Ένα βήμα μπροστά

Ουδείς ισχυρίζεται ότι θέματα που άπτονται του κράτους δικαίου δεν είναι σημαντικά. 

Όπως και ουδείς ισχυρίζεται ότι η όζουσα ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν σκάνδαλο.
Αλλά υποκλοπές καλώς η κακώς συμβαίνουν παντού. 

Στο Βέλγιο οι μυστικές υπηρεσίες υπέκλεπταν συνομιλίες δεκάδων ευρωβουλευτών όταν συνέβη το Qatar gate. Αλλά ουδείς εκεί τόλμησε να πει ότι έχουν χούντα η ότι η χώρα κυβερνάται από συμμορίες. 

Στην Ισπανία, αποκαλύφθηκε ότι τα κινητά του πρωθυπουργού Σάντσεθ και της υπουργού Άμυνας Ρόμπλες, είχαν μολυνθεί με το παράνομο λογισμικό Pegasus. Ενώ λίγα χρόνια νωρίτερα, υπό παρακολούθηση είχαν τεθεί και 60 περίπου ηγέτες αυτονομιστές της Καταλονίας μαζί με 55 βουλευτές της Αριστεράς.

Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι και στον ΟΠΕΚΕΠΕ, το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται από συνομιλίες που υποκλέπτονταν. 

Αφήστε δε που η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα στο στόχαστρο της ευρωπαϊκής εισαγγελίας καθώς διερευνώνται άλλες 2.600 παρόμοιες υποθέσεις σε 24 χώρες της ΕΕ.

Αυτά κατά κανένα φυσικά τρόπο δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης σε όλα τα επίπεδα και ειδικότερα στην καταπολέμηση της διαφθοράς.

Η Ελλάδα προφανώς δεν είναι Νορβηγία. Αλλά δεν είναι ούτε Μεξικό ή Κολομβία όπως θέλουν μερικοί να την παρουσιάζουν. 

Άλλωστε μόλις προχθές δημοσιεύθηκε η ετήσια έκθεση του Economist όπου η χώρα, μόνο μαζί με άλλες 25 παγκοσμίως, κατατάσσεται στις “πλήρεις δημοκρατίες” ενώ από το 2009 μέχρι και το 2022, κατατασσόταν στις “ελλειμματικές”. Και να σημειωθεί ότι η έκθεση αξιολογεί 167 χώρες...

Τα Στενά του Ορμούζ και οι δύο εύθραυστες εκεχειρίες στη Μέση Ανατολή

Εν μέσω δύο εύθραυστων εκεχειριών, ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την ώρα της αλήθειας στον πόλεμο με το Ιράν, 

καθώς θα διαπιστωθεί τα επόμενα εικοσιτετράωρα εάν Ουάσιγκτον και Τεχεράνη μπορούν να βρουν έναν εύσχημο τρόπο για τη λήξη του πολέμου, η συνέχιση του οποίου είναι απευκταία και από τις δύο πλευρές, ενώ οι συνέπειες από μια παράτασή του απειλούν ευθέως την παγκόσμια οικονομία.
Ένα πρώτο σημαντικό βήμα αποκλιμάκωσης έγινε χθες μετά την ανακοίνωση αρχικά του Ιρανού ΥΠΕΞ Αραγκτσί ότι αποκαθίσταται η κυκλοφορία των πλοίων στα Στενά του Ορμούζ όσο διαρκεί η εκεχειρία στον Λίβανο, «ακολουθώντας τη συντονισμένη διαδρομή όπως έχει ήδη ανακοινωθεί από τον Οργανισμό Λιμένων και Ναυτιλίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν».

Σχεδόν ταυτόχρονα, ο Αμερικανός πρόεδρος Ν.Τραμπ με ανάρτησή του, ανακοίνωσε και αυτός ότι τα Στενά του Ορμούζ είναι πλήρως ανοικτά για τη διέλευση εμπορικών πλοίων, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι ο «ναυτικός αποκλεισμός που αφορά το Ιράν παραμένει σε ισχύ έως ότου ολοκληρωθεί η συμφωνία με την Τεχεράνη».

