Υπάρχουν βιβλία που φιλοδοξούν να τη φωτίσουν.
Και υπάρχουν και εκείνα που γράφονται για να τη διορθώσουν, όχι ως συμβολή στην αλήθεια, αλλά ως προσπάθεια αποκατάστασης του συγγραφέα τους.
Η Ιθάκη του κ. Αλέξη Τσίπρα ανήκει δυστυχώς στην τρίτη κατηγορία. Και ίσως την εκπροσωπεί στην πιο αμιγώς εκδικητική της εκδοχή.
Η έκδοση της Ιθάκης του κ. Αλέξη Τσίπρα παρουσιάστηκε ως πολιτικό γεγονός.
Η Ιθάκη του κ. Αλέξη Τσίπρα ανήκει δυστυχώς στην τρίτη κατηγορία. Και ίσως την εκπροσωπεί στην πιο αμιγώς εκδικητική της εκδοχή.
Η έκδοση της Ιθάκης του κ. Αλέξη Τσίπρα παρουσιάστηκε ως πολιτικό γεγονός.
Ωστόσο, με την προσεκτική ανάγνωσή της, αποκαλύπτεται ως ένα διαφορετικού τύπου κείμενο: μια απόπειρα αναθεώρησης της πραγματικότητας. Η πρόθεση δεν είναι η αποτίμηση των πράξεων, αλλά η απενεχοποίησή τους. Και αυτό συνιστά βαθιά θεσμική ασυνέπεια.
Αν αναζητήσει κανείς τον στόχο του βιβλίου, δεν θα τον βρει ούτε στη δημόσια ωριμότητα, ούτε στην αυτοκριτική, ούτε στην ιστορική απόδοση ευθυνών.
Αν αναζητήσει κανείς τον στόχο του βιβλίου, δεν θα τον βρει ούτε στη δημόσια ωριμότητα, ούτε στην αυτοκριτική, ούτε στην ιστορική απόδοση ευθυνών.
Θα τον βρει αλλού: στην προσπάθεια του άλλοτε «Οδυσσέα» της ελληνικής Αριστεράς να αποτινάξει από πάνω του κάθε βάρος της περιόδου 2015 - 2019, φορτώνοντας την ευθύνη στους «συντρόφους» του.
Στους «συντρόφους» του εκείνους που ο ίδιος επέλεξε, τοποθέτησε, εξουσιοδότησε, υπερασπίστηκε. Και τώρα, με την επισημότητα της έντυπης αυτοβιογραφίας, τους αποκηρύσσει έναν - έναν. Σε μια προσπάθεια όχι απλώς πολιτικής επιβίωσης, αλλά αναγέννησης από την κολυμπήθρα του Σιλωάμ.
Μόνο που, δυστυχώς γι’ αυτόν, όλοι θυμόμαστε. Και τα γεγονότα δεν ξαναγράφονται...
