Η Δημοκρατία και ο χαλκοσωλήνας

«Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι οι άνθρωποί μας χάθηκαν για 20 ευρώ». 

Η φράση των συγγενών των Αμερικανών που σκοτώθηκαν στην Πλάκα είναι η πιο σκληρή κατηγορία κατά του ελληνικού κράτους εδώ και καιρό. Γιατί η ουσία δεν είναι ο χαλκοσωλήνας. Είναι το ποινικό μητρώο όσων τον έκοψαν.
Ο πρώτος κατηγορούμενος είχε απασχολήσει τις Αρχές 13 φορές από το 2008. Ο δεύτερος πάνω από 20 φορές από το 2019. Ο τρίτος περίπου 45 φορές από το 1985. Κλοπές, ληστείες, ναρκωτικά. Και οι τρεις είχαν αποφυλακιστεί τους τελευταίους μήνες. Το κράτος δεν τους αγνοούσε. Τους γνώριζε καλά. Απλώς είχε αποφασίσει ότι δεν το αφορούν.
Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη νόμων, αλλά η ατιμωρησία ως καθεστώς. Ένας άνθρωπος με 45 υποθέσεις σε 40 χρόνια δεν είναι «αποτυχία της επανένταξης». Είναι απόδειξη ότι το σύστημα έπαψε να προστατεύει τον πολίτη και άρχισε να διαχειρίζεται τον παραβάτη.
Μέρος της εξήγησης είναι ιδεολογικό. 

Η ευρωπαϊκή Αριστερά, αφού έχασε τον εργάτη, τον μικροσυνταξιούχο και τον μικρομαγαζάτορα, βρήκε νέο υποκείμενο: τις «ευάλωτες ομάδες» και τις κοινωνικές μειονότητες. Το κράτος, για να μην κατηγορηθεί για καταστολή ή διακρίσεις, έμαθε να κοιτάζει αλλού. Ο αστυνομικός διστάζει, ο δικαστής ερμηνεύει υπέρ της «κοινωνικής συνθήκης», κάθε ποινή γίνεται ύποπτη πράξη.

Το αποτέλεσμα είναι δίκαιο δύο ταχυτήτων. 

Ο φορολογούμενος που καθυστερεί μια δόση βρίσκει τον λογαριασμό του δεσμευμένο. 

Ο κατ' εξακολούθηση παραβάτης βρίσκει πάντα μια πόρτα ανοιχτή. Και το κόστος δεν το πληρώνουν τα προάστια των ευαίσθητων εμπνευστών της ανοχής, αλλά οι λαϊκές γειτονιές, οι ηλικιωμένοι, τα θύματα. Η πρώην βάση της Αριστεράς δηλαδή...

Γιατί πυροβολούν τη Δημοκρατία μας;

Με αφορμή την καθιερωμένη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο, χύθηκε πολύ δηλητήριο τόσο για την εκδήλωση, αλλά κυρίως για τη Δημοκρατία μας. 

Ποιοι ήταν οι δράστες; 

Τα γνωστά κόμματα και αποκόμματα της Αριστεράς μαζί με τον γνωστό «υπερπατριωτικό» χώρο. Ούτως ή άλλως, εδώ και καιρό συμπλέουν. Έχει γούστο που «πατριώτες» κοινοποιούν σχόλια αριστερών και αντιστρόφως. Και ακόμη μεγαλύτερο γούστο έχουν τα κοινά πρωτοσέλιδα εφημερίδων των δύο αυτών χώρων, κάτι για το οποίο έχω γράψει πολλές φορές.
Καταλαβαίνω να μην τους αρέσει η δεξίωση. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω—τρόπος του λέγειν-- είναι η απέχθειά τους για τη μεταπολιτευτική δημοκρατία μας. Είναι η πιο μακροχρόνια περίοδος στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία που δε βιώσαμε πραξικοπήματα και κάθε είδους εκτροπές. Όλες τις κρίσεις τις ξεπεράσαμε εντός του συγκεκριμένου συνταγματικού πλαισίου, ακόμα και τη φάση της αντιμνημονιακής παράκρουσης, όταν ο Στρατός θα διαφύλασσε την εσωτερική τάξη, σύμφωνα με τον τότε υπουργό Εθνικής Αμύνης. Τελικά δε χρειάστηκε, καθώς ο εξωτερικός προσανατολισμός της πατρίδας μας, με ό,τι αυτό σήμαινε, καθιστούσε απαγορευτική την αναζήτηση νέων λιμανιών.

