Το άλλο με το Τοτό το ξέρετε;...Με τα μέτρα Βενιζέλου η Ελλάδα θα αποπληρώσει τα χρέη της!

Φαίνεται ότι στη χώρα μας δεν τα πάμε καλά με την αριθμητική. Παρά το γεγονός ότι εδώ και 3,000 χρόνια οι αρχαίοι Έλληνες είχαν προχωρήσει τόσο πολύ στα μαθηματικά.

Σήμερα οι νεοέλληνες όχι στα μαθηματικά αλλά ακόμα και στην αριθμητική δυσκολευόμαστε.

Γιατί πώς να εξηγηθεί διαφορετικά το φαινόμενο ότι επί τόσους μήνες η κυβέρνηση με τόσα υπουργεία και με τόσους υπολογιστές δεν έχει καταφέρει να κάνει μια απλή πρόσθεση και μια απλή αφαίρεση.

Γιατί τόσο απλή αριθμητική χρειάζεται για να δει ο οποιοσδήποτε ότι

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ…

Ζούμε σε μία χώρα όπου:

- καταδικασμένοι για δολοφονίες στα πλαίσια τρομοκρατικής δράσης μιλούν σε εκπομπή διάσημου δημοσιογράφου για την “αξία της ζωής” και την “ομορφιά της δημοκρατίας”

- αυτοί που καταστρέφουν το τελευταίο προϊόν που μας απέμεινε να πουλήσουμε, τον τουρισμό, φωνάζουν να πληρώσει την κρίση η πλουτοκρατία

- ο διευθυντής του καναλιού που ζει από το φτηνό κουτσομπολιό και την ψευτογκλαμουριά εκδίδει βιβλίο για την τηλεόραση
- όλοι ζούσαν χρόνια με τη ρεμούλα, με το ρουσφέτι, με τη μίζα, με το αυθαίρετο, αλλά κανείς δεν αναγνωρίζει τον φταίχτη στον καθρέφτη του
- ενώ όλοι αναρωτιούνται πού είναι οι διανοούμενοι, ο μέγιστος εν ζωή Έλληνας συνθέτης αποδίδει τα πάντα σε συνομωσία των Αμερικανών και ξεμπερδεύει

Ζούμε σε μια χώρα όπου το μεγαλύτερο προσόν που θεωρώ ότι μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου είναι η άριστη γνώση ξένων γλωσσών και λίγα λεφτά για ένα εισιτήριο. 

Γιατί το ελληνικό Δημόσιο λειτουργεί παρά φύσιν

Η ζωή μας μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες, ακόμη και στις πιο απλές πράξεις της καθημερινότητας μας, βασίζεται πάνω στο ότι, αυτός που αναλαμβάνει ρίσκο ανταμείβεται. 

Πιο συγκεκριμένα, η βάση μας είναι ο εξής απλός κανόνας: 

Μεγάλο ρίσκο; Μεγάλο κέρδος. 

Μικρό ρίσκο; Μικρό κέρδος.  Κανένα ρίσκο; Κανένα κέρδος. Κάποιος που παίρνει μεγάλο ρίσκο και δικαιώνεται, κερδίζει το στοίχημα. 

Είναι επόμενο και λογικό να απολαμβάνει τα μέγιστα σε ανταμοιβή της προσπάθειας του. 

Παρομοίως, κάποιος που δεν αναλαμβάνει ρίσκο, δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να έχει την ιδία ανταμοιβή με κάποιον που αναλαμβάνει ρίσκο και κερδίζει.

Πρόσφατα o Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είπε ότι ο μέσος δημόσιος υπάλληλος παίρνει 40% περισσότερα από τον μέσο εργαζόμενο στην ιδιωτικό τομέα χωρίς να έχει το ρίσκο της απόλυσης και το άγχος που συνεπάγεται. 

Για ποιο λόγο όμως κάποιος να έχει μεγαλύτερη ασφάλεια, περισσότερο εισόδημα και γενικά καλύτερες εργασιακές συνθήκες αν δεν αναλαμβάνει περισσότερο ρίσκο; 

Η απάντηση είναι ότι δεν θα έπρεπε. Κάτι τέτοιο είναι ενάντια στους νόμους της φύσης.

Στην άγρια φύση, η ανταμοιβή για το ρίσκο που αναλαμβάνει ο θηρευτής είναι ένα γεμάτο στομάχι. Αν ο θηρευτής δεν αναλάβει το ρίσκο για πιάσει το θήραμα του, θα πεθάνει από ασιτία. Στη φύση η ανταμοιβή είναι η τροφή, στην κοινωνία είναι το χρηματικό έπαθλο. 
Παρομοίως λοιπόν, όταν μια κοινωνία δεν αναλαμβάνει ρίσκο...

Η παράλογη λογική της πολιτικής...

...βλάπτει σοβαρά την υγεία των πολιτών!

Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν κατάφερα ποτέ να καταλάβω πως λειτουργεί το μυαλό των πολιτικών, πιστεύω δε ότι το ίδιο πρόβλημα έχουν και πολλοί άλλοι πολίτες που το δείχνουν με διαφόρους τρόπους αντιδράσεως, είτε με εκφράσεις, είτε με χειρονομίες, είτε ακόμα και με "έκνομες" ενέργειες.

Αυτές δε οι τελευταίες, δηλαδή οι έκνομες ενέργειες, ανάλογα με την έντασή τους δείχνουν και το μέγεθος της σύγχυσης των φρένων των πολιτών που προκάλεσαν οι πολιτικοί.

Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η αδυναμία των πολιτών να κατανοήσουν τις πράξεις και τις ενέργειες της κάθε κυβέρνησης μέχρι του σημείου να διαταράσσεται η ομαλή λειτουργία μιας ολόκληρης κοινωνίας. 

Δεν εξηγείται διαφορετικά πως ......

"Εκτός από τον Μητσοτάκη να καταθέσει και ο Κόκκαλης"...

...ζήτησε πριν από λίγο ο Καρατζαφέρης !

 

Βόμβα έριξε πριν από λίγη ώρα μιλώντας στον 9.84 ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργος Καρατζαφέρης.
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση για το αν θα πρέπει να κληθεί να καταθέσει ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκης στην Εξεταστική Επιτροπή για την Siemens είπε:
«Μα ήδη ο πρόεδρος της Επιτροπής διαβάζοντας τον κατάλογο των μαρτύρων ανέγνωσε και το όνομα του Μητσοτάκη».
Ο Καρατζαφέρης επισήμανε ότι επιβάλλεται να καταθέσουν στην Εξεταστική τόσο ο Μητσοτάκης, όσο και ο υπουργός Μεταφορών της κυβέρνησης του '93 Γιάννης Κεφαλογιάννης.
Ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. προχώρησε ακόμη ένα βήμα από τα όσα υποστηρίζει τις τελευταίες μέρες. Ζήτησε να κληθεί στην Εξεταστική Επιτροπή για την Siemens και ο επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης.
«Πρέπει να απαντηθούν από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου τα όσα αφήνει ως υπονοούμενο ο Μητσοτάκης».
Μάλιστα, ο Καρατζαφέρης φρόντισε να στείλει μήνυμα και προς τον Αντώνη Σαμαρά, λέγοντας ότι αν δεν κληθεί ο Μητσοτάκης, θα φανεί σαν...

Πώς μαθαίνετε από τα λάθη σας

Γίνετε καλύτεροι μέσα από τα σφάλματά σας, ακολουθώντας τα παρακάτω βήματα κι έχετε στο μυαλό σας ότι όλοι κάνουμε λάθη. Σημασία, όμως, έχει το πώς ενεργούμε μετά.

- Παραδεχθείτε ότι κάνατε λάθος.
«Εάν δεν το παραδεχτείτε, το πιθανότερο είναι ότι θα το επαναλάβετε» σημειώνει ο Gerard I. Nierenberg, συγγραφέας του Do it right the first time (Κάντε το σωστό από την πρώτη φορά). Η αποδοχή του λάθους μπορεί να σας δημιουργήσει άσχημα συναισθήματα, αλλά αν είστε υπερβολικά αμυντικοί, θα δυσκολευτείτε να βελτιωθείτε. Όταν αναλαμβάνετε την ευθύνη για το λάθος σας, καθησυχάζετε με τον καλύτερο τρόπο όσους ανθρώπους επηρεάστηκαν από αυτό.

- Μην το παίρνετε προσωπικά.
«Πολλοί από εμάς συνδέουμε τη συμπεριφορά με την ταυτότητα – κάνουμε κάτι λάθος και άρα είμαστε κακοί άνθρωποι. Αυτό, όμως, μας εμποδίζει από την ...

Ο Μητσοτάκης θέλει να μιλήσει....

... θα ζητήσει να καταθέσει για την Siemens

 

Η απόφαση έχει ληφθεί εδώ και αρκετό καιρό. 

Ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκης θα ζητήσει να πάει να καταθέσει στην Εξεταστική Επιτροπή που θα διερευνήσει την υπόθεση της Siemens.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να αποστείλει το σχετικό αίτημα ακόμη και την επόμενη βδομάδα.
Ο Μητσοτάκης διατείνεται ότι έχει να διηγηθεί διάφορες ενδιαφέρουσες ιστορίες που σχετίζονται με την Siemens.
Οι ιστορίες του επιτίμου χρονολογούνται προ της εποχής Χριστοφοράκου.
Πρόκειται για γεγονότα που είχαν εκτυλιχθεί την εποχή που ο Σαμαράς αποφάσισε να ρίξει την κυβέρνηση της Ν.Δ.
Όσοι συνομιλούν με τον Μητσοτάκης, λένε ότι: «είναι έτοιμος να εκτοξεύσει ρουκέτες».
Μάλιστα, δεν θα διστάσει να δώσει διευθύνσεις και ονόματα.
Με όλα αυτά που ακούγονται η Εξεταστική για την Siemens, ίσως και να βγάλει τα περισσότερα λαβράκια.
Θα έχει απ' όλα.
Από Σημίτη και Τσουκάτο, μέχρι Καραμανλή και Μητσοτάκη. 
Μιλάμε για μεγάλο μπαξέ!

Ο γκουρού που περιγελούσε τους "γκουρού"

O Πήτερ Ντρούκερ (1909-2005), ο γκουρού του Μάνατζμεντ, που σφράγισε, για μισό και παραπάνω αιώνα με την παρουσία του, την παγκόσμια επιχειρηματική ζωή, έφυγε από τη ζωή, τη δεκαετία που πέρασε.
Αν ζούσε, θα μπορούσε, δικαιολογημένα, για πολλά πράγματα, να μας πει: "εγώ σας το είχα πει", αφού, με τα ξεκάθαρα, διορατικά γραπτά του μας επεσήμαινε, συνεχώς, υποκρυπτόμενους κινδύνους που δεν υποπτευόμαστε, απειλητικά φαινόμενα, που αγνοούσαμε ή ηχηρές συστημικές αδυναμίες, που αψηφούσαμε και που εκείνος, εκφραστικότατα, ονόμαζε: ασυνέχειες (discontinuities).

Μερικές από τις επισημάνσεις του:

- Μίλησε πρώτος για την ύπαρξη και τη σοβαρότητα των συστημικών κινδύνων.
Ο Ντρούκερ σπάνια ενοχοποιούσε άτομα. Επεσήμαινε την πηγή των δεινών στο σχεδιασμό των οργανισμών, στις αρχές τους, στις κατευθύνσεις τους, στις δυναμικές τους, στις δομές τους, στις διαδικασίες, στις ...

Το θράσος έχει τα όρια του...

Οι κάτοικοι άρχισαν να παίρνουν πρωτοβουλίες.Ο λαός αυτής της χώρας κατάλαβε,έστω και αργά, οτι αν δεν αντιδράσει δυναμικά δεν περιμένει απο κανένα, μα κανένα "δημοκρατικό εκπρόσωπό" του να τον δικαιώσει.
Αντιθέτως ο...βολευτής, έχει φροντίσει επιμελώς να βολέψει τους δικούς του ανθρώπους με απώτερο σκοπό το πολιτικό του ώφελος και οχι μόνο.
Το θράσος των βολεμένων επιχειρηματιών είναι τέτοιο που συνεχίζουν να προκαλούν το δημόσιο αίσθημα.
Ετσι,την ώρα που η κυκλοφορία στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Αθήνας, μετά τις κατολισθήσεις στα Τέμπη, διεξάγεται...

Ο "άγνωστος ευεργέτης"

Στέλνουμε τα παιδιά μας στο κρατικό σχολείο. 

Όταν αρρωσταίνουμε πάμε στο κρατικό νοσοκομείο, ζητάμε υπηρεσίες υψηλού επιπέδου από το κράτος. 

Έχουμε απαιτήσεις, αλλά οι περισσότεροι από εμάς δηλώνουμε στην εφορία μόλις 12.000 ευρώ εισόδημα το χρόνο. 
Θέλουμε, ζητάμε, απαιτούμε, αλλά τα πάντα τζάμπα. 

Αρκεί να πληρώνει ο διπλανός μας και όχι εμείς. 

Ο φοροφυγάς διαπράττει έγκλημα σε βάρος της πατρίδας και των συμπολιτών του. Η αρχή αυτή υπάρχει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες. Στην Ελλάδα, όμως, επικρατούν άλλα ήθη και έθιμα.  
Η φοροδιαφυγή είναι εθνικό σπορ, κλέβουμε δίχως ενδοιασμούς ο ένας τον άλλον και αισθανόμαστε, μάλιστα, και μια βαθιά εσωτερική ικανοποίηση γι΄ αυτό.

Παρ΄ όλα αυτά, θέλουμε κάποιος να πληρώνει το δάσκαλο στο σχολείο, το γιατρό στο νοσοκομείο. Ποιος είναι αυτός ο κάποιος; Έλα μου ντε! Χρόνια τώρα τον ...

Αργοπεθαίνει...

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda

Οι «κοτσάνες» του Πρωθυπουργού δεν είναι αθώες: Είναι «εντολές»!

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο πολιτικός της «κοτσάνας».

Άπειρες είναι οι «κοτσάνες» που κατά καιρούς εκτοξεύει και μένουμε εμβρόντητοι: 

Από το «θα τρέμουν τα συμφέροντα», μέχρι το « μηδέν εις το πηλήκιον»!

Ο Γ.Π., λόγω της πολιτικής του καχεξίας και της δραματικής φτώχειας των πνευματικών πόρων Παιδείας και Ψυχολογίας ελληνικής, λειτουργεί σαν ένας κακός Αμερικανός «πιστολάς». 
Αν δεν έχει γίνει το ανέκδοτο ακόμα της ελληνικής κοινωνίας αυτό οφείλεται...

