Ελληνοτουρκικά: Τι κρύβεται πίσω από την επίθεση φιλίας του Ερντογάν

Η συζήτηση για την «ηπιότητα», με την οποία επέλεξε να αναφερθεί στα ελληνοτουρκικά ο Τ. Ερντογάν από το βήμα και στο περιθώριο της ΓΣ του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, δεν θα πρέπει να λειτουργήσει παραπλανητικά για την Αθήνα, οδηγώντας σε πρόωρα και λάθος συμπεράσματα.
Προφανώς, μετά από μήνες υψηλής έντασης ρητορικής και όχι μόνο, που περιλαμβάνει εκτόξευση απειλών, ευθεία αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, ακόμη και προσβλητικούς για την Ελλάδα υπαινιγμούς από την τουρκική πολιτική ελίτ, ο τόνος που χρησιμοποίησε ο Τ. Ερντογάν έγινε δεκτός με ικανοποίηση, καθώς, εκτός των άλλων, απέτρεψε μια σκληρή αντιπαράθεση από το βήμα του ΟΗΕ, την οποία ούτε η Αθήνα επιθυμούσε.

Από την πρώτη στιγμή, η ελληνική πλευρά ήταν προετοιμασμένη να απαντήσει με απόλυτο τρόπο σε κάθε ζήτημα που θα άνοιγε ο Τ. Ερντογάν από το βήμα της ΓΣ, όμως η ανάδειξη μιας ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης θα εμπόδιζε την προβολή άλλων θεμάτων, όπως ο ρόλος της χώρας ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή, ως χώρας που διατηρεί ισορροπημένες σχέσεις με όλες τις δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής, η πρόοδος που έχει επιτελέσει η ελληνική οικονομία και οι επενδυτικές ευκαιρίες που προσφέρει. Αυτό, φυσικά, με την παράλληλη διατύπωση ξεκάθαρων θέσεων σε ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό.

Έχει, όμως, ιδιαίτερη σημασία να αναζητηθεί το κίνητρο βάσει του οποίου ο Τ. Ερντογάν επέλεξε να εμφανισθεί ως «ειρηνοποιός» στον ΟΗΕ σε ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκικά.
Ο λόγος δεν είναι, φυσικά, ότι έχει υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή στάσης από την Τουρκία.
Ο Τούρκος πρόεδρος, όμως, έχει κάνει τη στρατηγική επιλογή να αναδείξει ως βασική προτεραιότητά του και πρώτο θέμα στην ατζέντα του τη στοχοποίηση του Ισραήλ...

Κυρ. Μητσοτάκης για Τουρκία: Διάλογος με όλους χωρίς εκπτώσεις στις θέσεις μας - Χρειαζόμαστε ρύθμιση για την Τεχνητή Νοημοσύνη

Σαφές μήνυμα προς την Τουρκία ότι η Ελλάδα επιδιώκει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και διάλογο, χωρίς εκπτώσεις στις πάγιες θέσεις της, 

έστειλε σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, 

τονίζοντας ως μοναδικό πλαίσιο επίλυσης διαφορών το Διεθνές Δίκαιο και απορρίπτοντας μονομερείς ενέργειες. 

Παράλληλα, στην ανάρτησή του στο Facebook υπογράμμισε την ανάγκη ρύθμισης της Τεχνητής Νοημοσύνης, με κανόνες, εποπτεία και λογοδοσία, ώστε η καινοτομία να παραμείνει ασφαλής και χρήσιμη για τον άνθρωπο.
Επίσης, αναφέρθηκε στην αντιμετώπιση του κόστους ζωής, που όπως τόνισε, είναι «η σημαντικότερη άμεση κυβερνητική προτεραιότητα σε μια συγκυρία μεγάλης διεθνούς αβεβαιότητας και αναταράξεων».

Παράλληλα, στάθηκε στην καταβολή της διπλής επιστροφής ενοικίου σε εκπαιδευτικούς και υγειονομικούς της περιφέρειας, καθώς και τη νέα δυνατότητα ξεχωριστής ρύθμισης της κύριας κατοικίας μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού αλλά και στην επέκταση της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας σε νέους κλάδους για συνολικά 500.000 επιπλέον εργαζόμενους.

Επιπλέον, αναφέρθηκε στις σημαντικές πρωτοβουλίες που δρομολογούνται για την αποκέντρωση και την αντιμετώπιση του δημογραφικού, όπως επιδοτούμενα προγράμματα τηλεργασίας για ορεινές περιοχές, νέα ειδικότητα στη ΔΥΠΑ Καρπενησίου και επέκταση του προγράμματος μετεγκατάστασης σε Ιωάννινα και Θεσπρωτία...

Σιγή ιχθύος

Ιούλιος 2026, Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.
Ο Τράμπ ως συνήθως δεν φείδεται καλών λόγων για τον οικοδεσπότη Ερντογάν, ενώ ο φαιδρός γ.γ. του ΝΑΤΟ, Ρούτε, εμφανίζεται μαζί του χεράκι - χεράκι.
Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ δηλώνει αισιόδοξος ότι το πρόβλημα με τους S -400 θα ξεπεραστεί και ότι η Τουρκία θα πάρει τελικά τα F-35.
Ως συνήθως κακός χαμός στην Ελλάδα με τις εξελίξεις να χαρακτηρίζονται από την αντιπολίτευση ως απολύτως δυσμενείς για τα ελληνικά συμφέροντα, θεωρώντας μεταξύ άλλων δεδομένο ότι το ΝΑΤΟ θα ιδρύσει δυο νέα χερσαία στρατηγεία στην Τουρκία για τα οποία ο «ανεπαρκής» Μητσοτάκης δεν έθεσε βέτο όπως θα όφειλε. Στο μεταξύ αυτό το θέμα δεν συζητήθηκε καν στη Σύνοδο. Ούτε φυσικά πάρθηκαν ποτέ σχετικές αποφάσεις.

Αλλά η ελληνική αντιπολίτευση δεν πτοείται.
Πύρινες δηλώσεις απ’ όλους, με προεξάρχουσα την Καρυστιανού να μιλάει για «δουλικότητα και πολιτική βούληση που δεν προστατεύουν τα εθνικά συμφέροντα», επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι «η σκόπιμη μη άσκηση του βέτο, που είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας και το κύριο διπλωματικό μας χαρτί, συνιστά εθνική προδοσία...» και υπογραμμίζοντας ότι «ο κ. Μητσοτάκης θα λογοδοτήσει και για αυτό…».

