Ο κλειδαράς κι ο Γράμμος

Πρώτα ρίξαμε έναν καυγά για το αν η αριστερά έχει ευθύνη για τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη, για εμάς τους παλιούς αυτά είναι ψωμοτύρι. 

Μέχρι τον Γράμμο φτάσαμε και άκρη δεν βγάλαμε. 

Ύστερα πιάσαμε τα νέα για τις οικογένειές μας, αυτά τουλάχιστον μπορούμε να τα συζητάμε, κι εκεί πάνω ο παλιός αριστερός φίλος μου έβγαλε όλο του το άγχος. «Δεν φτάνει που τρώμε στη μάπα τον Κούλη, έχω και τον γιο μου που δεν θέλει να σπουδάσει. Θα τρελαθώ».
Απόρησα κι εγώ, ήξερα ότι το παιδί είναι καλός μαθητής. «Και τι θέλει δηλαδή;», ρώτησα. 

«Θέλει λέει, να γίνει τεχνικός smart locks ή keyless entry», ξεφύσησε αγανακτισμένος ο πατέρας. 

«Δηλαδή;» ξαναρώτησα χαζά. 

«Τι δηλαδή; Κλειδαράς θέλει να γίνει το κωλόπαιδο. Μαθητής του 17 και του 18. Και δεν σηκώνει κουβέντα».

Ώπα! Πάει ο Γράμμος, πάει το Βίτσι, πάει ο Παπάγος, ο Πλαστήρας και ο Ζαχαριάδης, πάνε ακόμα κι ο γέρο Καραμανλής με τον Ανδρέα, εδώ έχουμε καινούρια φρούτα σε καινούρια καφάσια. Μπροστά σ’ αυτές τις keyless entries studies, ακόμα και ο Κυριάκος, ο Τσίπρας και ο Πιερακάκης μοιάζουν παμπάλαιοι. Μέσα στις ιδεολογικές μας αντιπαραθέσεις, κάτι χάσαμε εμείς οι (κατά Γκράμσι) οργανικοί διανοούμενοι των δυο παρατάξεων...

Κόψτε τα ναρκωτικά σύντροφοι…

Ως έθνος γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου και όχι την 29η Μαΐου 1453. Γιορτάζουμε τη νίκη και όχι την ήττα. 

Τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το «Όχι», και όχι την 6η Απριλίου 1941, όταν ξεκίνησε η γερμανική εισβολή, ούτε την 20ή Απριλίου, όταν υπογράφηκε η συνθηκολόγηση.
Τι είδους άνθρωποι επιλέγουν να γιορτάζουν μια αιματηρή ήττα; 

Και τι είδους κοινωνία μπορούν να οικοδομήσουν άνθρωποι που αντλούν την ταυτότητά τους από την εξιδανίκευση μιας ιστορικής συντριβής;
Πριν από λίγες ημέρες διάβασα για τις πορείες των νέων της Αριστεράς στην κορυφή του Βίτσι, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στο σημείο όπου συνετρίβησαν οι τελευταίες δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου.
Το να στρατευόταν κάποιος κάτω από τα κόκκινα λάβαρα τη δεκαετία του 1940 είναι ιστορικά κατανοητό. Οι περισσότεροι γνώριζαν ελάχιστα για τις πραγματικές συνθήκες ζωής στη Σοβιετική Ένωση, ενώ τα ιδανικά της κομμουνιστικής αναδιοργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας ασκούσαν ισχυρή γοητεία.
Το να εξακολουθεί όμως κάποιος να πιστεύει στα ίδια ιδανικά δύο ή τρεις δεκαετίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη μετάλλαξη της Κίνας σε ένα ιδιότυπο κρατικό καπιταλιστικό σύστημα αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένδειξη ιδεολογικής ακαμψίας και αδυναμίας προσαρμογής των πεποιθήσεων στα ιστορικά δεδομένα...

Αυτοί νομίζουν ότι κέρδισαν

Μήπως ο Γράμμος ανακαταλήφθηκε από τους κατασκηνωτές της ΚΝΕ; 

Μήπως ήταν ένας ακόμη θρίαμβος του αναγεννημένου ΔΣΕ, καθώς οι απάτητες βουνοκορφές δονούνταν από το σύνθημα «Νέο αντάρτικο και πάλι»; 

Μην ανησυχείτε. Ο καθένας στην κοσμάρα του.
Βλέποντας τις σχετικές φωτογραφίες νόμισα πως γυριζόταν κάποια κινηματογραφική ταινία με θέμα τον εμφύλιο πόλεμο. Οι σκηνές με τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν παρέπεμπαν σε Θόδωρο Αγγελόπουλο με τον σταματημένο χρόνο του, ενώ τα πλήθη που ανέβαιναν στις τιμημένες βουνοκορφές μου φάνηκε πως ήταν κομπάρσοι. Μάλιστα, η φωτογραφία με τους νέους αντάρτες να έχουν καταλάβει έναν βράχο, μπορεί να στεκόταν και σε μια ταινία του Παντελή Βούλγαρη. «Ψυχή βαθιά», αφού άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου...