Αποκαλύπτει το πώς η ελληνική Αριστερά, εγκλωβισμένη σε ιδεολογικές εμμονές, έχει χάσει κάθε ίχνος του «ηθικού πλεονεκτήματος» που επικαλούνταν για δεκαετίες.
Εδώ και χρόνια καλλιεργείται στην Ελλάδα ένας άκρατος αντισημιτισμός, συχνά μεταμφιεσμένος σε «αντισιωνισμό». Στην τελευταία διετία, με αφορμή τον πόλεμο στη Γάζα, αυτός κορυφώθηκε: ισοπέδωση της πραγματικότητας, ταύτιση του Ισραήλ με κατακτητή, αποσιώπηση της δράσης τρομοκρατικών οργανώσεων. Η στοχοποίηση της Γλυκερίας επειδή τραγούδησε εκεί δεν είναι τυχαία· είναι προϊόν αυτής της καλλιεργημένης προκατάληψης.
Την ίδια ώρα, ουδείς βρίσκει πρόβλημα στις συναυλίες και τα φεστιβάλ που διοργανώνει το ΚΚΕ, όπου συμμετέχουν δεκάδες καλλιτέχνες υπό ξεκάθαρη κομματική ταυτότητα. Εκεί δεν γίνεται λόγος για «ταύτιση» με ιδεολογίες. Όμως, η συμμετοχή σε μια πολιτιστική εκδήλωση στο Ισραήλ καταδικάζεται μετά βδελυγμίας. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, που φανερώνουν την πολιτική και ηθική υποκρισία...
