Οι ακοστολόγητες παροχές και η ταύτιση Τσίπρα με Ανδρουλάκη από την κυβέρνηση

Με την αυλαία της ΔΕΘ να πέφτει και τους πολιτικούς αρχηγούς να έχουν πλέον δημοσίως καταθέσει τις προγραμματικές τους δεσμεύσεις για την επόμενη τετραετία, “ανοίγει” το επόμενο κεφάλαιο της πολιτικής αντιπαράθεσης, που η κυβέρνηση επικεντρώνει στη σύγκριση προτάσεων, 

με αιχμή την κοστολόγησή τους.
Στο κυβερνητικό επιτελείο εκτιμούν ότι στις ανακοινώσεις του Νίκου Ανδρουλάκη και του Αλέξη Τσίπρα, ο “αδύναμος κρίκος” είναι ότι η εφαρμογή τους απαιτεί να ξεπεραστεί κατά πολύ ο δημοσιονομικός χώρος που υπάρχει, με ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ να επιδίδονται σε ένα “κρεσέντο παροχολογίας”, όπως τους κατηγορούν.
Η φράση που χρησιμοποίησε ο Παύλος Μαρινάκης, σχολιάζοντας την συνέντευξη τύπου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, “δείχνει” και την στρατηγική “αντεπίθεσης” της κυβέρνησης. “Αν σε κάτι είχαν δίκιο στο ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη ήταν ότι το νέο κόμμα του κ. Τσίπρα αντέγραψε ένα μεγάλο μέρος του «προγράμματός» τους. Όπως και να έχει, αν και δεν μπορούμε να κάνουμε τον «διαιτητή» για το ποιος αντέγραψε πρώτος τον άλλον, τους ευχόμαστε καλή επιτυχία στο γήπεδο της πλειοδοσίας και ας κερδίσει ο καλύτερος λαϊκιστής” ...

ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ να σοβαρευτούν για να «χτυπήσουν» Μητσοτάκη

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την πρόταση περί «πατριωτικής εισφοράς του 1% των πιο πλούσιων Ελλήνων». 

Ο ίδιος προχθές στην συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, παραδέχτηκε τη δομική αδυναμία της πρότασης. Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί αυτό το 1% αφ’ ής στιγμής δεν υπάρχει περιουσιολόγιο.
Θα μπορούσε να υποσχεθεί την συγκρότηση του άμα τη ανόδω της ΕΛΑΣ στην εξουσία. 

Θα μπορούσε να απαιτήσει από την κυβέρνηση να ξεκινήσει τις διαδικασίες συγκρότησής του.
Έχει άλλωστε υπέρ του ως επιχείρημα το οργανωμένο κίνημα πλουσίων των ΗΠΑ, τους Patriotic Millionaires. Ιδρύθηκαν το 2010 και ζήτησαν από τον Ομπάμα να μην παρατείνει τις φοροελαφρύνσεις που είχε κάνει ο υιός Μπους.
Προσωπικά θυμάμαι τον χρηματιστηριακό «γκουρού» Γουόρεν Μπάφετ, πάμπλουτο και λιτοδίαιτο, να διερωτάται δημοσίως «έχω τόσα πολλά λεφτά, γιατί ο Μπους μου δίνει και άλλα; Πληρώνω μικρότερο πραγματικό φορολογικό συντελεστή από τη γραμματέα μου»!
Ωστόσο το κίνημα αυτό δεν παύει να είναι περιθωριακό. Σε μια χώρα όπου οι εκατομμυριούχοι με βάση και την ακίνητη περιουσία ανέρχονται σε 23 εκατομμύρια, ενώ χωρίς αυτή με βάση τα εισοδήματα σε περίπου 9 εκατομμύρια, μόνο 300 άτομα έχουν ενστερνιστεί τους στόχους των Patriotic Millionaires.
Ως εκ του αριθμού των συμμετεχόντων καταδεικνύεται ότι δεν είναι κάποιο κίνημα με ισχύ. 

Παρόλα αυτά ο Τσίπρας θα μπορούσε να το αξιοποιήσει προπαγανδιστικά, ως «αριστερός». 

Θα μπορούσε αν… δεν ήταν Τσίπρας. Γιατί και αυτή την πρόταση την απαξίωσε μεταφέροντάς την στην διακομματική διαμάχη και «μικραίνοντάς» την στα...

Από τη μια μεριά ο Μητσοτάκης. Από την άλλη ποιος;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα ουδείς θα την αποφύγει.
Κάθε κόμμα στην προεκλογική περίοδο θέτει τα διλήμματα του. 

Τα διλήμματα των κομμάτων εξουσίας αφορούν πρωτίστως τη μορφή του κυβερνητικού σχήματος και το όνομα του πρωθυπουργού. 

Ένα κόμμα εξουσίας πάντα στοχεύει στην αυτοδυναμία και ο ηγέτης του είναι και ο αναμφισβήτητος επόμενος πρωθυπουργός. 

Στόχος των κομμάτων εξουσίας είναι να καταστήσουν τα διλήμματά τους ηγεμονικά, κάτι που εν πολλοίς κρίνει και το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης.

