Μην φοβάστε την Τουρκία Νο 2

Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν δίστασε να θέσει για δεύτερη φορά, εντός της Τουρκίας αυτή τη φορά, στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το θέμα του casus belli για την άσκηση του ελληνικού δικαιώματος ανακήρυξης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.
Μία ημέρα πριν ξεκινήσει η σύνοδος, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ μίλησε σε αμερικανικό δίκτυο για μια Τουρκία «μολυσμένη» από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία κατέχει τη Βόρεια Κύπρο. Επέκρινε τον Ερντογάν, αλλά ο πραγματικός αποδέκτης ήταν ο Αμερικανός πρόεδρος, που χαριεντίζεται μαζί του περιφρονώντας τους Ευρωπαίους και τους θεσμούς της ίδιας της αμερικανικής δημοκρατίας.
Η στάση του Έλληνα πρωθυπουργού δεν είναι τυχαία.
Σπάνια στα 200 χρόνια της νεοελληνικής πραγματικότητας η Ελλάδα έχει συμπεριφερθεί με τόση αυτοπεποίθηση, αλλά και σύνεση, έναντι της Τουρκίας. Μετά την κρίση χρεοκοπίας που κράτησε μια δεκαετία, η χώρα εξοπλίζεται με επιλογές που της εξασφαλίζουν στρατηγικά και τακτικά πλεονεκτήματα και αναπτύσσει μια διπλωματική δραστηριότητα με συνοχή και αποτελεσματικότητα, οριοθετώντας ΑΟΖ με χώρες όπως η Ιταλία και η Αίγυπτος.
Τακτικά πλεονεκτήματα ήταν τα υποβρύχια που «γέρνουν», αρκετά χρόνια πριν αποκτήσει ανάλογα η Τουρκία· 

τα Rafale και οι πύραυλοι Meteor, πριν αποκτήσει η Τουρκία Eurofighter. 

Τακτικό πλεονέκτημα είναι, βεβαίως, και η εξασφάλιση των F-35, σε μια περίοδο που η γειτονική χώρα εκλιπαρεί να επανέλθει στο πρόγραμμα.
Στρατηγικά πλεονεκτήματα είναι οι αμυντικές συμφωνίες με ΗΠΑ, Γαλλία και Ισραήλ, καθώς και η εξασφάλιση του κάθετου ενεργειακού διαδρόμου, που καθιστά τη χώρα μία από τις ενεργειακές πύλες της Ευρώπης.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως τις τελευταίες δεκαετίες η διαφορά δυναμικής με την Τουρκία έχει πολλαπλασιαστεί. Η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε μια χώρα με πληθυσμό άνω των 80 εκατομμυρίων και ΑΕΠ πενταπλάσιο του ελληνικού.
Ο πληθυσμός και η μέση ηλικία του είναι καθοριστικός παράγοντας για την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ισχύ μιας χώρας. 

Ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπιστεί μια τέτοια διαφορά ισχύος είναι οι έξυπνες επιλογές αμυντικού εξοπλισμού και ένα ισχυρό πλέγμα στρατιωτικών και διπλωματικών συμμαχιών.
Δηλαδή, ακριβώς αυτό που κάνουμε...

Το νέο κόμμα Τσίπρα υπονομεύει το επενδυτικό κλίμα

Εδώ και ημέρες τα πρωτοεμφανιζόμενα στελέχη του κόμματος Τσίπρα, διαγωνίζονται στο δημοφιλές για την Αριστερά άθλημα των «δωρεάν» παροχών. Το οποίο πάντα συνοδεύεται από φοροεπιδρομές. Αφού τίποτα στη ζωή ως γνωστόν δεν είναι δωρεάν. 

Και το ενδιαφέρον είναι ότι ομολογούν τα σχέδια τους, χωρίς καν να τους βασανίσει κανείς. Δίνοντας ερμηνείες και διαστάσεις οι οποίες ουδεμία σχέση έχουν με την οικονομική πραγματικότητα. 

Τόσο ευτυχισμένοι αισθάνονται μέσα στον επαναστατικό τους οίστρο και την άνευ ορίων πλάνη τους, που δεν αναλογίζονται τη βλάβη που προκαλούν στην οικονομία και στο επενδυτικό κλίμα.
Είναι προφανές ότι το κόμμα Τσίπρα, εν έτει 2026 κουβαλάει αυτούσιο όλο το εμμονικό ιδεοληπτικό οπλοστάσιο του 2015. Έτσι ένα από τα πρώτα μέτρα που προτείνει είναι η αύξηση του συντελεστή φορολογίας μερισμάτων των εταιριών από το 5% στο 15%.
Βέβαια, προτού φορολογηθούν τα μερίσματα έχει προηγηθεί η φορολόγηση των εταιρικών κερδών η οποία είναι της τάξης του 22%. Που βρίσκεται πολύ κοντά στον μέσο ευρωπαϊκό όρο που βρίσκεται στο 21,6% σύμφωνα με το Tax Foundation. Δηλαδή, μιλάμε για έναν συνολικό φορολογικό συντελεστή πολύ υψηλότερο του «καπιταλιστικού» 5% που θέλουν να τριπλασιάσουν.
Ας δούμε τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη για να καταλήξουμε σε κάποια ασφαλή συμπεράσματα...

Δύο δρόμοι, δύο ήθη: Η σύγκριση που ο Αντώνης Σαμαράς δεν θα ήθελε να γίνει

Η ιστορία έχει πάντα τον τελευταίο λόγο. Και συνήθως δεν θυμάται εκείνους που θυσίασαν τα πάντα για το προσωπικό τους εγώ. 

Θυμάται εκείνους που, στις δύσκολες στιγμές, έβαλαν πάνω από τον εαυτό τους το κοινό συμφέρον.

Από την ευθύνη στην πικρία: Δύο διαφορετικές αντιλήψεις πολιτικού ήθους στη Νέα Δημοκρατία

Η πολιτική ιστορία δεν κρίνει τους ανθρώπους μόνο από τις ιδέες που διακηρύσσουν, αλλά κυρίως από τις επιλογές που κάνουν στις κρίσιμες στιγμές. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας πολιτικός καλείται να αποφασίσει αν θα βάλει πάνω από το προσωπικό του συμφέρον το καλό της παράταξής του και της χώρας ή αν θα ακολουθήσει τον δρόμο της προσωπικής δικαίωσης, ακόμη και με κόστος για τη συλλογική προσπάθεια.
Η σύγκριση ανάμεσα στη στάση που επέδειξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης την περίοδο 2010-2012 και στη σημερινή στάση του Αντώνη Σαμαρά αποτελεί ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό παράδειγμα δύο διαφορετικών αντιλήψεων περί πολιτικού ήθους, κομματικής ευθύνης και προσωπικής φιλοδοξίας.
Δεν πρόκειται απλώς για μια πολιτική διαφωνία. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές σχολές σκέψης ως προς το πώς αντιλαμβάνεται κανείς τη σχέση του με την παράταξη που τον ανέδειξε και με τη χώρα που καλείται να υπηρετήσει...

Προβληματισμοί

Μέρα μεγάλης χαράς η προχθεσινή με την εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη, ως νέου επικεφαλής του Eurogroup. 

Μιας εκλογής που αναμφισβήτητα αντανακλά και την εντυπωσιακή πρόοδο της χώρας την τελευταία εξαετία σε όλα τα επίπεδα, ιδιαίτερα όμως στην οικονομία.
Αλλά και μέρα προβληματισμού γιατί την ίδια στιγμή ζούμε το απόλυτο contrast με τις σκηνές απείρου κάλλους στην Εξεταστική της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ με τους Φραπέδες, τους Χασάπηδες και λοιπούς απίθανους τύπους που φαίνεται πως είχαν βρει τις «άκρες» και πλούτιζαν παράνομα σε βάρος του κράτους, της ΕΕ και τίμιων αγροτών και κτηνοτρόφων.
Λες και υπάρχει μια αέναη πάλη μεταξύ μιας εξωστρεφούς και ευρωπαϊκής Ελλάδας, γεμάτης αυτοπεποίθηση, και μιας σάπιας και μίζερης βαλκανικής χώρας που αποτελεί τροχοπέδη για οποιαδήποτε φυγή προς τα μπρος...

Αλήθειες που δεν τολμούν να πουν στους αγρότες

Για άλλη μια χρονιά, οι αγρότες εκβιάζουν την κοινωνία - και μέσω αυτής την κυβέρνηση - ώστε να αποσπάσουν κρατικές και ευρωπαϊκές ενισχύσεις που επιτρέπουν τη διαιώνιση ενός πρωτογενούς τομέα καθηλωμένου στο παρελθόν. 