Από κοντά και ο Σαμαράς που ασκεί και αυτός δριμύτατη κριτική για τη μη άσκηση βέτο ενώ αφηνιάζει ο Βελόπουλος ισχυριζόμενος ότι «οι Τούρκοι τα πήραν όλα, οι Γάλλοι μας άδειασαν και εμείς γυρίζουμε με άδεια χέρια και με αστείες δηλώσεις για «ευαισθησία» σε θέματα κυριαρχίας…»

Ο Σύριζα κάνει λόγο για μια Ελλάδα «κομπάρσο των διεθνών εξελίξεων», γεγονός που «έχει επιπτώσεις στην άμυνα και την ασφάλεια της χώρας…».

Αλλά και το ΠΑΣΟΚ δεν μένει πίσω, μιλώντας για «εξελίξεις στο ΝΑΤΟ που επιβεβαιώνουν το στρατηγικό έλλειμμα της κυβερνητικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία…».

Λίγες ωστόσο εβδομάδες μετά τη Σύνοδο Κορυφής, και παρά τα θερμά λόγια για την Τουρκία του Ερντογάν, οι Αμερικανοί άρχισαν να τα γυρίζουν για τα F-35.
Με αποκορύφωμα τις δηλώσεις του Αμερικανού πρεσβευτή Τομ Μπάρακ προχθές, ότι «καθώς η Τουρκία έχει ισχυρή εγχώρια πολεμική βιομηχανία, τα F-35 ίσως να μην είναι το σημαντικότερο όπλο που χρειάζεται…»

Και ερχόμαστε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, πρόσφατα...

Ενδιάμεσες εκλογές ΗΠΑ: Τι φέρνουν σε ελληνοτουρκικά, F-35 και Αν. Μεσόγειο

Μια ενδεχόμενη επικράτηση των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά τις πολιτικές ισορροπίες στην Ουάσιγκτον και να δυσκολέψει την εσωτερική ατζέντα του Ντόναλντ Τραμπ, 

χωρίς όμως να περιορίσει στον ίδιο βαθμό την ελευθερία κινήσεών του στην εξωτερική πολιτική. 

Ο διεθνολόγος Θεόδωρος Τσίκας, αναλύει τι θα σήμαινε ένα Κογκρέσο υπό Δημοκρατικό έλεγχο για την Ευρώπη, την Ουκρανία, την Κίνα, την Ταϊβάν και τη Μέση Ανατολή.
Ιδιαίτερο βάρος αποκτούν, ωστόσο, οι πιθανές επιπτώσεις για την Ελλάδα. 

Ο Θεόδωρος Τσίκας εξετάζει πώς θα μπορούσαν να επηρεαστούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, η υπόθεση των F-35 για την Τουρκία, η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ και η ελληνική ενεργειακή πολιτική, επισημαίνοντας ότι οι ισορροπίες στο αμερικανικό Κογκρέσο μπορούν να μεταβάλουν το πολιτικό κλίμα, χωρίς κατ’ ανάγκη να ανατρέψουν τις βασικές επιλογές του Λευκού Οίκου...

Η επίθεση φιλίας Ερντογάν, οι κόκκινες γραμμές Μητσοτάκη και η συμμαχία με Ισραήλ

Η αλλαγή τόνου από την πλευρά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν συνιστά και αλλαγή της τουρκικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα, 

επισημαίνει σε συνέντευξή του ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Άγγελος Συρίγος.
Όπως τονίζει, οι πάγιες διεκδικήσεις της Άγκυρας, από το casus belli και τη «Γαλάζια Πατρίδα» έως τις αμφισβητήσεις ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, παραμένουν στο τραπέζι, παρά την ηπιότερη δημόσια ρητορική του Τούρκου Προέδρου.
Ο κ. Συρίγος θεωρεί σχεδόν θεωρητική, υπό τα σημερινά δεδομένα, την πιθανότητα να οδηγηθούν Ελλάδα και Τουρκία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, λόγω της μεγάλης απόστασης που χωρίζει τις δύο πλευρές ως προς τα ζητήματα που θεωρούν ότι αποτελούν αντικείμενο διαφοράς. 

Παράλληλα, εκτιμά ότι το επόμενο διάστημα μπορεί να σημαδευτεί από νέα κλιμάκωση, με την αντίδραση της Άγκυρας στο ζήτημα του καλωδίου να αποτελεί, όπως λέει, κρίσιμο τεστ για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων...

Οι προκλήσεις και οι παγίδες στην συζήτηση για την επιλεκτική επέκταση των χωρικών υδάτων

Το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων της χώρας μας έως τα 12 ν.μ., που προσφέρει το Δίκαιο της Θάλασσας, αποτελεί το πιο σημαντικό «όπλο» για την Ελλάδα απέναντι στον επεκτατικό αναθεωρητισμό της Τουρκίας και είναι αυτό το οποίο θα παίξει κρίσιμο ρόλο σε μια μελλοντική διαπραγμάτευση για τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών.
Η Ελλάδα δεν ασκεί το δικαίωμα αυτό μετά το 1982, όταν συμφωνήθηκε το νέο Δίκαιο της Θάλασσας στο Μοντέγκο Μπέι της Τζαμάικα, ούτε φυσικά μετά την κύρωση της Συνθήκης από την Ελληνική Βουλή 13 χρόνια αργότερα, καθώς μεσολάβησε το ψήφισμα της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1995 για το casus belli.

Η απειλή πολέμου, πάντως, είχε διατυπωθεί από επίσημα χείλη στην Τουρκία ήδη από το 1974, όπως καταγράφεται σε επίσημα αμερικανικά έγγραφα, καθώς ήδη είχε εμφανιστεί η τάση αυτή της Διεθνούς Κοινότητας για μετατροπή της επέκτασης έως τα 12 ν.μ. σε θεσμικό δίκαιο.
Η μεγάλη συζήτηση που υπήρξε επί χρόνια στην Ελλάδα είναι εάν η μη άσκηση δικαιώματος τελικά αποδυναμώνει το δικαίωμα αυτό, κάτι που έχει βάση αλήθειας, όμως γεγονός είναι ότι νομικά το δικαίωμα δεν παραγράφεται και σε ότι αφορά στην υφαλοκρηπίδα είναι «εξ υπαρχής και αυτοδικαίως»(ipso facto και ab initio).
Η απειλή πολέμου που είχε διατυπωθεί από την Τουρκία είναι ένας σοβαρός ανασταλτικός παράγοντας και υπάρχει ίσως σοβαρή ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων μετά το 1980, όταν απέφυγαν, υπό διαφορετικές συνθήκες και ευνοϊκότερους συσχετισμούς στο Αιγαίο, να ασκήσουν το δικαίωμα αυτό και έτσι, από θέση διπλωματικής ισχύος, να επιδιωχθεί η διαπραγμάτευση με την Τουρκία για την υφαλοκρηπίδα.

