NΔ: Μια μεγάλη, λαϊκή παράταξη, χωρίς ιδιοκτήτες και τιμητές

Η Νέα Δημοκρατία είναι το μεγαλύτερο κόμμα από ιδρύσεως του Ελληνικού Κράτους. 

Δεν υπάρχει άλλη παράταξη εξουσίας με 52 χρόνια αδιάλειπτης πρωταγωνιστικής παρουσίας. Αυτό το γεγονός αποδεικνύει τους ισχυρούς δεσμούς της με την κοινωνία. Ένα τέτοιο κόμμα είναι εξ ορισμού λαϊκό, υπό την έννοια ότι εκφράζει τα συμφέροντα και τις προσδοκίες ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων.
Συνεπώς, η Νέα Δημοκρατία δε χρειάζεται το πιστοποιητικό κανενός για να αποδείξει αυτή τη σχέση της με τους πολίτες. Άλλωστε κανένα στέλεχός της, κανένας πρώην αρχηγός της δε διαθέτει το αυθεντικό προνόμιο για να κρίνει αν αυτή η παράταξη ανήκει στον λαό ή στις ελίτ. Η Ιστορία της μιλά από μόνη της. Με απλά λόγια η «λαϊκή Δεξιά» είναι μια μπαρούφα γραφικών πολιτευτών.

Η Νέα Δημοκρατία και όταν έπαιρνε 54% και όταν έπαιρνε 18,5% ήταν η ίδια παράταξη. 

Ουδείς διανοήθηκε να πει το 2012 πως έχασε την ψυχή της και το DNA της. Όλα αυτά τα περί απωλεσθείσας «ψυχής» και αλλοιωμένου DNA προδίδουν απλώς προσωπικές πικρίες και αδιέξοδες στρατηγικές...

Οι 200 της Καισαριανής ήταν ήρωες, αλλά όχι επειδή ήταν κομμουνιστές

Στην Ελλάδα ο εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε με ευθύνη της κομμουνιστικής αριστεράς και συνεχίστηκε μετά τη μεταπολίτευση με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ («ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά») και του ΣΥΡΙΖΑ («ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»). Δυστυχώς συνεχίζεται και σήμερα, αν και φέτος κλείνουν 80 χρόνια από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου (31/3/1946). Και μάλιστα με αφορμή τις συγκλονιστικές φωτογραφίες από τη ματωμένη πρωτομαγιά στην Καισαριανή που κατέληξαν να διχάσουν αντί να ενώσουν.
Ο εμφύλιος δεν συνεχίζεται μόνο με την ακραία διχαστική ρητορική και με βιαιοπραγίες, όπως αυτές που παρακολουθήσαμε στο νοσοκομείο της Νίκαιας κατά του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. Συνεχίζεται και με την ιδεοληπτική και άκαμπτη στάση του ΚΚΕ (ου μην, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, των παραφυάδων του και του πρώην αρχηγού του Αλέξη Τσίπρα), που επιμένει πως μόνο οι κομμουνιστές αντιστάθηκαν στο ναζισμό.
Στην πραγματικότητα, αυτό επιτυγχάνεται με τη συγγραφή (από το ΚΚΕ) λευκών σελίδων στην Ιστορία, όπως αυτές για το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ, τη σφαγή του Κατίν, την εγκατάλειψη των Ποντίων στις ορέξεις του Κεμάλ και του Τοπάλ Οσμάν, τα εκατομμύρια θύματα του Στάλιν, τα γκουλάγκ, τα ψυχιατρεία, τα πογκρόμ και τους μαζικούς εκτοπισμούς (κυρίως των Ποντίων) στη Σιβηρία.
Αυτή η συγγραφή λευκών σελίδων στην πραγματικότητα, οδήγησε σε πολιτική τύφλωση τα σύγχρονα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ, που δεν γνωρίζουν την ίδια την Ιστορία του κόμματός τους. Το αποτέλεσμα είναι το περιεχόμενο συνομιλίας που είχε ο Άδωνις Γεωργιάδης στη συνομιλία του με κάποιους «διαμαρτυρόμενους» έξω από το νοσοκομείο της Μυτιλήνης...

Η Δημοκρατία δεν έχει face control

Στη Νίκαια δεν κρίθηκε ένας υπουργός. Κρίθηκε ένα όριο. 

Όταν μια ομάδα ανθρώπων εμποδίζει την είσοδο ενός εκλεγμένου Υπουργού Υγείας σε δημόσιο νοσοκομείο, το ζήτημα δεν είναι αν τον συμπαθούμε ή αν συμφωνούμε μαζί του. 

Το ζήτημα είναι αν αποδεχόμαστε ότι κάποιος μπορεί να αποφασίζει ποιος «μπαίνει» και ποιος «δεν μπαίνει» σε δημόσιο χώρο.
Το νοσοκομείο δεν είναι κομματικό γραφείο. Είναι δημόσιος θεσμός. Ανήκει σε όλους. 

Ο Υπουργός Υγείας είναι ο πολιτικός προϊστάμενος του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Η παρουσία του σε δημόσια δομή δεν είναι χάρη. Είναι άσκηση αρμοδιότητας. 

Σε ένα κράτος δικαίου, η ελεύθερη άσκηση καθηκόντων προστατεύεται. Η διαφωνία είναι δικαίωμα. Η διαμαρτυρία επίσης. Ο αποκλεισμός όμως δεν είναι διαμαρτυρία. Είναι επιβολή.

Η Δημοκρατία δεν λειτουργεί με face control. 

Δεν έχει πορτιέρη ιδεολογικής καθαρότητας. Δεν μοιράζει άδειες παρουσίας. Αν σήμερα γίνεται ανεκτό ότι μια μειοψηφία μπορεί να παρεμποδίζει έναν εκλεγμένο υπουργό επειδή διαφωνεί μαζί του, τότε αύριο το ίδιο σκεπτικό μπορεί να εφαρμοστεί (δυστυχώς έχει ήδη εφαρμοστεί κατ’ επανάληψη) σε έναν πανεπιστημιακό, σε έναν ομιλητή, σε έναν καλλιτέχνη, σε έναν πολίτη. Η λογική είναι απλή: «Δεν μας αρέσεις, άρα δεν μπαίνεις.» Αυτή η λογική δεν είναι προοδευτική. Είναι αυταρχική.

Η ευρωπαϊκή ιστορία μάς έχει διδάξει κάτι πολύ συγκεκριμένο:...