Πρωθυπουργός και κόμματα, εγκλωβισμένοι στους κλειστούς δρόμους και στις ψήφους της υπαίθρου, εξαγγέλλουν εκατοντάδες εκατομμύρια σε νέες ενισχύσεις. 

Στα μπλόκα συνωστίζονται οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης, διατρανώνοντας τη συμπαράσταση στην ερήμωση της υπαίθρου - στο όνομα δήθεν της «στήριξης των αγροτών».
Κανείς δεν τολμά να πει την αλήθεια: ο ελληνικός αγροτικός τομέας έχει μείνει μισό αιώνα πίσω και δεν πρόκειται να ανακάμψει με το σημερινό μοντέλο. 

Μετατράπηκε σε μαύρη τρύπα της οικονομίας. Όσα δισεκατομμύρια κι αν πέσουν, η παραγωγικότητα θα συνεχίσει να υποχωρεί.
Τα μπλόκα δεν διεκδικούν μετάβαση στο μέλλον - διεκδικούν παράταση ζωής στο χθες: φθηνότερο πετρέλαιο, περισσότερες ενισχύσεις, παρατάσεις χρεών, προστασία από τον ανταγωνισμό. 

Τίποτε από αυτά δεν αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος: την παραγωγικότητα.
Η Ελλάδα δεν χάνει επειδή δεν έχει επιδοτήσεις.
Χάνει επειδή δεν έχει τεχνολογία, κλίμακα, μάρκετινγκ και σύγχρονη οργάνωση...

Αμερικανικό LNG vs ρωσικό αέριο: Ποιο μας συμφέρει και γιατί

Τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει σαφής η αλλαγή προσανατολισμού της ελληνικής ενεργειακής πολιτικής. 

Σταδιακά, οι ΗΠΑ και το υγροποιημένο φυσικό τους αέριο γίνονται οι πιο βασικοί προμηθευτές της Ελλάδας, παίρνοντας τη θέση του αέριου από την Ρωσία που επί πολλά χρόνια κατείχε την πρώτη θέση στις ελληνικές εισαγωγές, μέσω των χερσαίων αγωγών που περνούν μέσα από πλήθος χωρών στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Η ραγδαία ανάπτυξη της αμερικανικής βιομηχανίας LNG τα τελευταία χρόνια έχει δώσει πολύ περισσότερες επιλογές από πριν στις ευρωπαϊκές χώρες και την Ελλάδα. 

Η αναμενόμενη συνέχιση αυτής της ανάπτυξης, με τις ΗΠΑ να πρωταγωνιστούν και να βρίσκονται πλέον καθαρά στην πρώτη θέση παγκοσμίως σε επίπεδο εξαγωγών LNG, θεωρείται από τους ειδικούς των ενεργειακών αγορών πως θα προκαλέσει τα επόμενα χρόνια σημαντική υποχώρηση των τιμών, κάτι που κάνει τη σύναψη μακροχρόνιων συμβολαίων πολύ πιο συμφέρουσα για τους υποψήφιους αγοραστές. Βρισκόμαστε δηλαδή ήδη σε μία κατάσταση διαμετρικά αντίθετη με αυτή που επικρατούσε το 2021, λίγο πριν το ξέσπασμα της ενεργειακής κρίσης και την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, όταν η προμήθεια φυσικού αερίου από την Ρωσία αποτελούσε σχεδόν την μοναδική επιλογή για τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες...

Η Τουρκία χάνει το παιχνίδι

Χωρίς τον έλεγχο του εναέριου χώρου από τα Βαλκάνια και τη Ν.Α. Μεσόγειο έως τον Περσικό Κόλπο και τη Βόρεια Αφρική, καμία Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν μπορεί να ανασυσταθεί ούτε να επιβιώσει.

Η απόφαση για την αγορά των Eurofighter από την Τουρκία καταδεικνύει το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει τα νεο-οθωμανικά σχέδια του καθεστώτος Ερντογάν. 

Με την Ελλάδα και το Ισραήλ να διαθέτουν F-35, καμία περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη περιοχή - από τα Βαλκάνια έως τον Περσικό Κόλπο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική - δεν μπορεί να διεκδικήσει υπεροχή στους ουρανούς.