Αρνητικό ορόσημο ήταν η Συμφωνία της Μαδρίτης το 1997, όπου η Ελλάδα δεσμεύτηκε για αποφυγή «μονομερών ενεργειών», αναγνωρίζοντας «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο...

Πώς πιάσαμε στον ύπνο τον Ερντογάν...

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απειλούσε κάποτε πως «θα έρθουμε ξαφνικά μια νύχτα». 

Τελικά, αυτός αποκοιμήθηκε και πιάστηκε στον ύπνο δεν ήταν η Αθήνα…
Όταν υπογράφηκε η Διακήρυξη των Αθηνών, στις 7 Δεκεμβρίου 2023, κάποιοι «πατριώτες» στην Ελλάδα θεώρησαν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αγόραζε ησυχία πληρώνοντας με σιωπή. Η κριτική δεν ήταν αβάσιμη.
Η Τουρκία δεν απέσυρε το casus belli, δεν εγκατέλειψε τις «γκρίζες ζώνες», δεν έσκισε το τουρκολιβυκό μνημόνιο ούτε έστειλε τη «Γαλάζια Πατρίδα» στο μουσείο των αποτυχημένων αυτοκρατορικών φαντασιώσεων.
Άλλωστε, η ίδια η Διακήρυξη δεν αποτελούσε δεσμευτική διεθνή συμφωνία που παράγει νομικά αποτελέσματα. Δεν ήταν λύση των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Και υπό την πίεση υπέρτερων συμμάχων ήταν ένα άτυπο μορατόριουμ, ώστε δύο χώρες του ΝΑΤΟ να σταματήσουν να μετρούν καθημερινά παραβιάσεις, φρεγάτες και πιθανότητες ατυχήματος.
Οι επικριτές πρόβαλλαν ένα σοβαρό επιχείρημα: ο χρόνος δουλεύει υπέρ της Τουρκίας. Η Άγκυρα διαθέτει μεγαλύτερο πληθυσμό, ισχυρότερη αμυντική βιομηχανία, γεωγραφικό βάθος και περιφερειακές φιλοδοξίες. Άρα κάθε αναβολή, έλεγαν, μεγαλώνει την ψαλίδα. Το επεισόδιο της Κάσου, με την κατάλληλη ερμηνεία με τουρκικά πολεμικά να σκιάζουν το ερευνητικό πλοίο και τη μετέπειτα εμπλοκή του καλωδίου Ελλάδας–Κύπρου, τους πρόσφερε το ισχυρότερο παράδειγμα ελληνικού αυτοπεριορισμού.
Μόνο που ο χρόνος δεν έχει εθνικότητα. Ευνοεί όποιον τον αξιοποιεί καλύτερα.

Τα «ήρεμα νερά» έδωσαν στην Ελλάδα τον χρόνο να ολοκληρώσει την επιχειρησιακή ένταξη των 24 Rafale, μαζί με πυραύλους Meteor, SCALP και Exocet, να προχωρήσει την αναβάθμιση των F-16 σε Viper, να εντάξει σταδιακά τα Spike NLOS και να παραλάβει την πρώτη Belharra, τον «Κίμωνα». Οι επόμενες δύο φρεγάτες παραδίδονται εντός του 2026. Ακολουθούν οι άλλες δύο Fremm Bergamini.
Στη συνέχεια προστέθηκε η «Ασπίδα του Αχιλλέα», ένα πολυεπίπεδο σύστημα αντιβαλλιστικής, αντιαεροπορικής και αντι-drone προστασίας, βασισμένο κυρίως...

Τα μηνύματα του Κυρ. Μητσοτάκη σε Ερντογάν εν μέσω κλιμάκωσης από την Άγκυρα

Από το Ελ Αλαμέιν στο Παρίσι και από εκεί στο Καστελόριζο, ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης στέλνει το δικό του μήνυμα στην Άγκυρα, 

μετά από ένα έντονο μπαράζ επιθετικών δηλώσεων και τοξικής ρητορικής, και ενώ τα τουρκικά ΜΜΕ μιλούν ανοικτά ακόμη και για ενδεχόμενη θερμή αντιπαράθεση.
Οι δύο χώρες τις τελευταίες εβδομάδες έχουν, μέσω δημόσιων δηλώσεων και με την ανταλλαγή ρηματικών διακοινώσεων, ξεδιπλώσει πλήρως τις διαφορετικές θέσεις σε μείζονα ζητήματα, αναδεικνύοντας το χάσμα που τις χωρίζει αλλά και την επικινδυνότητα η οποία πλέον χαρακτηρίζει τη διαχείριση ακόμη και πρακτικών ζητημάτων. 

Η εκτίμηση της Αθήνας είναι ότι η Άγκυρα δεν θα επιθυμούσε ένα θερμό επεισόδιο σε αυτή τη συγκυρία. Αυτό όμως δεν μπορεί να λειτουργεί καθησυχαστικά, καθώς είναι προφανές ότι μια έστω μικρή αντιπαράθεση στο πεδίο θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί ανεξέλεγκτα και πριν προλάβουν να λειτουργήσουν οι όποιοι δίαυλοι επικοινωνίας παραμένουν ανοικτοί.

Στην Τουρκία, όπου και η εσωτερική πολιτική κατάσταση είναι ρευστή και δεν αποκλείονται ανατρεπτικές εξελίξεις με πρόωρες εκλογές που θα ανοίξουν τον δρόμο στον Τ. Ερντογάν να διεκδικήσει μια ακόμη προεδρική θητεία, έχοντας ήδη εξαντλήσει το συνταγματικό όριο, καλλιεργείται παροξυσμός στα ΜΜΕ με στόχο την Ελλάδα. Και κυρίως για τη συνεργασία με το Ισραήλ, την ειλημμένη απόφαση για ενίσχυση της άμυνας των νησιών και, φυσικά, τις κινήσεις της χώρας μας για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.