Λίγο αργότερα, βεβαίως, προκλήθηκε και πάλι σύγχυση, καθώς το Ιράν ανακοίνωσε ότι εάν συνεχιστεί ο αμερικανικός αποκλεισμός, αυτό συνιστά παραβίαση της εκεχειρίας και, συνεπώς, θα άρει την απόφασή του για άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ

Πάντως η είδηση για τα Στενά προκάλεσε άμεση αντίδραση των αγορών, με πτώση των τιμών του πετρελαίου, προκαλώντας ανακούφιση, καθώς ερμηνεύεται ως θετικό βήμα αποκλιμάκωσης και μήνυμα ότι οι συνομιλίες που προετοιμάζονται στο παρασκήνιο μεταξύ ΗΠΑ–Ιράν έχουν προχωρήσει και μπορεί να οδηγήσουν σύντομα σε ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Διότι με την απόφασή τους οι Ιρανοί για άνοιγμα των Στενών βάζουν ένα από τα ισχυρά χαρτιά που έχουν στο τραπέζι ενόψει της δύσκολης διαπραγμάτευσης για μια συνολική συμφωνία ειρήνης. Βεβαίως, με την ανακοίνωση Αραγκτσί υπάρχει ένα λεπτό σημείο, καθώς καλεί τα πλοία να ακολουθούν τη «συντονισμένη διαδρομή» που ανακοίνωσε ο Οργανισμός Λιμένων και Ναυτιλίας του Ιράν. Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι το Ιράν θα επιμείνει να έχει λόγο στην κυκλοφορία των πλοίων, εκεί όπου πριν από τις 28 Φεβρουαρίου η ναυσιπλοΐα ήταν εντελώς ελεύθερη...

Η αποσταθεροποίηση ως όπλο των ξένων δυνάμεων

Η λέξη «αποσταθεροποίηση» ακούγεται συχνά σαν υπερβολή. 

Σαν όρος που ανήκει σε σκοτεινά μυθιστορήματα και όχι στη σοβαρή πολιτική ανάλυση. Αυτό είναι λάθος. 

Η αποσταθεροποίηση είναι πραγματική μέθοδος άσκησης ισχύος. Δεν απαιτεί στρατό στα σύνορα, ούτε επίσημη κήρυξη πολέμου. Αρκεί να διαβρώσει την εμπιστοσύνη μιας κοινωνίας στον εαυτό της. 

Αυτό ακριβώς επιδιώκουν ξένες δυνάμεις όταν θέλουν να λυγίσουν μια Δημοκρατία χωρίς να ρίξουν ούτε μία σφαίρα.

Η μέθοδος είναι απλή στη σύλληψη και πολύπλοκη στην εκτέλεση. 

Ψευδείς ειδήσεις, οργανωμένη προπαγάνδα, κυβερνοεπιθέσεις, χρηματοδότηση ακραίων φωνών, παρεμβάσεις σε κρίσιμες υποδομές, πίεση μέσω ενέργειας, εμπορίου ή μεταναστευτικών ροών. 

Όλα αυτά δεν έχουν πάντα σκοπό να πείσουν τον πολίτη να αγαπήσει μια ξένη χώρα. Συχνά έχουν κάτι πιο φιλόδοξο και πιο δηλητηριώδες. Να τον κάνουν να μισήσει τη δική του. 

Να πάψει να πιστεύει στους θεσμούς, στις εκλογές, στη Δικαιοσύνη, στην ελευθεροτυπία, στην ίδια τη δυνατότητα της αλήθειας να ξεχωρίσει από το ψέμα.

Αυτό είναι το κέντρο της υπόθεσης...

Α. Δρυμιώτης: Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει μανία διώξεων - Εκτός τόπου και χρόνου η αντιπολίτευση

Ο έμπειρος πολιτικός αναλυτής «ακτινογραφεί» τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, αξιολογεί τη στρατηγική Κυβέρνησης και κομμάτων και εξηγεί γιατί είναι προβληματική η στάση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Συνέντευξη στον Γιώργο Κακούση