Σήμερα υπάρχει ένα δεδομένο: η Νέα Δημοκρατία προηγείται της ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα με 13-14 μονάδες, αλλά απέχει από τον στόχο της αυτοδυναμίας. Στην προσπάθειά της να κατακτήσει ή να πλησιάσει προς αυτόν τον στόχο θα θέσει τα διλήμματά της. 

Το κεντρικό της δίλημμα, υποθέτω θα αφορά την πολιτική σταθερότητα με ό,τι αυτή σημαίνει για τα εθνικά μας θέματα και την οικονομική ανάπτυξη.
Στη διατύπωση αυτού του διλήμματος η Νέα Δημοκρατία έχει δύο ισχυρά χαρτιά: έναν σαφή εκλογικό στόχο, την αυτοδυναμία και το όνομα του επόμενου πρωθυπουργού. 

Σε αυτά τα δύο όπλα της κυβέρνησης, η αντιπολίτευση δεν έχει τη δυνατότητα να θέσει με πειστικό τρόπο τη δική της απάντηση.

Ο Α. Τσίπρας διαβάζοντας με ρεαλισμό τα δημοσκοπικά δεδομένα αναπροσάρμοσε τη στρατηγική του και πλέον μιλά για νίκη σε δεύτερες εκλογές. Ένα ενδεχόμενο που μάλλον θα ευνοήσει ακόμα πιο πολύ το πρώτο κόμμα, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, καθώς θα σαρωθούν τα μικρά κόμματα του δεξιού χώρου προκειμένου να αποφευχθούν τρίτες εκλογές.

Εν τω μεταξύ τα κόμματα διαμαρτυρίας που προτάσσουν το σύνθημα να φύγει ο Μητσοτάκης αδυνατούν να απαντήσουν στο ερώτημα ποιον πρωθυπουργό προτείνουν. ...

Ενώ, η Αντιπολίτευση σφύζει από φρεσκάδα!

Παρακολουθώ το βασικό επιχείρημα όσων με λογική, αναφέρομαι πάντα στο κοινωνικό περιβάλλον του 40%, επικρίνουν την κυβέρνηση. Το επαναλαμβάνουν, εξ ανάγκης, προσπαθώντας να υπερβούν το δικό τους αδιέξοδο. Προφανώς, βλέπουν την αδυναμία της Αντιπολίτευσης να «γυρίσει» το παιχνίδι. 

Θα αντιλαμβάνονται, φαντάζομαι, ότι παρά τους ισχυρισμούς, οι προτάσεις της κάθε άλλο μπορεί να δώσουν λύση στα προβλήματα, εκεί όπου αποτυγχάνει η κυβέρνηση. Ούτε εναλλακτική προσφέρουν, ούτε καν να πεις συγκινούν. 

Έτσι, προτού η συζήτηση κλείσει άδοξα εις βάρος τους, ρίχνουν το υποτιθέμενο ισχυρό χαρτί:
«Ναι, αλλά και η κυβέρνηση κουρασμένη είναι»!..
Αφήνω κατά μέρος, την υποκειμενική κρίση. Μπορεί για εμένα να μην βασίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα, ας δεχτώ όμως για χάρη του διαλόγου το επιχείρημα των επικριτών. Λογικό ακούγεται. Μπροστά μας, ένας Μητσοτάκης και η πολυμελής κυβέρνηση του με τη φθορά που παράγει η επτάχρονη διαχείριση της εξουσίας. Δεν έχουν όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου την ίδια ζέση, και αποτελεσματικότητα. Να συμφωνήσουμε.
Όμως, από την άλλη, δεν έχουν παρατήσει τα μολύβια, όπως λέει ο δημοσιογραφικός «μπακαλιάρος»...

Η κυριαρχία Μητσοτάκη, το «ταβάνι» για Τσίπρα και τα αδιέξοδα Ανδρουλάκη

Ο Δεκαπενταύγουστος πέρασε και η κλεψύδρα γύρισε. Η Δ.Ε.Θ δεν είναι πια και τόσο μακριά και οι πολιτικοί αρχηγοί θα παρουσιάσουν θέσεις και προτάσεις, θα αξιολογηθούν, θα μετρηθούν στις πρώτες μετακαλοκαιρινές δημοσκοπήσεις και «το παιχνίδι διαρκείας περίπου επτά μηνών» αρχίζει.
Οι αντιπαραθέσεις με αφορμή τη συνέντευξη Τσίπρα, η μεταγραφολογία, οι εκτιμήσεις δημοσιολόγων πολλές από τις οποίες στερούνται βάσης αφού δεν υπήρχαν νέες δημοσκοπήσεις, η κουραστική πια συζήτηση πότε θα φτιάξει κόμμα ο Α. Σαμαράς, αλλά και ο αμετάβλητος καταστροφολογικός τρόπος αντιπολίτευσης με αφορμή π.χ τις πυρκαγιές ή την απόφαση του ΣτΕ για κάποια μη Κρατικά Πανεπιστήμια μας έδωσαν μια γεύση για το τι θα επακολουθήσει.
Ωστόσο, ανέδειξαν και πάλι κάτι που παραμένει αμετάβλητο. 

Η ΝΔ διατηρεί την πρωτοκαθεδρία με σημαντική διαφορά 12%-13% από το δεύτερο κόμμα και αυτό το παραδέχονται όλοι. Ακόμα και ο Α. Τσίπρας που μίλησε για ανατροπή, αναφέρθηκε στις δεύτερες εκλογές. Μόνο το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να μιλάει -αναγκαστικά μάλλον- για πρωτιά έστω με μια ψήφο διαφορά κι ας είναι τρίτο στις δημοσκοπήσεις του Ιουλίου με 6% διαφορά.

Αυτή η αμετάβλητη πρωτοκαθεδρία φαίνεται να δρομολογεί και το «σχέδιο περικύκλωσής της» από όλες τις άλλες δυνάμεις, την βούληση όσων θέλουν «ανατροπή του Μητσοτάκη». Αυτή η βούληση συμπεριλαμβάνει βασικά δυο πυλώνες:...

Ποιος ακριβοπληρώνει για τη μη αυτοδυναμία της ΝΔ;

Σύμφωνα με ορισμένες δημοσιογραφικές πληροφορίες, περί τα τέλη Αυγούστου - αρχές Σεπτεμβρίου, όταν οι κυρίες Καρυστιανού και Γρατσία έχουν υποσχεθεί να εμφανίσουν στο πανελλήνιο το πρόγραμμα της Ελπίδας, παλιοί εκλεκτοί συνεργάτες τους, όπως ο κ. Αυγερινός και ο κ. Κοκοτσάκης, που αποχώρησαν, ετοιμάζουν μια έκπληξη.
Περιγράφεται ως αντικείμενο των συζητήσεων τους, μια πανελλαδική συνδιάσκεψη ώστε να ζωντανέψει ξανά το κίνημα των Τεμπών και τελικό σκοπούμενο, άλλο ένα κόμμα. 

Το γεγονός ότι τα «έσπασαν» με τις Μαρίες ενώ οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν αποδρομή της «Ελπίδας» και τρέχουν να στήσουν καινούργιο μαγαζί, δεν έχει μια πολιτικά λογική εξήγηση. 

Αν ωστόσο επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες η ερώτηση του Φθινοπώρου θα είναι μία: πόσα νέα κόμματα και κομματίδια, με κατεξοχήν άδηλους πόρους, άγνωστους χρηματοδότες, γαλαντόμους και ανοιχτοχέρηδες «φίλους» και «μέλη», θα φτάσουν μέχρι τις κάλπες την προσεχή Άνοιξη; 

Κάνοντας καμπάνιες, περιοδείες και promotion, κινητοποιώντας μηχανισμούς ανά την επικράτεια, διατηρώντας ακριβά γραφεία, συνεργάτες.

Τόσος εθελοντισμός ούτε για τον ευγενή σκοπό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 δεν θα έχει παρατηρηθεί στη χώρα. Ας αφήσουμε δε ότι όλοι αυτοί που εμφανίζονται ότι βάζουν από την τσέπη τους για να στηρίξουν τόσα κόμματα και τόσες φιλοδοξίες, υποτίθεται πένονται εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής. Λεφτά μπορεί να μην έχουν για να βγάλουν το μήνα αλλά για να εξαλείψουν τον κίνδυνο του Μητσοτάκη βάζουν τα λεφτά τους στην...

Το Plan B του Αλέξη κι ένα RF

Διαβάζω ότι το Μαξίμου έχει ξεκινήσει «εκστρατεία αποδόμησης» του Αλέξη Τσίπρα. 

Σιγά τα ωά. 

Τι να αποδομήσει από δαύτονε; 

Αποδομημένος από μόνος του είναι. 

Έχει περιμαζέψει ένα 15-17% (από το 30-35% που τον ψήφιζε στους καλούς καιρούς του), αλλά διεισδυτικότητα σε μεγαλύτερα εκλογικά κοινά δεν δείχνει. 

Δημοσκοπικά, καλά του πήγε η νέα του είσοδος στην πολιτική σκηνή, τον έβαλε στη δεύτερη θέση με σχετική απόσταση ασφαλείας από τον Ανδρουλάκη, αλλά ως εκεί. 

Καμία προοπτική περαιτέρω ξεπετάγματος δεν δείχνει ο Αλέξης μας, γι αυτό εξάλλου στη συνέντευξη του ανέλυσε την «στρατηγική των δεύτερων εκλογών».
Ξέχασε αυτά που έλεγε μόλις προ τριών μηνών. «Ένα κόμμα που σε μια βδομάδα πιάνει σχεδόν 20%, σε έξι μήνες θα είναι πρώτο», τα θυμάστε; Τώρα παράτησε αυτά τα αστραπιαία όνειρα ότι ως ηγέτης του κεντροαριστερού πόλου θα χτυπήσει ευθύς εξ αρχής τον Μητσοτάκη και πέρασε αθόρυβα στο plan B. 

Προεξοφλεί την ήττα του στην πρώτη κάλπη, παριστάνει ότι την αγνοεί ως αδιάφορη και ξεδιπλώνει δήθεν σχέδιο για την δεύτερη που θα στηθεί λόγω έλλειψης αυτοδυναμίας. Αυτή η επαναληπτική, θα είναι λέει «κάλπη ανατροπής». Κοντολογίς ανέβαλε την κατάληψη της εξουσίας για ενάμισι μήνα.

Το «σχέδιο» του δεν είναι τίποτα άλλο από σχέδιο διάλυσης του ΠΑΣΟΚ στην επαναληπτική κάλπη. 

Θεωρεί ότι όσοι ψηφίσουν Ανδρουλάκη στην πρώτη, θα απογοητευτούν τόσο πολύ με την τρίτη θέση, που την επόμενη φορά θα ψηφίσουν Αλέξη για να διώξει τον Μητσοτάκη. Το ίδιο πιστεύει ότι θα κάνουν οι ψηφοφόροι του Βελόπουλου, της Ζωής, του Σαμαρά, κάποιοι του ΚΚΕ και πάει λέγοντας. 

Όλοι αυτόν θα ψηφίσουν την δεύτερη φορά, όχι ως κεντροαριστερό ηγέτη αλλά ως αρχηγό του αντιμητσοτακικού μετώπου...

Ετερόκλητες συμπλεύσεις με στόχο την επόμενη μέρα

Με μεγάλη ευκολία και χαρά οι «πατριώτες» υιοθέτησαν τη συνωμοσιολογική εκδοχή της Αριστεράς πως τα γεγονότα της Θέουτα ήταν αποτέλεσμα μιας ισραηλινοαμερικανικής παρέμβασης για να τιμωρηθεί ο Ισπανός πρωθυπουργός λόγω της στάσης του στο Μεσανατολικό. 

Έγιναν αυτοί οι υπερ-πατριώτες ξαφνικά σοσιαλιστές; 

Ασπάστηκαν το πρόταγμα των ανοικτών συνόρων; Μήπως εγκρίνουν τις θέσεις του Σάντσεθ για το Ιράν και το Ισραήλ; 

Πώς όμως γίνεται να κλείνουν τα «πατριωτικά» μάτια τους στην προνομιακή σχέση της σοσιαλιστικής Ισπανίας με την Τουρκία; 

Όλοι αυτοί είναι φανατικοί τουρκοφάγοι και κατηγορούν τον Μητσοτάκη για ενδοτισμό.
Οι αριστεροί είναι λογικό να υποστηρίζουν τον Σάντσεθ. 

Δε γουστάρουν τα σύνορα, είναι υπέρ της παγκόσμιας αγάπης και αλληλεγγύης των λαών και όλα τα σχετικά που λένε εδώ και δεκαετίες. 

Οι δεξιοί όμως;
«Κούλης» είναι η αιτία. 

Για διάφορους λόγους τον μισούν και όποια θέση παίρνει σε οποιοδήποτε ζήτημα, αυτοί παίρνουν την αντίθετη, με αντανακλαστικά παβλοφικά. 

Τινές εξ αυτών ετοιμάζονται - όπως πληροφορούμαι - και για τα ψηφοδέλτια του νέου «πατριωτικού» κόμματος, αλλά νομίζω πως θα περιμένουν πολύ. Με τις εκλογές κατά την άνοιξη, να δούμε ποιος θα αντέξει μέχρι τότε...

Πόσοι θα αντέξουν μέχρι την άνοιξη;

Ο προγραμματισμός όλων των κομμάτων υποθέτω πως γίνεται πλέον με δεδομένο ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν την άνοιξη. Η δέσμευση του πρωθυπουργού είναι δημόσια, άλλωστε η εξάντληση της τετραετίας - όπως έγινε και στις προηγούμενες εκλογές -ταιριάζει και στο ευρύτερο προφίλ του. 

Φυσικά, αυτή η απόφαση έχει σημαντικά ρίσκα, καθώς με την πάροδο του χρόνου είναι λογικό και η φθορά να αυξάνεται και το ενδεχόμενο παλιές αμαρτίες να εμφανιστούν σε αυτό το κρίσιμο διάστημα. 

Η κυβερνητική φθορά όμως μπορεί να ισοσκελιστεί από την απόδοση συγκεκριμένων κυβερνητικών μέτρων και τις παλιές αμαρτίες, αν εμφανιστούν, τις διαχειρίζεται, θεωρητικά, με μικρότερο κόστος ένα κόμμα όταν κυβερνά.

Αν για την κυβέρνηση οι εκλογές την άνοιξη έχουν τα ρίσκα τους, για την αντιπολίτευση και κυρίως για την ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα τα προβλήματα που δημιουργούνται ίσως είναι σημαντικότερα. Πλέον, ευθύς μετά την...

Φαινόμενα που προκαλούν γέλιο αλλά και θλίψη

Αυτή την περίοδο μια με τις δημοσκοπήσεις, μια με τις αναλύσεις που ακολουθούν και κάποιοι αναλυτές λένε έτσι κι αλλιώς τα ίδια για χρόνια ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, μια με συνεχείς εξελίξεις, έχει βαρύνει το κλίμα. 

Ας καταγράψουμε λοιπόν μια σειρά από περίεργα αλλά αληθινά φαινόμενα που προκαλούν γέλιο και θλίψη. Ας δούμε ορισμένα από αυτά.
ΠΡΩΤΟ: Έχουν μαζευτεί καμία πενηνταριά Βουλευτές που στην πλειοψηφία τους έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, αλλά μόνο ελάχιστοι έχουν την θεσμική ευθύνη και σοβαρότητα να παραιτηθούν. Πρόκειται για μοναδική, μαζική παραχάραξη της λαϊκής ετυμηγορίας. Οι υπόλοιποι – με όλο τον σεβασμό - μοιάζουν σαν να περιμένουν ποιος θα τους πάρει. 

Οι περισσότεροι βέβαια προτιμούν απ' ότι φαίνεται τον Α. Τσίπρα, με τον αστερίσκο ότι δεν είναι και σίγουρο αν αυτός τους θέλει. Επιπλέον, δεν τηρούν τον κανόνα που έχει θέσει ο ηγέτης για να δει ποιους θα πάρει. Να παραιτηθούν δηλαδή από Βουλευτές. 

Ποιος αφήνει όμως την έδρα οκτώ μήνες πριν τις εκλογές, αφού έχει...

Έργα και ημέρες

Ένα σημείο που δεν έχει αναδειχθεί επαρκώς είναι η δολιότητα με την οποία επιχείρησε ο Τσίπρας να κρατήσει τη χώρα σε ομηρία μέσω της απλής αναλογικής που ψήφισε το 2016 και με την οποία προσπάθησε να δελεάσει τότε την Φώφη και τον Σταύρο Θεοδωράκη του Ποταμιού.
Προς τιμήν τους και οι δύο δεν αποδέχθηκαν το «δώρο», παρ' οτι τους συνέφερε εκλογικά.
Ένας Τσίπρας που να θυμίσουμε οτι μια χαρά κέρδισε ο ίδιος δύο εκλογές με ενισχυμένη αλλά θυμήθηκε ξαφνικά την «απλή και άδολη», ως ένα δίκαιο τάχα σύστημα που θα προωθούσε «ευρύτερες συναινέσεις». Ενώ η στόχευση ήταν σαφής. Να ναρκοθετήσει την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα καθώς ήδη αμέσως μετά την εκλογή Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, ο Συριζα άρχισε να υπολείπεται στις δημοσκοπήσεις ώσπου η διαφορά με τη ΝΔ έγινε μη αναστρέψιμη.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ανδρουλάκης τάχθηκε κι αυτός δυστυχώς υπέρ της απλής σε σχετική ερώτηση που του έγινε παραμονές των εκλογών του ‘23, συμφωνώντας ως προς αυτό με τον ολετήρα Τσίπρα και αλλάζοντας τη μέχρι τότε επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ όπως την είχε εκφράσει η Φώφη. Ήταν η αρχή μια θλιβερής πορείας με αλλεπάλληλα λάθη που τον αποξένωσε από τους κεντρογενείς ψηφοφόρους και τον έφερε στη σημερινή δημοσκοπική καχεξία...

Οι δημοσκοπήσεις μιλούν καθαρά: γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό

Στην πολιτική υπάρχουν δύο πραγματικότητες. 

Η πρώτη είναι εκείνη που κατασκευάζεται καθημερινά μέσα από την ένταση της επικαιρότητας, τις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις, τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις οργανωμένες εκστρατείες απαξίωσης και τον αδιάκοπο θόρυβο της δημόσιας συζήτησης.
Η δεύτερη είναι αυτή που αποτυπώνεται ψύχραιμα στις μετρήσεις της κοινής γνώμης. 

Και όταν οι δύο αυτές πραγματικότητες συγκρούονται επί μήνες, ίσως και επί χρόνια, εκείνη που τελικά αποδεικνύεται πιο αξιόπιστη είναι η ετυμηγορία των πολιτών.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. 

Παρά την πρωτοφανή ένταση της πολιτικής αντιπαράθεσης, παρά τις συνεχείς επιθέσεις που δέχεται η κυβέρνηση από πολιτικούς αντιπάλους, οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, τμήματα των μέσων ενημέρωσης και ένα διαρκές κλίμα καταστροφολογίας, όλες οι δημοσκοπήσεις, ανεξαρτήτως εταιρείας ή μέσου δημοσίευσης, συγκλίνουν σε ένα βασικό συμπέρασμα: η Νέα Δημοκρατία παραμένει σταθερά πρώτη πολιτική δύναμη με σημαντική διαφορά από τον δεύτερο, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να προηγείται καθαρά στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία.
Το στοιχείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι δεν προκύπτει μόνο από δημοσκοπήσεις που θεωρούνται φιλικές προς την κυβέρνηση. Αντίθετα, επιβεβαιώνεται και από έρευνες που δημοσιεύονται σε μέσα τα οποία ασκούν ιδιαίτερα αυστηρή κριτική στην κυβέρνηση...

Μια μέρα κράτησε η χαρά του Τσίπρα

Μια μέρα κράτησε η... χαρά του Τσίπρα από τη "δημοσκόπηση"-παρωδία των RealPolls-Protagon.
Στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό (που είναι ακόμη υπό διαμόρφωση και θα αλλάξει ραγδαία μέχρι τις εκλογές), η μόνη σταθερά είναι μία: 

Η ασφαλής πρωτιά της ΝΔ (με ανοδικές τάσεις, πρωτόγνωρο για κόμμα που κυβερνά επί 7 έτη!) δεν αμφισβητείται από κανένα. Ούτε από τις δημοσκοπήσεις των ΜΜΕ που ανήκουν στους γνωστούς "νταβατζήδες" που θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη πάση θυσία...

Επίσης, αξιόλογο ότι όταν η πρόθεση ψήφου για τη ΝΔ είναι 26%, το 33% θεωρεί καταλληλότερο για Πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη. 

Και αυτή τη φορά ο κόσμος έχει πολλές επιλογές. 

Διότι, αν θυμόμαστε, μέχρι το πρόσφατο παρελθόν το ερώτημα αυτό γινόταν μόνο ανάμεσα στους εκάστοτε Πρωθυπουργό και Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ποτέ μεταξύ όλων των πολιτικών αρχηγών. Για αυτούς υπήρχε άλλο ερώτημα, περί "δημοφιλίας", το οποίο φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την καταλληλότητα για την πρωθυπουργία.

Αυτή η μεγάλη διαφορά των 7 μονάδων ανάμεσα στην πρόθεση ψήφου για ΝΔ και στην καταλληλότητα Μητσοτάκη για την πρωθυπουργία (26-33) για μένα δύναται αξιόπιστα να προβληθεί ως δυνητική μέγιστη ψήφος προς τη ΝΔ στην παρούσα "φωτογραφία της στιγμής": 7 μονάδες πάνω από αυτό που δίνει η εκτίμηση ψήφου με βάση την αναλογική κατανομή των αναποφάσιστων, που μπορεί να είναι η πιο "αντικειμενική" μέθοδος, δεν είναι όμως απαραίτητα η πραγματικότητα που τελικά θα έχουμε στις εκλογές...

Η επανεμφάνιση Τσίπρα αλλάζει το παιχνίδι. Όχι όμως τον νικητή

Το πιο ενδιαφέρον ίσως συμπέρασμα των δημοσκοπήσεων δεν αφορά τα ποσοστά καθαυτά, αλλά τη δομή του πολιτικού ανταγωνισμού με την επανεμφάνιση του διπόλου Μητσοτάκη – Τσίπρα
Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ποτέ εκλογικό αποτέλεσμα. 

Είναι, όμως, πολύτιμα εργαλεία αποτύπωσης των τάσεων μιας συγκεκριμένης χρονικής στιγμής. 

Και όταν πολλές διαφορετικές μετρήσεις αρχίζουν να συγκλίνουν προς την ίδια εικόνα, τότε δεν έχουμε απλώς μια στιγμιαία φωτογραφία, αλλά μια ένδειξη της κατεύθυνσης προς την οποία κινείται το πολιτικό σύστημα.
Η νέα δημοσκόπηση της GPO για τα «Παραπολιτικά» παρουσιάζει ακριβώς ένα τέτοιο ενδιαφέρον εύρημα: παρά την κυβερνητική φθορά επτά ετών, η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο εξακολουθεί να προηγείται με μεγάλη διαφορά, αλλά εμφανίζει και ανοδική τάση στην εκτίμηση ψήφου, φθάνοντας το 29,4%, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει πρώτος στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία με 33%. 

Την ίδια στιγμή, το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζει ενίσχυση, κυρίως εις βάρος των υπόλοιπων κομμάτων της αντιπολίτευσης, ενώ το ΠΑΣΟΚ και άλλοι σχηματισμοί υποχωρούν...

Τρία θέματα στην πορεία προς τις εκλογές

«To the point» με τον Ζαχαρία Ζούπη
Ξεκίνησαν σιγά σιγά οι έρευνες της κοινής γνώμης, οι τελευταίες πριν το καλοκαίρι. 

Οι βελόνες δεν φαίνεται να κινούνται φοβερά σε σχέση με τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου δημοσκοπήσεων. 

Η ΝΔ δείχνει να αυξάνει λίγο τις δυνάμεις της, αφού η κινητικότητα που δείχνει τελευταία φαίνεται να αποδίδει. 

Το κόμμα Τσίπρα, η ΕΛ.Α.Σ επίσης φαίνεται να σταθεροποιείται και να έχει μια δυναμική.
Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να βρει τον βηματισμό του χωρίς κάποια αισθητή μεταβολή προς τα πάνω, ενώ το κόμμα Καρυστιανού ακόμα και αν πέφτει λίγο δεν δείχνει να καταρρέει. Θυμίζω ότι στη μάχη για την τρίτη θέση στον πρώτο γύρο δημοσκοπήσεων μετά την ίδρυση των νέων κομμάτων στο «σκορ» μεταξύ ΠΑΣΟΚ και κόμματος Καρυστιανού ήταν 11,2%-10,9% (από τον μέσο όρο των δώδεκα δημοσκοπήσεων).
Για τα άλλα κόμματα τα γνωστά με την υποσημείωση ότι μειώνονται και οι αναποφάσιστοι και βέβαια περιμένουμε την ίδρυση του κόμματος Σαμαρά -αν και όταν ιδρυθεί- το οποίο δεν δείχνει κάποια ιδιαίτερη δυναμική εκτιμώντας την δυνητική του ψήφο που μετριέται από τον Οκτώβριο μέχρι σήμερα. Δεν φαίνεται δε να επιφέρει και κάποιο τεράστιο πλήγμα στη ΝΔ, να μπορεί να εμφανίσει ποσοστά σαν των πρώτων δύο κομμάτων που ιδρύθηκαν...

Γκάλοπ Marc για το Πρώτο ΘΕΜΑ: Ανατροπή στην αντιπολίτευση, καθαρά δεύτερος ο Τσίπρας με πολιτικό «χορηγό» το ΠΑΣΟΚ

Διαβάστε την μεγάλη δημοσκοπική έρευνα της Marc στην κυριακάτικη έκδοση του Πρώτου Θέματος
Τη μεγάλη ανατροπή στον χώρο της αντιπολίτευσης καταγράφει η πρώτη μέτρηση της Marc, μετά τη δημιουργία των δύο νέων κομμάτων, που παρουσιάζει το «Πρώτο Θέμα»: το προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας έναντι της νεοσύστατης ΕΛΑΣ διαμορφώνεται στις 15,1 μονάδες, αλλά το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα είναι καθαρά στη δεύτερη θέση και το ΠΑΣΟΚ δίνει τώρα τη μάχη της τρίτης θέσης με την «Ελπίδα» της Μαρίας Καρυστιανού.
Στην εκτίμηση ψήφου, το κυβερνών κόμμα καταγράφεται στο 30,8%, με την ΕΛΑΣ στο 15,7%, την Ελπίδα για τη Δημοκρατία στο 10,9% και το ΠΑΣΟΚ στο 10,3%, με απώλεια 3,2 μονάδων σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση της εταιρείας. Σημαντικές απώλειες εμφανίζουν όλα τα «παλιά» κόμματα...

Μια «μονομαχία» με παρελθόν - Η στρατηγική του Κυρ. Μητσοτάκη απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα

Μπορεί οι πολιτικές διεργασίες των τελευταίων δύο ετών να κατέστησαν αξιωματική αντιπολίτευση στον κοινοβουλευτικό χάρτη, το ΠΑΣΟΚ και υπ’ αυτή την έννοια η “μονομαχία” της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης να “φωτογράφιζε” τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Νίκο Ανδρουλάκη, ωστόσο πέντε δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών, καταδεικνύουν ότι η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα “αναζωπυρώνει” πλέον ένα δίπολο από το παρελθόν.
Σε όλες τις μετρήσεις, ο κ. Μητσοτάκης διατηρεί την πρωτοκαθεδρία στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, με διπλάσια, σχεδόν, ποσοστά, με τον κ. Τσίπρα, όμως, να βρίσκεται στην δεύτερη θέση και τον κ. Ανδρουλάκη να υπολείπεται σημαντικά. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι η ανατροπή του σκηνικού στον αντιπολιτευτικό χώρο, αλλά και οι νέοι συσχετισμοί που διαμορφώνονται, δεν αφορούν μόνο τα κόμματα, αλλά και τα πρόσωπα.
Σύμφωνα με την Pulse, στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκεντρώνει 30%, με τον Αλέξη Τσίπρα να ακολουθεί με 17% κι έπεται ο Νίκος Ανδρουλάκης με 7%. 

Σύμφωνα με την Opinion Poll, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται με 29%, με τον Αλέξη Τσίπρα να ακολουθεί, στο 13,2% και τον Νίκο Ανδρουλάκη να υπολείπεται και της Μαρίας Καρυστιανού και να συγκεντρώνει μόλις 4,8%...

Η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού μόλις ξεκίνησε

Να που παρά τις αμφισβητήσεις και τις επιθέσεις κατά των δημοσκόπων, η βασανιστική πολύμηνη προσπάθεια για τη μελέτη μηνών της δυνητικής ψήφου, όλων των υπό ίδρυση κομμάτων, των ποιοτικών στοιχείων τους, αλλά και την διερεύνηση της κοινωνικής πραγματικότητας και της περιρέουσας ατμόσφαιρας πιάνει τόπο. 

Αν μη τι άλλο, με τις μετρήσεις που γίνονται μετά την ίδρυσή τους επαληθεύεται η βασική πρόβλεψη ότι επέρχεται μια σημαντική αναδιάταξη, ένας πρώτος πολιτικός σεισμός.
Ήδη πήραμε μια γεύση. 

Στην χθεσινή έρευνα της OPINION POLL που παρουσιάστηκε στο ACTION 24 , το ΕΛΑΣ φτάνει στο 15.5% καταλαμβάνοντας την δεύτερη θέση, ενώ ακολουθείται από την ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ που παίρνει ένα όχι ευκαταφρόνητο 12.5% και με το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται με 10.5% τέταρτο. 

Δεν είναι όμως μόνο αυτό το νέο στοιχείο. Ήδη εμφανίζονται τρία κόμματα (ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ , ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ) με επίδοση κάτω από το 1% και άλλα τέσσερα κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΙΚΗ, ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ, ΜΕΡΑ 25) κάτω από το 2%. Σημειωτέον δε ότι παρά την ύπαρξη δύο νέων κομμάτων και συνολικά 14 , οι αναποφάσιστοι παραμένουν σε υψηλά ποσοστά της τάξης του 16%...

«To the point» με τον Ζαχαρία Ζούπη: Έχουμε πια δύο νέους πολιτικούς παίκτες και αρκετούς ανήσυχους

Γράφεται στα πολιτικά ρεπορτάζ αυτών των ημερών ότι επικρατεί ανησυχία σε κομματικά επιτελεία από την εμφάνιση των νέων κομμάτων (Καρυστιανού, Τσίπρα) και την επίδοσή τους στις δημοσκοπήσεις που λογικά θα ακολουθήσουν. 

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα «γράψουν», γνωρίζουμε όμως πολύ καλά τι λέει ο θυμόσοφος λαός μας «ο καθένας θα κοιμηθεί όπως έστρωσε». Πριν απ' όλα γιατί και στα δύο κόμματα άνοιξαν τον δρόμο οι δυνάμεις της Αντιπολίτευσης, όπως και αν αυτοπροσδιορίζεται η κάθε μία.
Για παράδειγμα, τον δρόμο για την κ. Μαρία Καρυστιανού, τον άνοιξαν όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, υιοθέτησαν τη θεωρία του ξυλολίου, της αντιμετώπισαν σαν Ρόζα Λούξενμπουργκ, κάποιοι έφτασαν να ψάχνουν και χαμένα βαγόνια, ενώ πυροβολούσαν από κοινού τον ανακριτή και την Δικαιοσύνη.
Ορισμένοι την πήγαν και στην Ευρωβουλή, της έδωσαν βήμα και κατήγγειλαν όλοι μαζί τη χώρα, το μπάζωμα που έγινε για να κρυφτεί το ξυλόλιο που αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε, την αθλιότητα της ελληνικής Δικαιοσύνης με εξαίρεση βέβαια το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.
Αν εκείνη την εποχή κάποιος έλεγε ότι ο λόγος της έπαιρνε όλο και πιο καθαρά πολιτική χροιά, τον καταχέριαζαν προκαταβολικά...

«To the point»:Στιγμιότυπα πολιτικής τρέλας

Είμαστε μια χώρα που έχουν δυστυχώς γίνει ψωμοτύρι χαρακτηρισμοί όπως παρακράτος, θεσμική εκτροπή, καταπάτηση του Συντάγματος, είναι διεφθαρμένοι, είστε φασίστες και αν καταλαβαίνω κάτι, αυτό είναι ειλημμένη κομμάτων που θεωρούν λαθεμένα ότι έτσι κερδίζουν και ότι έτσι μπορούν να φθείρουν την κυβέρνηση. 

Δεν πρόκειται να αλλάξει αυτή η εικόνα, γιατί αυτή την στιγμή επικρατεί νευρική κρίση στον χώρο της Αντιπολίτευσης, αφού όλα τα κομματικά επιτελεία μετράνε τις μικρές και μεγάλες απώλειες από την εμφάνιση των δύο νέων κομμάτων και αρχίζουν να αισθάνονται ότι μπορεί να ζήσουμε ένα κατ΄αρχήν πολιτικό σεισμό που πολλούς θα πικράνει. 

Ωστόσο, το βασικό δεν είναι τι θα χάσει κάθε κόμμα. Το κάθε ένα όπως έστρωσε, θα κοιμηθεί. 

Το βασικό είναι ότι αυτή η τακτική συνιστά τον ορισμό της φθοράς της Δημοκρατίας και διαμόρφωσης των όρων ενίσχυσης του αντισυστημισμού. Όσοι δεν αισθάνονται αυτόν τον κίνδυνο, θα τον νιώσουν. Δεν απέχουμε και πολύ από τις κάλπες.

Αυτό το θέατρο του παραλόγου φέρνει σε απόγνωση τους πολίτες που έχουν τα δικά τους σοβαρά προβλήματα. Ανοίγουν την τηλεόραση και ακούνε πολιτικό αρχηγό να κάνει κριτική γιατί ο Προεδρεύων της Βουλής αγκαλιάζει Υπουργό και του εύχεται χρόνια πολλά, ενώ λίγο μετά κατηγορεί Βουλευτή γιατί ο παππούς του γνώριζε τον παππού Βουλευτή άλλου κόμματος και γι αυτό συγκαλύπτει υποθέσεις!

Ακούει ότι η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας - όπως και η Επιτροπή Εξωτερικών υποθέσεων - είναι επιτροπή που συνεδριάζει κεκλεισμένων των θυρών και δεν δημοσιοποιούνται τα Πρακτικά και βλέπουν τμήμα των Πρακτικών της Συνεδρίασης να γίνεται φέηγ βολάν...