Τελικά για ποιο λόγο αυτό το αριστερο-δεξιό συνονθύλευμα βάλει κατά της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας; 

Για ένα μέρος της Αριστεράς, το καταλαβαίνω. Εδώ αυτοί οι απίθανοι τύποι έφτασαν στο σημείο να εγκαλούν τον Δ. Κουτσούμπα διότι παρέστη στη δεξίωση του Προεδρικού Μεγάρου και δεν ακολούθησε τα βήματα του ριμπράντη-Τζοκόντα και των ρετρό πολιτικών της Δεξιάς. Ακόμα επιτέθηκαν και στον Ν. Ανδρουλάκη διότι υπέπεσε στο τραγικό ολίσθημα να… συνομιλήσει με τον πρωθυπουργό...

Μαχόμενη Δημοκρατία: Φάρμακο στην αρρώστια της τρομοκρατίας

Η Μεγάλη Έκπληξη που δοκιμάσαμε πριν από κάποιες δεκαετίες, ήταν μόλις αποκαλύφθηκαν τα πραγματικά πρόσωπα των μελών της 17Ν.

Διότι, σε αντίθεση με τις μυθικές διαστάσεις που είχαν προσλάβει όσο δρούσαν στο σκοτάδι, όταν βγήκαν στο φως, κάηκαν! Διότι, στην πλειονότητά τους, αποδείχτηκαν απλοί μικροαστοί. 

Και μάλιστα, με τον χολερικό βαλκανικό εθνικισμό τους, τους επαρχιώτικους καθωσπρεπισμούς τους, τις δεισιδαιμονίες τους αλλά και τα εξοχικά τους, τις «πεθερές» τους, τους «συμπεθέρους» τους, τους «κουμπάρους» τους και τα «σόγια» τους. 

Ούτε καν «για τα μάτια» λίγο αντικομφορμισμό. Ακόμη και οι αυτοαναφορές του Χ. Ξηρού στα «αρχ@@@@» του, σε λούμπεν καφενειακή και παλιακή «αντρίλα» παρέπεμπαν. 

Πόσο μάλλον η φαντασίωση του Κουφοντίνα ότι είναι Κολοκοτρώνης που τον υμνεί ο Παλαμάς, η οποία εκφερόταν με έναν λόγο θεολόγου γυμνασιάρχη παλιών εποχών.

Η διαπίστωση όμως του βαλκανικού μικροαστισμού των μελών της 17Ν, ανέτρεπε όλες τις κρατούσες μυθολογίες. Από τη μυθολογία του «προοδευτισμού», μέχρι τη μυθοπλασία ότι η τρομοκρατία είναι έργο κοινωνικών αγωνιστών. 

Άλλωστε, ποια «κοινωνική αιτία» οδήγησε στον φόνο του νεαρού...

Η απάτη και ο μύθος του «προοδευτικού»

Ήταν μια από τις άτυπες συμβάσεις της Μεταπολίτευσης, ο χώρος που βρισκόταν στα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας να θεωρείται συλλήβδην «προοδευτικός». 

Αυτή η σύμβαση φαίνεται πως έχει αόριστη διάρκεια, καθώς ποτέ ο συντηρητικός - φιλελεύθερος χώρος δε θέλησε να την καταγγείλει ούτε καν να την επαναδιαπραγματευτεί. 

Τούτων δοθέντων, θεωρήθηκε και θεωρείται προοδευτικό και το ΚΚΕ το οποίο από το 1976 υποστηρίζει πως «στο Κόμμα μας ο οποιοσδήποτε μπορεί να λέει ελεύθερα την άποψή του, αρκεί αυτή να είναι η σωστή».
Τις συνέπειες της δράσης των «προοδευτικών» τις είδαμε έξω από τους κινηματογράφους όπου προβαλλόταν η ταινία «Ελένη» του ομώνυμου βιβλίου του Γκατζογιάννη, τις είδαμε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών όταν ορδές αριστερών ροπαλοφόρων, υπερασπιζόμενες το καθεστώς Χότζα, διέλυσαν συγκέντρωση Βορειοηπειρωτών φοιτητών, τις είδαμε στην αίθουσα του ΑΠΘ όταν αριστεροί φοιτητές επέδραμαν και ματαίωσαν την εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Η Μαύρη Βίβλος του κομμουνισμού». Θα μπορούσε να αναφέρω δεκάδες παρόμοια περιστατικά.

