς ο Ν. Ανδρουλάκης δεν έχει να απολογείται για τίποτα απέναντι στον κατήγορό του Τσίπρα.

Από την άλλη μεριά τα πάντα γύρω από τα οικονομικά της ΕΛΑΣ καλύπτονται από πλήρες σκοτάδι. 

Η δικαιολογία του Α. Τσίπρα πως όλες αυτές οι, ανά το πανελλήνιο κομματικές εκδηλώσεις, αυτοχρηματοδοτούνται μόνον γέλια προκαλεί. Μοιραία, όταν δεν υπάρχει διαφάνεια, οι πολίτες μπορεί να σκέφτονται ό,τι θέλουν για το ποιοι και κυρίως γιατί χρηματοδοτούν την ΕΛΑΣ του Τσίπρα.
Μήπως ολιγάρχες και καναλάρχες στηρίζουν το εγχείρημά του; 

Ή μήπως οι καβάντζες από την τροποποίηση του Ποινικού νόμου; ...

Ο Ανδρουλάκης επιτίθεται στον Τσίπρα, ο Δούκας χτίζει γέφυρες

Ο Νίκος Ανδρουλάκης θέλει να πείσει ότι ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί έναν επικίνδυνο πολιτικό αντίπαλο για το ΠΑΣΟΚ. 

Ο Χάρης Δούκας κινείται σαν να βλέπει απέναντί του έναν πιθανό συνομιλητή για την επόμενη ημέρα της Κεντροαριστεράς.
Αυτές οι δύο γραμμές δεν συμβαδίζουν.
Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται να καταγγέλλει τον Τσίπρα ως «μπροστινό συμφερόντων», να αμφισβητεί ευθέως τη χρηματοδότηση του κόμματός του και να τον κατηγορεί ότι λειτουργεί ως πολιτικός χορηγός του Κυριάκου Μητσοτάκη και μία μέρα νωρίτερα ένα από τα κορυφαία στελέχη της παράταξης να εμφανίζεται δίπλα του και να μιλά για προοδευτικές συνεργασίες.
Η αντίφαση έχει πλέον βγει από τις κλειστές κομματικές αίθουσες και είναι δημόσια, πολιτική και αφορά τον πυρήνα της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ.
Ο Ανδρουλάκης επιλέγει την ανοιχτή σύγκρουση με τον Τσίπρα και ο Δούκας επιλέγει την προσέγγιση. 

Ο ένας επιχειρεί να αποδομήσει τον πρώην πρωθυπουργό και ο άλλος διατηρεί ανοικτό τον δίαυλο προς μια πιθανή μετεκλογική συνεννόηση.
Το ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται να υπηρετεί και τις δύο κατευθύνσεις χωρίς να ακυρώνει τον ίδιο του τον λόγο...