Με την Τριμερή συνάντηση του Ελ Αλαμέιν, ο πρωθυπουργός αλλά και ο πρόεδρος της Κύπρου κατόρθωσαν να ξεκαθαρίσουν την εικόνα για το πώς θα πορευθεί στο εξής η Αίγυπτος και εάν, πράγματι, όπως υποστήριζαν τα τουρκικά ΜΜΕ, ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει παλιούς συμμάχους και φίλους και να οδηγήσει τη διαδικασία αποκατάστασης των σχέσεων με τον Ερντογάν σε μια νέα ισχυρή συμμαχία που θα επιβάλει το δικό της status στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μετά το Ελ Αλαμέιν είναι σαφές ότι, τουλάχιστον όσο παραμένει στην εξουσία ο Αιγύπτιος Αλ Σίσι, θα επιδιώξει αυτή την πολιτική της «στρατηγικής ισορροπίας», που δεν αφορά μόνο την Ανατολική Μεσόγειο αλλά και την πολιτική της Αιγύπτου σε ολόκληρη τη Μ.Ανατολή και την Αφρική. 

Έτσι, προς απογοήτευση της Άγκυρας, ο Αιγύπτιος πρόεδρος έστειλε το μήνυμα ότι οι διαδικασίες είναι παράλληλες και ότι αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη διατήρηση και ενίσχυση της στρατηγικής σχέσης με την Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ η πολιτική του Καΐρου σε κρίσιμα ζητήματα, όπως οι οριοθετήσεις και το Κυπριακό, στηρίζεται πλήρως στο Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο της Θάλασσας και τις αποφάσεις του ΣΑ του ΟΗΕ.

Στο Παρίσι, κατά τη συνάντηση του Κυρ. Μητσοτάκη με τον Εμ. Μακρόν, επαναβεβαιώθηκε η στρατηγική σχέση και η κοινή προσέγγιση στα...

Οι τουρκικές πιέσεις στο Κάιρο και τα μηνύματα στην Άγκυρα από το Ελ Αλαμέιν

Πολλαπλό μήνυμα από το Ελ Αλαμέιν, με παραλήπτη και την Άγκυρα, στάλθηκε 

χθες από την Άτυπη Συνάντηση Κορυφής 

της Τριμερούς Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου.

Την ώρα που η Τουρκία εντείνει κάθε λογής πιέσεις για πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων με την Αίγυπτο και ένταξή της στη Συμμαχία της Μέκκας, και ο Τ. Ερντογάν ακόμη και την παραμονή της σύγκλησης της Τριμερούς έβλεπε προσπάθειες περικύκλωσης της Τουρκίας, εξαπολύοντας απειλές, Ελλάδα-Αίγυπτος και Κύπρος έστειλαν μήνυμα σταθερότητας, ειρηνικής συνεργασίας και κοινής προοπτικής για την περιοχή της Αν. Μεσογείου, με γνώμονα τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και τον σεβασμό της ακεραιότητας των κρατών.

Ο Κυρ. Μητσοτάκης επέλεξε το βήμα αυτό για να δηλώσει, παρουσία των Αλ Σίσι και Ν. Χριστοδουλίδη, ότι η οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών μπορεί να επιτυγχάνεται με διάλογο και τελικά με σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών, φέρνοντας ως παράδειγμα την τμηματική οριοθέτηση Ελλάδας-Αιγύπτου. 

Και τόνισε ότι η «Ελλάδα δεν απειλεί κανέναν, επιδιώκει τη σταθερότητα μέσα από λειτουργικές σχέσεις καλής γειτονίας, πάντα με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Σταθερότητα, ωστόσο, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση υποχωρητικότητα ούτε ανοχή σε τετελεσμένα. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν φοβάται ούτε να υπερασπιστεί τις θέσεις της με αυτοπεποίθηση ούτε και να συνομιλήσει. Είναι οι δύο όψεις μιας υπεύθυνης εξωτερικής πολιτικής».

Η κοινή στάση των τριών χωρών στο θέμα των οριοθετήσεων διατυπώθηκε και στο Κοινό Ανακοινωθέν, όπου επαναλαμβάνεται ότι...

Σκόρπιες σκέψεις… Ελληνοτουρκικά και Αντιπολίτευση

Και νάσου, προχτές, 2 του Σεπτέμβρη, γυρνάει εκείνο το καλό παιδί ο Ερντογάν από την Κιργιζία και το πρώτο που λέει στους δημοσιογράφους δεν είναι για το τί έκανε εκεί! Όχι! Να κατηγορήσει την κυβέρνηση της Αθήνας διάλεξε, (ξέρετε, εκείνη την «ενδοτική») πώς κάνει ότι είναι δυνατόν για να ταράξει τα «ήρεμα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Τουρκίας να κρατήσει μια ισορροπία!! Μας είπε λοιπόν ο Έρντυ, ότι οι Έλληνες, αυτά τα κακά παιδιά, έχουν γεμίσει τα ανατολικά νησιά με στρατό και αντιαεροπορικά μην τηρώντας εκείνη και την άλλη συνθήκη της παραχώρησης της Δωδεκανήσου από την Ιταλία!!! Μα, τί λες καλό μου παιδί;

Εδώ σύσσωμη η ελληνική αντιπολίτευση μας έχει πείσει ότι όλα τα αντιαεροπορικά τα έδωσε αυτή η υποχωρητική κυβέρνηση στους… Ουκρανούς μετά από απαίτηση των… Γερμανών και ‘συ; τί μας λες τώρα εσύ;;;; Άσε που συγχρόνως υπογράψαμε και ‘κείνη την τρισκατάρατη την «Ασπίδα του Αχιλλέα», ντε, με 25% Ελληνική προστιθέμενη αξία (μην το ψάχνετε στα αντιπολιτευτικά μέσα, δεν έχουν διαβάσει ακόμα την σύμβαση), πράγμα που έβγαλε από τα νερά του, τόσο τον Έρντυ, όσο και την ελληνική «αντιπολίτευση»! Γιατί βγαίνει ο Νικόλας και μας λέει ότι είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ (είναι ως γνωστόν δύσκολος στις αποφάσεις του), δηλαδή είναι με το Ισραήλ, αλλά όχι με τον Νετανιάχου!!! Η Ζωή και ο Μητσάρας απορρίπτουν μετά βδελυγμίας οποιαδήποτε σχέση με το Ισραήλ!!! Ο Αλέξης, πάντα αλλού, έψαχνε για λεφτόδεντρα στην Θεσσαλονίκη… Ο μόνος που κατάλαβε ότι πρέπει να κάνει το παγώνι, ήταν ο Αντωνάκης, γιατί σου λέει, ότι και να πω ανάποδα θα μου βγει! Εδώ ύδρωσα να τους πείσω ότι η κυβέρνηση είναι ενδοτική, πώς έπρεπε να κηρύξουμε τα 12 μίλια, έτσι, χωρίς πρόγραμμα, να στείλουμε φρεγάτες για να ποντίσουμε το καλώδιο, κι ας μην έχουν γίνει ακόμα οι καταγραφές του πυθμένα και οι μελέτες, να ρίχνουμε τα RPV που πετούν στο FIR μας (ίσως και κάθε F-16, θα το δούμε αυτό), να στέλνουμε το λιμενικό να διώχνει τους Τούρκους ψαράδες και άλλα παρόμοια, ων ουκ έστιν αριθμός….