Να μην παραλείψω να αναφέρω την ανοχή που έδειξε ένα κομμάτι του «προοδευτικού» χώρου στους δολοφόνους της 17 Νοέμβρη, αναζητώντας ψήγματα ενοχής στα θύματά τους...

Υπάρχει Δημοκρατία χωρίς ντροπή;

Η «ιστορία» με την οποία ξεκινώ, ελπίζω να μην είναι πραγματική αλλά μύθος. Διότι, σε αντίθεση με την πραγματικότητα, μόνον οι μύθοι διδάσκουν.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον «μύθο», διότι μύθο την θέλουμε, επί Θάτσερ, οι λιμενεργάτες της Αγγλίας βρίσκονταν σε άγρια απεργία, με οικονομικά αιτήματα που ανέτρεπαν την δημοσιονομική πολιτική της χώρας.

Μπροστά λοιπόν στο αδιέξοδο, η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ τους δήλωσε ότι υποχωρεί στον εκβιασμό και αποδέχεται τα αιτήματά τους. Με μία όμως προσθήκη: ότι, με «διάγγελμα», θα ενημέρωνε την κοινωνία πόσο θα της κοστίσει η ήττα από τον εκβιασμό.

Και τότε έγινε «θαύμα, που μόνον η ντροπή επιτελεί: Οι λιμενεργάτες, από ντροπή, αποχώρησαν, χωρίς να εμμείνουν στα αιτήματά τους. 

Αυτήν την μαγική δύναμη της ντροπής, φαίνεται πως ήξερε ο Δίας και γι’ αυτό, κατά τον μύθο του Πλάτωνα στον Πρωταγόρα, όταν κατάλαβε ότι η ξεδιαντροπιά μπορούσε να αφανίσει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, έστειλε στους ανθρώπους τις δύο απαραίτητες, για την ύπαρξη κοινωνίας, αρετές: Την ντροπή και τη δικαιοσύνη.

Επειδή όμως ήξερε  πόσο τέρατα ήταν οι άνθρωποι, οπότε δεν τους είχε εμπιστοσύνη, έκανε την ντροπή υποχρεωτική με νόμο! 

Με τον οποίο ανακήρυξε σε «νόσον της πόλεως», όσους δεν μπορούσαν να συμμορφωθούν με τους κανόνες που επιβάλλουν η ντροπή και η δικαιοσύνη. 

Και αφού οι ξεδιάντροποι κηρύχθηκαν «αρρώστια της πόλης», επέβαλε, ως «υγειονομικό μέτρο», την θανάτωσή τους: «….τον μη δυνάμενον  αιδούς και δίκης μετέχειν κτείνειν ως νόσον πόλεως».

Αυτήν ακριβώς την «αρρώστια της πόλης» βιώσαμε ως «αναισχυντία» ή «ξεδιαντροπιά», την περίοδο της οικονομικής κρίσης...

24 Ιουλίου 1974: 51 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας

Ο Ιούλιος του 1974 σημαδεύτηκε από γεγονότα που άλλαξαν οριστικά την πορεία της σύγχρονης Ελλάδας.
Η πτώση της επταετούς δικτατορίας, που είχε επιβληθεί το 1967, ήρθε σε μια περίοδο έντονης κρίσης, με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο να λειτουργεί ως καταλύτης για την κατάρρευση του καθεστώτος.
Το δικτατορικό καθεστώς βρισκόταν ήδη σε παρακμή από το 1973. Ο πληθωρισμός, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και η διεθνής απομόνωση είχαν υπονομεύσει την «αυθεντία» του. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και η επακόλουθη στρατιωτική επέμβαση αποκάλυψαν την ευπάθεια του συστήματος.
Η ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη δεν έφερε σταθερότητα, αλλά οδήγησε στην καταστροφική απόφαση για πραξικόπημα στην Κύπρο...

«Αυτά δεν τα ζήσαμε ούτε στην επταετία» (Σύνεδρος του ΣΥΡΙΖΑ)

Ο κύριος που αγανακτισμένος έκανε αυτή τη δήλωση, πρέπει να ήταν πάνω από 65 ετών, καλοντυμένος και όπως είπε ήταν πολιτικός φίλος του Παύλου Πολάκη. Και τον άφησαν οι σωματοφύλακες του Τσίπρα έξω από την αίθουσα του Συνεδρίου. Μάλιστα, εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν και η συνέχεια της δήλωσής του. Θεωρεί πως ο Παύλος Πολάκης είναι ο χρήσιμος ηλίθιος των 87. Για να το λέει, κάτι παραπάνω θα ξέρει.  

Είναι πολύ βαριά η κατηγορία ενός αριστερού για τους συντρόφους του ότι μετέρχονται μεθόδους της χούντας. 

Η κατηγορία είναι δευτερευόντως πολιτική. Πρωτευόντως είναι ηθική. Κτυπά στην καρδιά του «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς». Δεν το απομυθοποιεί. Διότι απομυθοποιείς κάτι που υφίσταται. Ο σύντροφος υπονοεί πως ποτέ δεν υπήρξε, για έναν απλό λόγο. Διότι τα όσα τον αγανάκτησαν στο Γκάζι είναι παιδική χαρά στα όσα έγιναν σε διάφορες ολομέλειες του ΚΚΕ κατά το παρελθόν και πιο πρόσφατα στο 13ο Συνέδριο του 1991. Και δεν...

Οι εχθροί της ελευθερίας και το νεοφιλελεύθερο σκιάχτρο

Πολλοί άνθρωποι υπόκεινται σε μία σύγχυση: 

Πιστεύουν ότι η οικονομία μπορεί να οργανωθεί και να λειτουργήσει σύμφωνα με κάποιο σύστημα (π.χ. φιλελεύθερο, σοσιαλιστικό) και η πολιτική μπορεί επίσης να λειτουργήσει σύμφωνα με κάποιο σύστημα (π.χ. δημοκρατικό, δικτατορικό) και ότι είναι δυνατόν οποιαδήποτε επιλογή συστήματος στον οικονομικό τομέα να συνυπάρξει με οποιαδήποτε επιλογή συστήματος στον πολιτικό τομέα. 

Όμως, τόσο η θεωρητική ανάλυση όσο και η ιστορική παρατήρηση αποδεικνύουν ότι η επιλογή της ελεύθερης οικονομίας, πέραν των καθαρά οικονομικών πλεονεκτημάτων της, αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη πολιτικής ελευθερίας σε μία χώρα...

Το τέλος της Δημοκρατίας;

Ο νοηματικός πυρήνας του όρου «φιλελεύθερη δημοκρατία» αποτελείται από τα δύο στοιχεία που άλλωστε υποδηλοί η ονομασία: 

Αφενός μεν, το «κράτος του δήμου», τη λαϊκή κυριαρχία, την ανάδειξη από τους εξουσιαζόμενους χωρίς περιορισμούς των φορέων της εξουσίας (τουλάχιστον αφότου φύγαμε από την «αγορά», δηλαδή ό,τι -κακώς- εθεωρείτο «άμεση/αναντιπροσώπευτη δημοκρατία»*). 

Αφετέρου, δε, την αναφορά στις φιλελεύθερες αξίες, δηλαδή τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων του κάθε πολίτη -ακόμη και του φορέα αιρετικών ιδεών, εφόσον αυτός δεν μετέρχεται βίας- από κάθε έκφραση της νομοκατεστημένης εξουσίας, η οποία συνακόλουθα δεν μπορεί να καταστεί δικτατορία της πλειοψηφίας...

Ο Stefanos γίνεται εν δυνάμει επικίνδυνος

Βράδυ Κυριακής 9 Απριλίου 2000. Τα exit polls δείχνουν μια δύσκολη νίκη, αλλά νίκη τη ΝΔ. Οι γαλάζιοι οπαδοί ζουν τη μέθεξη. Οι κόρνες των αυτοκινήτων αντηχούν στους δρόμους της Αθήνας. Στη Ρηγίλλης οι συγκεντρωμένοι οπαδοί παραληρούν από χαρά, κρατούν σαμπάνιες, ανεμίζουν κομματικές σημαίες, αλλά και… κηδειόχαρτα: «Κηδεύουμε σήμερα το λατρευτό μας ΠΑΣΟΚ». Η πλατεία Συντάγματος βάφεται μπλε από τις σημαίες του πλήθους.

Ο τότε αρχηγός Κώστας Καραμανλής κάνει θριαμβευτική εμφάνιση στο μπαλκόνι του κτιρίου της Ρηγίλλης. Ο αστικός μύθος τον θέλει να έχει ετοιμάσει με τον εκπρόσωπο Άρη Σπηλιωτόπουλο τη νικητήρια δήλωση. Οι βουλευτές της ΝΔ προβάρουν υπουργικά κοστούμια.