Ανάλυσέ τους

Η ηλικία σας κυμαίνετε από 40 μέχρι 55 χρόνων. Είστε όλοι αυτοί που μας έλεγαν οι μανάδες μας να μην γίνουμε ποτέ: Μέτριοι. Μια παρέα από σπασικλάκια, βλαχαδερά και από κολεγιόπαιδα τρίτης κατηγορίας. Θέλατε να ζήσετε το αμερικάνικό σας όνειρο με ροζ δερμάτινη γραβατούλα, με γυαλάκια που θυμίζουν καθηγητάκο της παπαγαλίας ενώ στην παρέα σας οι εκπρόσωποι του γυναικείου φύλου είναι κάτι μεταξύ μυξοπαρθένας και κομπλεξικής ανέραστης 50αρας (το κομμωτήριο δε σε κάνει γυναίκα, μην ξεμαλλιάζεσαι άδικα).

Είστε οι κρίμα της ιστορίας. Βάλαμε στο τιμόνι της ελπίδας ...

Ελλάς: Η χώρα της "κονσέρβας"

Πάλι δεν βλέπω προκοπή. 

Η κατάσταση βαίνει από το κακό στο χειρότερο. 

Παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού, τα πράγματα επί της ουσίας δεν αλλάζουν.

Πρέπει επιτέλους να γίνει καταληπτό από όλους ότι η Ελλάς είναι μια χώρα βαθιάς συντήρησης. 

Δεν μας αρέσει το φρέσκο.

Έχουμε συνηθίσει την «κονσέρβα» και δεν την αλλάζουμε. 

Προσποιούμαστε ότι έχουμε γίνει προοδευτικοί ακουμπώντας σε κάποια νέα κοινωνικά δεδομένα όπως η σχετική αποδοχή της ομοφυλοφυλίας, των τατουάζ και του piercing, αλλά αυτά είναι εύκολα και ανούσια θέματα.
Αν δεν σε ενοχλεί η φούστα του Λάκη Γαβαλά ή το σκουλαρίκι στο φρύδι του νεαρού που συνοδεύει την κόρη σου, εύγε! 

Αλλά αυτό δεν είναι πρόοδος. 

Είναι συνήθεια.

Όταν μια κοινότητα θρηνεί νεκρούς αστυνομικούς

Αναρρωτιέμαι, τι οδηγεί εκατοντάδες ανώνυμους πολίτες να συμπαρασταθούν στο αστυνομικό τμήμα που έχασε 4 ανθρώπους του από τις σφαίρες ενός μισότρελλου.  

Γιατί αυτοί οι πολίτες αισθάνονται τους 4 νεκρούς αστυνομικούς ως δικούς τους ανθρώπους;  

Γιατί δεν τους βλέπουν ως μπάτσους, γουρούνια, δολοφόνους;  

Γιατί σε μια μικρή κοινότητα, χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από το λίκνο της δημοκρατίας, οι αστυνομικοί θεωρούνται δικοί μας άνθρωποι ενώ εκεί στο λίκνο, τους απαξιώνουμε ως επαγγελματίες και ως ανθρώπους;

Φταίει το σύστημα, θα πει κανείς.  Η αστυνομία έχει κακή προϊστορία στην Ελλάδα.  Οι αστυνομικοί είναι αγενείς και αμόρφωτοι.

Σύμφωνοι — οι δικαιολογίες τελειωμό δεν έχουν.

Υπάρχει όμως κάποιος θεσμός, κάτι τέλος πάντων στην Ελλάδα που να μην έχει κακή προϊστορία;

Είναι οι ταξιτζήδες, οι σερβιτόροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, ή οι πολιτικοί ευγενικότεροι και πιο καλλιεργημένοι από τους αστυνομικούς;   

Ο ασυνείδητος ή αδιάφορος οδηγός που παρκάρει πάνω στην ράμπα των πεζοδρομίων και πάνω στα ίδια τα πεζοδρόμια είναι πιο ευγενικός;  

Ο πίθηκος που καπνίζει μέσα στο αεροδρόμιο είναι πιο καλλιεργημένος;  

Εικόνα μας είναι και μας μοιάζουν οι αστυνομικοί.

Ζω σε μια μικρή κοινότητα δίπλα στο Σικάγο με τη δική της αστυνομία.  

Έπειτα από 6 χρόνια στην κοινότητα αυτή έχω γνωρίσει τους περισσότερους αστυνομικούς.  

Όταν με βλέπουν έξω από το σπίτι, σταματούν να πουν μια καλή κουβέντα.  Χαιρετούν στο δρόμο.  

Όταν λείπουμε σε ταξίδια παιρνούν και ρίχνουν μια ματιά στο σπίτι και μετά στέλνουν email: πέρασα από το σπίτι και όλα φαίνονται εντάξει.  

Αν ξεχάσω την πόρτα του γκαράζ ανοιχτή το βράδι σταματούν, αφήνουν σημείωμα στο αυτοκίνητό μου, και την κλείνουν.  Κι όταν καμιά φορά τους χρειαστώ και πάρω το 911  (τον δικό μας αριθμό έκτακτης ανάγκης δηλαδή) έρχονται το πολύ σε 2 λεπτά.

Οι αστυνομικοί αυτοί είναι γείτονες, συμπολίτες, και αξιόπιστοι επαγγελματίες.  

Οι ίδιοι δεν ανέχονται μισοτελειωμένες δουλειές ούτε διεφθαρμένους συναδέλφους.  

Στις στολές τους έχουν διακριτικά με το επώνυμό τους και τον αριθμό τους.  

Περιπολούν στις γειτονιές.  

Θυμάμαι μια καλοκαιρινή νύχτα πριν αρκετούς μήνες που δεν μου κολλούσε ύπνος και στις 2 η ώρα βγήκα βόλτα με τη σκυλίτσα μας.  Ο αστυνομικός ήταν σταματημένος στην αλέα πίσω από το σπίτι μας για το νυχτερινό του πόστο και με χαιρέτησε.  

Τα καλοκαίρια, όταν έχουμε πάρτι στη γειτονιά (παράδοση αποτελεί εδώ το block party) και κλείνουμε το δρόμο μπροστά από τα σπίτια μας για ν’ απλωθούμε με την άνεσή μας, έρχεται αστυνομικό όχημα και πυροσβεστική αντλία για να παίξουν τα πιτσιρίκια.  

Ανάβουν τα φώτα οι οδηγοί, αφήνουν τα παιδιά να περιεργαστούν τον εξοπλισμό, και τα οχήματα έκτακτης ανάγκης γίνονται για λίγο παιδική χαρά.

Αυτοί οι αστυνομικοί δεν είναι μπάτσοι ούτε γουρούνια ούτε δολοφόνοι.  

Είναι μέλη της κοινότητάς μας, είναι άτομα στα οποία έχουμε εμπιστευθεί μεγάλη ευθύνη.  

Και γι αυτό δεν τους απαξιώνουμε ούτε ως ανθρώπους ούτε ως επαγγελματίες ακόμη κι όταν κάποιος συνάδελφός τους αποδειχτεί ανάξιος της εμπιστοσύνης μας.  

Ακόμη κι εδώ, εικόνα μας είναι οι αστυνομικοί και μας μοιάζουν.

(Λουλούδια και συλληπητήριες κάρτες από τους κατοίκους του Lakewood έξω από το αστυνομικό τμήμα που έχασε 4 αστυνομικούς. Η φωτογραφία είναι από τους NYT.)
01.12.2009. Του λ:ηρ

Εσύ κι εγώ

Η ρυπογόνος ύπαρξή σου δεν καταλαβαίνει ότι η βία που ασκείς δεν εκπορεύεται μόνο από την άρρωστη και βλακώδη κομματική οντότητα που με πάθος υποστηρίζεις.

Σίγουρα ο οσφυοκάμπτης εγκέφαλός σου δεν καταλαβαίνει ότι η καταπίεση και η αδικία μπορούν να γεννήσουν βία.

