Οι πωλητές πένθους

Η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα θύματος στα Τέμπη και εκ των ενορχηστρωτριών του νέου γύρου αμφισβήτησης της πολιτικής, από το Γαλαξίδι, όπου μίλησε στα πλήθη.

Δεν υπάρχει ιστορική περίοδος που να μην έσφαξε μια μάνα το παιδί της, που να μη βίασε ένας πατέρας την κόρη του, που να μην την εξέδωσε ή να μην τη βασάνισε. 

Αυτή είναι η ερεβώδης πλευρά της ανθρώπινης φύσης. 

Κι όμως, στην Ελλάδα του 2025 το πένθος αντιμετωπίζεται σαν άβατο: όποιος έχασε παιδί ή συγγενή θεωρείται αυτομάτως υπεράνω κριτικής. Υπό την προϋπόθεση το πένθος να αποφέρει πολιτικό όφελος στην Αριστερά.  Να διαθέτει «πιστοποιητικό γνησιότητας».

Σαν να είναι αδύνατον να εκμεταλλευτεί την απώλειά του, να την εμπορευτεί, να την κάνει εφαλτήριο για μια νέα δημόσια καριέρα. Η μονομερής αυτή απολυτοποίηση καταρρίπτεται εύκολα: οι «μανούλες» μπορούν πράγματι να πενθούν, αλλά μπορούν και να σφάζουν τα παιδιά τους, να τα κακοποιούν, να τα εκδίδουν ή να τα εργαλειοποιούν πολιτικά. 

Ο πόνος δεν καθαγιάζει και, κυρίως, δεν αποδίδει δικαιοσύνη και δεν αποτελεί τεκμήριο αθωότητας. Και η τραγωδία των Τεμπών, όσο κι αν συγκλόνισε τη χώρα, έχει αρχίσει πια να χρησιμοποιείται με τρόπο που γεννά σοβαρά ερωτήματα για τις πραγματικές προθέσεις όσων μετατρέπουν το πένθος σε πολιτική ...

Βαρύ το πένθος της Αριστεράς για τον Σινουάρ

Τα στάδια του πένθους είναι πέντε. 

Κάποια δημόσια πρόσωπα της Αριστεράς μόλις πληροφορήθηκαν τον εξόντωση του Σινουάρ βίωσαν το πρώτο στάδιο: την άρνηση. 

Δεν πίστευαν πως το λιοντάρι τους μπορεί να σκοτώθηκε. Έτσι, είτε αγνόησαν την είδηση είτε έβαλαν ένα ερωτηματικό. Με τους Εβραίους όλα είναι δυνατά και κράτησαν και μια πισινή.
Κάποιοι πέρασαν κατευθείαν στο δεύτερο στάδιο, στον θυμό. 

Εξοργίστηκαν γιατί εξοντώθηκε ένας «μαχητής» από έναν υπερσύγχρονο στρατό, ενώ η σορός του επιδεικνυόταν θριαμβευτικά από τους δολοφόνους του. (Αυτά όλα έχουν γραφτεί). Είναι εξοργισμένοι με όλους αυτούς που στάθηκαν απέναντι σε έναν κυνικό δολοφόνο 1200 αμάχων και ηθικό αυτουργό βιασμών και απαγωγών. Τα γραφτά τους στο Διαδίκτυο βγάζουν πολλή χολή και μίσος. Επώνυμοι και ανώνυμοι της Αριστεράς, οι οποίοι βεβαίως είναι πάντα...