Κύριε Δρυμιώτη, ξεχωριστή από τη σημερινή συζήτηση ήταν, νομίζω, η τοποθέτηση του Πρωθυπουργού για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, με την προαναγγελία ανάληψης νομοθετικής πρωτοβουλίας για την επιτάχυνση των διαδικασιών που αφορούν πολιτικούς. Μίλησε για επιλεκτικές διαρροές και ελέγχους σε δόσεις. Υπάρχει στοχοποίηση και απόπειρα ομηρίας κυβερνητικών στελεχών από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία; Και για ποιο λόγο ο Πρωθυπουργός ανεβάζει τόσο ψηλά αυτό το θέμα;

Αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι η ιστορία που βγαίνει σε δόσεις. Δηλαδή, είχαμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ 1, έχουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ 2 και αναμένουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ 3. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να είναι σε δόσεις όλα αυτά. Μάλιστα, ειδικά τον ΟΠΕΚΕΠΕ 2, αν δει κανείς τις συνομιλίες των 11 βουλευτών -αν εξαιρέσουμε τους δύο υπουργούς- πρόκειται για τηλεφωνήματα που γίνονται πολλές φορές από γραφεία βουλευτών. Δεν είναι καν από τον ίδιο τον βουλευτή, αλλά από το γραφείο του. Είναι περί όνου σκιάς η συζήτηση. Μέχρι τώρα έχουμε μόνο κατηγορίες. Και έχουμε αγνοήσει το θέμα ...

«To the point»: Δεν πείθεται η κοινωνία με ατάκες και διαγκωνισμό χαρακτηρισμών

Η συζήτηση για το Κράτος Δικαίου στη Βουλή δεν προσέφερε κάτι νέο, οι ομιλίες των ηγετών ήταν μια επανάληψη των ίδιων που έχουν ακουστεί κατ΄επανάληψη σε σειρά αντίστοιχων συζητήσεων ή και συνεντεύξεις, φανερή δε η αγωνία να βρεθούν κατάλληλες ατάκες, ή πιο σκληροί χαρακτηρισμοί προς εντυπωσιασμό. Άντε πάλι για παρακράτος, συγκαλύψεις και μπαζώματα, διεφθαρμένη και επικίνδυνη Κυβέρνηση.
Δεν είναι Πολιτική η αναγόρευση του Ντίλαν ή οι τελευταίες δικογραφίες που μπορεί να μην οδηγήσουν και σε καμία καταδίκη σε σημαίες της Αντιπολίτευσης. 

Δεν είναι πολιτική να ζητάς πρόωρες εκλογές όταν αυτή η «παλιοκυβέρνηση» προηγείται του δεύτερου κόμματος με double score ή να ζητάς να κατατεθεί πρόταση μομφής και να ζητάς να φύγει η Κυβέρνηση όταν βρίσκεσαι στο 3%-4%. 

Πρόκειται δε για παράνοια και πολιτική αγραμματοσύνη, όταν διαβάζεις τα μηνύματα από τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ουγγαρία ως μήνυμα για την Ελλάδα.
Έχει επισημανθεί πολλές φορές και έχει αποδειχθεί από δεκάδες δημοσκοπήσεις. Όσο τα κόμματα της Αντιπολίτευσης δεν μιλάνε για το παρόν και το μέλλον, με προτάσεις για το παρόν και το μέλλον της χώρας και της κοινωνίας, αλλά αυτοεπαναλαμβάνονται διαγκωνιζόμενα σε επιθετικότητα και λογοπαίγνια, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο...

Να μιλήσουμε σοβαρά για την «εκτροπή»

Μας λένε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρέπει να χάσει οπωσδήποτε τις εκλογές. Διαφορετικά θα είναι… εκτροπή! 

Τα λένε αυτά και τα γράφουν ανερυθρίαστα! 

Κι αν κερδίσει τις εκλογές ο κ. Μητσοτάκης, τι θα κάνουν; 

Η επικινδυνότητα για το πολίτευμα και τη χώρα δεν κρύβεται πίσω από την πιθανή επανεκλογή μιας κυβέρνησης σε μια εκλογική διαδικασία, αλλά στη στάση της αντιπολίτευσης. Στο τέλος ο πιο θεσμικός «αντίπαλος» του κ. Μητσοτάκη θα αναδειχτεί ο… Αλέξης Τσίπρας!
Ποιοι είναι σήμερα οι «αντίπαλοι» του κ. Μητσοτάκη; 

Στη Βουλή είναι ο κ. Ανδρουλάκης, ο κ. Φάμελλος, η κα. Κωνσταντοπούλου και ο κ. Βελόπουλος. Ο κ. Ανδρουλάκης θα μπορούσε να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους, αλλά ο ίδιος επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο. Ο ίδιος αποφάσισε να συρθεί στα Τέμπη πίσω από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στη λογική του ξυλολίου και των χαμένων βαγονιών. 