Δεν θα μιλήσουμε εδώ για τους βίαιους που στήνουν τα αφεντικά σου με ηχηρά ονόματα για να κάνουν τα παιχνίδια τους.

Εδώ θα μιλήσουμε για σένα και για μένα.

Δεν ζήτησα τίποτε, για να μη χάσω την πατρογονική εστία μου πληρώνω τα πάντα όπως τα ορίζει ο κάθε κλέφτης που επιλέγεις για κυβερνήτη.

Δεν απαίτησα τίποτε, όταν με ξεφτιλίζεις στις ουρές των δημόσιων μπορντέλων που δημιούργησες ασκώντας βία ακόμη και στην τελευταία τελεία της υπομονής μου.

Τίποτε δεν κάνω όταν βιάζεις το μυαλό μου και το μυαλό των παιδιών μου με την καθημερινή πρακτική σου στους δρόμους και στην κοινωνία.

Πήρες όλα τα δικαιώματα και δεν έχω κανένα.

Εσύ κι εγώ.

Μόνο δυο άνθρωποι με διαφορετικές αντιλήψεις που ο ένας ασκεί βίαια την εξουσία που του παρέχει η ελευθεριότητα στον άλλον.

Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ ότι η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη και έχει ένα τέρμα;

Πριν σου πω τι μπορεί να κάνει μια εξαντλημένη υπομονή, άκουσε τούτο.

Την επανάσταση σήμερα δεν θα την κάνει κανένα όπλο και κανένας καταπιεσμένος γιατί η εικονική πραγματικότητα που σου δημιούργησαν σε έκαναν πλειοψηφία.

Μην ακούς για πυρήνες και τέτοια άλλα κουραφέξαλα.

Αυτά τα κάνουν για να σε τρομάξουν λίγο παραπάνω και να γίνεις πιο πιστός.

Να θυμάσαι ότι σε σένα στηρίζονται και θα σε έχουν πάντα στα πούπουλα εφ’ όσον σε αρμέγουν και ακολουθείς πιστά τις εντολές τους.

Όμως εσύ γιατί πρέπει να βασανίζεις εμένα;

Τι ζηλεύεις από την διαφορετικότητά μου;

Τα έχεις όλα και δεν έχω τίποτε.

Αυτοκίνητα, σπίτια, τράπεζες, life style εσύ το διάλεξες.

Το μόνο που σου ζητώ εδώ και χρόνια είναι να σεβαστούμε την ανθρώπινη υπόστασή μας, τίποτε άλλο.

Τι δεν σε βοηθάει να το καταλάβεις;

Μήπως εκτός από τη δόση του δανείου πρέπει να σκεφτείς και τον συνάνθρωπό σου;

Σου το λεω μετά βεβαιότητας ότι είσαι η λύση για την επανάσταση.

Η αλλαγή στον τρόπο που με αντιμετωπίζεις μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στην κοινωνία.

Προς θεού δεν σου μίλησα για το κόμμα σου.

Για σένα και μένα μιλάμε.

Η ιστορία θα σε γράψει με λαμπρά γράμματα θα είσαι ο πρώτος επαναστάτης που άλλαξε την κοινωνία, χώρια που θα αρχίσεις να νιώθεις τα αισθήματα να κατακλύζουν τους θύλακες του μυαλού σου.

Που ξέρεις μπορεί να πνίξουν και το πρόβλημα του δανείου.

Το όνειρό σου να γίνεις ο πρώτος Che με SUV θα γίνει πραγματικότητα.

Θα σε βάλουμε εικόνα στα σπίτια μας σαν λυτρωτή.

Πρέπει να το πιστέψεις.

Μόνο εσύ μπορείς να κάνεις την επανάσταση.

Για το τέλος θέλω να σου πω ότι πραγματικά δεν θα ήθελες να ξέρεις τι μπορεί να κάνει μια εξαντλημένη υπομονή.