Το περίφημο ΚΑΑΝ, το μαχητικό 5ης γενιάς που αναπτύσσει η Τουρκία, στην καλύτερη περίπτωση θα χρειαστεί δεκαετίες για να φτάσει στο επίπεδο όπου βρίσκονται σήμερα τα F-35. Στο χειρότερο σενάριο, θα χρησιμεύσει απλώς για να το σέρνει κάποιο τρακτέρ στις παρελάσεις.

Η απόκτηση των Eurofighter, ακόμη και με πυραύλους Meteor, μπορεί το πολύ να εξισορροπήσει την ισχύ των ελληνικών Rafale - σε καμία περίπτωση όμως των F-35 που ήδη διαθέτει το Ισραήλ και θα αποκτήσει η Ελλάδα μέσα στα επόμενα 3-4 χρόνια...

Αχιλλέας Γραβάνης: Το μίσος ως κύρια πολιτική επιλογή

Στο δυστύχημα στο περίφημο τρενάκι Gloria στη Λισαβώνα έχασαν πριν λίγες βδομάδες την ζωή τους μέσα στη πόλη 16 από τους 40 επιβάτες ενός βαγονιού.

Οι Πορτογάλοι ερευνούν για τις ολιγωρίες και τα αίτια στους σχετικούς φορείς με την λειτουργία του τρένου. Κανένας δεν ζήτησε την παραίτηση της κυβέρνησης, κανένας δεν ζήτησε παραιτήσεις υπουργών, κανένας δεν γέμισε την κοινωνία με μίσος πολιτικό, κοινωνικό, με συλλαλητήρια κάθε μήνα σε όλη την χώρα. 

Στην πυρκαγιά στο Μάτι, στη πλημμύρα στη Μάνδρα χάθηκαν άδικα 130 πολίτες.

Δεν υπήρξαν συλλαλητήρια κάθε μήνα, δεν ζητήθηκε η παραίτηση του τότε πρωθυπουργού κ. Τσίπρα. Κανένας δεν πλησίασε από την τότε αντιπολίτευση τις οικογένειες των θυμάτων, να εκμεταλλευτεί πολιτικά το αβάσταχτο πένθος τους από την άδικη απώλεια των δικών τους.

Σεβάστηκαν τον πόνο των ανθρώπων κα άφησαν την Δικαιοσύνη να αποδώσει ευθύνες.

Τραγικό δυστυχημα συνέβη στα Τεμπη το 2003 όπου έχασαν τη ζωή τους 21 παιδιά. Η τότε αντιπολίτευση (ΝΔ) ζήτησε την σύσταση εξεταστικής επιτροπής, η κυβέρνηση του κ. Σημίτη την αρνήθηκε. Ούτε η παραίτηση του υπουργού μεταφορών ζητήθηκε, ούτε συλλαλητήρια οργανώθηκαν. Ακολούθησε η δικη.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα με την τραγωδία στα Τέμπη είναι φρικώδες...

Έχουμε τις επενδύσεις που θέλουμε και χρειαζόμαστε;

Έχουμε τις επενδύσεις που θέλουμε, ή καλύτερα έχουμε τις επενδύσεις που χρειαζόμαστε σαν χώρα; 

Σίγουρα όχι. 

Παρά τους αυξητικούς ρυθμούς που καταγράφονται, η Ελλάδα υστερεί. Με αποτέλεσμα να μην δύναται να ακολουθήσει τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Ασφαλώς η τρέχουσα ανάπτυξή μας, κινείται με ρυθμούς ταχύτερους από τον μέσο όρο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως αυτό αποτελεί τη μισή αλήθεια. Αφού τον χαμηλότερο από εμάς μέσο όρο, τον διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό η συγκυριακή υστέρηση των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών οικονομιών, δηλαδή της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας. 

Οπότε η υπόλοιπη μισή αλήθεια είναι ότι οι χώρες που έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά με εμάς και διψούν εξ ίσου για επενδύσεις, κινούνται με τις ίδιες ή ακόμα και μεγαλύτερες από εμάς ταχύτητες. 

