Τα πλεονεκτήματα, οι αντιφάσεις και οι προκλήσεις της ελληνικής Κεντροδεξιάς

Η εικόνα που προκύπτει από την πρόσφατη έρευνα της ΟPINIOΝ POLL  είναι σαφής: 

Η Κεντροδεξιά παραμένει η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα, όμως η κυριαρχία της δεν στηρίζεται σε μια αδιαμφισβήτητη κοινωνική αποδοχή. Αντίθετα, συνυπάρχει με έντονες επιφυλάξεις, σημαντικές αντιφάσεις και προκλήσεις που θα κρίνουν τη διάρκειά της.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της εξακολουθεί να είναι η αξιοπιστία της ως δύναμης σταθερότητας. Η εμπειρία της περιόδου 2015-2019 εξακολουθεί να επηρεάζει τη συλλογική μνήμη, ενισχύοντας την αντίληψη ότι η Κεντροδεξιά αποτελεί τον ασφαλέστερο πόλο διακυβέρνησης. Ωστόσο, το ίδιο αυτό πλεονέκτημα κρύβει και μια αδυναμία: η πολιτική της υπεροχή αποδίδεται πολύ περισσότερο στην αδυναμία της αντιπολίτευσης και στην έλλειψη αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης παρά στις δικές της επιδόσεις. Με άλλα λόγια, κυριαρχεί περισσότερο επειδή οι αντίπαλοί της δεν πείθουν, παρά επειδή έχει εξασφαλίσει ευρεία θετική αποδοχή.

Εδώ αναδεικνύεται η πρώτη μεγάλη αντίφαση. 

Ενώ σχεδόν οι μισοί πολίτες θεωρούν πιθανό ότι η Κεντροδεξιά θα συνεχίσει να κυριαρχεί και τα επόμενα χρόνια, μόλις περίπου ένας στους τέσσερις αξιολογεί θετικά τη σημερινή της κυριαρχία. 

Πρόκειται για μια πολιτική ηγεμονία που δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη κοινωνική νομιμοποίηση, γεγονός που την καθιστά ισχυρή εκλογικά αλλά περισσότερο ευάλωτη πολιτικά...

ΝΔ: Eίναι κόμμα μόνο του Κέντρου;

Προχθές ο πρωθυπουργός αναφερόμενος στην κυβέρνησή του τη χαρακτήρισε κεντρώα, κάτι που προβλημάτισε. 

Ίσως να χρησιμοποίησε τη λέξη «κεντρώα» για να δείξει τη μετριοπαθή πολιτική της, αλλά αυτή είναι μια απολογητική ερμηνεία. Ο ίδιος αναμφίβολα έχει κεντρώες καταβολές, όμως το κόμμα του οποίου ηγείται έχει ως σταθερό κορμό τη Δεξιά. Αυτό που αποκαλούμε συντηρητικό ακροατήριο. 

Φυσικά ουδέποτε μόνον η Δεξιά μπόρεσε να κερδίσει εκλογές, πάντα τις κέρδιζε όταν ηγεμόνευε και σε ένα σημαντικό μέρος του Κέντρου. 

Η θεωρία του μεσαίου χώρου επί Κώστα Καραμανλή είναι ενδεικτική αυτής της διαπίστωσης.
Είναι ευνόητο πως ο κάθε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δίνει τον δικό του τόνο στην παράταξη, πάντα όμως εντός του συγκεκριμένου ιδεολογικού πλαισίου που την ορίζει. Και αυτό το πλαίσιο, ιστορικά, είναι ευρύτατο και καθορίζεται και από τις απαιτήσεις της εκάστοτε πολιτικής συγκυρίας. 

Άλλες απαιτήσεις υπήρχαν το 1981, την επομένη του θριάμβου του ΠΑΣΟΚ, που ανέδειξαν στην ηγεσία της τον Ε. Αβέρωφ. 

Η αποστολή του ήταν διπλή : να αποτρέψει πρωτίστως την κατάρρευσή της Νέας Δημοκρατίας και ακολούθως να την ανασυγκροτήσει. 

