Το εκκρεμές του Αιγαίου: Ήρεμα νερά και μελτέμια

Οι πρόσφατες εντάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με αφορμή τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, τα θαλάσσια πάρκα, την πόντιση του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου (GSI) και φυσικά η επιστροφή στο γνώριμο μοτίβο των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και των παραβάσεων του FIR Αθηνών, δεν ανοίγουν κάποιο νέο κεφάλαιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. 

Όμως ασφαλώς και γυρίζουν τη σελίδα των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο, που για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα εξασφάλισε η Διακήρυξη της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2023.
Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η Διακήρυξη που κατέστη συνώνυμη με τα «ήμερα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν δημιουργεί νομικές υποχρεώσεις ούτε και δικαιολογεί προσδοκίες για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. 

Συνεπώς, οποιαδήποτε αδράνεια ή αναβλητικότητα θα μπορούσε να καταλογιστεί στο ελληνικό ΥΠΕΞ απέναντι σε τουρκικές προκλητικές ενέργειες, δεν εξηγείται ούτε και αιτιολογείται με αφετηρία τη Διακήρυξη, αλλά είναι προϊόν συγκυριακής επιλογής και συνολικής πολιτικής διαχείρισης στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Το κείμενο της Αθήνας είναι μια απλή διακήρυξη με έμφαση στα θέματα της χαμηλής πολιτικής, δηλαδή τη λεγόμενη θετική ατζέντα, και επαναλαμβάνει αυτονόητες αρχές και διαδικασίες για την ειρηνική επίλυση των διαφορών που δεσμεύουν όλα τα κράτη του πλανήτη. Αυτό σημαίνει, πως πέρα από τις διμερείς συμφωνίες που έχουν συναφθεί με αφορμή τη θετική ατζέντα της Αθήνας, κάθε πλευρά μπορεί να ερμηνεύει και να επικαλείται τη Διακήρυξη με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα και να προωθεί τις δικές της επιλογές. Παράλληλα, φυσικά μπορεί η μία πλευρά να εγκαλεί την άλλη για όσα έχουν δεσμευτεί πολιτικά με τη Διακήρυξη αλλά δεν τηρεί, και επομένως έτσι ενισχύεται η άσκηση πολιτικής και δημόσιας διπλωματίας στη λογική του blame game....

Καθεστώς κυριαρχίας στα ελληνικά νησιά: Οι βλέψεις της Τουρκίας και η πραγματικότητα

Η Κρίση των Ιμίων τον Ιανουάριο του 1996 αποτελεί ένα εξαιρετικά κρίσιμο γεγονός που σηματοδότησε τον σταδιακό μετασχηματισμό και την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με την υιοθέτηση από την Άγκυρα της στρατηγικής της έντασης ως κύριο εργαλείο εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην Αθήνα.
Έκτοτε, λοιπόν, η τουρκική εξωτερική πολιτική έχει μετατρέψει την επιδίωξη για ειρήνη και ασφάλεια στο Αιγαίο και τη νοτιοανατολική..

Ο πόλεμος του Πούτιν, πυξίδα για τον Ερντογάν

Η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ουκρανία εξαιτίας της ρωσικής εισβολής, απασχολεί ή πρέπει να απασχολεί, την Αθήνα σε δύο διαφορετικά επίπεδα, που αναπόφευκτα συνδέονται μεταξύ τους. 

Το πρώτο αφορά στην υποδειγματική στάση μας απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα. 

Και το δεύτερο, σχετίζεται με όσα πρέπει να προβλέψουμε και να εκτιμήσουμε σχετικά με τις επιλογές του Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο στο εγγύς μέλλον, υπό το πρίσμα των τρεχουσών εξελίξεων στην Ουκρανία...