Για υποδειγματική ανάκριση που διήρκησε 3,5 χρόνια έκανε λόγο ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης. Για μια δικογραφία που είναι περίπου 25.000 σελίδες και έχει σοβαρές εκθέσεις από ελληνικούς και ξένους φορείς, όσο και από ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια.Παράλληλα «έχουν γίνει επιτόπιοι έλεγχοι, έχουν εξετασθεί πολλοί μάρτυρες, έχουν γίνει εκθέσεις, έχουν γίνει τα πάντα».
Και αφού ωρίμασε ο χρόνος και ήγγικεν η ώρα να αρχίσει η δίκη στις αρχές του χρόνου, κάποιοι κατάλαβαν ότι θα απογυμνωθούν οι «επιστημονικές» τους φαντασίες που τόσο πρόθυμα και ανεμπόδιστα κατέθεταν στα φιλόξενα τηλεπαράθυρα του εντυπωσιασμού.
Θα εξαερωθούν χωρίς… να αναφλεγούν τα ξυλόλια, τα τολουόλια, τα εύφλεκτα υγρά που θα νόθευαν καύσιμα ή ποτά. Αρκετά βοήθησαν την ανεύθυνη αντιπολίτευση που τα σερβίρισε σε μια κοινωνία συναισθηματικά φορτισμένη. Στην οποία η ηλικία των θυμάτων δικαίως λειτουργούσε ως μεγεθυντικός φακός της τραγωδίας, και ενισχυτής της συναισθηματικής της φόρτισης.
Πολύ περισσότερο που βοηθούσε και την ατομική προβολή του τραγικού γεγονότος για τον κάθε πολίτη. Θα μπορούσε δηλαδή να ήταν στο τρένο τα παιδιά του, τα αδέρφια του, οι φίλοι του, ο ίδιος. Αυτό αξιοποίησε η αντιπολίτευση, οι πολιτικές συλλογικότητες και οι διάσπαρτες ομάδες βάσης. Όχι για τη δικαίωση των θυμάτων αλλά για να επιφέρουν στρατηγικό πλήγμα «στην κυβέρνηση της Δεξιάς», που έγινε «κυβέρνηση δολοφόνων»...