Ο Ε. Αβέρωφ πέτυχε και τους δύο αυτούς στόχους και παρέδωσε μια κραταιά Νέα Δημοκρατία στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Γιατί στον Μητσοτάκη και όχι στον Κωστή Στεφανόπουλο, σαρξ εκ της σαρκός της παράταξης; 

Διότι μόνον ο Μητσοτάκης μπορούσε να νικήσει τον Ανδρέα. Έτσι λειτουργούν οι ηγέτες, όπως ο Αβέρωφ, που έχουν την αίσθηση των γεγονότων και ερμηνεύουν με ευρύ πνεύμα το συμφέρον του κόμματός τους. Και φυσικά δικαιώνονται...

Κυρ. Μητσοτάκης: Μπορούμε να κερδίσουμε και τρίτη θητεία - Το κέντρο νικά τον λαϊκισμό με έργο και συνέπεια

Σαφές πολιτικό μήνυμα με φόντο τις επόμενες εθνικές εκλογές, 

έστειλε ο πρωθυπουργός εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η κυβέρνηση διαθέτει «πολύ καλές πιθανότητες» να ανανεώσει την εντολή της για τρίτη διαδοχική θητεία, ενώ ανέδειξε τη μετριοπαθή κεντρώα πολιτική ως τη σταθερή απάντηση απέναντι στις εκφάνσεις του λαϊκισμού.
Στον διάλογό του με τον διευθύνοντα σύμβουλο της General Catalyst, Hemant Taneja, στο πλαίσιο εκδήλωσης της Endeavor Greece, στην Πνύκα, ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η εκλογική επικράτηση δεν εξασφαλίζεται μέσα από συνθήματα ή επικοινωνιακές διακηρύξεις, αλλά κρίνεται πρωτίστως από τη συνέπεια στην υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί απέναντι στους πολίτες.
«Μπορεί κανείς να κερδίσει εκλογές ακολουθώντας μια μετριοπαθή, κεντρώα πολιτική. Μπορεί να νικήσει τους λαϊκιστές υλοποιώντας τις υποσχέσεις του», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επισημαίνοντας παράλληλα ότι «σήμερα έχουμε πολύ καλές πιθανότητες να κερδίσουμε και μια τρίτη θητεία, επειδή αντιμετωπίζουμε τη διακυβέρνηση με μεγάλη σοβαρότητα».
«Έχουμε αποδείξει στην Ελλάδα ότι μπορείς να έχεις μία μετριοπαθή, κεντρώα κυβέρνηση που πιστεύει στην ελεύθερη αγορά αλλά και στη δύναμη του κράτους να ρυθμίζει τις αγορές, η οποία αναγνωρίζει την ανάγκη για δημοσιονομική υπευθυνότητα αλλά απαιτεί το κράτος να είναι αποτελεσματικότερο στην παροχή δημόσιων υπηρεσιών, και στο τέλος της ημέρας κατανοεί ότι η βαθιά ανισότητα είναι καταστροφική για την κοινωνική συνοχή. Όταν κοιτώ τις πολιτικές μας, έχουμε αυξήσει τον κατώτατο μισθό κατά 41%, ποσοστό που ξεπερνά κατά πολύ τον πληθωρισμό» συμπλήρωσε ακόμα...

Έρευνα Οpinion Poll: Kυρίαρχη η Kεντροδεξιά - Nέες προκλήσεις

Δέκα και πλέον χρόνια μετά το δημοψήφισμα του 2015, η έρευνα δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να αξιολογεί την πολιτική πραγματικότητα μέσα από τις εμπειρίες της προηγούμενης δεκαετίας. 

Η άνοδος και η εδραίωση της Κεντροδεξιάς δεν μπορούν να κατανοηθούν ανεξάρτητα από όσα προηγήθηκαν κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Το δημοψήφισμα του 2015 δεν αποτέλεσε μόνο μια κορυφαία πολιτική σύγκρουση. Διαμόρφωσε έναν νέο κοινωνικό και πολιτικό διαχωρισμό ανάμεσα στην επιλογή της σταθερότητας και στον κίνδυνο της αβεβαιότητας. 

Η εμπειρία εκείνης της περιόδου ενίσχυσε, σε ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, την ανάγκη για κυβερνησιμότητα, ευρωπαϊκό προσανατολισμό και οικονομική σταθερότητα.

Η έρευνα καταγράφει ότι οι πολίτες συνδέουν την κυριαρχία της Κεντροδεξιάς κυρίως με την αδυναμία της αντιπολίτευσης (52,1%) και την έλλειψη αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης (41,5%), ενώ πολύ λιγότερο με τις ίδιες τις επιτυχίες της. 