Όπως είναι για παράδειγμα η Πορτογαλία με αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5%, η Ρουμανία με 3,1%, η Κροατία με 3,9% κ.α. Χώρες οι οποίες διατηρούν  παράλληλα υψηλούς ρυθμούς επενδύσεων στην κατηγορία του «Ακαθάριστου Σχηματισμού Παγίου Κεφαλαίου»...

ΟΠΕΚΕΠΕ: Αφήστε τις συγκρίσεις

Η συνήθης γραμμή άμυνας των κυβερνώντων - των εκάστοτε κυβερνώντων - είναι η σύγκριση με τους προηγούμενους. 

Είναι εμφανώς αλυσιτελής διότι είναι τετριμμένη και διότι αντίκειται στην κοινή λογική. 

Οι προηγούμενοι απήλθαν από την εξουσία διότι κρίθηκαν αρνητικά από τους πολίτες. 

Συνεπώς, η σύγκριση με τα πεπραγμένα τους δε μειώνει το μέγεθος ενός προβλήματος για το οποίο κατηγορείται η παρούσα κυβέρνηση. 

Οι προηγούμενοι δεν είναι μέτρο σύγκρισης διότι είναι προηγούμενοι, πολύ δε περισσότερο αν σήμερα επιζούν πολιτικά οριακά.

Η επίκληση του 13-0 δεν αποτελεί κανένα ελαφρυντικό για τα όσα ακούμε για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Το ότι ο σημερινός πρωθυπουργός απαιτεί παραιτήσεις, μπορεί πολιτικά να δείχνει μια διαφορετική αντίληψη, όμως τελικά η πολιτική ευθύνη υπάρχει για τα όσα έγιναν από το 2019 και μετά, και δεν θα έπρεπε να έχουν γίνει...

Από το Γκρένφελ στα Τέμπη: Εθνικές τραγωδίες, κοινωνική ανάλυση και πολιτική καπηλεία

Επτά χρόνια μετά τη φρικτή πυρκαγιά στον Πύργο Γκρένφελ στο δυτικό Λονδίνο, που κόστισε τη ζωή σε 72 ανθρώπους τα ξημερώματα της 14ης Ιουνίου 2017, η επέτειος παραμένει ένα ορόσημο μνήμης αλλά και ένας καθρέφτης κοινωνικών αντιφάσεων.

Εκείνη τη νύχτα, ένα κτίριο κοινωνικής στέγασης στο βόρειο Κένσινγκτον παραδόθηκε στις φλόγες εξαιτίας υλικών φθηνής επένδυσης που αποδείχθηκαν θανάσιμα. 

Οι ευθύνες δεν άργησαν να αποδοθούν στην περιφρόνηση πολυεθνικών εταιρειών και την αδιαφορία της βρετανικής κυβέρνησης απέναντι σε πολίτες που όφειλε να προστατεύει...

Στη σκιά των μεγάλων

“Δεν θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο. Φαινόμουν μεγάλος, ίσως γιατί οι αντίπαλοί μου ήταν μικροί”.
Έτσι απάντησε κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής σε σχόλιο ενός συνεργάτη του ότι η μοίρα των μεγάλων είναι να έχουν ανάξιους αντιπάλους.
Και το είπε αυτό ο Καραμανλής όταν οι αντίπαλοί του ήταν ένας Γεώργιος Παπανδρέου, ένας Σοφοκλής Βενιζέλος, ένας Σπύρος Μαρκεζινης κι ένας Ηλίας Ηλιού για να μείνουμε στα πιο γνωστά ονόματα της εποχής των δεκαετιών του ’50 και του ‘60. Αλλά κι ένας Ανδρέας Παπανδρέου, ένας Γεώργιος Μαύρος, ένας Χαρίλαος Φλωράκης κι ένας Λεωνίδας Κύρκος στην πρώιμη Μεταπολίτευση.
Τι να πει δηλαδή και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με αντιπάλους στην αρχή έναν Τσίπρα και μετα έναν Κασσελακη, έναν Ανδρουλάκη, έναν Φαμελλο, έναν Βελοπουλο, μια Κωνσταντοπούλου, έναν Νατσιο...

Το πρωτογενές πολιτικό έγκλημα του ΠΑΣΟΚ με τα Τέμπη

Ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους οι πολίτες εμπιστεύτηκαν το 2019 τη ΝΔ ήταν η στάση που τήρησε ως αξιωματική αντιπολίτευση στην τραγωδία στο Μάτι.