Simple Man

Τρομoκρατία & βλακεία πάνε χέρι-χέρι

γράφει η Αλεξία Κονάχου Αστουριάν

Θυμάμαι, παλιά, κάποιοι είχαν το θράσος -και προφανώς τους λόγους τους- να προσεγγίζουν την τρομοκρατία με μια κάποια ρομαντική διάθεση… Οι «ιδεολόγοι», οι αντι-ιμπεριαλιστές, οι επαναστάτες, οι αντι-εξουσιαστές, τα πρώην οργισμένα νιάτα, οι σύγχρονοι Ρομπέν, οι εκδικητές της φτωχολογιάς… Και να σου, μετά, οι αναλύσεις για το φαινόμενο και δώσε «σεντόνια» η αρθρογραφία για τα βαθύτερα αίτια που όπλισαν το χέρι του αγανακτισμένου τρομοκράτη… Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, καθόταν κάποιος «πυροβολημένος», έγραφε με τα πόδια ένα ακατανόητο σχιζοειδές π@π@ρο-κείμενο -γνωστό αλλιώς και ως προκήρυξη, μέσω του οποίου οι υπεύθυνοι αναλαμβάνουν εκ του μακρόθεν την ευθύνη- και άρχιζε το πολυήμερο πανηγύρι του τι θέλει να πει ο «ποιητής», ποιους «στοχοποιεί», ποιο είναι το προφίλ των δραστών, ποιο το κοινωνικό τους υπόβαθρο κοκ. Συχνά πυκνά, θυμάμαι, έβγαιναν ορισμένοι και μας έλεγαν ότι εκ των κειμένων των προκηρύξεων προκύπτει ότι οι δολοφόνοι είναι υψηλού μορφωτικού επιπέδου… Ολα αυτά βέβαια έως ότου άρχισαν να γίνονταν οι πρώτες συλλήψεις. Αφότου λοιπόν έκλεισε ο κύκλος «17Ν», η μισή χώρα έπεφτε από τα... σύννεφα και η άλλη μισή μειδιούσε πικραμένη και αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν ένα μάτσο «μπαγλαμάδες» θρησκόληπτοι, ιδεολόγοι ταβλαδόροι, «γιαλαντζί» αναρχικοί και κακομαθημένοι από τη μαμά τους αντιδραστικοί τεμπέληδες, που είναι ζήτημα αν κατάφεραν να διαβάσουν (ολόκληρα) πάνω από 2 βιβλία στη ζωή τους, να διασύρουν διεθνώς τη χώρα και τους πολίτες της. Ακόμα έχω τη φωτογραφία στο μυαλό μου… Ενας από τους Ξηρούς να συμμετέχει ως guest κομπάρσος με τη λύρα του σε video clip «γνωστής» τραγουδίστριας της εποχής… Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν οι τρομοκράτες οι ικανοί που επί ατελείωτα χρόνια κάλυπταν τα ίχνη τους και διατηρούσαν το «μύθο» τους, ήταν οι Αρχές που δεν ήταν σίγουρες αν έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους. Eυτυχώς σήμερα ρομαντισμός και τρομοκρατία έχουν πάψει να συγκατοικούν. Λίγοι είναι οι γραφικοί που απέμειναν να ψάχνουν ιδεολογικό υπόβαθρο στο ακατοίκητο... κεφάλι της τρομοκρατίας. Ακόμη και αυτοί έχουν αρχίσει να κρύβουν τις «τάσεις» τους, αντιλαμβανόμενοι ότι ο κόσμος δεν βρίσκει καμία δικαιολογία ούτε στην αλητεία ούτε στο φόνο. Ουδείς ενδιαφέρεται για το προφίλ του «επαναστάτη» ή το κοινωνικο-οικονομικό του υπόβαθρο. Αυτό που θέλει είναι να πάψουν να κυκλοφορούν δολοφόνοι ελεύθεροι ανάμεσά μας. Οταν με το καλό τους μπαγλαρώσουν, θα έχουμε όλο το χρόνο να αναλύσουμε το προφίλ τους και ας βγάλουμε τα πολύτιμα για την κοινωνία μας συμπεράσματα. Αν και κάτι μου λέει ότι θα αρχίσουμε πάλι να κατρακυλάμε από τα σύννεφα... Διάβαζα τις προάλλες κάποια άρθρα σχετικά με το τι «οπλίζει» το χέρι ενός τρομοκράτη, ποιες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες δημιουργούν αυτούς τους ανθρώπους. Οταν ολοκλήρωσα έμεινα με την αίσθηση ότι στην Ελλάδα η τρομοκρατία έχει και αυτή τις «ιδιαιτερότητές» της. Ενα από τα πρώτα μου συμπεράσματα ήταν ότι αποκλείεται να υφίστανται «οργανώσεις», καθώς στην Ελλάδα ουδείς δρα οργανωμένα (ούτε καν το λεγόμενο οργανωμένο έγκλημα)… ο καθείς πορεύεται στο δικό του χαβά! Ασε που οι περισσότεροι δηλώνουν αντι-εξουσιαστές και «αναρχικοί» και όπως είναι φυσικό απωθούνται από την ιεραρχία και τους κανόνες … Το δεύτερο συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι ο περιορισμός των ατομικών ελευθεριών, που είναι μια ακόμη βασική προϋπόθεση για τη γένεση τρομοκρατών, δεν υφίσταται στην Ελλάδα. Είναι γνωστό ότι στη χώρα μας ο καθένας μπορεί να πει και να κάνει ό,τι του «κατέβει» με μεγάλη ευκολία. Η φτώχεια επίσης δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο, καθώς στις μέρες μας οι φτωχοί δεν έχουν ούτε το χρόνο, ούτε το χρήμα να αγοράζουν οπλοπολυβόλα και να τρέχουν με κλεμμένες μηχανές για να χτυπήσουν το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς τους. Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο όμως θα μπορούσε άνετα να θεωρηθεί ύποπτο για τη δημιουργία τρομοκρατών. Οσο πιο καλλιεργημένος είναι ένας άνθρωπος τόσο πιο δύσκολα ενδίδει στη βία. Οσο πιο μορφωμένος τόσο πιο «τυχερός» στη ζωή. Θα του δοθούν περισσότερες ευκαιρίες και η αποτυχία θα υπάρξει ως εμπειρία και όχι ως στάση ζωής. Κακά τα ψέματα, στις δικού μας «δυτικού» τύπου κοινωνίες τρομοκράτης μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε θυμωμένος άνθρωπος διαθέτει χαμηλή νοημοσύνη, περιορισμένες ικανότητες και όπλο. Τι είναι η «νέα τρομοκρατία»; Ο όρος «νέα τρομοκρατία» έχει εμφανιστεί εδώ και μία περίπου δεκαετία μεταξύ των μελετητών του φαινομένου και υποστηρίζει ότι υπάρχουν αλλαγές στη δομή, στο είδος των ανθρώπων που συμμετέχουν σε τρομοκρατικές πράξεις και στη σχέση που έχουν οι άνθρωποι αυτοί με τη βία. Σύμφωνα με τους μελετητές, η δομή των τρομοκρατικών οργανώσεων είναι πλέον περισσότερο «δικτυακή», αποτελείται δηλαδή από πολλούς αυτόνομους πυρήνες που λειτουργούν χωρίς να υπόκεινται στον άμεσο έλεγχο μιας κεντρικής διοίκησης, γεγονός το οποίο τους εξασφαλίζει περισσότερη προσαρμοστικότητα. Οι νέου αυτού τύπου τρομοκράτες δεν είναι οργανωμένοι ούτε εκπαιδευμένοι. Συγκεντρώνονται σε ομάδες μόνο για να εκτελέσουν ένα χτύπημα και μετά διαλύονται. Η ύπαρξή τους στο χρόνο εξαρτάται από την αποφυγή σύλληψής τους έπειτα από κάθε χτύπημα και την επιβίωσή τους μετά από κάθε χτύπημα. Δύο ακόμα χαρακτηριστικά της «νέας τρομοκρατίας», είναι η χρήση νέων τεχνολογιών, όπως το διαδίκτυο και φυσικά η απουσία αιτημάτων, η ικανοποίηση των οποίων θα μπορούσε να αποτρέψει ένα τρομοκρατικό χτύπημα.

Mανώλης Ρασούλης: Ο…Τηλε-Έλληνας δεν αντιστέκεται σε τίποτα!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ...ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΔΑ

«Ο σημερινός …τηλε-Έλληνας δεν λέει ούτε «όχι» ούτε «ναι».

Δεν αντιστέκεται σε τίποτα. Γίναμε Αμοραλιστάν»

τονίζει ο ανατρεπτικός στιχουργός Μανώλης Ρασούλης σε μια…εκτός ελέγχου συνέντευξή του στη ΣΦΗΝΑ.

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου ερωτικοπολιτικού C D «με τον Ομπάμα αντάμα», ο διανοούμενος του ελληνικού τραγουδιού υπογραμμίζει ότι ακούγεται στην …Ιαπωνία, αλλά όχι στην Ελλάδα.

Και μιλάει για: Ομπάμα, Ταλιμπάν, Μέση Ανατολή, Παλαιά Διαθήκη, τράπεζες, μετανάστες, αρχηγούς κομμάτων, ζωή, θάνατο, χρώματα, λουλούδια.

Χωρίς να παραλείπει τον άνθρωπο που… λατρεύει να «μισεί» (από τον …περασμένο αιώνα) : Τον Γιώργο Νταλάρα.

Δύσκολα να τον εντοπίσεις. Τον συνάντησα στο σπίτι της αδερφής του. Στα Πατήσια. Εκεί μένει όσες φορές κατεβαίνει από τη Θεσσαλονίκη που τον έχει «κλέψει» τα τελευταία χρόνια.


Πάμε «με τον Ομπάμα αντάμα», μετά από αντιϊμπεριαλιστικό αγώνα τόσων ετών;
Πάμε, με την έννοια του αντιρατσισμού. Να θυμίσω ότι το 1976 ο Μάνος Λοίζος με είχε βάλει και τραγούδησα, μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη, τα «νέγρικα» σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη, δηλαδή τα …Νεγρεπόντικα. Ήταν τα αιτήματα των μαύρων, «λευκέ θέλω και γω να ζήσω» κλπ. Διότι μέχρι το 60 στην Αμερική δεν τους έβαζαν ούτε στο λεωφορείο. Και τώρα έγινε μια ανατροπή. Η ζωή μας έκανε ένα σεμινάριο ξαφνιάσματος με την εκλογή ενός μαύρου στην ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι και ωραίος σαν παρουσιαστικό, φιλάει τη γυναίκα του, χορεύουνε, προσέχει τις κόρες του, προσπαθεί να κάνει ένα νόμο για το σύστημα υγείας, προωθεί την αποπυρηνικοποίηση. Βέβαια, στέλνει στρατό στο Αφγανιστάν, αλλά και τα όσα συμβαίνουν εκεί με τους Ταλιμπάν είναι απαράδεκτα, όταν απαγορεύουν στις γυναίκες να πάνε σχολείo και τους ρίχνουν βιτριόλι.