Το εύρημα αυτό υποδηλώνει ότι εξακολουθεί να λειτουργεί ένα ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στον χώρο που κυβέρνησε την περίοδο 2015-2019.

Με άλλα λόγια, η πολιτική ηγεμονία της Κεντροδεξιάς εξακολουθεί, σε σημαντικό βαθμό, να στηρίζεται στη συλλογική μνήμη εκείνης της περιόδου. Οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν μετά το 2015 δεν έχουν ακόμη ανατραπεί πλήρως.
Ωστόσο, η ίδια η έρευνα δείχνει ότι αυτή η ιστορική παρακαταθήκη δεν αρκεί πλέον για να εγγυηθεί τη μελλοντική κυριαρχία. Οι πολίτες μετατοπίζουν πλέον το ενδιαφέρον τους από τη σύγκριση με το παρελθόν στις επιδόσεις του παρόντος. 

Η ακρίβεια, τα εισοδήματα, η διαφάνεια, η αποτελεσματικότητα του κράτους και η ποιότητα της διακυβέρνησης αναδεικνύονται ως οι πραγματικοί παράγοντες που θα καθορίσουν αν η Κεντροδεξιά θα διατηρήσει την πολιτική της υπεροχή.

Έτσι, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η σημερινή κυριαρχία της Κεντροδεξιάς είναι σε μεγάλο βαθμό «παιδί του 2015», αλλά η δυνατότητά της να συνεχίσει να κυριαρχεί θα κριθεί από το 2026 και μετά. ...

Το μέλλον της Κεντροδεξιάς

Το μέλλον της Κεντροδεξιάς δεν βρίσκεται στη νοσταλγία. 

Βρίσκεται στην ικανότητά της να απαντά στα πραγματικά προβλήματα της εποχής, χωρίς να εγκαταλείπει τις αξίες που την έκαναν ιστορικά χρήσιμη για τη χώρα: 

ελευθερία, ευθύνη, πατριωτισμός, κοινωνική συνοχή, ισχυροί θεσμοί, πίστη στη δημιουργία.
Οι ιδέες της Αριστεράς, όπως εφαρμόστηκαν στην πράξη, έχουν ηττηθεί. 

Η υπερφορολόγηση, ο κρατισμός, η καχυποψία απέναντι στην ιδιωτική πρωτοβουλία, η λογική της εύκολης υπόσχεσης και η ανοχή στην ακινησία δεν μπορούν να πάνε την Ελλάδα μπροστά. 

Η κοινωνία δεν ζητά περισσότερα συνθήματα. Ζητά αποτέλεσμα...

Γιατί δεν πρέπει να κάνει πίσω η κυβέρνηση

Τις τελευταίες εβδομάδες πληθαίνουν οι φωνές – εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας – που πιέζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, να αλλάξει τον εκλογικό νόμο πριν από τις επόμενες εκλογές, ώστε να διασφαλιστεί η αυτοδυναμία. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τα ΕΛΤΑ και μια σειρά άλλα ζητήματα.

Πρόκειται για μια λογική βραχυπρόθεσμης ασφάλειας, που όμως μακροπρόθεσμα θα λειτουργήσει εις βάρος τόσο της κυβέρνησης όσο και της χώρας.

Η ιστορική εμπειρία προσφέρει ξεκάθαρα παραδείγματα. 

Το 2016, όταν οι δημοσκοπήσεις έδειξαν πως η Νέα Δημοκρατία περνούσε για πρώτη φορά μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ, η τότε κυβέρνηση Τσίπρα έσπευσε να υιοθετήσει την απλή αναλογική. 

Η επίσημη αιτιολόγηση μιλούσε για «δημοκρατική ισοτιμία ψήφου»· ο πραγματικός στόχος ήταν να δυσκολέψει την αυτοδυναμία της ΝΔ και να καταστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ρυθμιστή ή απαραίτητο κυβερνητικό εταίρο.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το προηγούμενο Παπανδρέου: στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η ΝΔ κέρδιζε εκλογές με 45%, όμως δεν μπορούσε να κυβερνήσει λόγω «κομμένου» εκλογικού νόμου. Η οριακή πλειοψηφία του 1990 – με 47% – κατέρρευσε μέσα σε δύο χρόνια. Η πολιτική αστάθεια...