Η εικόνα που αντικρίσαμε και χτες στη Βουλή ήταν πάλι απογοητευτική. Και δεν είναι παρήγορο το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεχωρίζει…

Οι πραγματικοί αντίπαλοι του κ. Μητσοτάκη, όμως, δεν βρίσκονται μέσα στη Βουλή. 

Είναι μια μεγάλη ομάδα ολιγαρχών που έχει αποφασίσει για τους δικούς της λόγους να «τελειώσει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Μια ομάδα πάμπλουτων ανθρώπων επιχειρεί να ρίξει την νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση μιας χώρας και αυτό δεν είναι… εκτροπή! Είναι επίσκεψη προσκόπων στο πάρκο της Δημοκρατίας. Δουλευόμαστε μεταξύ μας...

«To the point»: Δεν είναι αυτή η εικόνα της χώρας

Σήμερα έχει προγραμματιστεί μια πολύ σοβαρή συζήτηση στη Βουλή, για το Κράτος Δικαίου. 

Θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για την Κυβέρνηση αλλά και όλα τα κόμματα να τοποθετηθούν εμπεριστατωμένα, θεσμικά, παρουσιάζοντας τις συνολικές εκτιμήσεις, αλλά και τις αλλαγές που προτείνουν για τη βελτίωση που χρειάζεται.
Όνειρα απατηλά. 

Δυστυχώς, οι διαρροές των επιτελείων των κομμάτων της Αντιπολίτευσης δείχνουν ότι προσέρχονται όχι έστω με διάθεση για σκληρή κριτική και θέτοντας τα ζητήματα που θεωρούν κρίσιμα, αλλά με πρόθεση να πυροβολήσουν, να ακολουθήσουν την τακτική της αυξανόμενης έντασης και να επιτεθούν δίχως όρια προσωπικά στον πρωθυπουργό, γιατί αυτόν θέλουν να φθείρουν. Δεν πρέπει εν ολίγοις να περιμένει κάποιος μια πολιτικά ουσιαστική συζήτηση.
Άλλωστε η Ελλάδα ήδη από πολιτικούς και όχι μόνο κύκλους, παρουσιάζεται σαν χώρα σχεδόν ημιδικτατορική, ο Κ. Μητσοτάκης κάτι μεταξύ Όρμπαν και Δον Κορλεόνε με ολίγον άρωμα Νίξον και η Κυβέρνηση ως εγκληματική οργάνωση που έχει οργανώσει και παρακράτος. 

Τι να περιμένεις επομένως;

Πιστεύει κανείς όμως, ότι αυτή είναι η Ελλάδα του 2026; 

Παρά τα όποια προβλήματα δεν είναι αυτή η εικόνα της Ελλάδας...

«To the point»: Το Πολιτικό Σύστημα έχει χρέος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων

Τα σενάρια για τις εξελίξεις στον πόλεμο στο Ιράν δεν είναι και τόσο αισιόδοξα. 

Πού να βγάλεις όμως άκρη όταν κύριοι αντίπαλοι είναι ένα επικίνδυνο αυταρχικό θεοκρατικό καθεστώς και ένας πρόεδρος των ΗΠΑ που κάθε του κίνηση δημιουργεί κινδύνους και νέα προβλήματα, έχοντας φέρει πλήγματα στη συμμαχία της Δύσης, ξεπλένοντας τον Πούτιν που καταστρέφει την Ουκρανία και κάνοντας τον πρόεδρο Σι να χαμογελά.
Οι πολίτες κατανοούν που έχουμε μπλέξει. Γι' αυτό άλλωστε πάνω από το 80% σε όλες τις έρευνες δήλωναν ότι τους ανησυχούν οι γεωστρατηγικές αναταράξεις και ο πόλεμος και ότι αυτό απαιτεί πρωτίστως σταθερότητα στη χώρα. Τα ποσοστά δε ήταν υψηλότερα όταν η ερώτηση εστιαζόταν στις οικονομικές παρενέργειες που μπορεί να έχουμε. Λογικό. Η ακρίβεια αναδεικνυόταν ήδη μακράν πρώτο πρόβλημα στις προτεραιότητες των πολιτών τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Αν ανέβει κι άλλο; Αυτό ανησυχεί κυρίαρχα τους πολίτες...

