Το τέλος των μεταπολεμικών βεβαιοτήτων: Μαθήματα από τη Γροιλανδία

Η κρίση που προκάλεσαν οι δηλώσεις, οι πιέσεις και οι απειλές του Ντόναλντ Τραμπ για την απόκτηση της Γροιλανδίας με τον «ένα ή τον άλλο τρόπο» δεν εξελίχθηκε στο χειρότερο δυνατό σενάριο, αλλά άφησε πίσω της ένα σαφές μήνυμα για την Ευρώπη: 

Η διατλαντική σχέση δεν μπορεί πλέον να θεωρείται αυτονόητο πλαίσιο ασφάλειας μεταξύ των συμμάχων.

Η υπαναχώρηση του Αμερικανού προέδρου με τη δημόσια δέσμευση ότι δεν θα χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία για την προσάρτηση της Γροιλανδίας στο «όνομα» της εθνικής ασφάλειας και η επίκληση ενός «πλαισίου συμφωνίας» με το ΝΑΤΟ εκτόνωσαν προσωρινά την κατάσταση. Όμως, όπως επισημαίνουν αναλυτές σε δεξαμενές σκέψης και διεθνή μέσα, το πραγματικό αποτύπωμα της κρίσης δεν βρίσκεται στο ότι δεν έφτασε στα άκρα, αλλά στο τι αποκάλυψε για τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο σημερινό διεθνές σύστημα.

Στο Carnegie Endowment, αναλυτές σημειώνουν ότι η υπόθεση της Γροιλανδίας λειτούργησε ως καθρέφτης για την ευρωπαϊκή στρατηγική αντίληψη και τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιλαμβάνεται την ασφάλεια, την αποτροπή, τη διαχείριση κρίσεων και τις συμμαχίες της. Όχι επειδή αμφισβητήθηκε άμεσα η κυριαρχία ενός κράτους-μέλους και συμμάχου, αλλά επειδή η απειλή προήλθε από τον βασικό πυλώνα της μεταπολεμικής ασφάλειας της Ευρώπης. Η ίδια η συζήτηση...

ΠΑΣΟΚ: Διαχείριση μιζέριας

Αντί να στρωθούν στη δουλειά και να δουν πώς από το 15% θα πάνε ψηλότερα, βάλθηκαν κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ να ξαναγυρίσουν στα πέτρινα χρόνια του μονοψήφιου ποσοστού. 

Φαίνεται πως η κακομοιριά έχει μπει στο πετσί τους.
Βλακωδώς ερίζουν με ποιο κόμμα θα συνεργαστούν ή δε θα συνεργαστούν μετά τις εκλογές που απέχουν πάνω από ένα χρόνο. Λες και αυτοί θα έχουν τότε την πρωτοβουλία των κινήσεων. 

Αφήνω κατά μέρος το γεγονός πως με τα μυαλά που κουβαλούν, πιο πιθανό είναι να κατρακυλήσουν στην 3η ή και στην 4η θέση το βράδυ των εκλογών, παρά να αποτελέσουν ρυθμιστή της μετεκλογικών εξελίξεων.
Καλά, δεν τα βλέπουν όλα αυτά; 

Κάποιοι τα βλέπουν, αλλά πάντα η λογική υποχωρεί όταν επικρατούν οι ακραίοι. Αυτοί φωνάζουν πιο πολύ...

Πώς η ισπανική σιδηροδρομική τραγωδία ακύρωσε όλα τα ελληνικά σενάρια συνωμοσίας

Η απώλεια ανθρώπινων ζωών με τόσο βίαιο και άδικο τρόπο απαιτεί πρώτα και πάνω απ’ όλα σεβασμό στα θύματα και στην αλήθεια. 

Η Ισπανία έζησε τέσσερα απανωτά σιδηροδρομικά δυστυχήματα, εκ των οποίων το ένα εξελίχθηκε σε μεγάλη τραγωδία. 

Μιλάμε για τη χώρα με το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο και με τα πιο σύγχρονα συστήματα ασφαλείας. Στην περιοχή του φονικού δυστυχήματος όχι μόνο έγιναν εργασίες επιχωμάτωσης και συμπίεσης του εδάφους, αλλά αυτές διενεργήθηκαν από Αυτόνομη Περιφέρεια που ανήκει στο Λαϊκό Κόμμα!

Και φυσικά, το σημείο της τραγωδίας της Ανταμούθ δεν ονομάστηκε «τόπος εγκλήματος», αλλά τόπος δυστυχήματος, όπου έπρεπε να ληφθούν όλα τα αναγκαία επιχειρησιακά μέτρα για να σωθούν άνθρωποι και να βρεθούν οι σοροί αυτών που δυστυχώς έχασαν τη ζωή τους, προκειμένου να γίνουν οι ταυτοποιήσεις.

Έτσι, η περιοχή καθαρίστηκε, επιχωματώθηκε και στερεώθηκε για να μπουν πρώτα τα βαριά μηχανήματα που σταθεροποίησαν το έδαφος συμπιέζοντάς το. Μετά από μια σειρά τέτοιων εργασιών στάθηκε δυνατόν να μπουν οι γερανοί που ανέσυραν τα βαγόνια, ανοίγοντας παράλληλα δρόμο προς το δεύτερο τρένο.

Μάλιστα, οι εργασίες συνεχίζονταν και την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου, με απομάκρυνση των συντριμμιών των τρένων και τον καθαρισμό των γραμμών...