Πολιτική αλλαγή δε γίνεται χωρίς εκλογές

Αυτός είναι ένας απαράβατος δημοκρατικός κανόνας, τον οποίο δε γίνεται να αγνοεί ο Νίκος Ανδρουλάκης. 

Διότι ζήτησε χθες στη Βουλή πολιτική αλλαγή, χωρίς να ζητήσει εκλογές. 

Εκτός αν προτρέπει τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας σε αποστασία, όπως έκανε στις 19 Φεβρουαρίου 1965 ο αρχηγός της ΕΡΕ Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Τότε είχε ζητήσει, σε ομιλία του στην πλατεία Κλαυθμώνος, από τους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου να ανατρέψουν τον Γεώργιο Παπανδρέου και αυτός θα στήριζε την κυβέρνηση των αποστατών. Κάτι που συνέβη μερικούς μήνες αργότερα. 

Προφανώς, δεν εννοεί κάτι τέτοιο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό θέλω να πιστεύω, αν και δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία σε αυτό που είπε. 

Όμως την αντικατάσταση του πρωθυπουργού από άλλο στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος ονειρεύεται και η λεγόμενη «πατριωτική» δεξιά. Τώρα, πόσο πατριωτική είναι, αυτό σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Πάντως, όλα αυτά τα σενάρια σε δύο μέρες θα έχουν λήξει ούτως ή άλλως...

Η «άσκηση ισορροπίας» των επόμενων δύο ετών

Την ώρα, που σε παγκόσμιο επίπεδο έχει ανοίξει η συζήτηση για τη συντηρητική στροφή των κοινωνιών με υπέρμαχους και σφόδρα αντίθετους να διασταυρώνουν τα ξίφη τους, και η ελληνική πολιτική σκηνή καλείται να πάρει θέση. 

Για τα κόμματα της κεντροαριστεράς, η απάντηση είναι αυτονόητη και δεδομένη, όπως αντίστοιχα και για τα κόμματα στα δεξιά της κυβέρνησης. 

Για τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, από την άλλη, πρόκειται για μια άσκηση απόλυτης ισορροπίας.

Σήμερα, τα κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας συγκεντρώνουν στις δημοσκοπήσεις ποσοστά, που συχνά ξεπερνούν το 15%. 

Ο πρωθυπουργός απέρριψε πριν από λίγες ημέρες, με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, το ενδεχόμενο τα κόμματα αυτά να αποτελέσουν συνομιλητές του, ακόμη κι αν απαιτηθούν συμπράξεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης μετεκλογικά. 

Ωστόσο, είναι κοινός τόπος ότι ο πρωθυπουργός θα ήθελε να προσεγγίσει ξανά τους ψηφοφόρους, που εγκατέλειψαν τη Νέα Δημοκρατία, «κλίνοντας επί δεξιά» και να τους πείσει ότι η πολιτική, που ακολουθεί είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις παραδοσιακές αρχές της Νέας Δημοκρατίας...

Οι κεντρώοι ένα πράγμα θέλουν: Tην πολιτική σταθερότητα

Νομίζω πως εννοιολογικά όλοι συνεννοούμαστε όταν χρησιμοποιούμε το επίθετο «κεντρώος» στην πολιτική ορολογία. 

Είναι ο μετριοπαθής πολίτης, που έχει μια γενική εικόνα των πραγμάτων, χωρίς ιδιαίτερες ιδεολογικές ανησυχίες. 

Δεν έχει μια σταθερή πολιτική προτίμηση, κατά καιρούς έχει ψηφίσει όλα τα κόμματα εξουσίας και είναι αυτός επηρεάζεται αλλά και επηρεάζει στις δημοσκοπήσεις την παράσταση νίκης. 

Αυτόν τον πολίτη, με αυτά τα χαρακτηριστικά, ένα μόνον πράγμα τον ενδιαφέρει: η πολιτική σταθερότητα.
Οι κυβερνήσεις να εξαντλούν τις θητείες τους -για αυτό και στις δημοσκοπήσεις πάντα η πλειοψηφία των ερωτωμένων τοποθετείται αρνητικά στην προοπτική πρόωρων εκλογών- και να αποφεύγονται οι πάσης φύσεως αιφνιδιασμοί και οι ακραίες συμπεριφορές. 