ΗΠΑ Vs Κίνα: Η μάχη των λιμανιών και η αμερικανική επικράτηση στον Παναμά

Αν κάποιοι από εμάς είχαν αμφιβολία για το πόσο σημαντικό πράγμα είναι ο έλεγχος ορισμένων λιμανιών και θαλάσσιων διαδρομών ανά τον κόσμο, υποθέτω πως θα έχουν πολύ λιγότερες αυτές τις μέρες.

Βέβαια, στην Ελλάδα δεν θα έπρεπε να υπάρχει η παραμικρή σχετική αμφιβολία ύστερα από 4.000 χρόνια αλλά είναι αλήθεια πως όταν περνούν μεγάλα διαστήματα χωρίς γεωπολιτικές αναταραχές, υπάρχει πάντα η τάση να ξεχνάμε ορισμένες «δύσκολες» αλήθειες.
Όμως η εμπορική αντιπαλότητα Κίνας – ΗΠΑ, ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι πολεμικές επιχειρήσεις στον Περσικό Κόλπο και η μόνιμη ένταση στη νότια είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας έχουν φέρει πλέον αυτό το πολύ σημαντικό ζήτημα στο προσκήνιο. 

Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, η προσπάθεια του Ιράν να ελέγξει από εδώ και πέρα τη ροή των πλοίων μέσα από αυτά επιβάλλοντας και ένα είδος διοδίων, όπως και οι συνεχείς εδώ και δύο και πλέον χρόνια επιθέσεις στα πλοία που προσπαθούν να φτάσουν στη Διώρυγα του Σουέζ μέσα από την Ερυθρά Θάλασσα είναι γεγονότα που έχουν αναστατώσει το διεθνές εμπόριο και τη διεθνή αγορά ενέργειας...

Η λογιστική και στρατηγική σημασία της πρόωρης αποπληρωμής των μνημονιακών δανείων

Ο διάχυτος οικονομικός αναλφαβητισμός, επιτρέπει την ανέξοδη λαϊκίστικη προσέγγιση της εξαγγελίας της κυβέρνησης, σχετικά με την πρόωρη αποπληρωμή ύψους 7 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα δάνεια του πρώτου μνημονίου (Greek Loan Facility – GLF), που θα γίνει τον Ιούνιο του 2026.
Το επιχείρημα της αντιπολίτευσης ότι η κυβέρνηση «δίνει λεφτά στους δανειστές, αντί να τα δίνει στον λαό που υποφέρει», ξεπερνά κάθε όριο λογικής, δημιουργώντας απατηλές εντυπώσεις, με σκοπό να διεγείρει το αντικυβερνητικό συναίσθημα. 

Το παραπάνω επιχείρημα συνοδεύεται και από το πάγιο ερώτημα: «τι κερδίζουν οι πολίτες στην τσέπη τους από αυτήν την κίνηση;»
Η αντιπολίτευση όχι μόνο δεν αντιλαμβάνεται τη στρατηγική πλευρά της πρόωρης αποπληρωμής, αλλά αδυνατεί να προσεγγίσει την επιλογή της κυβέρνησης, ακόμα και από τη στενή λογιστική πτυχή της. Λησμονώντας ότι στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν του 2010, η Ελλάδα είχε βρεθεί σε κατάσταση χρεοκοπίας. Το δημόσιο χρέος είχε εκτοξευθεί, οι αγορές είχαν κλείσει και η χώρα αναγκάστηκε να προσφύγει σε τρία διαδοχικά προγράμματα στήριξης.

Όπως θυμόμαστε, τα δάνεια του πρώτου Μνημονίου, ύψους περίπου 53 δισ. ευρώ, ήταν τα πρώτα που είχαν χορηγηθεί υπό μορφή διμερών δανείων από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. 

