Σιγή ασφαλείας για τους εξεγερμένους του Ιράν, από όσους είναι «με τον άνθρωπο»

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβρη άρχισαν οι διαδηλώσεις στο Νεπάλ που ως κατάληξη είχαν την παραίτηση του πρωθυπουργού Σάρμα Όλι, πήρε επαναστατική φωτιά η αριστερή πτέρυγα των ελληνικών σόσιαλ μίντια. Κατελήφθησαν από επαναστατικό οργασμό αφού η ιδέα του ξεσηκωμένου λαού είναι το απόλυτο ηδονικό φετίχ για κάθε αριστερό, αντιεξουσιαστή και δικαιωματιστή.
Φευ, οι ενθουσιώδεις ιαχές κόπηκαν περίλυπες όταν έμαθαν ότι η κυβέρνηση του Νεπάλ εναντίον της οποίας ξεσηκώθηκε ο «Άγιος λαός» (για να θυμηθούμε τον Ελύτη) ήταν φτιαγμένη από τα πιο γλυκά όνειρα της Αριστεράς:
Ήταν μια μείξη ορθόδοξων κομμουνιστών και μαοϊκών, η οποία παρότι δεν ακολούθησε ακραία κομμουνιστική ιδεολογία, αλλά μάλλον φοβική μεταρρυθμιστική, βούλιαξε μέσα στη διαφθορά και την ιδιοποίηση των κρατικών πόρων προς όφελος της κόκκινης ελίτ.

Έκτοτε το Νεπάλ ξεχάστηκε, όπως για άλλους λόγους έχει ξεχαστεί επί χρόνια, μέσα σε ντροπιαστική σιωπή, ο απελπισμένος αγώνας του ιρανικού λαού να αποτινάξει την μεσαιωνική θρησκόληπτη φεουδαρχία των Μουλάδων...