Ένα μέρος από αυτούς καλύπτεται από το τρίπτυχο, που τόσο χλεύασαν οι «επαναστάτες» της Αριστεράς, «ησυχία-τάξη-και ασφάλεια», διότι το...

Η επιλογή Κ. Τασούλα, μια πολιτισμική και πολιτική στροφή

Σχετικά με την επιλογή του Κωνσταντίνου Τασούλα για την Προεδρία της Δημοκρατίας δεν πρέπει να κρίνουμε τις επιλογές αποκλειστικά από το υποτιθέμενο ή υπαρκτό πολιτικό πρόσημο τους. 

Δηλαδή εμφανίζεται μία εικόνα ως εάν οι επιλογές να είναι είτε «κεντροδεξιά» δηλαδή ο κύριος Τασούλας, είτε «κέντροαριστερά», δηλαδή ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Τάσος Γιαννίτσης ή Λούκα Κατσέλη.

Και αυτό διότι το μεγάλο πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία και ίσως ολόκληρη η Δύση, είναι η κατεύθυνση την οποία παίρνουν οι κοινωνίες και τα χαρακτηριστικά τα οποία θα έχουν απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν όπως το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, η ανάπτυξη ενός διαρκώς ενισχυόμενου πόλου που είναι ο πόλος της Ευρασίας και ειδικά για την Ευρώπη ο αυξανόμενος ρόλος της Τουρκίας.

Αυτά είναι τα μεγάλα προβλήματα και -δυστυχώς για μένα που προέρχομαι από την Αριστερά-, όπως...

Αριστερά της ακροδεξιάς

Τα τελευταία χρόνια, η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων στην Ελλάδα έχει τραβήξει την προσοχή των αναλυτών, αλλά αυτή η συζήτηση συχνά παραβλέπει τις βαθύτερες κοινωνικές τάσεις που συνέβαλαν στην άνοδό τους. 

Αντί να εστιάσουμε στα ίδια τα κόμματα, είναι κρίσιμο να εξετάσουμε τις αλλαγές που έχουν οδηγήσει πολλούς πρώην υποστηρικτές της κεντροδεξιάς να στραφούν προς την ακροδεξιά.

Η κεντροδεξιά παραμένει η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα. 

Κυβερνά κυρίως από το κέντρο, επιδεικνύοντας πραγματισμό στα περισσότερα ζητήματα, αλλά δεν διστάζει να επιβεβαιώσει τις συντηρητικές της αξίες όταν αυτό γίνεται απολύτως απαραίτητο. 

Ωστόσο, η αυξανόμενη απήχηση της ακροδεξιάς, ιδιαίτερα στην επαρχία και κυρίως τη Βόρεια Ελλάδα, δείχνει μια σημαντική κοινωνική μεταβολή. 

Πολλοί από τους σημερινούς ψηφοφόρους της ακροδεξιάς προέρχονται από κοινωνικές ομάδες που πριν από 20 χρόνια αποτελούσαν τη βάση της κεντροδεξιάς:...

Όχι δάκρυα για τον ΣΥΡΙΖΑ

Η φαρσοκωμωδία της αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει και παρακολουθείται με αμείωτο και εύλογο ενδιαφέρον από την κοινή γνώμη, την πολιτική τάξη, τα πολιτικά κόμματα και ποικίλα άλλα κέντρα οικονομικής ισχύος και ομάδων συμφερόντων. 

Διότι, εκτός των άλλων, πρόκειται για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ιδιαίτερα βέβαια παρακολουθείται από τα ΜΜΕ, που τροφοδοτούνται συνεχώς καθημερινά από τα ευτράπελα, τις ενδοκομματικές διαμάχες, τις χυδαίες αντεγκλήσεις, τον κυνισμό, τον τυχοδιωκτισμό, τις συκοφαντίες, την κτηνωδία της κομματικής νομενκλατούρας, τις προπηλακίσεις, τις συκοφαντίες, τις ίντριγκες, τις ύβρεις, τις φατρίες και φράξιες ων ουκ έστι αριθμός. Ανελέητος πόλεμος για το διαμερισμό των ιματίων.    