Κόκκινος συναγερμός στην Άγκυρα για τη συμμαχία Ελλάδας - Ισραήλ

Την επιβολή περιορισμών, μέσω εκβιαστικών απειλών, στη στρατιωτική και διπλωματική συνεργασία Ελλάδας - Ισραήλ 

θέτει ως προτεραιότητα τώρα η Άγκυρα, μετά τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η μεγάλη και σημαντική Συμφωνία Ελλάδας - Ισραήλ για αγορά εξελιγμένων ισραηλινών αντιαεροπορικών συστημάτων, που αποτελούν τη βάση της «Ασπίδας του Αχιλλέα».
Μετά από ένα μπαράζ δημοσιευμάτων και δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, ο ίδιος ο Τ. Ερντογάν ανέλαβε προσωπικά να θέσει ατύπως ένα νέο casus belli, καλώντας την Ελλάδα να ανακαλέσει τις επιλογές για ενίσχυση της άμυνας των νησιών, υπενθυμίζοντας ότι το Καστελόριζο είναι τόσο κοντά στο Κας, που αν φωνάξει κάποιος από την τουρκική ακτή ακούγεται στο νησί, και παραπέμποντας στα… διδάγματα της Ιστορίας.

Τα ελληνοτουρκικά, μετά από μια περίοδο όξυνσης λόγω των αντιδράσεων της Τουρκίας στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας μέσω πρωτοβουλιών με τα Θαλάσσια Πάρκα, τους Θαλάσσιους Χωροταξικούς Σχεδιασμούς και τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια, περνούν σε μια διαφορετική φάση, όπου πλέον εμπλέκεται και ο ευρύτερος περιφερειακός ανταγωνισμός ισχύος, με πρωταγωνιστές την Τουρκία και το Ισραήλ.

Η Άγκυρα είναι προφανές ότι θέλει να ενοχοποιήσει κάθε συνεργασία με το «γενοκτόνο» Ισραήλ, που αποτελεί τον πιο σημαντικό περιφερειακό αντίπαλό της, τον μοναδικό που, με την επίθεση στη συριακή αεροπορική βάση, έδειξε ότι δεν θα διστάσει να βάλει φρένο στην τουρκική επιρροή στην περιοχή, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, σε μικρότερο βαθμό, αποκτούν ένα στρατηγικό πλεονέκτημα με την εξασφάλιση προηγμένων αντιαεροπορικών, αντιπυραυλικών και anti-drone συστημάτων από το Ισραήλ και, μάλιστα, σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη σύγχρονου και με ισραηλινό know-how αμυντικού οικοσυστήματος, είναι κάτι που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία.

Δεν είναι μόνο η ενίσχυση της ελληνικής άμυνας που ενοχλεί την Άγκυρα, αλλά το γεγονός ότι, εκτός του μετώπου στη Συρία και στον Λίβανο, εκτιμούν ότι μέσω της συνεργασίας αυτής θα βρεθεί ξαφνικά το Ισραήλ να έχει πρόσβαση και στα δυτικά σύνορά της, μέσω των προηγμένων συστημάτων ραντάρ που προμηθεύεται η Ελλάδα. Και αυτό «δένει» με το γνωστό σύνδρομο περικύκλωσης που κυριαρχεί ως μείζονα απειλή στα δυσμενή σενάρια της τουρκικής ηγεσίας...

Γιατί ιδρώνει η Άγκυρα

Η συμφωνία των 3,035 δισ. ευρώ με το Ισραήλ προβλέπει ένα ενιαίο, πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής, αντιβαλλιστικής και αντι-drone άμυνας, με κεντρική διοίκηση και έλεγχο. Θα συνδυάζει τα David’s Sling, SPYDER, BARAK MX, προηγμένα ραντάρ και συστήματα Drone Dome.
Παράλληλα, 19 ελληνικές εταιρείες θα συμμετέχουν με ποσοστό άνω του 25%, δηλαδή περίπου 750 εκατ. ευρώ. 

Δεν αγοράζουμε απλώς «σίδερα». Αγοράζουμε τεχνογνωσία, παραγωγική βάση και συμμετοχή σε μια αμυντική αλυσίδα με εξαγωγικές προοπτικές.

Μέχρι σήμερα, ο τουρκικός σχεδιασμός στηριζόταν στην αριθμητική υπεροχή, στον κορεσμό της ελληνικής άμυνας με drones και πυραύλους και στην υποχρέωση της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και του Στόλου να παραμένουν δεσμευμένοι στην προστασία νησιών, αεροδρομίων και κρίσιμων υποδομών.
Ο Θόλος αλλάζει αυτή την εξίσωση.
Αν η πρώτη επίθεση μπορεί να απορροφηθεί από ένα δικτυωμένο πλέγμα αισθητήρων και αναχαιτιστών, τα ελληνικά μαχητικά, οι φρεγάτες και τα υποβρύχια απελευθερώνονται από τη στατική άμυνα.
Μπορούν να αναλάβουν επιθετικό ρόλο αποτροπής: να πλήξουν αεροδρόμια, κέντρα διοίκησης, αποβατικές συγκεντρώσεις και γραμμές ανεφοδιασμού.

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα για την Άγκυρα.

Μπορεί η Τουρκία να δεκαπλασιάσει τις αποβατικές της δυνάμεις. Αν όμως δεν έχει εξασφαλίσει αεροπορική και ναυτική υπεροχή, δεν δεκαπλασιάζει την ισχύ της. 

Δεκαπλασιάζει τους στόχους, τα καύσιμα, τα μεταγωγικά και τα φέρετρα που θα πρέπει να περάσουν από έναν θαλάσσιο διάδρομο υπό ελληνική επιτήρηση...

