«Ότι μπόρεσα να αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου τη διαφάνεια, το χρωστώ σε ένα είδος ειδικού θάρρους που μου 'δωκεν η Ποίηση:
Να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.
Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη "στιγμή" όταν καταφέρει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια».
Το παραπάνω απόσπασμα από το έργο «Μικρός Ναυτίλος» του Οδυσσέα Ελύτη ανακαλώ τη φετινή Καθαρά Δευτέρα ομοίως με αντίστοιχες εικόνες φυλαγμένες στη συναισθηματική μνήμη. Του χαρταετού που δημιουργείτο και της προσπάθειας να υψωθεί και να κάνει το δικό του ταξίδι παρότι ...