Πάντως ,κάποιες από τις λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις κρυφοκοιτάζουν προς τους Ταλιμπάν στο όνομα ενός τυφλού αντιαμερικανισμού.
Εγώ βασανίζομαι πολύ με όλα τα συμβαίνοντα και όλα τα φαινόμενα. Γι ‘αυτό πηγαίνω στη Μέση Ανατολή, στο Τελ Αβίβ, στην Ιερουσαλήμ. Εκεί στρίβω σε ένα σοκάκι και βλέπω μια γυναίκα με μπούργκα και κάθομαι και σκέπτομαι: αν αυτές θέλουν να εκφράζονται έτσι, ποιος είμαι γω που θα τους πω να φοράνε μπικίνι;

Εσείς νοιώθετε δυτικά της ανατολής η ανατολικά της δύσης;
Είμαι υπέρ της υπέρβασης με ένα όραμα το πώς θα σώσουμε τον πλανήτη. Δεν υποστηρίζω ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν θέλω να επιβάλω σε κανένα τίποτα. Έχω ένα τακτ. Μετά απ’ όλα όσα έχουν γίνει, πιστεύω ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να σκοτώσει τον άλλο. Και το μήνυμα αυτό πάει προς όλες τις πλευρές.

Δεν πρέπει να ρισκάρουμε ένα πυρηνικό πόλεμο γιατί αυτός ο πόλεμος θα γίνει με πυρηνικά όπλα και αυτό μπορεί να μας αφανίσει όλους.

Η Σοβιετική Ένωση μας άφησε ένα Τσερνομπίλ, ο καπιταλιστικός κόσμος μας έδωσε μια κρίση. Όσον αφορά τα περί ανάκαμψης, τα ακούω βερεσέ. Το αυτοκίνητο, που ήταν μέρος της ευτυχίας του ανθρώπου, έγινε εστία ρύπανσης,.

Η ΝΑΣΑ ψάχνει να βρει ένα νέο πλανήτη.Στην Ανταρκτική ψάχνουμε νέα κιβωτό. Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι υπάρχει μια ένταση, μια τσίτα σε όλο τον πλανήτη. Γι’ αυτό πηγαίνω στη Μέση Ανατολή προκειμένου να αποτρέψω ένα παγκόσμιο πόλεμο, να γεφυρώσω το χάσμα Παλαιστινίων και Ισραηλινών με το τραγούδι και με μια θεωρία που έχω για την κοινή τους καταγωγή που είναι σύμπραξη του Κρητικού πολιτισμού με την 18η δυναστεία της Αιγύπτου. Έχω ήδη κυκλοφορήσει ένα δίσκο στο Ισραήλ σε μουσική Γεχούδα Πόλικερ, ενός Εβραίου με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη και εκεί τραγουδάμε για τη συμφιλίωση των δύο εθνοτήτων. Στο Ισραήλ τρελαίνονται για την ελληνική μουσική. Τον Καζαντζίδη τον έχουν πάνω από τον…Αβραάμ. Τώρα ξέρουν και μένα.

Φαντάζομαι ότι εσάς σας έχουν στο ίδιο ύψος με το… Μωϋσή…
Εγώ προετοιμάζω μία Έξοδο ιδεολογική και των δύο κοινών λαών πέρα από την Παλαιά Διαθήκη, που είναι γεμάτη από προπαγάνδα ανάμεσα σε κάποιες αλήθειες. Εν πάσει περιπτώσει η εποχή μας είναι φοβερή και μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα έγραψα το τραγούδι που λέει «δεν ξέρω τι να παίξω στο λαό/ να παίξω κάτι χαρωπό/ το βύσσινο ας μένει/ να παίξω κάτι τραγικό/ κανείς δεν το αντέχει».

Που είναι η αριστερά σε όλη αυτή τη δίνη;
Η αριστερά είναι ήταν ένα ηθικό όραμα. Μετά έγινε μηχανισμός με το Στάλιν που παραποίησε το όραμα και πλήγωσε την εργατική τάξη. Όπως συνέβη και με τον χριστιανισμό. Πιστεύω ότι ιστορικός άνθρωπος έχει φρακάρει. Ζούμε σε ένα προθάλαμο διαστημικού πολιτισμού, καθώς όλα τα παιδιά παίζουν στα δάκτυλα τα ίντερνετ όντας οι μελλοντικοί κοσμοναύτες. Αύριο μεθαύριο αν μια εταιρεία τους πει «ελάτε δω μαζευτείτε 20.000 να σας πάω στον πλανήτη Άρη» θα τρέξουνε σωρηδόν φτάνει εκεί να έχει ίντερνετ.

Ζούμε τη μετάβαση στον ψηφιακό πολιτισμό η στην ψηφιακή ψύχωση;
Είμαστε σε εποχή μάρκετινγκ. Στις πωλήσεις τα πάντα είναι θέμα αμπαλάζ. Δίνουμε έμφαση στο περίβλημα αντί στο περιεχόμενο. Στο τσόφλι. Πάρτε παράδειγμα το αυγό. Είναι σαν ένα έθνος. Έχει το τσόφλι του που είναι το κράτος και μέσα κυοφορείται ο Γλάρος Ιωνάθαν που προορίζεται να πετάξει στους ουρανούς. Όταν όμως το τσόφλι, λειτουργώντας ως μηχανισμός, αρνείται να σπάει , ώστε να υπάρξει η λύτρωση του πουλιού, τότε έχουμε πρόβλημα με την καταπίεση που ασκεί ο μηχανισμός. Το ίδιο συμβαίνει και με το τραγούδι μας. Δεν αφήνουν οι μηχανισμοί να λευτερωθούν τα τραγούδα που κυοφορήσαμε, τα τραγούδια –γλάροι Ιωνάθαν. Στην προκειμένη περίπτωση, μηχανισμοί είναι τα μεγάλα μουμουέ. Το λέω σε ένα από τα καινούργια μου : «άσε τα μουμουέ να λένε τις ειδήσεις/ εμείς δεν θ’ αλλάξουμε μυαλά και συνειδήσεις»

Τόσο σπουδαίο είναι το τραγούδι για τη πορεία ενός έθνους;
Το λαϊκό , που είναι ο πυρήνας του ελληνικού τραγουδιού, είναι σύμφυτο με την πορεία του έθνους, του οποίου θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια το 2021. Με αυτή λοιπόν την προοπτική έχουμε σκοπό με τον Χρήστο Νικολόπουλο να κάνουμε μια τριλογία ώστε να ενισχύσουμε τον πυρήνα του ελληνικού τραγουδιού, διότι τώρα τις διάφορες ντερεκτίβες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχει κάτι κούφιο στην Ελλάδα. Σήμερα οι νέοι που μπαίνουν στο τραγούδι μπαίνουν ως …γιάπηδες. Οι εταιρείες επιδιώκουν μόνο το κέρδος, ακόμα και …Ουκρανές θα έφερναν, ακόμα και πορνοστάσια θα έκαναν. Λίγη ποιότητα ρε παιδιά:! Εδώ ούτε η εταιρεία δεν ανακοίνωσε καν το δίσκο μας!

Τελικά ο σημερινός Έλληνας σε τι κάνει αντίσταση;
Ο σημερινός τηλε-Έλληνας δεν αντιστέκεται. Είναι μια μάζα που την έχει διαμορφώσει η λογική του σούπερ μάρκετ και οι τράπεζες. Η Ελλάδα έγινε τραπεζιστάν. Καλά είναι τα δάνεια, αλλά κράτα και τα μπόσικα. Το δικό μου σλόγκαν είναι: «Εγώ τις θέσεις κι’ αυτοί τις καταθέσεις». Ζούμε σε μια παρακμιακή κατάσταση. Στη χώρα της βίζιτας είμαστε και εγώ μιλάω για μια ηθική και τρίχες κατσαρές, σου λέει ο άλλος. Γίναμε αμοραλιστάν.

Σε τι λέει όχι ο σύγχρονος Έλληνας;
Σε τίποτα δεν λέει όχι και σε τίποτα δεν λέει ναι! Υπάρχει σύγχυση. Άλλα λέμε, άλλα εννοούμε, άλλα κάνουμε. Δεν καταλαβαίνει ο κόσμος από μόνος του τις καταπακτές και τα κόλπα που του έχουν στήσει. Κι αφού δεν υπάρχει ένα Χατζιδάκις, εμείς πρέπει να τον προϊδεάζουμε. Τρώει την ουρά του ο Έλληνας. Εγώ τον ονομάζω Ευτύχη Δυστυχίδη. Και ψάχνει συνεχώς τον πλούτο.

Εσείς έχετε βγάλει λεφτά;
Δεν έχω τίποτα. Είμαι φτωχός. Μένω στο ενοίκιο και πληρώνω 400 ευρώ στη Θεσσαλονίκη. Είμαι ένας προλετάριος του πνεύματος. Πλούτος μου είναι τα τραγούδια μου. Τα μόνα λεφτά που βγάζω είναι από τις πωλήσεις που τώρα κάνω στην Ιαπωνία. Βλέπετε, έχω γένια, έχω και ..γεν. Το «ζήλια μου» με την Αλεξίου το ξέρουν οι Γιαπωνέζοι. Υπάρχουν κομπανίες με μπουζούκια. Στην Τουρκία ακούγεται το «όλα σε θυμίζουν», το «τέλι τέλι κάλπικε ντουνιά», το «πες μου πως γίνεται».

Μήπως στη Ελλάδα είσθε πια τιμημένος στρατηγός, αλλά με αποδεκατισμένο στρατό;
Τώρα με αναγνωρίζουν πιο πολλοί. Το θέμα δεν είμαι εγώ. Το θέμα είναι η Ελλάδα που φθίνει. Αυτό προσπαθώ να αποτρέψω. Δεν πάμε να ανατρέψουμε το στάτους…

Δεν θέλετε την καταστροφή της αστικής τάξης…
Ίσα ίσα που «υπάρχουν και καλά παιδιά», όπως λέει και ο Καζαντζίδης. Κι’ αν υπάρχει ένας καλός αστός οφείλουμε να τον προφυλάξουμε απ’ όλο αυτό το λεφούσι που έχει εισβάλει στις πόλεις. Όχι ότι έχω κάτι εναντίον των ξένων. Έχω δουλέψει με διάφορες φυλές, αλλά έχει γίνει η Αθήνα μια βρωμούπολη. Δεν είναι πια το «μικρό γαλάζιο κρίνο» του Χατζιδάκη.

Πως βλέπετε τον νέο Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου;
Ήμουν ένα από το ένα εκατομμύριο που το ψήφισε, γιατί όταν το 1986 ήρθε στην Κρήτη ο Ινδός δάσκαλός μου Μπαγκουάν Σι Ραζνί ο Γιώργος του έδωσε άδεια κόντρα στους αμερικάνους που του είχαν ρίξει ραδιενέργεια. Τώρα όμως είμαι έτοιμος να συγκρουσθώ μαζί τους γιατί αυτοί μιλάνε για τον …πολιτικό πολιτισμό και εγώ για το ατόφιο πολιτισμό. Εκείνοι με τσόφλι, εγώ με τον Γλάρο-Ιωνάθαν

Τον Καραμανλή;
Πολύ συμπαθητικός , καλός άνθρωπος, Καζαντιδιστής. Δεν καταβαραθρώθηκε ως άτομο αλλά ως πολιτική κρίση και τα φόρτωσε στο Γιώργο για να πληρώσει τη νύφη.

Παπαρήγα;
Την εκτιμώ γιατί παλεύει η γυναίκα ,όμως το ΚΚΕ είναι πλέον ένα συνδικαλιστικό όργανο, γιατί, ποιος πιστεύει ότι θα πάρουν τα χειμερινά ανάκτορα;

Καρατζαφέρης;
Έξυπνος άνθρωπος, της πιάτσας. Όμως ενώ το πρωί μιλάει για την πατρίδα το βράδυ βάζει συνεχώς αμερικάνικα κλιπάκια στο Τηλε Άστυ.

Τσίπρας;
Συμμαθητής με την κόρη μου ήταν το 90 τόσο και του χρωστάει μια κλωτσιά γιατί τότε ήταν με την ΚΝΕ και αντιδρούσε στις καταλήψεις με βάση τη γραμμή του κόμματος. Όσοι έχουν περάσει από το ΚΚΕ έχουν μια συνωμοτικότητα, κάτι σαν τον Μπάμπη τον Φλου.

Ας πάμε αλλού: Ζείτε το θάνατό σας;
Δεν τον σκέπτομαι για να μην καταλήξω στο τρελοκομείο. Έζησα σε μια καλή εποχή του ανθρώπινου είδους και τώρα γράφω την αυτοβιογραφία μου. Να μην είμαι και …«αφχάριστος» , που λέει και η μάνα μου στην Κρήτη.

Τι φοβάσθε;
Φοβάμαι τις μάζες που εκεί που σε παινεύουνε μπορούν να σε καταβαραρθρώσουνε .Κι εγώ θέλω προλάβω να τελειώσω το έργο μου.

Ποιο χρώμα σας αρέσει;
Λατρεύω το άσπρο γιατί περιέχει όλα τα χρώματα.

Ποιο λουλούδι;
Το γιασεμί.

Το αγαπημένο αντικείμενο;
Το στυλό.

Ποιόν άνθρωπο ζηλεύεις;
Τώρα κανένα. Παλιά , ίσως τον Μπράντ Πητ.

Ποιον μισείς;
Γενικά, μισώ έναν που επιμένει στη φραγκοφονιά του. Αλλά δεν μπορείς να το πεις ότι είναι μίσος. Είναι αξιακή διαφορά. Έχει μεγάλη δύναμη αυτός ο άνθρωπος στους μηχανισμούς.

Πάντως, αν εννοείς αυτόν που όλοι εννοούμε, πρέπει να πω ότι ο Γιώργος Νταλάρας δεν έχει πει ούτε ένα χυδαίο, ούτε ένα μέτριο τραγούδι.
Είναι αριβίστας…

Γιατί; Είναι κακό η φιλοδοξία στον άνθρωπο;
Άλλα τραγουδάει και αλλιώς ζει…Έβγαλε τώρα και τη γυναίκα του βουλευτή! Με τρομάζει που 30.000 ψήφισαν Νταλάρα.

Με τη δουλειά του ζει…Ο λαός εκλέγει… Μήπως κατά βάθος τον φθονείς;
Κατ’ αρχήν, αυτός είναι τραγουδιστής, χρυσή μετριότητα, ενώ εγώ είμαι δημιουργός! Κι’ αν είχα δυο μεροκάματά του, θα έλυνα το Μεσανατολικό.

( Εφημερίδα ΣΦΗΝΑ, 30-10-09 )

Η Ελληνική «νοηματική» γλώσσα και η «σημειολογική» γλώσσα του ΠαΣοΚ

Δεν ξέρω εάν γνωρίζετε ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως «νοηματική» γλώσσα μόνο την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν «σημειολογικές».

Ως «Νοηματική γλώσσα» θεωρείται η γλώσσα στην οποία το «σημαίνον» (δηλαδή η λέξη) και το «σημαινόμενο» (δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει -πράγμα,κατάσταση,ιδέα ) έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση ( π.χ γεωμετρία = γη +μετρώ) .

Αντίθετα «σημειολογική» είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το Α «πράγμα» (σημαινόμενο) εννοείται με την Α λέξη (σημαίνον).

Με απλά λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η ΜΟΝΗ γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν «πρωτογένεια», ενώ σε όλες τις άλλες οι λέξεις είναι συμβατικές, σημαίνουν δηλαδή κάτι απλά επειδή έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν.

Όταν λοιπόν διαβάζω ότι ο μετέχων στα ΔΣ του ΟTE, όταν η Siemens έκανε πάρτι μίζας με τον οργανισμό ( το επισημαίνω διαρκώς καθώς οι Νεοέλληνες έχουμε ασθενή μνήμη), υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, συνέστησε ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ( sic!) επιτροπή που θα καταγράψει την τρέχουσα δημοσιονομική κατάσταση σε σχέση με τα στατιστικά στοιχεία (απογραφή κατ` ουσία ), τότε σίγουρα δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν.

Είτε ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν γνωρίζει ελληνικά και προέρχεται από άλλη χώρα ,όπου η γλώσσα της είναι συμβατική ( δηλ. αυθαιρέτως ορίζεται το σημαινόμενο να εννοείται με το σημαίνον), είτε ηθελημένα προσπαθεί να υποβιβάσει ,προς χάριν της επικοινωνίας ,το πνευματικό μας επίπεδο.

Η λέξη ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ/Η σημαίνει αυτόν που δεν επηρεάζεται ή δεν ελέγχεται από κάποιον άλλο.
Πως λοιπόν ονομάζει ο κ. Παπακωνσταντίνου «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ» μια επιτροπή όταν τα μέλη αυτής επιλέγονται και ορίζονται όχι μέσα από τις διαδικασίες μιας γενικής συναίνεσης, αλλά αποκλειστικά και μόνο από τον ίδιο ;

Παρόμοιες πλάνες «ζυμώσεις» μεταξύ λέξεως και έννοιας επιχειρούν απολυταρχικά καθεστώτα. Η Ιστορία βρίθει παραδειγμάτων με τέτοιου είδους πλάνες «ζυμώσεις» στην επτάχρονη περίοδο της δικτατορίας στην χώρα μας.

Πως ονομάζεται «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ» μια επιτροπή όταν ανακοινώνει ότι το συντονισμό της ....«Ανεξάρτητης Επιτροπής» θα έχει ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (Σ.Ο.Ε), τον οποίο ( Γ.Ζανιάς) ο ίδιος ο κ. Παπακωνσταντίνου όρισε σ` αυτή την θέση πριν.... δύο ημέρες;

Πως ονομάζεται «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ» μια επιτροπή όταν σ` αυτή μετέχει πρώην σύμβουλος του κ. Σημίτη;
Πως ονομάζεται «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ» μια επιτροπή όταν μεταξύ των μελών βρίσκονται κομματικά προσκείμενοι στο ΠΑΣΟΚ των οποίων μάλιστα το παρελθόν είναι ....πολυτάραχο;

Για να μην «βιάζει» λοιπόν κανείς ούτε την ελληνική γλώσσα ,ούτε την νοημοσύνη μας, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ = Άνευ Εξάρτησης. Και αυτή η επιτροπή μόνο έτσι δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται.

politis-gr

Η κατάργηση της συνέντευξης ( ! ), είναι οπισθοδρόμηση !

Η κυβέρνηση γνωστοποίησε ότι προωθείται νομοθετική ρύθμιση η οποία θα προβλέπει μεταξύ άλλων, κατάργηση των συνεντεύξεων, με τις προσλήψεις στο δημόσιο αλλά και σε ΔΕΚΟ να προχωρούν μόνο μέσω του γραφειοκρατικού ΑΣΕΠ.

Είναι οι λεγόμενες -από τους κεραμιδόγατους της δημοσιογραφίας και διαφόρους πολιτικάντηδες- ....«γαλάζιες» συνεντεύξεις. Βέβαια αυτό που δεν αναφέρουν είναι ότι πρόσληψη χωρίς συνέντευξη( στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα ) δεν νοείται σε καμία χώρα του δυτικού κόσμου .

Γενικά είμαστε μια χώρα του άσπρου ή του μαύρου. Ένα θετικό γεγονός μπορούμε να το αναγάγουμε σε αρνητικό , εξετάζοντας όχι την «ταυτότητα του» και το «όλον του» στο πυλώνα της λογικής και της χρησιμότητας, αλλά ανακαλύπτοντας επιμέρους ελαττώματα του αντί να κληθούμε να τα διορθώσουμε, εμείς το απορρίπτουμε αλλόκοτα στο «όλον του». Μαύρο ή Άσπρο! Κράτος χωρίς «ειρμό» και συνέχεια!

Το κύριο αίτιο αυτής της κατάστασης είναι ο λαϊκισμός τον οποίο διάφοροι ταγοί τον αναγάγουν σε …«πολιτικό λόγο»!
Διαβάζω παραδείγματος χάριν τους μύδρους που εξαπολύουν διάφοροι κύκλοι και στελέχη της σημερινής κυβέρνησης κατά των συνεντεύξεων. Αποκρύπτουν ότι κάποιοι από αυτούς διορίστηκαν με τις ....«γαλάζιες» συνεντεύξεις που τόσο κατηγορούν!!!!

Αποκρύπτουν ότι και επί των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠαΣοΚ, η διαδικασία αυτή υπήρχε και έβρισκε εφαρμογή σε ορισμένες διαδικασίες πρόσληψης. Απλά η ΝΔ την διεύρυνε .Και πολύ καλά έκανε κατά την γνώμη μου. Θα έπρεπε δε αυτή να είχε καθιερωθεί αδιακρίτως στο σύνολο των προσλήψεων στο δημόσιο!

Δεν μπορεί στο δημόσιο για άλλους να εφαρμόζεται η συνέντευξη και για άλλους όχι! Δεν νοείται να υπάρχουν εργαζόμενοι διαφόρων ταχυτήτων στο δημόσιο. Όλοι καλούνται να εργαστούν και να υπηρετήσουν τον πολίτη ( ο οποίος άλλωστε τους πληρώνει), άρα όλοι θα πρέπει να διαθέτουν κάποια στάνταρ ( ψυχολογικά, κοινωνικά, αξιακά κ.α) τα οποία δεν δύνανται να αποτυπωθούν μέσω των γραπτών μόνο διαγωνισμών ή του απλού συστήματος μοριοδότησης με βάση τους τίτλους σπουδών και οικογενειακά ή τοπικιστικά κριτήρια.

Οι εξεταστικές επιτροπές στις συνεντεύξεις καλούνται ( ή θα έπρεπε να καλούνται), να αξιολογούν τις ικανότητες του υποψηφίου και να εκτιμούν τα στοιχεία της προσωπικότητας του που σχετίζονται με τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης εργασίας για την οποία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον.

Εάν λοιπόν εντοπίζαμε το πρόβλημα στην στελέχωση και την λειτουργία αυτών των εξεταστικών επιτροπών, το λογικό θα ήταν να τις θεραπεύαμε από στρεβλώσεις και αγκυλώσεις , με κοινωνικά δίκαιο και αξιοκρατικό τρόπο.
Μέσω δε της κοινωνικής διαβούλευσης και του πολιτικού διαλόγου, να καθιερώσουμε και όλες εκείνες τις ασφαλιστικές δικλείδες που θα θωράκιζαν την όλη διαδικασία.

Η σημερινή κυβέρνηση λοιπόν δεν πράττει το λογικό , αλλά το παράλογο. Το οπισθοδρομικό! Δεν δικαιολογείται εν έτη 2009 η λύση τύπου…. «πονάει πόδι, κόβει κεφάλι»!

politis-gr