Το χρέος μου ως στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας!

Στα μέσα αυτής της εβδομάδας μετά την πανηγυρική δικαίωση των ΟΝΝΕΔιτων στο δίκαιο αίτημα τους έλαβα ένα μήνυμα από μία φίλη το οποίο με προβλημάτισε αρκετά. 

Εν ολίγοις η φίλη με προέτρεπε να αποσυρθώ από τη Νέα Δημοκρατία αν δεν μπορώ να αποδεχθώ τις ενέργειες του Αντώνη Σαμαρά.  

Ομολογώ πως το μήνυμα αυτό δεν το περίμενα από την συγκεκριμένη φίλη μιας και είναι από τους ανθρώπους που σέβομαι ιδιαίτερα για το πολιτικό της αισθητήριο, παρά το νεαρό της ηλικίας της.

Η αποχώρηση μου από την Νέα Δημοκρατία μετά την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά ομολογώ πως στριφογύριζε στο μυαλό μου για αρκετές μέρες. 

Μέχρι που κάποιος πολύ πιο έμπειρος από εμένα μου υπενθύμισε πως η ιδεολογία μας και τα πιστεύω μας είναι πάνω από τον εκάστοτε αρχηγό. 

Συγκεκριμένα μου είπε: “Στην πολιτική δεν μπήκες για να σιωπάς και να ακολουθείς τυφλά. Στην πολιτική μπήκες για να ακουστεί η φωνή σου. Αποχωρώντας ουσιαστικά σιωπάς”.

Είναι δεδομένο πως έχω σοβαρές ιδεολογικές διαφορές με τον Αντώνη Σαμαρά. Επιπρόσθετα μου είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να αποδεχθώ πολιτικά την...

Πονάω αλλά μ’ αρέσει !

Ζούμε σε καταπληκτική εποχή! 

Γράφουμε εκόντες-άκοντες και με το φραπέ στο χέρι Ιστορία. 

Οι φάπες που τρώμε έχουν υπαρξιακή-οντολογική διάσταση αφού αφορούν σ’ όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. 

Κι αφού αποδεικνύουν πόσο σαθρά είναι τα θεμέλια που έτσι μονοσήμαντα προσανατολισμένα προς το νεοφιλελευθερισμό και το μεταφυσικό ρόλο της Αγοράς. 

Δεν είμαστε το πειραματόζωο αλλά ο βάκιλος-καταλύτης που θα προκαλέσει το νέο φάρμακο, την καινούρια μέθοδος ίασης, την επανάσταση των καταπιεσμένων της Ευρωζώνης.
Δεν αστειεύομαι ούτε είμαι μεθυσμένος. 

Η κατάσταση είναι (τραγικά) αστεία και με το αλκοόλ σε φορομπηχτικά ύψη ούτε να πιεί για να ξεχάσει δεν μπορεί πια κανείς.

Το φαντάζεσθε; 

Το αφόρητα λιποβαρές των ιθαγενών αρχόντων ...

Κοίτα ποιοι ενημερώνουν

Οταν στα τέλη του 2008 εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση, με τις χρηματοπιστωτικές φούσκες που έσκαγαν στις ΗΠΑ και αλλού, τα ελληνικά ΜΜΕ ασκούσαν ...δομική αντικαπιταλιστική κριτική και συναγωνίζονταν σε σοσιαλιστικές προτάσεις:

Επιτέλους να ελεγχθούν τα κερδοσκοπικά Hedge Funds, να απαγορευτούν τα διεστραμμένα "επενδυτικά προϊόντα" (τα περίφημα CDS και τα κάθε λογής "δομημένα"), να φορολογηθούν τα χρηματιστήρια και οι κινήσεις κεφαλαίων, να στηριχτούν οικονομικά από τα κράτη τα λεηλατημένα λαϊκά στρώματα που είχαν παγιδευτεί στις φούσκες του τραπεζικού δανεισμού, να εθνικοποιηθεί το πιστωτικό σύστημα, να σταματήσουν οι πολεμικές δαπάνες και ασφαλώς να κοπούν τα αστρονομικά κέρδη, οι αμοιβές και τα μπόνους των ιδιοκτητών και των golden boys των επιχειρήσεων.
Η παγκόσμια οικονομία να ξεφύγει από τις καταστροφικές συνταγές του ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις να προχωρήσουν αμέσως σε πολιτικές αναδιανομής υπέρ των ασθενέστερων οικονομιών.

Τότε, η κρίση και η ύφεση της οικονομίας που γεννούσε αδιάκοπα ανεργία και φτώχεια, ήταν ...

Η εκδίκηση του μεγάλου κράτους

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι εκπληκτικό. 
Η χώρα από τον πόλεμο και δώθε κινείται πάνω σε ένα μοντέλο ανάπτυξης στηριγμένο στο μεγάλο κράτος. 
Αριστερά και Δεξιά ομονοούσαν πάνω στην προβληματική πως μοχλός της οικονομικής πορείας της χώρας θα έπρεπε να είναι η πολιτική και ο δημόσιος τομέας.  
Οι διαφορές τους επικεντρώνονταν στο μέγεθος του κρατικού παρεμβατισμού. Κι όχι βέβαια σ’ αυτή καθ’ εαυτή την χρησιμότητα της χρησιμοποίησής του. 
Η Δεξιά πίστευε στην λεγόμενη ιδιωτική πρωτοβουλία. Κάτω πάντα όμως από την αυστηρή καθοδήγηση του κράτους. Και την επίβλεψη της εκάστοτε κυβέρνησης. 
Με τον έλεγχο της αγοράς τα κόμματα εξασφάλιζαν και τις σχετικές ανταμοιβές σε χρήμα αλλά και σε αναγνώριση (ρουσφέτια κλπ) από μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις. 

Η Αριστερά, από την πλευρά της, έπαιζε τον ρόλο του πάντα «κακού αστυφύλακα» στην παράσταση λειτουργίας της οικονομίας. Οι προτάσεις της, πάντα εξωπραγματικές, φάνταζαν όμως απειλητικές κι εξασφάλιζαν ένα...