Ένας ηγέτης της Αριστεράς, όχι της συμβιβασμένης, πρέπει να έχει περπατήσει στους δρόμους της Γένοβας.
Σε αυτούς τους δρόμους πήρε το βάπτισμα του πυρός, κόλλησε τα βαρέα και ανθυγιεινά επαναστατικά του ένσημα.
Σήμερα, είναι καθήκον του να πάρει τη γεύση του εξεγερμένου Παρισιού, τη μυρουδιά των δακρυγόνων των «μπάτσων», να βιώσει τον οργασμό της παρέλασης μέσα από τις κόκκινες και τις παλαιστινιακές σημαίες.
Σήμερα, είναι καθήκον του να πάρει τη γεύση του εξεγερμένου Παρισιού, τη μυρουδιά των δακρυγόνων των «μπάτσων», να βιώσει τον οργασμό της παρέλασης μέσα από τις κόκκινες και τις παλαιστινιακές σημαίες.
Να τραγουδήσει τη Διεθνή, με υψωμένη τη γροθιά του. Σε αυτή την επαναστατική μέθεξη ο ηγέτης εξαγνίζεται για τα όσα έχει διαπράξει ως κυβερνήτης.*
Κυρίες, κύριοι, ο Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπός μας, στο Παρίσι.
Δε θα μπορούσε να λείψει από αυτή τη γιορτή των εξεγερμένων νέων, των μεταναστών και των πλιατσικολόγων. Θυμήθηκε τις ένδοξες μέρες του αθηναϊκού Δεκέμβρη του 2008, τότε που ο μικρός ΣΥΡΙΖΑ συναντιόνταν στους δρόμους με τους αντιεξουσιαστές για να κάψουν το βιος των κυρ - Παντελήδων.
Και το rebranding, αυτή η στροφή προς τη μετριοπάθεια και τη σοσιαλδημοκρατία, τι έγινε. Κάηκε στις δημοσκοπήσεις.
Κυρίες, κύριοι, ο Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπός μας, στο Παρίσι.
Δε θα μπορούσε να λείψει από αυτή τη γιορτή των εξεγερμένων νέων, των μεταναστών και των πλιατσικολόγων. Θυμήθηκε τις ένδοξες μέρες του αθηναϊκού Δεκέμβρη του 2008, τότε που ο μικρός ΣΥΡΙΖΑ συναντιόνταν στους δρόμους με τους αντιεξουσιαστές για να κάψουν το βιος των κυρ - Παντελήδων.
Και το rebranding, αυτή η στροφή προς τη μετριοπάθεια και τη σοσιαλδημοκρατία, τι έγινε. Κάηκε στις δημοσκοπήσεις.
Τώρα στα οδοφράγματα του Παρισιού, ο Αλέξης μας βρίσκει τον παλιό καλό του εαυτό. Αυτόν τον Αλέξη που θέλουμε όλοι μας. Τον επαναστάτη, τον πυρπολητή...


















