Στην Ελλάδα μας, όταν συμβεί ένα δυστύχημα σε κάποιο σημείο ενός δρόμου με επικινδυνότητα, βλέπουμε να ξεφυτρώνει μετά εκεί δίπλα, ένα εικονοστάσι.
Και αν μεν το δυστύχημα είναι θανατηφόρο, το εικονοστάσι το βάζουν οι συγγενείς του θύματος, αν όχι, το βάζει αυτός που επέζησε, αφιερώνοντάς το συνήθως στον άγιο που γιόρταζε εκείνη την ημέρα και τον έσωσε από θαύμα.
Μαζεύονται τα εκκλησάκια στο σημείο αυτό και κάποια στιγμή, όταν πια το πράγμα φτάνει στο απροχώρητο, έρχεται κάποιος δήμαρχος, κάποιος από το Υπουργείο Μεταφορών, ή τέλος πάντων κάποιος δερβέν-αγάς που έχει αναλάβει εργολαβικά την εκμετάλλευση και συντήρηση του δρόμου και λέει: Αμάν βρε παιδί μου, εδώ πολλά δυστυχήματα γίνονται, ας βάλουμε μια προειδοποιητική πινακίδα, ας βάλουμε ένα φανάρι, να κάνουμε μια κανονική διάβαση.
Τα λέω λίγο υπερβολικά; Μπορεί. Όμως αυτό γινόταν παλιά και συμβαίνει ακόμα και σήμερα σε αρκετές περιπτώσεις.
Όλοι θυμόμαστε το σεισμό του 1999 στην Αθήνα και την κατάρρευση του κτιρίου της Ρικομέξ με τις 40 ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν.
Μαζεύονται τα εκκλησάκια στο σημείο αυτό και κάποια στιγμή, όταν πια το πράγμα φτάνει στο απροχώρητο, έρχεται κάποιος δήμαρχος, κάποιος από το Υπουργείο Μεταφορών, ή τέλος πάντων κάποιος δερβέν-αγάς που έχει αναλάβει εργολαβικά την εκμετάλλευση και συντήρηση του δρόμου και λέει: Αμάν βρε παιδί μου, εδώ πολλά δυστυχήματα γίνονται, ας βάλουμε μια προειδοποιητική πινακίδα, ας βάλουμε ένα φανάρι, να κάνουμε μια κανονική διάβαση.
Τα λέω λίγο υπερβολικά; Μπορεί. Όμως αυτό γινόταν παλιά και συμβαίνει ακόμα και σήμερα σε αρκετές περιπτώσεις.
Όλοι θυμόμαστε το σεισμό του 1999 στην Αθήνα και την κατάρρευση του κτιρίου της Ρικομέξ με τις 40 ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν.
Όλοι καταφέρονταν τότε εναντίον της ανάλγητης εταιρίας που έχτισε σε περιοχή που ήταν χείμαρρος...