Άσκησε κριτική, κατήγγειλε την κυβερνητική ανικανότητα, την ανευθυνότητα και το κυνικό θέατρο των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ αλλά δεν έπεσε ως πολιτικό όρνιο πάνω στους τότε κυβερνώντες, εργαλειοποιώντας τους νεκρούς. 

Άφησε τη Δικαιοσύνη να ψάξει όσους δεν έπραξαν τα δέοντα, δεν απαιτούσε νύχτα μέρα να μπει φυλακή ο Τσίπρας και ο Καμμένος επειδή «συγκάλυψαν» την ύπαρξη νεκρών και έριχναν το φταίξιμο στα αθώα θύματα.

Ούτε πλεύρισε τους δυστυχισμένους συγγενείς για να της χρησιμεύσουν ως πολιορκητικός κριός. 

Ούτε έστησε ικριώματα με το ερώτημα «ποιος έδωσε εντολή να φύγει για Ελευσίνα το πρώτο αεροπλάνο που έφτασε στη φωτιά». 

Η Ν.Δ και ο Μητσοτάκης έμειναν στο πολιτικό σχέδιο και είπαν στους πολίτες, μπορούμε καλύτερα, εμπιστευτείτε μας.

Τι έκανε και τι κάνει το ΠΑΣΟΚ από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε σχέση με την τραγωδία των Τεμπών; 

Τα εντελώς αντίθετα. Αδυνατώντας να πει αυτό που είπε η ΝΔ το 2019, ότι δηλαδή έχει καλύτερο σχέδιο και μπορεί καλύτερα, συνέπραξε στο χτίσιμο και στη διάδοση μιας ιστορίας τεράτων...

Κάποιοι νεκροί είναι πιο δικοί μας. Και ερήμην τους γίνονται πολιτικός βατήρας

Λιγοστός ο κόσμος χθες έξω από το κτήριο του Εφετείου όπου διεξάγεται η δίκη για τα 104 θύματα του ολοκαυτώματος του Ματιού. Κάνα δυο πανό συνδικαλιστικών οργανώσεων, έτσι για να τηρηθούν τα προσχήματα.

Οι νεκροί ανήκουν μόνο στη μνήμη των συγγενών που σώθηκαν και ζουν με τις φρικαλέες θύμησες, με εικόνες που τους στοιχειώνουν. Ανθρώπους που λαμπάδιαζαν και στο τέλος κείτονταν σαν καμένα κούτσουρα στους δρόμους, για παιδιά και ηλικιωμένους που πνίγηκαν σε μια θάλασσα σκεπασμένη με καπνό (και αυτοί δεν είχαν οξυγόνο), για υπηρεσίες ανύπαρκτες ή απούσες.

Γράφει η κα Μαρία Καρύδα : «Εκείνο το βράδυ μόνοι οι συγγενείς ανακάλυπταν τα απανθρακωμένα πτώματα των δικών τους, με μηχανάκια μεταφέραμε μόνοι μας τους τραυματίες μέχρι ένα σημείο για να τους πάρουν ιδιωτικά αυτοκίνητα στα νοσοκομεία».

Υπάρχει και η επόμενη ημέρα. Γράφει: «Το κράτος ήρθε την επόμενη ημέρα με κίτρινες σακούλες. Αυτή ήταν η συνδρομή τους. Υπήρχε μέρα που μπορεί να πήγαινες και σε έξι κηδείες. Οι περισσότερες οικογένειες είχαν από 2, άλλες 4 και κάποιες 5 θύματα».

«Η προπαγάνδα καλά οργανωμένη από πολιτικούς και ΜΜΕ ανενόχλητη χωρίς να βρει...

Μάτι: Ντράπηκε και η ντροπή έξω από το Εφετείο

Οι συγγενείς των 104 νεκρών στο Μάτι αναθάρρησαν από την ευαισθησία που επέδειξαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες για την τραγωδία των Τεμπών και ζήτησαν, με προσκλήσεις τους στο Διαδίκτυο, να συγκεντρωθεί κόσμος έξω από το Εφετείο στις 12 Μαρτίου. 

Κάποιοι καλοπροαίρετοι άνθρωποι αγωνιούσαν για τον αριθμό των συγκεντρωμένων. 

