Κάποιοι καλοπροαίρετοι άνθρωποι αγωνιούσαν για τον αριθμό των συγκεντρωμένων.
Θα ήταν χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ή κάτι ακόμα μεγαλύτερο;
Οι γνώστες καταστάσεων, νοοτροπιών και συμπεριφορών δεν είχαμε καμιά αμφιβολία για αυτό που τελικά συνέβη. Ούτε 200 άνθρωποι δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των συγγενών!
Πού ήταν οι καλλιτέχνες; Πού ήταν τα εργατικά συνδικάτα και οι φοιτητικοί σύλλογοι;
Πού ήταν οι μαθητές; Πού ήταν οι νηπιαγωγοί με τα τετράχρονα παιδάκια; Πού ήταν οι μοτοσυκλετιστές να κάνουν μια πορεία μέχρι το Εφετείο ή μέχρι το Μάτι;
Πού ήταν οι βουλευτές όλων των κομμάτων; Πού ήταν οι τραγουδιστές με τις συναυλίες τους;
Και τα ερωτήματα αυτά δεν έχουν τέλος, αλλά δείχνουν ένα πράγμα: πως όλες οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη είχαν μια οργανωτική βάση και αυτή τη βάση την προσέφερε η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της...