Σε αντίθεση με τα μεταγενέστερα δάνεια των μόνιμων ευρωπαϊκών μηχανισμών, δηλαδή του EFSF και αργότερα του ESM, που είχαν εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους (σχεδόν μηδενικά επιτόκια και μακροχρόνιες ωριμάνσεις), τα GLF δάνεια ήταν συνδεδεμένα με κυμαινόμενο επιτόκιο, δηλαδή με το Euribor συν ένα επιπλέον περιθώριο. Αυτό τα καθιστούσε και εξακολουθεί να τα καθιστά, ιδιαίτερα ευάλωτα σε κάθε άνοδο των ευρωπαϊκών επιτοκίων...

Ρώσοι, πηγαίνετε σπίτι. Αρκετά!

Η ήττα Όρμπαν στην Ουγγαρία είναι η απάντηση των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στο πανίσχυρο φιλορωσικό δίκτυο που εξαπλώθηκε σαν την πανώλη σε όλη την Ευρώπη. 

Οι πολίτες αντιλαμβάνονται και αντιδρούν. Τα διαλυτικά σενάρια του άξονα Πούτιν – Ερντογάν και των συμμάχων τους αφορούν την Ευρώπη από την Ιβηρική χερσόνησο μέχρι το Καστελόριζο. 

Η Ελλάδα στο στόχαστρό τους. 

Οι μάχες χαρακωμάτων μέσω των fake news, και των επιχειρήσεων πολιτικής δολιοφθοράς κινητοποιούν τους πολίτες. «Ruszkik haza», όπως έλεγαν και οι επαναστάτες στην Ουγγαρία το 1956. «Ρώσοι πηγαίνετε σπίτι». Αρκετά!
Οι πολίτες της Ουγγαρίας έδειξαν την πόρτα της εξόδου στους πουτινόφιλους. Έκριναν ότι το μέλλον τους βρίσκεται με την Ευρώπη και όχι με την Ρωσία του Πούτιν και την Τουρκία του Ερντογάν. 

Οι Ούγγροι τόλμησαν να πουν την αλήθεια και να αναμετρηθούν στα ίσια με τον ίδιο τον διάβολο. Μόνο με τον διάβολο μπορούν να συγκριθούν τα πανίσχυρα ρωσικά δίκτυα προπαγάνδας που στοχεύουν τα τελευταία χρόνια με δηλητήριο την καρδιά τις Ευρώπης.
Κοινός τους τόπος η προσπάθεια να διαρρηχθούν οι σχέσεις της Ευρώπης με το Ισραήλ και την ίδια ώρα να μπει η Τουρκία από την πίσω πόρτα στην αυλή της Ευρώπης και να αναλάβει την… άμυνά της! Για να προστατεύσει την Ευρώπη από την επιθετικότητα του… Βλαδίμηρου Πούτιν. Αν δεν ήταν τόσο σοβαρά τα πράγματα θα μιλάγαμε για μια από τις μεγαλύτερες κωμωδίες που έχουν ποτέ γραφτεί στην ιστορία της ανθρωπότητας…

Η μετά-Όρμπαν εποχή στην Ουγγαρία - Τι αλλάζει για Ευρώπη, Πούτιν και Ερντογάν

Η αποχώρηση του Βίκτορ Όρμπαν από την εξουσία σηματοδοτεί κάτι πολύ ευρύτερο από μια απλή εναλλαγή κυβέρνησης στην Ουγγαρία, 

σύμφωνα με τον καθηγητή Διεθνούς Ασφάλειας και Στρατηγικής του πανεπιστημίου Vytautas Magnus και Διευθυντή του Strategy International, Μάριο Ευθυμιόπουλο. 

Αγγίζει τον ίδιο τον τρόπο, με τον οποίο η Ευρώπη αντιλαμβάνεται τα όρια της πολιτικής απόκλισης στο εσωτερικό της, αλλά και τη σύγκρουση ανάμεσα στη λογική της «περισσότερης Ευρώπης» και στα μοντέλα διακυβέρνησης που αμφισβητούν ευθέως τον ευρωπαϊκό πυρήνα.
Την ίδια ώρα, η αλλαγή σκυτάλης στη Βουδαπέστη αποκτά και σαφή γεωπολιτική διάσταση. 