Ερντογάν: Απειλεί γιατί φοβάται!

Ο Ερντογάν επανήλθε με ύφος πατερναλιστικό στο αγαπημένο του θέμα, την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. 

Επικαλείται τη διεθνή νομιμότητα και τις διεθνείς συνθήκες στην προσπάθειά του να προσδώσει στις απειλές μια νομιμοφάνεια. 

Η Ελλάδα έχει απαντήσει σε αυτή την «επίθεση νομιμότητας» επικαλούμενη την εθνική της ασφάλεια και το αναφαίρετο δικαίωμά της να την υπερασπίζεται. 

Η τουρκική Στρατιά του Αιγαίου είναι απέναντι, όπως και ο αποβατικός στόλος. Συνεπώς, ανοχύρωτα νησιά θα ήταν έρμαια στις διαθέσεις των γειτόνων μας καθιστώντας την ελληνική εξωτερική πολιτική όμηρο στα χέρια της Τουρκίας. 

Τα ζήσαμε κατά τον δεύτερο Αττίλα, όταν σε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο όλα τα νησιά μας θα ήταν ένας εύκολος στόχος για τους απέναντι.

Επειδή όλα αυτά είναι γνωστά, το ερώτημα είναι γιατί ο Ερντογάν επανέρχεται κάθε τόσο. 

Μα ακριβώς για τον λόγο που μόλις ανέφερα. 

Άριστα εξοπλισμένα νησιά σημαίνουν πως το σχέδιο των τουρκικών ελίτ για μια φινλανδοποιημένη Ελλάδα έχει ακυρωθεί. 

Είναι γνωστό, και το έχουν επισημάνει έγκυροι σχολιαστές, ότι το τουρκικό κατεστημένο, κεμαλικό και ισλαμικό, είναι εκπαιδευμένο να παίζει εκ τους ασφαλούς. Να μη ρισκάρει. 

Μπορεί να αντέξει ένα πλήγμα χωρίς να απαντήσει, αν το κόστος της δικής του απάντησης θα είναι δυσβάστακτο. Στη Συρία, η Τουρκία «καταπίνει» όλα τα κτυπήματα του Ισραήλ, και δεν είναι λίγα.

Με την Ελλάδα οι τουρκικές ελίτ φοβούνται δύο πράγματα: ...

Το εκκρεμές του Αιγαίου: Ήρεμα νερά και μελτέμια

Οι πρόσφατες εντάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με αφορμή τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, τα θαλάσσια πάρκα, την πόντιση του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου (GSI) και φυσικά η επιστροφή στο γνώριμο μοτίβο των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και των παραβάσεων του FIR Αθηνών, δεν ανοίγουν κάποιο νέο κεφάλαιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. 

Όμως ασφαλώς και γυρίζουν τη σελίδα των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο, που για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα εξασφάλισε η Διακήρυξη της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2023.
Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η Διακήρυξη που κατέστη συνώνυμη με τα «ήμερα νερά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δεν δημιουργεί νομικές υποχρεώσεις ούτε και δικαιολογεί προσδοκίες για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. 

Συνεπώς, οποιαδήποτε αδράνεια ή αναβλητικότητα θα μπορούσε να καταλογιστεί στο ελληνικό ΥΠΕΞ απέναντι σε τουρκικές προκλητικές ενέργειες, δεν εξηγείται ούτε και αιτιολογείται με αφετηρία τη Διακήρυξη, αλλά είναι προϊόν συγκυριακής επιλογής και συνολικής πολιτικής διαχείρισης στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Το κείμενο της Αθήνας είναι μια απλή διακήρυξη με έμφαση στα θέματα της χαμηλής πολιτικής, δηλαδή τη λεγόμενη θετική ατζέντα, και επαναλαμβάνει αυτονόητες αρχές και διαδικασίες για την ειρηνική επίλυση των διαφορών που δεσμεύουν όλα τα κράτη του πλανήτη. Αυτό σημαίνει, πως πέρα από τις διμερείς συμφωνίες που έχουν συναφθεί με αφορμή τη θετική ατζέντα της Αθήνας, κάθε πλευρά μπορεί να ερμηνεύει και να επικαλείται τη Διακήρυξη με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα και να προωθεί τις δικές της επιλογές. Παράλληλα, φυσικά μπορεί η μία πλευρά να εγκαλεί την άλλη για όσα έχουν δεσμευτεί πολιτικά με τη Διακήρυξη αλλά δεν τηρεί, και επομένως έτσι ενισχύεται η άσκηση πολιτικής και δημόσιας διπλωματίας στη λογική του blame game....

Το crash test με την Τουρκία και το «παιχνίδι» στην Αν. Μεσόγειο

Επιστροφή στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με φόντο τον γεωστρατηγικής σημασίας Great Sea Interconnector, τα θαλάσσια πάρκα και την επικείμενη νομοθετική κατοχύρωση της «Γαλάζιας Πατρίδας». 

Ο διεθνολόγος Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος, μιλώντας στην Ευαγγελία Μπίφη, αναλύει τον «διπλό παραλογισμό» στον οποίο εδράζεται η απαίτηση της Άγκυρας να προεγκρίνει τις έρευνες για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, τον κίνδυνο θερμού επεισοδίου και, στον αντίποδα, την ευρωπαϊκή επενδυτική και πολιτική ασπίδα που προσδίδει πλέον στον GSI η γαλλική συμμετοχή, εξηγώντας πώς η Αθήνα έχει αλλάξει το «παιχνίδι» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πίσω από την αξίωση της Άγκυρας για προηγούμενη άδεια βρίσκεται η επιδίωξη να νομιμοποιήσει εμπράκτως τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το τουρκολιβυκό μνημόνιο, επιβάλλοντας συνδιαχείριση και την παρουσία της σε κάθε ενεργειακό έργο στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Προφανέστατα ουδεμία ελληνική κυβέρνηση θα αναγνώριζε στην Τουρκία τον ρόλο του υποχρεωτικού ελεγκτή των ενεργειακών δρόμων· θα έβαζε τον «πειρατή» στο «πλοίο» και θα «έσκιζε» μόνη της το Δίκαιο της Θάλασσας, υπογραμμίζει ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος. 