Την ίδια ώρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, στο προεκλογικό περίπτερο του ΠΑΣΟΚ, επικρατούσε νέφος κατήφειας. Ο συγκεντρωμένος κόσμος απογοητευμένος άρχισε να λιγοστεύει...

Economist: Η Ελλάδα στις 20 καλύτερες Δημοκρατίες του κόσμου

Στην κατηγορία της «πλήρους δημοκρατίας» για πρώτη φορά μετά το 2008 αναβάθμισε την Ελλάδα το περιοδικό «Economist» στην ετήσια έκθεση «Democracy Index» για το 2023, φέρνοντας τη χώρα μας μία κατηγορία πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Ιταλία, το Βέλγιο και η Πορτογαλία, που λογίζονται ως «ελαττωματικές δημοκρατίες».
Η Ελλάδα βαθμολογήθηκε με 8,14 στα 10, καταλαμβάνοντας την εικοστή θέση ανάμεσα στις συνολικά 167 χώρες και περιοχές που εξετάζει ο βραχίονας «Intelligence Unit» του «Economist». «Η γενέτειρα της δημοκρατίας έχει λόγο να πανηγυρίζει», αναφέρεται στην έκθεση...

Το τραγικό δυστύχημα να μην υπονομεύσει τη δημοκρατία

Χθες κάποιοι «πονεμένοι» για τον θανάσιμο όλεθρο των Τεμπών, βεβήλωσαν καταστρέφοντας το μνημείο για τα θύματα της Μαρφίν, «τιμώντας» έτσι τα νεκρά παιδιά. 

Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά, και φυσικά την αποτρόπαια πράξη δεν τη χρεώνεται το πλήθος του κόσμου που συγκεντρώθηκε (οι μη κομματικοί με συγκίνηση, οι κομματικοί με σκοπιμότητα και διατεταγμένη θεατρική οργή).
Ωστόσο το κατεστραμμένο μνημείο θα μπορούσε να είναι η αισθητική απεικόνιση ενός νέου μηδενιστικού...

Η «Τέλεια Δημοκρατία» ας σηκώσει το χέρι

Ζούμε σε μια χώρα, που είναι συνηθισμένες οι μετωπικές και παθιασμένες συγκρούσεις για μικρά και μεγάλα ζητήματα. Από το αν κινδυνεύει (!) η παραμονή μας στην Ευρώπη και το αν ζούμε σε δημοκρατία, μέχρι τις προβλέψεις για τους σεισμούς και τα καιρικά φαινόμενα.
Κάπως έτσι, μέσα στις δεκαετίες γράφεται η ιστορία μας. Με καταστροφές εξαιτίας των διχασμών, και με θριάμβους σε περιόδους σταθερότητας και συνεργασίας.
Το βασικό θέμα, το οποίο κάποιοι θέλουν να επιβάλουν ως μονοθεματική ατζέντα στην πορεία προς τις εκλογές, είναι αν είμαστε δημοκρατία ή όχι (!). Αφορμή και αιτία είναι το θέμα των...

A. Tσίπρας: Ούτε τα προσχήματα

Στη δίκη που έγινε για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ το 1933, οι δικαστές αθώωσαν τους τέσσερις κατηγορούμενους κομμουνιστές, μεταξύ των οποίων και ο Γκεόργκι Δημητρόφ, ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων. Αυτό εξόργισε τον Χίτλερ και διέταξε την ίδρυση ενός νέου δικαστηρίου, του «Ανώτατου Λαϊκού Δικαστηρίου», ειδικά για πολιτικά εγκλήματα.*
Αυτό μου ήρθε στο νου διαβάζοντας το άρθρο του Α. Τσίπρα στην «Εφημερίδα των Συντακτών», με τον εφιαλτικό για τη δημοκρατία μας πρωτοσέλιδο τίτλο «δεν αρκεί η απλή εναλλαγή στην εξουσία». Εννοείται πως όλη η ουσία βρίσκεται στο επίθετο «απλή». Στις δημοκρατίες η εναλλαγή...

Ώστε κινδυνεύει η δημοκρατία μας; Είστε σοβαροί;

Στην αρχή το σύνθημα «η χούντα δεν τελείωσε το '73» το φώναζαν άτομα με γενικότερη διαταραχή. 

Στη συνέχεια, κάποιοι άρχισαν να μιλούν «για χούντα του Κούλη». 

Και σήμερα, σχολιαστές με δημόσιο λόγο προσπαθούν, με πιο γλυκό τρόπο και με πιο ραφιναρισμένη γραφή, να αφήσουν υπονοούμενα για την ποιότητα της δημοκρατίας στην πατρίδα μας. 

Αφορμή η κλήση σε απολογία δύο δημοσιογράφων που φέρεται πως εμπλέκονται στην υπόθεση Novartis. Συμπεριληπτικά η δικαστικός που χειρίστηκε την υπόθεση και έλαβε υπ' όψη της όλα τα στοιχεία έκρινε πως οι δύο δημοσιογράφοι...

Η λαϊκή ΝΔ και τα φέουδα ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ

Η αποστέωση της πολιτικής από τη συμμετοχή των πολιτών και η αυτό-υποβάθμισή τους απλώς σε «ψηφοφόρους»

θα έπρεπε να απασχολεί
πρωτίστως τα κόμματα του λεγόμενου προοδευτικού χώρου που θεωρητικά βρίσκονται στη φάση αναζήτησης ταυτότητας και προέδρων.
Στο ΚΙΝΑΛ έχουν μπει στη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου έχοντας κάνει skip στο Συνέδριο και τη θεμελιώδη συζήτηση που πρέπει να προηγηθεί για να απαντηθούν ερωτήματα, να παραχθεί πολιτική πρόταση και να χαραχθεί στρατηγική. 

Αν ρωτήσεις τους υποψήφιους προέδρους του ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ γιατί το κόμμα έχασε τα...

Απειλούν την Δημοκρατία, «κτίζουν» το κράτος του Κουφοντίνα!

Τα τάγματα εφόδου της επαναστατικής αριστεράς ασκούν καθημερινά βία στο όνομα του δολοφόνου Δημήτρη Κουφοντίνα και μάλιστα με την απόλυτη πολιτική κάλυψη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. 

Είναι οι ίδιοι μέθοδοι που χρησιμοποιούν τα δύο πολιτικά άκρα όταν θέλουν να επιτεθούν στη Δημοκρατία. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την επόμενη φορά θα είναι αλλιώς, όπως έχουν ήδη προαναγγείλει η Ζανέτ Τσίπρα και ο Παύλος Πολάκης. Κάνουν ασκήσεις στο πεζοδρόμιο, όπως έκαναν και το 2008...

Είστε τελικά σίγουροι πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα του δημοκρατικού τόξου;

Θα μπορούσε να τεθεί 

ως ερώτημα σε εξετάσεις σχολών πολιτικής επιστήμης ή σε μάθημα συνταγματικού δικαίου: Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτικό κόμμα του δημοκρατικού τόξου; 

Ανήκει στα κόμματα του συνταγματικού πλαισίου; 

Κινείται εντός των ορίων της αστικής δημοκρατίας δυτικού τύπου;

Η «προδοσία» του Πολυτεχνείου

«Φρικάρισαν» πολλοί αριστεροί με το σκίτσο του Χαντζόπουλου που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 12/11/19.

Κι αυτή η φρίκη που έπαθαν είναι πολύ αποκαλυπτική της τρικυμίας που τους δέρνει, εν κρανίω. 

Και μαζί μ' αυτούς, επειδή είναι πολλοί, ταλαιπωρεί και όλους μας δεκαετίες τώρα, δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα στο σύνολο της ελληνικής...

Ποιος απειλεί τη Δημοκρατία;

Επειδή η υποκρισία έχει πιάσει ταβάνι στην κομματική και εκπαιδευτική κοινότητα και κρύβεται η αλήθεια για να σωθούν ιδεολογίες που αντιμάχονται τη Δημοκρατία, το πανό σε ένα (1) υπό κατάληψη σχολείο στη Βόρεια Ελλάδα, που γράφει «η Δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία» είναι το καλύτερο παράδειγμα για να ξεσκεπαστεί όλη αυτή η σαπίλα.

Όλη η εκστρατεία συκοφάντησης των καταλήψεων που γίνονται με στόχο τη συμφωνία των Πρεσπών, και που έχει πάρει διατάσεις υστερίας στην κυβέρνηση και σε μερίδα καθηγητών και υπερασπιστών της συριζέϊκης και σημιτικής παιδείας της κ. Ρεπούση, έχει στηριχτεί...