Δεν ήταν βέβαια πρωτόγνωρος στα αριστερά κόμματα. Η παραδοσιακή Αριστερά μας έχει κληρονομήσει τη φράση «φραξιονιστική πάλη δίχως αρχές».
Στη δεξιά πολυκατοικία δεν υπήρχαν παρόμοιοι όροι. Εκεί υπήρχαν τα φέουδα των παλιών ιστορικών ονομάτων, που διατηρούσαν μεταξύ τους μια άτυπη «συμφωνία κυρίων», κατά την οποία ο ζωτικός χώρος κυριαρχίας ήταν σεβαστός και δεν εκδηλωνόταν πρόθεση διάτρησης των «συνόρων».
Ώσπου ήρθε ο Μητσοτάκης και αδυνάτησε τα καπετανάτα. Δεν ήταν δικό του κατόρθωμα αυτή η ενδόρρυξη. Δικό του κατόρθωμα ήταν η κατανόηση της εποχής. Οι καιροί είχαν αλλάξει, οι φρέσκοι ζωογόνοι αγέρηδες παρέσυραν μαζί τους τη μούχλα των παλιών τζακιών, και της κυριαρχίας τους στη δεξιά παράταξη...