Το επόμενο «crash test» στα ελληνοτουρκικά τοποθετείται ακριβώς στην επανέναρξη των ερευνών για τον GSI. Το προηγούμενο της Κάσου δείχνει τι μπορεί να ακολουθήσει, όμως αυτή τη φορά οι συσχετισμοί είναι διαφορετικοί: η απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου από τη γαλλική Meridiam έχει προσδώσει στο έργο ισχυρή ευρωπαϊκή επενδυτική και γεωπολιτική κάλυψη. Εάν η Τουρκία κινητοποιήσει εκ νέου τον στόλο της, ο κ. Δεσποτόπουλος δεν αποκλείει η γαλλική εμπλοκή να αποκτήσει ακόμη και στρατιωτική διάσταση, εκτιμώντας ότι η δοκιμασία δεν θα αφορά μόνο την αποφασιστικότητα της Αθήνας, αλλά και τη βούληση του Παρισιού και της Ευρώπης να υψώσουν ανάστημα απέναντι σε περιφερειακούς ταραξίες. ...

Σκάκι στο Αιγαίο, με πιόνια από χαρτί

Στο Αιγαίο οι μεγάλες ανατροπές ποτέ δεν έγιναν με σχεδιασμούς επί χαρτών. 

Τα νησιά του Βορείου Αιγαίου τα εξασφάλισε το θωρηκτό «Αβέρωφ», όταν «μεθ' ορμής ακαθέκτου…» απέκλεισε το «Χαμιδιέ» και τον υπόλοιπο τουρκικό στόλο πίσω από τα Στενά των Δαρδανελλίων.
Τα Δωδεκάνησα προέκυψαν μετά τη νίκη των συμμάχων της Ελλάδας επί των δυνάμεων του Άξονα, που εξανάγκασε την Ιταλία να τα παραχωρήσει.
Η μισή Κύπρος δεν χάθηκε επειδή η Τουρκία την ενέταξε σε κάποιο θαλάσσιο πάρκο, αλλά όταν οι «Χατζηαβάτηδες» της στρατιωτικής χούντας προσπάθησαν πραξικοπηματικά να επιβάλουν το ανδρείκελό τους, τον Σαμψών, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για να αντιδράσουν στην τουρκική εισβολή — αναγκάζοντας τον Καραμανλή να πει πως «η Κύπρος κείται μακράν», για να μη διακινδυνεύσει και κάποιο άλλο νησί.

Αυτό που θέλω να επισημάνω, λοιπόν, είναι πως όσες φορές άλλαξαν τα σύνορα, είχε προηγηθεί η κλαγγή των όπλων.
Ό,τι παίζεται τώρα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα καλώδια και τους θαλάσσιους χωροταξικούς σχεδιασμούς, είναι μια παρτίδα σκάκι.
Η Ελλάδα, με τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, κονιορτοποίησε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ενώ με την παρουσία της Chevron νοτίως της Κρήτης διατύπωσε ευθαρσώς, και με πράξεις, τις προθέσεις της.
Έπειτα από δεκαετίες ακινησίας, άρχισε να προωθεί προσεκτικά τα πιόνια της. 

Κατέθεσε Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, θεσμοθέτησε θαλάσσια πάρκα εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. 

Ακολούθησε η συμφωνία με τους Γάλλους για τη συμμετοχή τους στην υλοποίηση του GSI, που θα διασυνδέσει ενεργειακά Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, στηρίζοντας έμπρακτα τις ελληνικές θέσεις για την υφαλοκρηπίδα και τις ΑΟΖ στην περιοχή...

Το τέλος των ήρεμων νερών, η αποθράσυνση Ερντογάν και η απόπειρα «γκριζαρίσματος» του Αιγαίου

Επιστροφή στα «γνωστά» για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μετά από μια περίοδο ελεγχόμενης ύφεσης των εντάσεων, την περίοδο των λεγόμενων «ήρεμων νερών», τα οποία φυσικά ποτέ δεν σήμαιναν αλλαγή στάσης ή εγκατάλειψη των αναθεωρητικών διεκδικήσεων εκ μέρους της Άγκυρας.
Από την ημέρα της υπογραφής της Διακήρυξης των Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2023 και μετά τις άγονες συναντήσεις των Υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών που ακολούθησαν τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους (Ιούλιος 2023), ήταν προφανές ότι η διαδικασία αυτή είχε ημερομηνία λήξης. Καθώς δεν μπόρεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, να οδηγήσει σε άρση του αδιεξόδου και προώθηση της διαφοράς για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Τα τρία αυτά χρόνια είχε υπάρξει σοβαρή μείωση των παραβιάσεων του ΕΕΧ (Εθνικού Θαλάσσιου Χώρου), κάτι που ήταν σημαντικό, καθώς μείωσε και την πίεση στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία και απομάκρυνε το ενδεχόμενο ενός σοβαρού επεισοδίου, ενώ διευκόλυνε τη διαχείριση του μεταναστευτικού, καθώς μειώθηκαν σημαντικά οι ροές από την Τουρκία.
Τρία χρόνια μετά, πολλά έχουν αλλάξει στον διεθνή περίγυρο, ο οποίος βρίσκεται σε φάση γενικής αναδιάταξης με ανακατανομή των ισορροπιών ισχύος στην ευρύτερη περιοχή.
Όλα πλέον δείχνουν ότι η Τουρκία επιλέγει να θέσει τέλος στην περίοδο αυτή που ονομάστηκε περίοδος των «ήρεμων νερών», εκτιμώντας ότι η διεκδίκηση ενός ηγεμονικού περιφερειακού ρόλου στη Μέση Ανατολή δεν θα πρέπει να παρεξηγηθεί από την Ελλάδα ότι η ίδια παραμελεί και θέτει σε δεύτερη μοίρα το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αυτό που έχει ονομάσει δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Έτσι, μέσα σε ένα νέο, ρευστό και ευμετάβλητο διεθνές περιβάλλον, που καθημερινά υποβαθμίζεται η αξία του Διεθνούς Δίκαιου η Άγκυρα δεν αρκείται σε επίδειξη δύναμης μόνο έναντι του Ισραήλ, αλλά στέλνει το μήνυμα ισχύος και προς την Ελλάδα, την οποία εξάλλου διαρκώς και δι' επισήμων δηλώσεων κατηγορεί ότι λειτουργεί ως σύμμαχος και προκεχωρημένο φυλάκιο του Ισραήλ...

