Τα όσα ανώμαλα διαδραματίζονται στη δίκη των Τεμπών, είναι πρωτοφανή.
Διότι δεν συνέβησαν σε ακόμη σοβαρότερες ή με περισσότερα θύματα δίκες, όπως ήταν η δίκη της χούντας, οι δίκες των βασανιστών, η δίκη της εταιρείας δολοφόνων, η δίκη της 17Ν, η δίκη για το Μάτι, οι δίκες της Χρυσής Αυγής κ.ο.κ.Οι οποίες μάλιστα διεξήχθησαν σε μικρότερες αίθουσες, με λιγότερα τεχνικά μέσα και μικρότερη προετοιμασία και δεν δημιουργήθηκε κανένα πρόβλημα «συνωστισμού».
Τι λοιπόν το διαφορετικό συνέβη εδώ;
Η απάντηση είναι προφανής: Για πρώτη φορά έχει οργανωθεί ένα διακομματικό μέτωπο αμφισβήτησης της Δικαιοσύνης. Ως ειδική έκφραση ενός ευρύτερου μετώπου αμφισβήτησης των δημοκρατικών θεσμών.
Στο οποίο μετέχουν όλες οι εκδοχές της αριστεράς και της ακροδεξιάς, σε σημείο ώστε να θυμίζει εποχή διχασμού.
Όταν συνασπίστηκε μία αλλόκοτη και ανομοιογενής «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» κατά του Βενιζέλου με όλα τα φρούτα της εποχής: Από το πρωτοφασιστικό ρεύμα των «Επίστρατων» του Μεταξά, μέχρι τα υπολείμματα του παλαιοκομματισμού του Τρικουπικού και Δηλιγιαννικού κόμματος.
Οι οποίοι, χωρίς τίποτε κοινό μεταξύ τους και χωρίς κανένα πρόγραμμα, εκτός από το κοινό πάθος τους να αποτρέψουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας και να την κρατήσουν καθηλωμένη στα φαντάσματα της παλιάς Ελλάδας, ενεργούσαν υπό την τύφλωση του μηδενικού αθροίσματος, με όρους δολιοφθοράς...