Θα ήταν χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ή κάτι ακόμα μεγαλύτερο; 

Οι γνώστες καταστάσεων, νοοτροπιών και συμπεριφορών δεν είχαμε καμιά αμφιβολία για αυτό που τελικά συνέβη. Ούτε 200 άνθρωποι δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των συγγενών!

Πού ήταν οι καλλιτέχνες; Πού ήταν τα εργατικά συνδικάτα και οι φοιτητικοί σύλλογοι; 

Πού ήταν οι μαθητές; Πού ήταν οι νηπιαγωγοί με τα τετράχρονα παιδάκια; Πού ήταν οι μοτοσυκλετιστές να κάνουν μια πορεία μέχρι το Εφετείο ή μέχρι το Μάτι; 

Πού ήταν οι βουλευτές όλων των κομμάτων; Πού ήταν οι τραγουδιστές με τις συναυλίες τους; 

Και τα ερωτήματα αυτά δεν έχουν τέλος, αλλά δείχνουν ένα πράγμα: πως όλες οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη είχαν μια οργανωτική βάση και αυτή τη βάση την προσέφερε η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της...

Ας γυρίσουμε πίσω στον Μάρτιο του 2023

Ας πάμε στις πρώτες μέρες και τις πρώτες εβδομάδες μετά το τραγικό δυστύχημα και ας ξαναδούμε τι έλεγαν τότε οι πολιτικοί, οι πραγματογνώμονες-τεχνοκράτες, οι διοικητικοί παράγοντες και όλοι οι επώνυμοι που πέρασαν από τον τόπο της τραγωδίας. 

Δεν θα βρούμε ούτε έναν από αυτούς-ούτε έναν-να λέει «σταματήστε αυτό που κάνετε! Εδώ είναι τόπος εγκλήματος! Στεγανοποιήστε τον χώρο, πάρτε τα μηχανήματα από εδώ. Δεν μας ενδιαφέρουν οι σοροί των νεκρών ούτε η διάσωση πιθανών τραυματιών. Αυτό που προέχει είναι να βρεθούν στοιχεία για την ενοχή των υπευθύνων». Ή να καταθέσουν με πιο ήπιο τρόπο τις αντιρρήσεις τους για τις εργασίες που γίνονταν εκεί.

Απεναντίας, όλοι είδαν τι γίνεται και ενημερώθηκαν αρμοδίως από τους υπηρεσιακούς παράγοντες. Διότι τότε, σε πρώτο χρόνο, ο χαρακτήρας της τραγωδίας έφερνε στο προσκήνιο όχι την πολιτική ηγεσία, αλλά όλους αυτούς που ήταν επιφορτισμένοι με τη διάσωση και την περίθαλψη των επιβατών και τον απεγκλωβισμό των σορών για να αναγνωριστούν και να παραδοθούν στους οικείους τους. 

Τότε, δεύτερη φωνή δεν ακούστηκε...

Πολιτική τοξικότητα: Στο ίδιο έργο θεατές μετά από 64 χρόνια

Δεν υπάρχει τίποτε πρωτόγνωρο ή πρωτότυπο στην τοξικότητα που έχει εξαπολύσει τις τελευταίες εβδομάδες η αντιπολίτευση για το θέμα των Τεμπών. 

Η ίδια τοξικότητα και, σχεδόν, για παρόμοιους λόγους κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της πατρίδας μας από το 1961 μέχρι το 1963.
Τότε είχε σαν αποτέλεσμα την ανατροπή της κυβέρνησης Καραμανλή και, ουσιαστικά, την έναρξη της πολιτικής αστάθειας που κατέληξε στην καταστροφική στρατιωτική δικτατορία. 

Σήμερα οι πιθανότητες ανατροπής της κυβέρνησης είναι μικρές γιατί ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας δεν προβλέπεται από το σύνταγμα να ενεργεί ανεξάρτητα από τη θέληση της κυβέρνησης όπως το 1963.

Όμως, οι ομοιότητες μεταξύ των δύο περιόδων είναι εντυπωσιακές.   

Τότε, όπως και σήμερα, στόχος των αποσταθεροποιητικών δυνάμεων είναι ένας μεταρρυθμιστής πρωθυπουργός, με μεγάλο έργο και αναμφισβήτητη πολιτική κυριαρχία, ο οποίος ηγείται κυβέρνησης που περιλαμβάνει στελέχη που προέρχονται από τον χώρο της αντιπολίτευσης. 