Απ’ τα ήρεμα νερά στα ήρεμα μυαλά

Οι Τούρκοι ανακοίνωσαν θαλάσσια χωροταξικά πάρκα σε δυο περιοχές, μια στο βόρειο Αιγαίο και μια την Ανατολική Μεσόγειο. Τα σχετικά διατάγματα φέρουν μάλιστα και την υπογραφή του Ερντογάν.
Αν συνυπολογίσει κανείς και τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» που προβλέπεται να γίνει σύντομα νόμος του τουρκικού κράτους, οι εξελίξεις είναι προφανώς δυσάρεστες.
Αλλά αντί αυτό να οδηγήσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε μια σοβαρή συζήτηση για την αναζήτηση μιας νέας ίσως εθνικής στρατηγικής, γίνεται αφορμή για μια κακόγουστη αντιπολιτευτική καμπάνια που ως συνήθως δεν απαντά καθόλου στο «δια ταύτα».

Αν εξαιρέσει κανείς το ΠΑΣΟΚ που οι ανακοινώσεις του για το θέμα ήταν πράγματι υπεύθυνες και προσεκτικές, όλοι οι άλλοι κινήθηκαν στο γνωστό μοτίβο των εντυπώσεων.
Ο τουρκοφάγος Σαμαράς μιλάει για «ξέπλυμα» της Τουρκίας, «φιλίες και κατευνασμούς που φέρνουν νέα τετελεσμένα” και “κατά φαντασία ήρεμα νερά…»
Ο Σύριζα- ή ό,τι τουλάχιστον έχει απομείνει απ’ αυτόν - μιλάει για «απουσία μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής που εξακολουθεί να επαναπαύεται στα ήρεμα δήθεν νερά του Αιγαίου…»
Ο Νατσιός της Νίκης μιλάει για «διπλωματική αποτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη που επένδυσε στην τακτική του κατευνασμού…»
Ο Βελόπουλος τονίζει ότι «είχε προειδοποιήσει από την πρώτη στιγμή ότι η πολιτική των "ήρεμων νερών" απέναντι στη φασιστική Τουρκία, συνιστά πράξη εθνικής μειοδοσίας…».
Και η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα για «αύξηση των εντάσεων από την Τουρκία που συνιστά έμπρακτη απόδειξη της αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη…».
Κοινή συνισταμένη όλων η καταδίκη μεν των «ήρεμων νερών» αλλά και η προφανής αδυναμία διατύπωσης μιας στοιχειωδώς σοβαρής και ρεαλιστικής εναλλακτικής.
Διότι τα «ήρεμα νερά» που όλοι αυτοί καταγγέλλουν ή ειρωνεύονται, μηδένισαν σχεδόν τις παραβάσεις και παραβιάσεις στο Αιγαίο για μια σχεδόν τριετία και έδωσαν στην Ελλάδα κρίσιμο χρόνο για να αναβαθμίσει τις ένοπλες δυνάμεις της κατά τρόπο που δεν είχε συμβεί ποτέ μεταπολιτευτικά σε τέτοια επίπεδα.
Αν δεν συμφωνούν όμως μ’ αυτό, ας μας πουν τι ακριβώς προτείνουν...

Αριστεροδεξιό πατριωτικό βέρτιγκο

Η ανακοίνωση της Τουρκίας για τη δημιουργία δύο νέων θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο ανέδειξε τη σύμπνοια του αριστεροδεξιού τουρκοφαγικού μετώπου στην καταγγελία της κυβέρνησης για απουσία εθνικής στρατηγικής έναντι της Τουρκίας και δήθεν μυωπικής και μονομερούς προσήλωσης στα ήρεμα νερά. 

Οι ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης – με διακριτή διαφορά του ΠΑΣΟΚ – εκτός από καταγγελτική ομοιομορφία, διέπονται από μια κοινότυπη μπουρδολογική καταγραφή, δημοσιογραφικής υφής.
Η Τουρκία δεν αναμένει από την κυβέρνηση, τη Δούρου, τον Τσίπρα, τον Κουτσούμπα ή τον Νατσιό και τον Σαμαρά να της δώσουν την άδεια να λειτουργεί ως αναθεωρητική δύναμη στην περιοχή. Κάνει όσα θεωρεί ότι της υπαγορεύουν το συμφέρον της, η δύναμή της, η δυνατότητα εναλλαγής πολλών και διαφορετικών συμμάχων, η διαχρονική απαγκίστρωσή της από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ειδικά σε ένα διεθνές περιβάλλον που ευνοεί περισσότερο από ποτέ την ισχύ των όπλων έναντι του δικαίου.

Η στρατηγική επιλογή και επιδίωξη των «ήρεμων νερών» από την κυβέρνηση Μητσοτάκη πρόσφερε χρόνο και περιθώρια στην Ελλάδα να αυξήσει μεθοδικά την αποτρεπτική ισχύ της, αναβαθμίζοντας την ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων με νέα συστήματα και εξοπλισμούς. Αναζητήθηκαν και βρέθηκαν εθνικές διέξοδοι μέσα από συμμαχίες ισχυρού οικονομικού αποτυπώματος.

Χλευάζοντας τα ήρεμα νερά, οι ταγοί του αριστεροδεξιού (μ)πατριωτισμού ας υποδείξουν τα μέλη των οικογενειών τους που είναι διατεθειμένοι να «θυσιάσουν», αν η αναθεωρητική Τουρκία δεν ζαρώσει στη γωνία από τους...

Το «σκληρό πόκερ» για το Κυπριακό, η Αθήνα και οι κινήσεις της Άγκυρας

Για σκληρό παιχνίδι στο Κυπριακό προετοιμάζονται όλα τα εμπλεκόμενα μέρη,

καθώς η επιδίωξη της Λευκωσίας για λύση είναι δεδομένη, ενώ αυξάνεται η πίεση στην Τουρκία, καθώς το κυπριακό αποτελεί εμπόδιο για την προώθηση των ευρωτουρκικών σχέσεων και συγχρόνως διαπιστώνει ότι διαρκώς αυξάνεται το αποτύπωμα ξένων μεγάλων δυνάμεων στην Κυπριακή Δημοκρατία, κάτι που ενισχύει τη γεωπολιτική της θέση και τον ρόλο της.
Ενδεικτικό της κινητικότητας είναι ότι ο ΓΓ του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, σχεδιάζει να επισκεφθεί την Κύπρο (27-29 Ιουλίου), προκειμένου να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, Τουφάν Ερχουρμάν και παρά το γεγονός ότι η επίσκεψή του έχει αντικείμενο την UNFICYP, ο στόχος είναι να δώσει νέα ώθηση στις προσπάθειες για τη σύγκληση πολυμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό...