Ζωή – Φλωρίδης και σιγή

Η Ζωή ως μάτι Θεού της Κακίας που όλους τους κρίνει μοχθηρούς, ύπουλους, δολοφόνους. Αχ! Η Ζωή... Όπως μας την υπενθύμισε και ο Γιώργος Φλωρίδης. Εξαιρετικά βοηθητική αναφορά για το κουσούρι της ρηχής μνήμης μας. Η αναζήτηση ταγού που «να τα χώνει» είναι ευκολάκι. Γεμάτος ο κόσμος! Αλλά τι γίνεται με την ανατριχιαστική σιωπή που πέφτει μετά τα «Χώσ’ τα»; 

Μέρες θα ετοίμαζε την απαγγελία του ποιήματος στη Βουλή. 

Σαν παιδί για σχολικό σκετς. Και είχε και σκηνοθετική οδηγία, μια το κεφαλάκι δεξιά, μια το κεφαλάκι αριστερά και «Να μη βιάζεσαι! Να παίρνεις ανασούλες».
Στα δικά μας χρόνια, για το ποίημα «Τι είναι η πατρίδα μας», έπρεπε πότε το ένα χεράκι έκταση χαμηλά, για το «Μην είναι οι θάλασσες», και πότε το άλλο χεράκι ψηλά, για «τα βουνά». 

Και υπόκλιση στο τέλος με τη φούστα να ανοίγει σαν ακορντεόν. 

Αχ! Ζωή. 

«Τι χρώμα έχει το δίκαιο; Τι μυρωδιά; Τι γεύση;»… Ποίηση Ζωής...

Μιλώντας σε ανήλικους ως ενήλικες

Το διάγγελμα του Πρωθυπουργού είναι άξιο μελέτης πολιτικού λόγου. 
Εδειξε ότι διατηρεί ανοιχτούς διαύλους, απευθείας με τον λαό και δεν έχει αφεθεί σε κύκλο αυλοκολάκων να του μεταφέρουν τα νέα ως «Μπερλίνες» των παιδικών μας χρόνων. 
Με ενδιαφέρει πολύ ο λόγος, οι λέξεις, εντέλει η συμπεριφορά. 
Με ξεκάθαρο αλλά και συναισθηματικό τρόπο μας μετέφερε τη δυσάρεστη αλήθεια. 
Οπως επίσης, με αδιαπραγμάτευτο τρόπο όρισε τη διαχωριστική γραμμή Κράτους – Εκκλησίας, όπως κανένας δεν είχε τολμήσει προηγουμένως...