Σήμερα, όπως και τότε, η τοξικότητα προέρχεται από δύο ειδών πολιτικές δυνάμεις.  

Πρώτον, από αυτές που υπέστησαν διαδοχικές, συντριπτικές εκλογικές ήττες, αδυνατούν να παρουσιάσουν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και διακατέχονται, ξεκάθαρα, από αγωνία για την παρατεταμένη και συνεχιζόμενη απομάκρυνση τους από την εξουσία. 

Δεύτερον, από πολιτικές δυνάμεις που ενεργούν υπέρ των συμφερόντων και της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας (το 1961-63:  της ΕΣΣΔ) και υπονομεύουν...

Γιατί ποτέ δε θα γίνουμε Ισραήλ

Χθες, από εδώ στο Liberal.GR, o Δημήτρης Καμπουράκης αναρωτήθηκε επί λέξει: «μα πώς στο διάολο το κάνουν οι Ισραηλινοί κι εμείς δεν μπορούμε». 

Ένα ερώτημα που το έχω ακούσει άπειρες φορές, με έχει απασχολήσει και προσωπικά και έχω καταλήξει σε μια απλή, πολύ απλή απάντηση: όταν θα γίνουν οι Έλληνες σαν τους Ισραηλινούς και η Ελλάδα θα γίνει σαν το Ισραήλ. Μπορεί οι ηγεσίες να εμπνέουν, όμως οι λαοί είναι που κινητοποιούνται. Οι πολίτες συσπειρώνονται γύρω από έναν εθνικό στόχο. Τι σημαίνει λοιπόν οι Έλληνες πολίτες να αποκτήσουν τη νοοτροπία και τις συμπεριφορές των Ισραηλινών πολιτών;...

Τα δύο πρόσωπα της ελληνικής οικονομίας

H Ελληνική Οικονομία δεν βρίσκεται κλεισμένη σε ένα ερευνητικό εργαστήριο ή σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα. Δεν αρκεί να καταγράφονται οι μετρήσεις για τις επιδόσεις της σε έναν στατικό πίνακα, με σκοπό τη σύγκριση τους με τις αντίστοιχες προηγούμενες. Η Ελληνική Οικονομία ζει μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον. Και εκεί βρίσκεται το μέτρο σύγκρισης.

Η σύγκριση δεν αφορά μόνο την τρέχουσα εικόνα. Η σύγκριση αφορά, κυρίως, την ανάγκη και ταυτόχρονα την υποχρέωση της χώρας να καλύψει την απόσταση που τη χωρίζει από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, της Ευρώπης, αλλά και από τις χώρες που έχουν παρόμοια γεωγραφικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.

Από μόνες τους, οι επιδόσεις στην αύξηση του ΑΕΠ, στη μείωση της ανεργίας, στον έλεγχο του πληθωρισμού και των επιδόσεων στο Χρηματιστήριο Αθηνών, είναι ικανοποιητικές. Άλλωστε, πάνω σε αυτά τα στοιχεία είχε βασίσει και ο έγκυρος Economist τη δική του κολακευτική αξιολόγηση...

ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ: Διαφορά πολιτικού ήθους και αισθητικής

Χθες οι υποψήφιοι για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ κατέθεσαν τις υπογραφές που προβλέπονται από το καταστατικό, για να επικυρώσουν το δικαίωμα της υποψηφιότητας. Καθ’ όλο αυτό το διάστημα παρατηρήσαμε μια λελογισμένη και ηθική προεκλογική εκστρατεία, σε υπερβολικό σημείο, που περνούσε απαρατήρητη από τα μίντια.

Η εκστρατεία τους σαφώς πέρασε αδιάφορη και λόγω του ότι ο κόσμος βρέθηκε στις παραλίες. Κυρίως όμως γιατί πολιτεύτηκαν με όρους πολιτικού πολιτισμού. Στο κόμμα που καθιέρωσε τη φράση «συντροφικά μαχαιρώματα», αυτά ήταν μικρές επιδερμικές αμυχές, ίσως υπερβολικά μικρές.

Αλλά και τότε που καθιερώθηκε ο όρος των μαχαιρωμάτων, αυτά εκφράζονταν μέσα σε πολιτικό πλαίσιο, με πολιτική - έστω και προσχηματική – ορολογία και αιτιολογία...