Η μέχρι σήμερα ιδιαίτερη σχέση του Όρμπαν με τη Ρωσία, αλλά και οι διασυνδέσεις της Ουγγαρίας με την Τουρκία, καθιστούν τη νίκη του Μάγιαρ κρίσιμο παράγοντα για τις ισορροπίες στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική αποφάσεων. 

Στη συνέντευξή του στο Liberal, ο κ. Ευθυμιόπουλος αναλύει τι μπορεί να αλλάξει και τι πιθανότατα θα μείνει ίδιο...

Κυρ. Μητσοτάκης: Συγχαρητήρια στον Μάγιαρ, μεγάλη βραδιά για την Ουγγαρία και την Ευρώπη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μέσω ανάρτησής του στο Twitter, εξέφρασε τα συγχαρητήριά του προς τον Πέτερ Μάγιαρ για τη σημαντική εκλογική του επικράτηση στην Ουγγαρία, με την οποία έθεσε τέλος στην 16ετή κυριαρχία του Βίκτορ Όρμπαν.
«Μεγάλη βραδιά για την Ουγγαρία και την Ευρώπη! Συγχαρητήρια Πέτερ Μάγιαρ για μια εντυπωσιακή νίκη» ανέφερε στο μήνυμά του ο πρωθυπουργός.

Δείτε την ανάρτηση του πρωθυπουργού...

Πανηγυρικό κλίμα στην Ουγγαρία μετά την ήττα Όρμπαν - Χιλιάδες πολίτες στους δρόμους (pics & vids)

Με πανηγυρισμούς υποδέχθηκε η πλειονότητα των πολιτών το αποτέλεσμα των εκλογών και τη συντριπτική νίκη του, Πέτερ Μαγιάρ έναντι του επί 16 χρόνια πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν.
Η ήττα του Όρμπαν σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή σελίδας για τη Βουδαπέστη, καθώς ο νέος πρωθυπουργός παρουσίασε μια διαφορετική ατζέντα συγκριτικά με αυτή του προκατόχου του.

Συγκεκριμένα, λίγο μετά την εξασφάλιση της νίκης από τον Μάγιαρ, οι δρόμοι γύρω από την πλατεία Kossuth Lajos, όπου βρίσκεται το ουγγρικό κοινοβούλιο, γέμισαν με κόσμο, καθώς χιλιάδες - κυρίως νέοι - Ούγγροι βγήκαν να γιορτάσουν το αποτέλεσμα των εκλογών...

Εβδομάδα Παθών χωρίς Ανάσταση για 400 εκατ. Χριστιανούς στον κόσμο

Πάσχα με διωγμούς και σφαγές Χριστιανών σε όλον τον κόσμο και το φετινό, καθώς για σχεδόν 400 εκατ. Χριστιανούς η Εβδομάδα των Παθών διαρκεί όλον τον χρόνο. 

Τα τελευταία αυτά χρόνια, στους διωγμούς ως συνέπεια του Πολιτικού Ισλάμ, του τζιχαντισμού και όσων κομμουνιστικών καθεστώτων έχουν απομείνει, έχουν προστεθεί και οι πόλεμοι, που πάντα πλήττουν με μεγαλύτερη βαναυσότητα τις μειονότητες. Αλλά καμιά φλοτίλα «ανθρωπιστών» δεν βρέθηκε αυτές τις μέρες στο πλευρό των Χριστιανών της Νιγηρίας…

Οι διακρατικοί και εμφύλιοι πόλεμοι έχουν μετατρέψει σε διαρκή Γολγοθά τη ζωή των Χριστιανών στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, ενώ φανατικές μουσουλμανικές ορδές επιτίθενται στις χριστιανικές κοινότητες που ζουν ως μειονότητα σε ισλαμικές χώρες.

Φέτος, οι Άγιοι Τόποι βρέθηκαν σε μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά αποκλεισμό, με το Άγιο Φως να ταξιδεύει υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση (για το 2025) της μη κυβερνητικής οργάνωσης Open Doors (Ανοιχτές Πόρτες), περισσότεροι από 388 εκατομμύρια Χριστιανοί στον κόσμο «βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοβαρούς διωγμούς και διακρίσεις λόγω της πίστης τους»...