Αποκαλύπτεται σε όλο το μεγαλείο της, το πραγματικό περιεχόμενο του ανύπαρκτου «ηθικού πλεονεκτήματος» των ατόμων και της παράταξης που αποκαλείται Αριστερά, ένα λαϊκιστικό και νεοκομμουνιστικό απολίθωμα ιστορικά δοκιμασμένων και αποτυχημένων ιδεών που οδήγησαν...

Γαλλία: Ηττήθηκε το Λαϊκό Μέτωπο στην Εθνοσυνέλευση

Το στέλεχος του κόμματος του Εμάνουελ Μακρόν, η Γιαέλ-Μπράουν-Πιβέ επανεξελέγη στην τρίτη ψηφοφορία πρόεδρος της γαλλικής εθνοσυνέλευσης. 

Κέρδισε με σχετική πλειοψηφία τον υποψήφιο του Λαϊκού Μετώπου. 

Πώς συνέβη αυτό; 

Την ψήφισαν τα κόμμα της Δεξιάς και του Κέντρου. 

Ήταν μια ακόμα νίκη του ίδιου του Ε. Μακρόν καθώς, πέραν αυτής καθ΄εαυτής της εκλογής της συνεργάτιδάς του, φάνηκε πως μπορεί να συγκροτηθεί ο πυρήνας μιας νέας κυβερνητικής πλειοψηφίας, στον βαθμό βέβαια που οι...

Κυρ. Μητσοτάκης: Αποδείξαμε ότι μπορούμε να συνδυάσουμε τη Δεξιά με το μετριοπαθές Κέντρο (vid)

Το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών απέρριψε την Τρίτη (02/07) ο πρωθυπουργός στη συζήτησή του με τον Ενρίκο Λέτα στο 28ο Economist Government Roundtable, τονίζοντας πως θα διεξαχθούν το 2027.

Ο Κυρ. Μητσοτάκης απάντησε εμμέσως και στις αιτιάσεις του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, τονίζοντας το 2023 η ΝΔ πήρε ποσοστό 41% «και αποδείξαμε ότι μπορούμε να έχουμε ένα κεντροδεξιό κόμμα και ευρεία απήχηση που συνδυάζει δεξιούς πολίτες και μετριοπαθείς κεντρώους».

Σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν κατηγορηματικός:...

Οι ιδεολογικές αντοχές ενός Νεοδημοκράτη

Είναι γνωστό πως η Νέα Δημοκρατία είναι μια παράταξη της Δεξιάς και του Κέντρου, δύο διακριτών ρευμάτων της ελληνικής πολιτικής ζωής. 

Βέβαια, αυτοί οι δύο χώροι έχουν ανανεωθεί στα ιδεολογικά τους προτάγματα προσαρμοζόμενοι στις απαιτήσεις των καιρών. Αυτός ο χώρος της λεγόμενης Κεντροδεξιάς αποτελεί τον ιστορικό κορμό της Νέας Δημοκρατίας που κινείται γύρω από το 30%. 

Προφανώς δεν αρκεί για να αποκτήσει η παράταξη το απαιτούμενο πλειοψηφικό ρεύμα ώστε να κυβερνήσει, όμως χωρίς αυτό το 30% καταρρέει...

Το φάντασμα του λαϊκισμού και το παράδειγμα της Ελλάδας

Η διαπίστωση ότι η Ευρώπη κάνει στροφή προς την κεντροδεξιά, είναι κοινή και επιβεβαιώνεται σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων μηνών.

Όπως κοινός είναι και ο φόβος της ανόδου των ακροδεξιών στοιχείων σε πολλές χώρες, που επαναφέρουν πάνω από τη γηραιά ήπειρο το φάντασμα του λαϊκισμού. Σε αυτό το πολιτικό σκηνικό, είναι από τις φορές εκείνες, που η Ελλάδα δεν αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα προβληματισμού, αλλά αντιθέτως, κάποιοι μιλούν για παράδειγμα success story σε αυτή την περίοδο πολιτικών ανακατατάξεων στο ευρωπαϊκό στερέωμα.

Μετά τις εκλογές του Ιουνίου η Νέα Δημοκρατία, έχοντας λάβει ένα ποσοστό περί του 41% από τους ψηφοφόρους, καταγράφει στη δεύτερη θητεία της, τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, στο οποίο μετέχουν συνολικά δέκα αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων...

Οι Ευρωπαίοι απομακρύνονται από την Κεντροαριστερά

Οι κάλπες της 21ης Μαΐου στην Ελλάδα ανέδειξαν μία ιδιαίτερα ισχυρή κεντροδεξιά παράταξη που γίνεται και η μεγαλύτερη στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ)

Η έκβαση των τοπικών εκλογών που διεξήχθησαν μία εβδομάδα αργότερα στην Ισπανία ήλθε να «συμβαδίσει» με την τάση που έχει διαμορφωθεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης και έγκειται στη φθίνουσα δυναμική κομμάτων που ανήκουν στο χώρο της Κεντροαριστεράς-Σοσιαλδημοκρατίας και της ριζοσπαστικής Αριστεράς...

Σώτη Τριανταφύλλου: Το ταξικό μίσος της Αριστεράς δεν χωρά στο νέο πολιτικό σύμπαν

Η χώρα μας είναι σήμερα σε ένα διαφορετικό «σύμπαν» απ' ότι το 1981 και το 2015. 

Κι όμως, στις αριστερές διακηρύξεις περί φορολογίας αντηχεί το ταξικό μίσος, η προτροπή «Φάτε τους πλούσιους!». Αλλά, η παρόρμηση για ταξική εκδίκηση ηττήθηκε, ούτε ζούμε στην εποχή του «Ρομπέν των Δασών», τονίζει στο Liberal η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου σχολιάζοντας το δημόσιο λόγο της Αριστεράς.

Μιλά για τις οικονομικές και ταξικές αναλύσεις της αριστεράς που μπορούν να οδηγήσουν σε τερατώδεις πολιτικές, εξηγεί γιατί ο Μητσοτάκης θα αποφύγει το σύνδρομο του «βέβαιου νικητή», ενώ για την ακροδεξιά και τους φανατικούς χριστιανούς, θεωρεί ότι η είσοδος στη Βουλή όσων εκπροσωπούν τον θρησκευτικό ολοκληρωτισμό είναι φυσική απόρροια της μετακίνησης της Νέας Δημοκρατίας από τη λαϊκή, χριστιανική ή και βασιλόφρονα δεξιά, σε έναν χώρο ευρωπαϊκού κέντρου...

Η ακροδεξιά, το νέο παιδί της… ακροαριστεράς - Τα φαιοκόκκινα παιδία παίζει

Του Αθανασίου Παπανδρόπουλου
Οι φαιοκόκκινες δυνάμεις της Ευρώπης συμπλέουν και επωφελούνται από την κυριαρχία της αβεβαιότητας που προκαλούν οι αλλεπάλληλες κρίσεις στην υγεία, την οικονομία, το περιβάλλον και τη γεωπολιτική
Ο Φρανσουά Μιτεράν, ήταν ένας μεγάλος πολιτικός τακτικιστής και μέρος αυτής της ικανότητας του το όφειλε στο γεγονός ότι πριν ενταχθεί στο Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, είχε φλερτάρει με τον πεταινισμό και τη γαλλική ακροδεξιά.
Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όμως, κατάλαβε ότι για την Γαλλία και την Ευρώπη γενικότερα, είχε σημάνει η ώρα της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία αποτελούσε και σοβαρή ασπίδα απέναντι στον Κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό...

Υπάρχουν, άραγε, χρήσιμοι ηλίθιοι στη ΝΔ;

Στο τέλος ο κόσμος αποφασίζει, στην κάλπη. 

Ούτε κάποιο επαναστατικό συμβούλιο, ούτε κάποιο κονκλάβιο άεργων που κτίζει και γκρεμίζει κάθε μέρα άπειρες φορές τον κόσμο, απολαμβάνοντας το καφεδάκι του στο Κολωνάκι. Κι επειδή ξέρουν ότι στην κάλπη δεν βγαίνουν τα κουκιά, προσπαθούν να προκαλέσουν εσωτερικό πρόβλημα στη Ν.Δ. 

Μην γελιόμαστε! Οι συσχετισμοί δυνάμεων δεν έχουν αλλάξει. Οπότε, χρειάζεται να «ξεφορτωθούν» τον άνθρωπο που ενώνει το Κέντρο και τη Δεξιά, τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η ΝΔ χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο τιμόνι της θα...